Adhyaya 2

Verse 1

श्रीशुक उवाच ततश्चानुदिनं धर्म: सत्यं शौचं क्षमा दया । कालेन बलिना राजन् नङ्‌क्ष्यत्यायुर्बलं स्मृति: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசே, கலியுகத்தின் வலிமையான தாக்கத்தால் தர்மம், சத்தியம், தூய்மை, பொறுமை, கருணை, மேலும் ஆயுள், உடல்வலிமை, நினைவாற்றல் ஆகியவை நாள்தோறும் குறையும்।

Verse 2

वित्तमेव कलौ नृणां जन्माचारगुणोदय: । धर्मन्यायव्यवस्थायां कारणं बलमेव हि ॥ २ ॥

கலியுகத்தில் மனிதருக்கு செல்வமே நல்ல பிறப்பு, நல்ல நடத்தை, நற்குணங்களின் அடையாளமாகக் கருதப்படும்; மேலும் தர்ம-நீதியின் நடைமுறையில் காரணம் வெறும் வலிமைதான் ஆகும்।

Verse 3

दाम्पत्येऽभिरुचिर्हेतुर्मायैव व्यावहारिके । स्त्रीत्वे पुंस्त्वे च हि रतिर्विप्रत्वे सूत्रमेव हि ॥ ३ ॥

தாம்பத்யத்தில் மேலோட்ட ஈர்ப்பே காரணமாகும்; வாணிப வெற்றி மாயை/ஏமாற்றத்தின்மேல் அமையும்; பெண்மை-ஆண்மை காம நுணுக்கத்தால் அளவிடப்படும்; பிராமணன் என்பதும் வெறும் பூணூல் அணிவதாலேயே எனப்படும்।

Verse 4

लिङ्गमेवाश्रमख्यातावन्योन्यापत्तिकारणम् । अवृत्त्या न्यायदौर्बल्यं पाण्डित्ये चापलं वच: ॥ ४ ॥

ஆசிரம நிலை வெளிப்புறச் சின்னங்களாலேயே தீர்மானிக்கப்படும்; அதே அடிப்படையில் மக்கள் ஒரு ஆசிரமத்திலிருந்து மற்றொன்றுக்கு மாறுவர். நல்ல வருமானம் இல்லையெனில் ஒழுக்கம் கேள்விக்குறியாகும்; சொல்விளையாட்டே பாண்டித்யமாகக் கருதப்படும்।

Verse 5

अनाढ्यतैवासाधुत्वे साधुत्वे दम्भ एव तु । स्वीकार एव चोद्वाहे स्न‍ानमेव प्रसाधनम् ॥ ५ ॥

பணம் இல்லாததே அசுத்தமானவன் எனத் தீர்ப்பாகும்; சாதுத்துவம் என்ற பெயரில் பாசாங்கே ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். திருமணம் வெறும் வாய்மொழி ஒப்புதலால் நடக்கும்; குளிப்பதே அலங்காரம் எனக் கருதப்படும்।

Verse 6

दूरे वार्ययनं तीर्थं लावण्यं केशधारणम् । उदरंभरता स्वार्थ: सत्यत्वे धार्ष्ट्यमेव हि । दाक्ष्यं कुटुम्बभरणं यशोऽर्थे धर्मसेवनम् ॥ ६ ॥

தூரத்தில் உள்ள நீர்த்தேக்கமே தீர்த்தம் எனக் கருதப்படும்; அழகு முடி அலங்காரத்திலேயே என்று எண்ணப்படும். வயிறு நிரப்புதலே வாழ்க்கையின் நோக்கமாகும்; துணிச்சலாகப் பேசுபவன் உண்மையன் என ஏற்கப்படுவான். குடும்பத்தைப் பேணுபவனே திறமையன் எனப் போற்றப்படுவான்; தர்மம் புகழுக்காக மட்டுமே செய்யப்படும்.

Verse 7

एवं प्रजाभिर्दुष्टाभिराकीर्णे क्षितिमण्डले । ब्रह्मविट्‍क्षत्रशूद्राणां यो बली भविता नृप: ॥ ७ ॥

இவ்வாறு பூமி கெட்ட மக்களால் நிரம்பியபோது, பிராமணர், வைசியர், க்ஷத்திரியர், சூத்ரர்—எந்த வர்ணத்திலும் யார் வலிமைமிக்கவரோ அவரே அரச அதிகாரத்தைப் பெறுவார்.

Verse 8

प्रजा हि लुब्धै राजन्यैर्निर्घृणैर्दस्युधर्मभि: । आच्छिन्नदारद्रविणा यास्यन्ति गिरिकाननम् ॥ ८ ॥

பேராசையும் இரக்கமின்மையும் கொண்ட அரசர்கள் திருடர்களைப் போல நடப்பர்; அவர்களால் மனைவிகளும் செல்வமும் பறிக்கப்பட்ட மக்கள் மலைகளுக்கும் காடுகளுக்கும் ஓடிப்போவார்கள்.

Verse 9

शाकमूलामिषक्षौद्रफलपुष्पाष्टिभोजना: । अनावृष्टय‍ा विनङ्‌क्ष्यन्ति दुर्भिक्षकरपीडिता: ॥ ९ ॥

பஞ்சமும் மிகுந்த வரியும் துன்புறுத்த, மக்கள் இலைகள், வேர்கள், இறைச்சி, காட்டு தேன், பழங்கள், மலர்கள், விதைகள் ஆகியவற்றை உண்டு வாழ்வர். மழையின்மையால் அவர்கள் முற்றிலும் அழிவர்.

Verse 10

शीतवातातपप्रावृड्‌‌हिमैरन्योन्यत: प्रजा: । क्षुत्तृड्भ्यां व्याधिभिश्चैव सन्तप्स्यन्ते च चिन्तया ॥ १० ॥

குளிர், காற்று, வெப்பம், மழை, பனி ஆகியவற்றால் மக்கள் பெரிதும் துன்புறுவர். மேலும் பரஸ்பர சண்டைகள், பசி-தாகம், நோய்கள், கடும் கவலை ஆகியவற்றால் அவர்கள் மேலும் வாடுவர்.

Verse 11

त्रिंशद्विंशतिवर्षाणि परमायु: कलौ नृणाम् ॥ ११ ॥

கலியுகத்தில் மனிதர்களின் அதிகபட்ச ஆயுட்காலம் ஐம்பது ஆண்டுகளாகக் குறையும்.

Verse 12

क्षीयमाणेषु देहेषु देहिनां कलिदोषत: । वर्णाश्रमवतां धर्मे नष्टे वेदपथे नृणाम् ॥ १२ ॥ पाषण्डप्रचुरे धर्मे दस्युप्रायेषु राजसु । चौर्यानृतवृथाहिंसानानावृत्तिषु वै नृषु ॥ १३ ॥ शूद्रप्रायेषु वर्णेषुच्छागप्रायासु धेनुषु । गृहप्रायेष्वाश्रमेषु यौनप्रायेषु बन्धुषु ॥ १४ ॥ अणुप्रायास्वोषधीषु शमीप्रायेषु स्थास्नुषु । विद्युत्प्रायेषु मेघेषु शून्यप्रायेषु सद्मसु ॥ १५ ॥ इत्थं कलौ गतप्राये जनेषु खरधर्मिषु । धर्मत्राणाय सत्त्वेन भगवानवतरिष्यति ॥ १६ ॥

கலியுகத்தின் முடிவில் உடல்கள் சுருங்கும், வேத நெறி அழியும், அரசர்கள் திருடர்களாவர். அப்போது இறைவன் தர்மத்தைக் காக்க அவதரிப்பார்.

Verse 13

क्षीयमाणेषु देहेषु देहिनां कलिदोषत: । वर्णाश्रमवतां धर्मे नष्टे वेदपथे नृणाम् ॥ १२ ॥ पाषण्डप्रचुरे धर्मे दस्युप्रायेषु राजसु । चौर्यानृतवृथाहिंसानानावृत्तिषु वै नृषु ॥ १३ ॥ शूद्रप्रायेषु वर्णेषुच्छागप्रायासु धेनुषु । गृहप्रायेष्वाश्रमेषु यौनप्रायेषु बन्धुषु ॥ १४ ॥ अणुप्रायास्वोषधीषु शमीप्रायेषु स्थास्नुषु । विद्युत्प्रायेषु मेघेषु शून्यप्रायेषु सद्मसु ॥ १५ ॥ इत्थं कलौ गतप्राये जनेषु खरधर्मिषु । धर्मत्राणाय सत्त्वेन भगवानवतरिष्यति ॥ १६ ॥

கலியுகத்தின் முடிவில் உடல்கள் சுருங்கும், வேத நெறி அழியும், அரசர்கள் திருடர்களாவர். அப்போது இறைவன் தர்மத்தைக் காக்க அவதரிப்பார்.

Verse 14

क्षीयमाणेषु देहेषु देहिनां कलिदोषत: । वर्णाश्रमवतां धर्मे नष्टे वेदपथे नृणाम् ॥ १२ ॥ पाषण्डप्रचुरे धर्मे दस्युप्रायेषु राजसु । चौर्यानृतवृथाहिंसानानावृत्तिषु वै नृषु ॥ १३ ॥ शूद्रप्रायेषु वर्णेषुच्छागप्रायासु धेनुषु । गृहप्रायेष्वाश्रमेषु यौनप्रायेषु बन्धुषु ॥ १४ ॥ अणुप्रायास्वोषधीषु शमीप्रायेषु स्थास्नुषु । विद्युत्प्रायेषु मेघेषु शून्यप्रायेषु सद्मसु ॥ १५ ॥ इत्थं कलौ गतप्राये जनेषु खरधर्मिषु । धर्मत्राणाय सत्त्वेन भगवानवतरिष्यति ॥ १६ ॥

கலியுகத்தின் முடிவில் உடல்கள் சுருங்கும், வேத நெறி அழியும், அரசர்கள் திருடர்களாவர். அப்போது இறைவன் தர்மத்தைக் காக்க அவதரிப்பார்.

Verse 15

क्षीयमाणेषु देहेषु देहिनां कलिदोषत: । वर्णाश्रमवतां धर्मे नष्टे वेदपथे नृणाम् ॥ १२ ॥ पाषण्डप्रचुरे धर्मे दस्युप्रायेषु राजसु । चौर्यानृतवृथाहिंसानानावृत्तिषु वै नृषु ॥ १३ ॥ शूद्रप्रायेषु वर्णेषुच्छागप्रायासु धेनुषु । गृहप्रायेष्वाश्रमेषु यौनप्रायेषु बन्धुषु ॥ १४ ॥ अणुप्रायास्वोषधीषु शमीप्रायेषु स्थास्नुषु । विद्युत्प्रायेषु मेघेषु शून्यप्रायेषु सद्मसु ॥ १५ ॥ इत्थं कलौ गतप्राये जनेषु खरधर्मिषु । धर्मत्राणाय सत्त्वेन भगवानवतरिष्यति ॥ १६ ॥

கலியுகத்தின் முடிவில் உடல்கள் சுருங்கும், வேத நெறி அழியும், அரசர்கள் திருடர்களாவர். அப்போது இறைவன் தர்மத்தைக் காக்க அவதரிப்பார்.

Verse 16

क्षीयमाणेषु देहेषु देहिनां कलिदोषत: । वर्णाश्रमवतां धर्मे नष्टे वेदपथे नृणाम् ॥ १२ ॥ पाषण्डप्रचुरे धर्मे दस्युप्रायेषु राजसु । चौर्यानृतवृथाहिंसानानावृत्तिषु वै नृषु ॥ १३ ॥ शूद्रप्रायेषु वर्णेषुच्छागप्रायासु धेनुषु । गृहप्रायेष्वाश्रमेषु यौनप्रायेषु बन्धुषु ॥ १४ ॥ अणुप्रायास्वोषधीषु शमीप्रायेषु स्थास्नुषु । विद्युत्प्रायेषु मेघेषु शून्यप्रायेषु सद्मसु ॥ १५ ॥ इत्थं कलौ गतप्राये जनेषु खरधर्मिषु । धर्मत्राणाय सत्त्वेन भगवानवतरिष्यति ॥ १६ ॥

கலியுகத்தின் முடிவில் கலிதோஷத்தால் உயிர்களின் உடல்கள் சுருங்கும்; வர்ணாஶ்ரம தர்மம் அழியும், மனித சமுதாயத்தில் வேதப் பாதை மறக்கப்படும். தர்மம் பாசண்டம் நிறைந்ததாகி, அரசர்கள் தஸ்யு போன்றவர்களாக இருப்பர்; மக்கள் திருட்டு, பொய், வீண் வன்முறை ஆகியவற்றில் ஈடுபடுவர்; எல்லா வர்ணங்களும் சூத்ரப் போல் தாழ்வடையும். பசுக்கள் ஆடுகளைப் போல, ஆசிரமங்கள் வீடுகளைப் போல, உறவுகள் திருமணப் பந்தம் வரை மட்டுமே இருக்கும். மூலிகைகள் சிறிதாகி, மரங்கள் சாமீ மரம் போல குள்ளமாகி, மேகங்கள் மின்னலால் நிரம்பி, வீடுகள் புண்ணியமற்றதாகி, மனிதர்கள் கழுதை போன்றவர்களாகிவிடுவர். அப்போது தர்மத்தை காக்க பரமபகவான் தூய சத்த்வ சக்தியுடன் அவதரித்து சனாதன தர்மத்தை மீட்பார்।

Verse 17

चराचरगुरोर्विष्णोरीश्वरस्याखिलात्मन: । धर्मत्राणाय साधूनां जन्म कर्मापनुत्तये ॥ १७ ॥

அசையும் அசையாத அனைத்துயிர்களின் குருவும், பரமேஸ்வரனும், அனைத்தின் ஆத்மாவுமான விஷ்ணு பகவான் தர்மத்தை காக்கவும், சாதுபக்தர்களை கர்மவினை விளைவுகளிலிருந்து விடுவிக்கவும் அவதாரம் எடுக்கிறார்।

Verse 18

शम्भलग्राममुख्यस्य ब्राह्मणस्य महात्मन: । भवने विष्णुयशस: कल्कि: प्रादुर्भविष्यति ॥ १८ ॥

சம்பள கிராமத்தின் தலைசிறந்த மகாத்மா பிராமணன் விஷ்ணுயசாவின் இல்லத்தில் பகவான் கல்கி தோன்றுவார்।

Verse 19

अश्वमाशुगमारुह्य देवदत्तं जगत्पति: । असिनासाधुदमनमष्टैश्वर्यगुणान्वित: ॥ १९ ॥ विचरन्नाशुना क्षौण्यां हयेनाप्रतिमद्युति: । नृपलिङ्गच्छदो दस्यून्कोटिशो निहनिष्यति ॥ २० ॥

ஜகத்பதி பகவான் கல்கி, வேகமாகச் செல்லும் தேவதத்த குதிரையில் ஏறி, கையில் வாளுடன், தமது எட்டு ஐஸ்வர்யங்களும் தெய்வீக குணங்களும் வெளிப்படச் செய்து, பூமியெங்கும் விரைந்து சஞ்சரிப்பார். ஒப்பற்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்து, அரசர் வேடம் பூண்ட திருடர்களை கோடிக்கணக்கில் அழிப்பார்।

Verse 20

अश्वमाशुगमारुह्य देवदत्तं जगत्पति: । असिनासाधुदमनमष्टैश्वर्यगुणान्वित: ॥ १९ ॥ विचरन्नाशुना क्षौण्यां हयेनाप्रतिमद्युति: । नृपलिङ्गच्छदो दस्यून्कोटिशो निहनिष्यति ॥ २० ॥

ஜகத்பதி பகவான் கல்கி, வேகமாகச் செல்லும் தேவதத்த குதிரையில் ஏறி, கையில் வாளுடன், தமது எட்டு ஐஸ்வர்யங்களும் தெய்வீக குணங்களும் வெளிப்படச் செய்து, பூமியெங்கும் விரைந்து சஞ்சரிப்பார். ஒப்பற்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்து, அரசர் வேடம் பூண்ட திருடர்களை கோடிக்கணக்கில் அழிப்பார்।

Verse 21

अथ तेषां भविष्यन्ति मनांसि विशदानि वै । वासुदेवाङ्गरागातिपुण्यगन्धानिलस्पृशाम् । पौरजानपदानां वै हतेष्वखिलदस्युषु ॥ २१ ॥

அனைத்து தஸ்யு-போன்ற போலி அரசர்கள் அழிந்தபின், நகரமும் கிராமமும் வாழும் மக்கள் வாசுதேவரின் சந்தனப்பூச்சு முதலான திவ்ய அலங்காரங்களின் மிகப் புனித மணம் கொண்ட தென்றலைத் தொட்டு, அவர்களின் மனங்கள் பரமத் தூய்மையடையும்।

Verse 22

तेषां प्रजाविसर्गश्च स्थविष्ठ: सम्भविष्यति । वासुदेवे भगवति सत्त्वमूर्तौ हृदि स्थिते ॥ २२ ॥

சத்த்வமயமான தெய்வீக ரூபத்தில் பரமபுருஷன் வாசுதேவர் அவர்களின் இதயங்களில் நிலைபெறும்போது, மீதமுள்ள குடிமக்கள் மிகுந்த அளவில் சந்ததியைப் பெருக்கி, பூமி மீண்டும் மக்கள் நிறைந்ததாகும்।

Verse 23

यदावतीर्णो भगवान् कल्किर्धर्मपतिर्हरि: । कृतं भविष्यति तदा प्रजासूतिश्च सात्त्विकी ॥ २३ ॥

தர்மத்தைப் பேணும் பகவான் ஹரி கல்கி ரூபமாக பூமியில் அவதரிக்கும் போது, க்ருத (சத்ய) யுகம் தொடங்கும்; அப்போது மனித சமுதாயத்தின் சந்ததியெழுதல் சத்த்வ குணத்தில் நிகழும்।

Verse 24

यदा चन्द्रश्च सूर्यश्च तथा तिष्यबृहस्पती । एकराशौ समेष्यन्ति भविष्यति तदा कृतम् ॥ २४ ॥

சந்திரன், சூரியன், மேலும் திஷ்ய (புஷ்ய) நட்சத்திரத்துடன் தொடர்புடைய ப்ருஹஸ்பதி ஒரே ராசியில் ஒன்றுகூடி சேரும் போது, அச்சமயமே க்ருத (சத்ய) யுகம் தொடங்கும்।

Verse 25

येऽतीता वर्तमाना ये भविष्यन्ति च पार्थिवा: । ते त उद्देशत: प्रोक्ता वंशीया: सोमसूर्ययो: ॥ २५ ॥

இவ்வாறு சூரிய மற்றும் சோம (சந்திர) வம்சங்களைச் சேர்ந்த கடந்த, நிகழ், வருங்கால அரசர்கள் அனைவரையும் நான் சுருக்கமாக எடுத்துரைத்தேன்।

Verse 26

आरभ्य भवतो जन्म यावन्नन्दाभिषेचनम् । एतद् वर्षसहस्रं तु शतं पञ्चदशोत्तरम् ॥ २६ ॥

உமது பிறப்பிலிருந்து நந்தராஜாவின் அபிஷேகம் வரை ஆயிரத்து நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் கடந்து போகும்.

Verse 27

सप्तर्षीणां तु यौ पूर्वौ द‍ृश्येते उदितौ दिवि । तयोस्तु मध्ये नक्षत्रं द‍ृश्यते यत् समं निशि ॥ २७ ॥ तेनैव ऋषयो युक्तास्तिष्ठन्त्यब्दशतं नृणाम् । ते त्वदीये द्विजा: काल अधुना चाश्रिता मघा: ॥ २८ ॥

சப்தரிஷி மண்டலத்தில் புலஹன், கிரது ஆகியோர் முதலில் உதயமாகின்றனர். அவர்களின் நடுப்புள்ளி வழியாக வட–தென் கோடு இழுத்தால் அது எந்நட்சத்திரத்தைத் தொடுகிறதோ அதுவே அக்காலத்தின் ஆட்சி நட்சத்திரம். ரிஷிகள் அந்த நட்சத்திரத்துடன் நூறு மனித ஆண்டுகள் இணைந்திருப்பர்; உங்கள் காலத்தில் அவர்கள் மகா நட்சத்திரத்தில் உள்ளனர்.

Verse 28

सप्तर्षीणां तु यौ पूर्वौ द‍ृश्येते उदितौ दिवि । तयोस्तु मध्ये नक्षत्रं द‍ृश्यते यत् समं निशि ॥ २७ ॥ तेनैव ऋषयो युक्तास्तिष्ठन्त्यब्दशतं नृणाम् । ते त्वदीये द्विजा: काल अधुना चाश्रिता मघा: ॥ २८ ॥

அந்த நட்சத்திரத்துடன் சப்தரிஷிகள் நூறு மனித ஆண்டுகள் இணைந்திருப்பர்; உங்கள் காலத்தில் அவர்கள் இப்போது மகா நட்சத்திரத்தைச் சார்ந்துள்ளனர்.

Verse 29

विष्णोर्भगवतो भानु: कृष्णाख्योऽसौ दिवं गत: । तदाविशत् कलिर्लोकं पापे यद् रमते जन: ॥ २९ ॥

சூரியன் போல் பிரகாசிக்கும் விஷ்ணு பகவானாகிய ‘கிருஷ்ண’ன் பரம தாமத்திற்குச் சென்றபோது, கலி உலகில் புகுந்தது; மக்கள் பாவத்தில் இன்பம் காணத் தொடங்கினர்.

Verse 30

यावत् स पादपद्माभ्यां स्पृशनास्ते रमापति: । तावत् कलिर्वै पृथिवीं पराक्रन्तुं न चाशकत् ॥ ३० ॥

திருமகளின் நாதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தமது தாமரைத் திருவடிகளால் பூமியைத் தொட்ந்து இருந்தவரை, கலி இந்தப் பூமியை அடக்க இயலவில்லை.

Verse 31

यदा देवर्षय: सप्त मघासु विचरन्ति हि । तदा प्रवृत्तस्तु कलिर्द्वादशाब्दशतात्मक: ॥ ३१ ॥

சப்த தேவரிஷிகள் மகா நட்சத்திரத்தில் சஞ்சரிக்கும் போது கலியுகம் தொடங்குகிறது; அதன் அளவு தேவர்களின் பன்னிருநூறு ஆண்டுகள்.

Verse 32

यदा मघाभ्यो यास्यन्ति पूर्वाषाढां महर्षय: । तदा नन्दात् प्रभृत्येष कलिर्वृद्धिं गमिष्यति ॥ ३२ ॥

மகரிலிருந்து பூர்வாஷாடாவுக்கு மகரிஷிகள் செல்லும் போது, நந்தன் முதலாகக் கலி முழு வலிமையுடன் வளர்ச்சி அடையும்.

Verse 33

यस्मिन् कृष्णो दिवं यातस्तस्मिन्नेव तदाहनि । प्रतिपन्नं कलियुगमिति प्राहु: पुराविद: ॥ ३३ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவான் திவ்ய தாமத்திற்குச் சென்ற அதே நாளிலேயே கலியுகத்தின் தாக்கம் தொடங்கியது என்று பழமையறிந்தோர் கூறுகின்றனர்.

Verse 34

दिव्याब्दानां सहस्रान्ते चतुर्थे तु पुन: कृतम् । भविष्यति तदा नृणां मन आत्मप्रकाशकम् ॥ ३४ ॥

கலியுகத்தின் ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகளின் நான்காம் பகுதி முடிவில் மீண்டும் க்ருதயுகம் (சத்யயுகம்) வெளிப்படும்; அப்போது மனிதரின் மனம் தன்னொளியாய் விளங்கும்.

Verse 35

इत्येष मानवो वंशो यथा सङ्ख्यायते भुवि । तथा विट्‌शूद्रविप्राणां तास्ता ज्ञेया युगे युगे ॥ ३५ ॥

இவ்வாறு பூமியில் அறியப்படும் மனுவின் அரச வம்சத்தைச் சொன்னேன். அதுபோல யுகம் யுகமாக வாழும் வைசியர், சூத்ரர், பிராமணர் வரலாறையும் அறியலாம்.

Verse 36

एतेषां नामलिङ्गानां पुरुषाणां महात्मनाम् । कथामात्रावशिष्टानां कीर्तिरेव स्थिता भुवि ॥ ३६ ॥

இந்த மகாத்ம புருஷர்கள் இப்போது பெயரும் அடையாளமும் மூலமே அறியப்படுகின்றனர். அவர்கள் பழைய கதைகளில் மட்டுமே எஞ்சினர்; பூமியில் அவர்களின் கீர்த்தியே நிலைத்துள்ளது.

Verse 37

देवापि: शान्तनोर्भ्राता मरुश्चेक्ष्वाकुवंशज: । कलापग्राम आसाते महायोगबलान्वितौ ॥ ३७ ॥

மகாராஜா சாந்தனுவின் சகோதரன் தேவாபி, மேலும் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தவன் மரு—இவ்விருவரும் மகா யோகபலத்துடன் கலாப கிராமத்தில் இன்றும் வாழ்கின்றனர்.

Verse 38

ताविहैत्य कलेरन्ते वासुदेवानुशिक्षितौ । वर्णाश्रमयुतं धर्मं पूर्ववत् प्रथयिष्यत: ॥ ३८ ॥

கலியுகத்தின் முடிவில், வாசுதேவனிடமிருந்து நேரடியாக உபதேசம் பெற்ற அந்த இரு அரசர்களும் இங்கு வந்து, முன்புபோல் வர்ண-ஆச்ரமப் பிரிவுகளுடன் கூடிய தர்மத்தை மனித சமுதாயத்தில் மீண்டும் நிலைநாட்டுவர்.

Verse 39

कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्चेति चतुर्युगम् । अनेन क्रमयोगेन भुवि प्राणिषु वर्तते ॥ ३९ ॥

சத்ய, திரேதா, த்வாபர, கலி எனும் நான்கு யுகங்கள் இதே வரிசையில் பூமியில் உயிரினங்களிடையே இடையறாது நடைபெறுகின்றன.

Verse 40

राजन्नेते मया प्रोक्ता नरदेवास्तथापरे । भूमौ ममत्वं कृत्वान्ते हित्वेमां निधनं गता: ॥ ४० ॥

அரசே பரீக்ஷித்! நான் கூறிய இந்நரதேவர்கள் மட்டுமல்ல, மற்ற அனைவரும் இந்த பூமியில் ‘என்’ என்ற மமத்துவம் கொண்டு, இறுதியில் இதை விட்டுவிட்டு அழிவை அடைகின்றனர்.

Verse 41

कृमिविड्भस्मसंज्ञान्ते राजनाम्नोऽपि यस्य च । भूतध्रुक् तत्कृते स्वार्थं किं वेद निरयो यत: ॥ ४१ ॥

இப்போது உடலுக்கு “அரசன்” என்ற பெயர் இருந்தாலும், இறுதியில் அது “புழுக்கள்”, “மலம்” அல்லது “சாம்பல்” என்றே அழைக்கப்படும். உடலுக்காக உயிர்களைத் துன்புறுத்துபவன் தன் உண்மையான நலன் என்ன என்பதை எவ்வாறு அறிவான்? அவன் செயல்கள் அவனை நரகத்திற்கே இட்டுச் செல்கின்றன.

Verse 42

कथं सेयमखण्डा भू: पूर्वैर्मे पुरुषैर्धृता । मत्पुत्रस्य च पौत्रस्य मत्पूर्वा वंशजस्य वा ॥ ४२ ॥

பொருளாசை கொண்ட அரசன் எண்ணுகிறான்— “இந்த எல்லையற்ற பூமி என் முன்னோர்களால் ஆளப்பட்டது; இப்போது என் ஆட்சிக்குள் உள்ளது. இதை என் மகன், பேரன் மற்றும் பிற சந்ததியரின் கைகளில் நிலைத்திருக்க நான் எவ்வாறு ஏற்பாடு செய்வேன்?”

Verse 43

तेजोऽबन्नमयं कायं गृहीत्वात्मतयाबुधा: । महीं ममतया चोभौ हित्वान्तेऽदर्शनं गता: ॥ ४३ ॥

மூடர்கள் மண், நீர், அக்கினி ஆகியவற்றால் ஆன இந்த உடலை “நான்” எனவும், இந்த பூமியை “என்னுடையது” எனவும் கருதுகிறார்கள்; ஆனால் இறுதியில் உடலும் நிலமும் இரண்டையும் விட்டுவிட்டு மறைந்து போகிறார்கள்.

Verse 44

ये ये भूपतयो राजन् भुञ्जते भुवमोजसा । कालेन ते कृता: सर्वे कथामात्रा: कथासु च ॥ ४४ ॥

அன்பு அரசன் பரீக்ஷித்! தங்கள் வலிமையால் பூமியை அனுபவிக்க முயன்ற அரசர்கள் அனைவரும் காலத்தின் வலிமையால் அழிந்தனர்; கதைகளில் அவர்கள் வெறும் வரலாற்றுக் குறிப்பாக மட்டுமே உள்ளனர்.