Adhyaya 12

Verse 1

सूत उवाच नमो धर्माय महते नम: कृष्णाय वेधसे । ब्रह्मणेभ्यो नमस्कृत्य धर्मान् वक्ष्ये सनातनान् ॥ १ ॥

சூதர் கூறினார்: மகத்தான தர்மமாகிய பக்திசேவைக்கு வணக்கம்; படைப்பாளியான பகவான் கிருஷ்ணனுக்கு வணக்கம்; எல்லா பிராமணர்களுக்கும் நமஸ்காரம் செய்து, இப்போது நித்திய தர்மக் கோட்பாடுகளை நான் உரைப்பேன்।

Verse 2

एतद् व: कथितं विप्रा विष्णोश्चरितमद्भ‍ुतम् । भवद्भ‍िर्यदहं पृष्टो नराणां पुरुषोचितम् ॥ २ ॥

ஓ விப்ரர்களே, நீங்கள் என்னிடம் கேட்டதற்கேற்ப நான் உங்களுக்கு பகவான் விஷ்ணுவின் அதிசயச் சரிதங்களை உரைத்தேன். இத்தகைய கதைகளைச் செவிமடுக்குதல் தான் உண்மையில் மனிதனுக்குரிய உத்தமப் பணியாகும்.

Verse 3

अत्र सङ्कीर्तित: साक्षात् सर्वपापहरो हरि: । नारायणो हृषीकेशो भगवान् सात्वतां पति: ॥ ३ ॥

இந்த நூலில் நேரடியாக ஹரியின் முழுமையான சங்கீர்த்தனம் உள்ளது; அவர் தம் பக்தர்களின் எல்லாப் பாவ விளைவுகளையும் அகற்றுபவர். அந்தப் பிரபு நாராயணன், ஹ்ருஷீகேசன், மேலும் சாத்த்வதர்களின் ஆண்டவன் பகவான் எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 4

अत्र ब्रह्म परं गुह्यं जगत: प्रभवाप्ययम् । ज्ञानं च तदुपाख्यानं प्रोक्तं विज्ञानसंयुतम् ॥ ४ ॥

இங்கே பரம்பிரம்மத்தின் மறைமர்மம், இந்த உலகின் தோற்றமும் லயமும் உண்டாக்கும் காரணம் விளக்கப்படுகிறது. அவரைப் பற்றிய தெய்வ ஞானமும், அதை வளர்க்கும் சாதனை முறையும், அனுபவமிக்க விஞ்ஞானமும் கூறப்படுகிறது.

Verse 5

भक्तियोग: समाख्यातो वैराग्यं च तदाश्रयम् । पारीक्षितमुपाख्यानं नारदाख्यानमेव च ॥ ५ ॥

இங்கே பக்தியோகம் விளக்கப்படுகிறது; அதனைத் துணைபுரியும் வைராக்யமும் கூறப்படுகிறது. மேலும் மகாராஜா பரீக்ஷித்தின் வரலாறும் நாரத முனிவரின் ஆக்யானமும் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 6

प्रायोपवेशो राजर्षेर्विप्रशापात् परीक्षित: । शुकस्य ब्रह्मर्षभस्य संवादश्च परीक्षित: ॥ ६ ॥

பிராமணன் மகனின் சாபத்தால் ராஜரிஷி பரீக்ஷித் மரணம்வரை உண்ணாவிரதம் (ப்ராயோபவேசம்) அமர்ந்தது இங்கே கூறப்படுகிறது. மேலும் பிராமணர்களில் சிறந்த ஶுகதேவ கோஸ்வாமியுடன் பரீக்ஷித்தின் உரையாடலும் விளக்கப்படுகிறது.

Verse 7

योगधारणयोत्क्रान्ति: संवादो नारदाजयो: । अवतारानुगीतं च सर्ग: प्राधानिकोऽग्रत: ॥ ७ ॥

யோகத்தில் தாரணை நிலைபெற்று மரண வேளையில் முக்தி அடையும் வழி கூறப்படுகிறது. நாரதர்–பிரம்மா உரையாடல், பகவானின் அவதாரங்களின் பட்டியல், மேலும் அவ்யக்தப் பிரகிருதியிலிருந்து தொடங்கி படிப்படியாக உலகம் உருவான விதமும் விளக்கப்படுகிறது.

Verse 8

विदुरोद्धवसंवाद: क्षत्तृमैत्रेययोस्तत: । पुराणसंहिताप्रश्न‍ो महापुरुषसंस्थिति: ॥ ८ ॥

விதுரர்–உத்தவர் உரையாடலும், பின்னர் க்ஷத்தா (விதுரர்)–மைத்ரேயர் உரையாடலும் கூறப்படுகிறது. இந்த புராணத்தின் தொகுப்பு-பொருள் குறித்த கேள்விகளும், பிரளய வேளையில் மகாபுருஷனான பரமனின் உடலில் படைப்பு ஒடுங்கி முடிவுறும் நிலையும் விளக்கப்படுகிறது.

Verse 9

तत: प्राकृतिक: सर्ग: सप्त वैकृतिकाश्च ये । ततो ब्रह्माण्डसम्भूतिर्वैराज: पुरुषो यत: ॥ ९ ॥

பின்னர் இயற்கையின் குணக் கலக்கத்தால் நிகழும் படைப்பு, தத்துவ மாற்றங்களின் ஏழு நிலைகள், மேலும் பிரபஞ்ச அண்டத்தின் உருவாக்கம்—அதிலிருந்து பரமபகவானின் விராட் (வைராஜ) புருஷன் வெளிப்படுதல்—இவை அனைத்தும் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன।

Verse 10

कालस्य स्थूलसूक्ष्मस्य गति: पद्मसमुद्भ‍व: । भुव उद्धरणेऽम्भोधेर्हिरण्याक्षवधो यथा ॥ १० ॥

காலத்தின் ஸ்தூலமும் சூக்ஷ்மமும் ஆன இயக்கங்கள், கர்போதகசாயி விஷ்ணுவின் நாபியிலிருந்து தாமரை தோன்றுதல், மேலும் பூமியை மீட்டபோது கர்போதகக் கடலில் ஹிரண்யாக்ஷன் வதம்—இவையும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 11

ऊर्ध्वतिर्यगवाक्सर्गो रुद्रसर्गस्तथैव च । अर्धनारीश्वरस्याथ यत: स्वायम्भुवो मनु: ॥ ११ ॥

பாகவதம் தேவர்கள், விலங்குகள், அசுர இனங்களின் படைப்பு; பகவான் ருத்ரரின் தோற்றம்; மேலும் அர்த்தநாரீஸ்வரனிடமிருந்து ஸ்வாயம்புவ மனு வெளிப்படுதல்—இவையும் விவரிக்கிறது।

Verse 12

शतरूपा च या स्त्रीणामाद्या प्रकृतिरुत्तमा । सन्तानो धर्मपत्नीनां कर्दमस्य प्रजापते: ॥ १२ ॥

பெண்களில் முதல்வளாகிய சிறந்த சதரூபாவின் தோற்றம்—அவள் மனுவின் உயர்ந்த துணைவி—மேலும் பிரஜாபதி கர்தமரின் தர்மபத்னிகளின் சந்ததி—இதுவும் கூறப்படுகிறது।

Verse 13

अवतारो भगवत: कपिलस्य महात्मन: । देवहूत्याश्च संवाद: कपिलेन च धीमता ॥ १३ ॥

பாகவதம் பரமபகவானின் மகாத்மா கபில அவதாரத்தை விவரிக்கிறது; மேலும் மிகுந்த ஞானமுடைய கபிலரும் அவரது தாய் தேவஹூதியும் நடத்திய உரையாடலையும் பதிவு செய்கிறது।

Verse 14

नवब्रह्मसमुत्पत्तिर्दक्षयज्ञविनाशनम् । ध्रुवस्य चरितं पश्चात्पृथो: प्राचीनबर्हिष: ॥ १४ ॥ नारदस्य च संवादस्तत: प्रैयव्रतं द्विजा: । नाभेस्ततोऽनु चरितमृषभस्य भरतस्य च ॥ १५ ॥

இங்கே ஒன்பது மகாபிராமணர்களின் சந்ததி, தக்ஷனின் யாக நாசம், துருவ மகாராஜாவின் சரிதம், பின்னர் அரசன் ப்ருது மற்றும் அரசன் ப்ராசீனபர்ஹியின் வரலாறுகள், ப்ராசீனபர்ஹி–நாரதர் உரையாடல், மேலும் மகாராஜா பிரியவ்ரதரின் வாழ்க்கை கூறப்படுகிறது. அதன் பின், ஓ பிராமணர்களே, பகவதத்தில் அரசன் நாபி, பகவான் ரிஷபர், அரசன் பரதன் ஆகியோரின் குணகர்மங்களும் விவரிக்கப்படுகின்றன।

Verse 15

नवब्रह्मसमुत्पत्तिर्दक्षयज्ञविनाशनम् । ध्रुवस्य चरितं पश्चात्पृथो: प्राचीनबर्हिष: ॥ १४ ॥ नारदस्य च संवादस्तत: प्रैयव्रतं द्विजा: । नाभेस्ततोऽनु चरितमृषभस्य भरतस्य च ॥ १५ ॥

இங்கே ஒன்பது மகாபிராமணர்களின் சந்ததி, தக்ஷனின் யாக நாசம், துருவ மகாராஜாவின் சரிதம், பின்னர் அரசன் ப்ருது மற்றும் அரசன் ப்ராசீனபர்ஹியின் வரலாறுகள், ப்ராசீனபர்ஹி–நாரதர் உரையாடல், மேலும் மகாராஜா பிரியவ்ரதரின் வாழ்க்கை கூறப்படுகிறது. அதன் பின், ஓ பிராமணர்களே, பகவதத்தில் அரசன் நாபி, பகவான் ரிஷபர், அரசன் பரதன் ஆகியோரின் குணகர்மங்களும் விவரிக்கப்படுகின்றன।

Verse 16

द्वीपवर्षसमुद्राणां गिरिनद्युपवर्णनम् । ज्योतिश्चक्रस्य संस्थानं पातालनरकस्थिति: ॥ १६ ॥

பகவதத்தில் பூமியின் தீவுகள், வருஷங்கள், கடல்கள், மலைகள், நதிகள் ஆகியவை விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. மேலும் ஜ்யோதிச்சக்கரத்தின் அமைப்பும், பாதாள உலகங்களிலும் நரகங்களிலும் உள்ள நிலைகளும் விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 17

दक्षजन्म प्रचेतोभ्यस्तत्पुत्रीणां च सन्तति: । यतो देवासुरनरास्तिर्यङ्‌नगखगादय: ॥ १७ ॥

பிரசேதர்களின் மகனாகப் பிரஜாபதி தக்ஷன் மீண்டும் பிறந்ததும், தக்ஷனின் மகள்களின் சந்ததியும்—அவற்றிலிருந்து தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள், நாகங்கள், பறவைகள் முதலிய இனங்கள் தோன்றியதும்—இவை அனைத்தும் இங்கே கூறப்படுகின்றன।

Verse 18

त्वाष्ट्रस्य जन्म निधनं पुत्रयोश्च दितेर्द्विजा: । दैत्येश्वरस्य चरितं प्रह्लादस्य महात्मन: ॥ १८ ॥

ஓ த்விஜர்களே, இங்கே த்வாஷ்ட்ரனுடைய வ்ருத்ராசுரனின் பிறப்பும் இறப்பும், மேலும் திதியின் மகன்கள் ஹிரண்யாக்ஷன், ஹிரண்யகசிபு ஆகியோரின் பிறப்பு-இறப்பும் கூறப்படுகின்றன; அதோடு திதி வம்சத்தின் சிறந்த மகாத்மா பிரஹ்லாதனின் சரிதமும் உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 19

मन्वन्तरानुकथनं गजेन्द्रस्य विमोक्षणम् । मन्वन्तरावताराश्च विष्णोर्हयशिरादय: ॥ १९ ॥

ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்தின் வரலாறு, கஜேந்திரனின் விடுதலை, மேலும் ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் விஷ்ணுவின் சிறப்பு அவதாரங்கள்—ஹயசீர்ஷ முதலியவை—இங்கும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 20

कौर्मं मात्स्यं नारसिंहं वामनं च जगत्पते: । क्षीरोदमथनं तद्वदमृतार्थे दिवौकसाम् ॥ २० ॥

பாகவதத்தில் உலகநாதன் கூர்ம, மத்ஸ்ய, நரசிம்ஹ, வாமன ரூபங்களில் தோன்றியதும், அமிர்தத்திற்காக தேவர்கள் பாற்கடலைக் கடைந்ததும் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 21

देवासुरमहायुद्धं राजवंशानुकीर्तनम् । इक्ष्वाकुजन्म तद्वंश: सुद्युम्नस्य महात्मन: ॥ २१ ॥

தேவர்கள்–அசுரர்கள் நடத்திய மாபெரும் போர் வரலாறு, அரச வம்சங்களின் ஒழுங்கான விவரணம், இக்ஷ்வாகுவின் பிறப்பும் அவன் வம்சமும், மேலும் புண்ணியன் சுத்யும்னனின் வம்சமும்—இவை அனைத்தும் இந்நூலில் இடம் பெற்றுள்ளன।

Verse 22

इलोपाख्यानमत्रोक्तं तारोपाख्यानमेव च । सूर्यवंशानुकथनं शशादाद्या नृगादय: ॥ २२ ॥

இங்கே இலாவின் உபாக்யானமும், தாராவின் உபாக்யானமும், மேலும் சூரிய வம்ச சந்ததிகளின் வருணனையும்—சசாத முதலியோர், ந்ருக முதலியோர்—கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 23

सौकन्यं चाथ शर्याते: ककुत्स्थस्य च धीमत: । खट्‌वाङ्गस्य च मान्धातु: सौभरे: सगरस्य च ॥ २३ ॥

சுகன்யா, சர்யாதி, அறிவுடைய ககுத்ஸ்தன், கட்ட்வாங்கன், மாந்தாதா, சௌபரி, சகரன்—இவர்களின் வரலாறுகளும் இங்கே சொல்லப்பட்டுள்ளன।

Verse 24

रामस्य कोशलेन्द्रस्य चरितं किल्बिषापहम् । निमेरङ्गपरित्यागो जनकानां च सम्भव: ॥ २४ ॥

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் கோசலத்தின் அரசனான பகவான் ஸ்ரீராமச்சந்திரரின் பாவனமான சரிதம், பாபங்களை அகற்றுவது, விவரிக்கப்படுகிறது. மேலும் நிமி அரசன் தேகத்தைத் துறந்தது மற்றும் ஜனக வம்சத்தின் தோற்றமும் கூறப்படுகிறது.

Verse 25

रामस्य भार्गवेन्द्रस्य नि:क्षत्रीकरणं भुव: । ऐलस्य सोमवंशस्य ययातेर्नहुषस्य च ॥ २५ ॥ दौष्मन्तेर्भरतस्यापि शान्तनोस्तत्सुतस्य च । ययातेर्ज्येष्ठपुत्रस्य यदोर्वंशोऽनुकीर्तित: ॥ २६ ॥

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் ப்ருகுவம்சத்தின் சிறந்தவரான பகவான் பரசுராமர் பூமியில் க்ஷத்திரியர்களை நிர்மூலமாக்கிய நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. மேலும் சோமவம்சத்தின் ஐலன், யயாதி, நஹுஷன், துஷ்யந்தன் மகன் பரதன், சாந்தனு மற்றும் அவரது மகன் பீஷ்மர் ஆகியோரின் மகிமைமிகு வரலாறுகளும், யயாதியின் மூத்த மகன் யது நிறுவிய யதுவம்சமும் பாடப்படுகிறது.

Verse 26

रामस्य भार्गवेन्द्रस्य नि:क्षत्रीकरणं भुव: । ऐलस्य सोमवंशस्य ययातेर्नहुषस्य च ॥ २५ ॥ दौष्मन्तेर्भरतस्यापि शान्तनोस्तत्सुतस्य च । ययातेर्ज्येष्ठपुत्रस्य यदोर्वंशोऽनुकीर्तित: ॥ २६ ॥

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் ப்ருகுவம்சத்தின் சிறந்தவரான பகவான் பரசுராமர் பூமியில் க்ஷத்திரியர்களை நிர்மூலமாக்கிய நிகழ்வு கூறப்படுகிறது. மேலும் சோமவம்சத்தின் ஐலன், யயாதி, நஹுஷன், துஷ்யந்தன் மகன் பரதன், சாந்தனு மற்றும் அவரது மகன் பீஷ்மர் ஆகியோரின் மகிமைமிகு வரலாறுகளும், யயாதியின் மூத்த மகன் யது நிறுவிய யதுவம்சமும் பாடப்படுகிறது.

Verse 27

यत्रावतीर्णो भगवान् कृष्णाख्यो जगदीश्वर: । वसुदेवगृहे जन्म ततो वृद्धिश्च गोकुले ॥ २७ ॥

யதுவம்சத்தில் ஜகதீஸ்வரனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அவதரித்தது, வசுதேவரின் இல்லத்தில் அவர் பிறந்தது, பின்னர் கோகுலத்தில் அவர் வளர்ந்தது—இவை அனைத்தும் விரிவாக விவரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 28

तस्य कर्माण्यपाराणि कीर्तितान्यसुरद्विष: । पूतनासुपय:पानं शकटोच्चाटनं शिशो: ॥ २८ ॥ तृणावर्तस्य निष्पेषस्तथैव बकवत्सयो: । अघासुरवधो धात्रा वत्सपालावगूहनम् ॥ २९ ॥

அசுரங்களை வெறுக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் எண்ணற்ற லீலைகளும் போற்றப்படுகின்றன—பூதனையின் பாலுடன் அவளின் உயிர்வாயுவையும் உறிஞ்சியது, குழந்தை வண்டியை உடைத்தது, திருணாவர்த்தனை நசுக்கியது, பகாசுரன் மற்றும் வத்ஸாசுரனை வதைத்தது, அகாசுரனை அழித்தது, மேலும் தாதா பிரம்மா கன்றுகளையும் கோபால நண்பர்களையும் குகையில் மறைத்தபோது நிகழ்ந்த லீலைகளும்.

Verse 29

तस्य कर्माण्यपाराणि कीर्तितान्यसुरद्विष: । पूतनासुपय:पानं शकटोच्चाटनं शिशो: ॥ २८ ॥ तृणावर्तस्य निष्पेषस्तथैव बकवत्सयो: । अघासुरवधो धात्रा वत्सपालावगूहनम् ॥ २९ ॥

அசுரரை வெல்லும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அளவற்ற லீலைகள் பாடப்பட்டுள்ளன—பூதனையின் பாலுடன் உயிர்வாயுவையும் உறிஞ்சுதல், குழந்தை வண்டியை உடைத்தல், த்ருணாவர்த்தனை நசுக்குதல், பகாசுர‑வத்ஸாசுர‑அகாசுர வதம், மேலும் பிரம்மா கன்றுகளையும் கோப நண்பர்களையும் குகையில் மறைத்த லீலை।

Verse 30

धेनुकस्य सहभ्रातु: प्रलम्बस्य च सङ्‍क्षय: । गोपानां च परित्राणं दावाग्ने: परिसर्पत: ॥ ३० ॥

தேனுகாசுரனும் அவன் கூட்டத்தாரும் அழிக்கப்பட்டதும், பிரலம்பாசுரன் நாசமடைந்ததும், மேலும் சுற்றிவளைத்த காட்டுத்தீயிலிருந்து கோபர்களை காத்ததும்—இவை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மற்றும் ஸ்ரீபலராமனின் லீலைகளாக பாகவதத்தில் கூறப்படுகின்றன.

Verse 31

दमनं कालियस्याहेर्महाहेर्नन्दमोक्षणम् । व्रतचर्या तु कन्यानां यत्र तुष्टोऽच्युतो व्रतै: ॥ ३१ ॥ प्रसादो यज्ञपत्नीभ्यो विप्राणां चानुतापनम् । गोवर्धनोद्धारणं च शक्रस्य सुरभेरथ ॥ ३२ ॥ यज्ञाभिषेक: कृष्णस्य स्त्रीभि: क्रीडा च रात्रिषु । शङ्खचूडस्य दुर्बुद्धेर्वधोऽरिष्टस्य केशिन: ॥ ३३ ॥

காளிய நாகனை அடக்குதல், மகா பாம்பிலிருந்து நந்த மகாராஜரை மீட்தல், இளங்கோபியர் கடுமையான விரதம் செய்து அச்யுதனை மகிழ்வித்தல்; யஜ்ஞபத்னி பிராமணிகளுக்கு அருள் செய்து பிராமணர்கள் மனம் வருந்துதல்; கோவர்தனத்தைத் தூக்குதல், பின்னர் இந்திரன் மற்றும் சுரபி செய்த பூஜை‑அபிஷேகம்; இரவில் கோபியருடன் நிகழ்ந்த க்ரீடை; மேலும் சங்கசூடன், அரிஷ்டன், கேசி போன்ற தீய புத்தியுடைய அசுரர்களின் வதம்—இவை விரிவாக உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 32

दमनं कालियस्याहेर्महाहेर्नन्दमोक्षणम् । व्रतचर्या तु कन्यानां यत्र तुष्टोऽच्युतो व्रतै: ॥ ३१ ॥ प्रसादो यज्ञपत्नीभ्यो विप्राणां चानुतापनम् । गोवर्धनोद्धारणं च शक्रस्य सुरभेरथ ॥ ३२ ॥ यज्ञाभिषेक: कृष्णस्य स्त्रीभि: क्रीडा च रात्रिषु । शङ्खचूडस्य दुर्बुद्धेर्वधोऽरिष्टस्य केशिन: ॥ ३३ ॥

காளிய நாகனை அடக்குதல், மகா பாம்பிலிருந்து நந்த மகாராஜரை மீட்தல், இளங்கோபியர் கடுமையான விரதம் செய்து அச்யுதனை மகிழ்வித்தல்; யஜ்ஞபத்னி பிராமணிகளுக்கு அருள் செய்து பிராமணர்கள் மனம் வருந்துதல்; கோவர்தனத்தைத் தூக்குதல், பின்னர் இந்திரன் மற்றும் சுரபி செய்த பூஜை‑அபிஷேகம்; இரவில் கோபியருடன் நிகழ்ந்த க்ரீடை; மேலும் சங்கசூடன், அரிஷ்டன், கேசி போன்ற தீய புத்தியுடைய அசுரர்களின் வதம்—இவை விரிவாக உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 33

दमनं कालियस्याहेर्महाहेर्नन्दमोक्षणम् । व्रतचर्या तु कन्यानां यत्र तुष्टोऽच्युतो व्रतै: ॥ ३१ ॥ प्रसादो यज्ञपत्नीभ्यो विप्राणां चानुतापनम् । गोवर्धनोद्धारणं च शक्रस्य सुरभेरथ ॥ ३२ ॥ यज्ञाभिषेक: कृष्णस्य स्त्रीभि: क्रीडा च रात्रिषु । शङ्खचूडस्य दुर्बुद्धेर्वधोऽरिष्टस्य केशिन: ॥ ३३ ॥

காளிய நாகனை அடக்குதல், மகா பாம்பிலிருந்து நந்த மகாராஜரை மீட்தல், இளங்கோபியர் கடுமையான விரதம் செய்து அச்யுதனை மகிழ்வித்தல்; யஜ்ஞபத்னி பிராமணிகளுக்கு அருள் செய்து பிராமணர்கள் மனம் வருந்துதல்; கோவர்தனத்தைத் தூக்குதல், பின்னர் இந்திரன் மற்றும் சுரபி செய்த பூஜை‑அபிஷேகம்; இரவில் கோபியருடன் நிகழ்ந்த க்ரீடை; மேலும் சங்கசூடன், அரிஷ்டன், கேசி போன்ற தீய புத்தியுடைய அசுரர்களின் வதம்—இவை விரிவாக உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 34

अक्रूरागमनं पश्चात् प्रस्थानं रामकृष्णयो: । व्रजस्त्रीणां विलापश्च मथुरालोकनं तत: ॥ ३४ ॥

பாகவதத்தில் அக்ரூரரின் வருகை, அதன் பின் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்-பலராமன் வ்ரஜத்தை விட்டு புறப்படுதல், வ்ரஜ கோபியரின் கருணைமிகு புலம்பல், பின்னர் மதுரா தரிசனம் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன।

Verse 35

गजमुष्टिकचाणूरकंसादीनां तथा वध: । मृतस्यानयनं सूनो: पुन: सान्दीपनेर्गुरो: ॥ ३५ ॥

இதில் குவலயாபீட யானை, முஷ்டிக-சாணூர மல்லர்கள், கம்சன் முதலியோரின் வதை, மேலும் குரு சாந்தீபனி முனிவரின் இறந்த மகனை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீட்டுக் கொண்டுவந்த நிகழ்வும் கூறப்படுகிறது।

Verse 36

मथुरायां निवसता यदुचक्रस्य यत्प्रियम् । कृतमुद्धवरामाभ्यां युतेन हरिणा द्विजा: ॥ ३६ ॥

ஓ த்விஜர்களே, இந்த நூல் கூறுவது: மதுராவில் வாசித்துக் கொண்டே, உத்தவனும் பலராமனும் உடனிருக்க, பகவான் ஹரி யது குலத்தின் மகிழ்ச்சிக்காக நிகழ்த்திய லீலைகள்.

Verse 37

जरासन्धसमानीतसैन्यस्य बहुशो वध: । घातनं यवनेन्द्रस्य कुशस्थल्या निवेशनम् ॥ ३७ ॥

ஜராசந்தன் கொண்டு வந்த பல படைகளின் மீண்டும் மீண்டும் அழிவு, யவன அரசன் காலயவனின் வதை, மேலும் குஷஸ்தலியில் த்வாரகா நகரை நிறுவுதல் ஆகியதும் விவரிக்கப்படுகிறது।

Verse 38

आदानं पारिजातस्य सुधर्माया: सुरालयात् । रुक्‍मिण्या हरणं युद्धे प्रमथ्य द्विषतो हरे: ॥ ३८ ॥

இதிலும் கூறப்படுகிறது: பகவான் கிருஷ்ணன் தேவலோகத்திலிருந்து பாரிஜாத மரத்தையும் சுதர்மா சபையையும் கொண்டு வந்தார்; மேலும் போரில் எதிரிகளை வென்று ருக்மிணியை மணமுடிக்கக் கொண்டு சென்றார்।

Verse 39

हरस्य जृम्भणं युद्धे बाणस्य भुजकृन्तनम् । प्राग्ज्योतिषपतिं हत्वा कन्यानां हरणं च यत् ॥ ३९ ॥

இங்கே கூறப்படுகிறது—பாணாசுரனுடன் நடந்த போரில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சிவபெருமானுக்கு ஆவல்மூச்சு (ஜம்பம்) வரச் செய்து வென்றான்; பாணாசுரனின் கரங்களை வெட்டினான்; பிராக்ஜ்யோதிர்புரத்தின் அதிபதியை வதைத்து அங்கே சிறைப்பட்ட இளவரசிகளை மீட்டான்।

Verse 40

चैद्यपौण्ड्रकशाल्वानां दन्तवक्रस्य दुर्मते: । शम्बरो द्विविद: पीठो मुर: पञ्चजनादय: ॥ ४० ॥ माहात्म्यं च वधस्तेषां वाराणस्याश्च दाहनम् । भारावतरणं भूमेर्निमित्तीकृत्य पाण्डवान् ॥ ४१ ॥

இங்கே சேதி அரசன், பௌண்ட்ரகன், சால்வன், தீயமதி தந்தவக்ரன், சம்பரன், த்விவிதன், பீடன், முரன், பஞ்சஜனன் முதலிய அசுரர்களின் வல்லமைவும் வதமும், வாராணசியின் எரிப்பும், மேலும் பாண்டவர்களை நிமித்தமாகக் கொண்டு குருக்ஷேத்திரப் போரில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பூமியின் பாரத்தை இறக்கியதும் கூறப்படுகிறது।

Verse 41

चैद्यपौण्ड्रकशाल्वानां दन्तवक्रस्य दुर्मते: । शम्बरो द्विविद: पीठो मुर: पञ्चजनादय: ॥ ४० ॥ माहात्म्यं च वधस्तेषां वाराणस्याश्च दाहनम् । भारावतरणं भूमेर्निमित्तीकृत्य पाण्डवान् ॥ ४१ ॥

இங்கே சேதி அரசன், பௌண்ட்ரகன், சால்வன், தீயமதி தந்தவக்ரன், சம்பரன், த்விவிதன், பீடன், முரன், பஞ்சஜனன் முதலிய அசுரர்களின் வல்லமைவும் வதமும், வாராணசியின் எரிப்பும், மேலும் பாண்டவர்களை நிமித்தமாகக் கொண்டு குருக்ஷேத்திரப் போரில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பூமியின் பாரத்தை இறக்கியதும் கூறப்படுகிறது।

Verse 42

विप्रशापापदेशेन संहार: स्वकुलस्य च । उद्धवस्य च संवादो वसुदेवस्य चाद्भ‍ुत: ॥ ४२ ॥ यत्रात्मविद्या ह्यखिला प्रोक्ता धर्मविनिर्णय: । ततो मर्त्यपरित्याग आत्मयोगानुभावत: ॥ ४३ ॥

இங்கே பிராமணர்களின் சாபத்தை முன்னிட்டு ஆண்டவன் தன் குலத்தை ஒழித்தது, நாரதருடன் வசுதேவரின் அதிசய உரையாடல், முழுமையான ஆத்மவித்யையும் தர்மத் தீர்மானமும் வெளிப்படும் உத்தவ-கிருஷ்ண உரையாடல், பின்னர் தன் ஆத்மயோக சக்தியால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மானுட உலகை விட்டு நீங்கியது—இவை அனைத்தும் பாகவதத்தில் கூறப்படுகின்றன।

Verse 43

विप्रशापापदेशेन संहार: स्वकुलस्य च । उद्धवस्य च संवादो वसुदेवस्य चाद्भ‍ुत: ॥ ४२ ॥ यत्रात्मविद्या ह्यखिला प्रोक्ता धर्मविनिर्णय: । ततो मर्त्यपरित्याग आत्मयोगानुभावत: ॥ ४३ ॥

இங்கே பிராமணர்களின் சாபத்தை முன்னிட்டு ஆண்டவன் தன் குலத்தை ஒழித்தது, நாரதருடன் வசுதேவரின் அதிசய உரையாடல், முழுமையான ஆத்மவித்யையும் தர்மத் தீர்மானமும் வெளிப்படும் உத்தவ-கிருஷ்ண உரையாடல், பின்னர் தன் ஆத்மயோக சக்தியால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மானுட உலகை விட்டு நீங்கியது—இவை அனைத்தும் பாகவதத்தில் கூறப்படுகின்றன।

Verse 44

युगलक्षणवृत्तिश्च कलौ नृणामुपप्लव: । चतुर्विधश्च प्रलय उत्पत्तिस्त्रिविधा तथा ॥ ४४ ॥

இந்த நூலில் யுகங்களின் இலக்கணமும் நடத்தையும், கலியுகத்தில் மனிதர்க்கு ஏற்படும் குழப்பமும், நான்கு வகை பிரளயமும், மூன்று வகை சிருஷ்டியும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 45

देहत्यागश्च राजर्षेर्विष्णुरातस्य धीमत: । शाखाप्रणयनमृषेर्मार्कण्डेयस्य सत्कथा । महापुरुषविन्यास: सूर्यस्य जगदात्मन: ॥ ४५ ॥

இங்கே ஞானமிகு ராஜரிஷி விஷ்ணுராதன் (பரீக்ஷித்) உடல் நீத்தல், வியாசதேவர் வேதச் சாகைகளைப் பரப்பிய விதம், மார்கண்டேய ரிஷியின் புனிதக் கதை, மேலும் உலகாத்மாவான சூரியரூபத்துடன் பகவானின் விராட் ரூபத்தின் விரிவான அமைப்பும் கூறப்படுகிறது।

Verse 46

इति चोक्तं द्विजश्रेष्ठा यत्पृष्टोऽहमिहास्मि व: । लीलावतारकर्माणि कीर्तितानीह सर्वश: ॥ ४६ ॥

ஓ இருவேதியரில் சிறந்தவர்களே! நீங்கள் கேட்டதை நான் இங்கே முறையாக விளக்கியேன். இந்நூலில் பகவானின் லீலாவதாரங்களின் செயல்கள் முழுமையாகப் புகழ்ந்து பாடப்பட்டுள்ளன।

Verse 47

पतित: स्खलितश्चार्त: क्षुत्त्वा वा विवशो गृणन् । हरये नम इत्युच्चैर्मुच्यते सर्वपातकात् ॥ ४७ ॥

விழும் போதும், வழுக்கும் போதும், வேதனையில் அல்லது தும்மும் போதும் கூட ஒருவர் அறியாமலே உரக்க “ஹரயே நம:” என்று சொல்லிவிட்டால், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 48

सङ्कीर्त्यमानो भगवाननन्त: श्रुतानुभावो व्यसनं हि पुंसाम् । प्रविश्य चित्तं विधुनोत्यशेषं यथा तमोऽर्कोऽभ्रमिवातिवात: ॥ ४८ ॥

அனந்த பகவானை முறையாகச் சங்கீர்த்தனம் செய்தாலோ, அல்லது அவருடைய மகிமையைச் செவியுற்றாலோ, அவர் தாமே உள்ளத்தில் புகுந்து எல்லாத் துன்பத் துரதிர்ஷ்டத்தையும் அகற்றுகிறார்—சூரியன் இருளை அகற்றுவது போலவும், வலிமையான காற்று மேகங்களை விரட்டுவது போலவும்।

Verse 49

मृषा गिरस्ता ह्यसतीरसत्कथा न कथ्यते यद् भगवानधोक्षज: । तदेव सत्यं तदुहैव मङ्गलं तदेव पुण्यं भगवद्गुणोदयम् ॥ ४९ ॥

அதோக்ஷஜ பகவானை வர்ணிக்காமல் நிலையற்ற விஷயங்களைப் பேசும் சொற்கள் பொய்யும் பயனற்றதும். பகவத்குணங்களை வெளிப்படுத்தும் சொற்களே உண்மை, மங்களம், புண்ணியம்.

Verse 50

तदेव रम्यं रुचिरं नवं नवं तदेव शश्वन्मनसो महोत्सवम् । तदेव शोकार्णवशोषणं नृणां यदुत्तम:श्लोकयशोऽनुगीयते ॥ ५० ॥

உத்தமஶ்லோக பகவானின் புகழை பாடுதலே இனிமை, ரசம், எப்போதும் புதுமை. அதுவே மனத்திற்கான நிரந்தர விழா; மனிதரின் துயரக் கடலை உலரச் செய்கிறது.

Verse 51

न यद् वचश्चित्रपदं हरेर्यशो जगत्पवित्रं प्रगृणीत कर्हिचित् । तद् ध्वाङ्‍क्षतीर्थं न तु हंससेवितं यत्राच्युतस्तत्र हि साधवोऽमला: ॥ ५१ ॥

எவ்வளவு அலங்காரமான சொற்களாயினும், உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஹரியின் புகழை ஒருபோதும் பாடாத வாக்கு காகங்களின் தீர்த்தம் போன்றது; அங்கே ஹம்சர்கள் செல்லார். அச்யுதன் உள்ள இடமே நிர்மல சாதுக்கள் இருப்பிடம்.

Verse 52

तद्वाग्विसर्गो जनताघसम्प्लवो यस्मिन् प्रतिश्लोकमबद्धवत्यपि । नामान्यनन्तस्य यशोऽङ्कितानि य- च्छृण्वन्ति गायन्ति गृणन्ति साधव: ॥ ५२ ॥

மாறாக, அனந்தனின் நாமமும் புகழும் பதிந்துள்ள அந்த இலக்கியப் படைப்பு, ஒவ்வொரு செய்யுளும் முறையாக அமைக்கப்படாவிட்டாலும், மக்களின் பாவத்தை அடித்துச் செல்லும் பெருக்காகும். அத்தகையவற்றை சாதுக்கள் கேட்டு, பாடி, ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

Verse 53

नैष्कर्म्यमप्यच्युतभाववर्जितं न शोभते ज्ञानमलं निरञ्जनम् । कुत: पुन: शश्वदभद्रमीश्वरे न ह्यर्पितं कर्म यदप्यनुत्तमम् ॥ ५३ ॥

அச்யுத-பாவம் இன்றிய நைஷ்கர்ம்யமும் அழகுறாது; மாசற்ற நிரஞ்சன ஞானமும் பகவத்-பாவமின்றி ஒளியுறாது. அப்படியிருக்க, ஈசுவரனுக்கு அர்ப்பணிக்காத கர்மம் எவ்வளவு சிறந்ததாயினும் அதனால் என்ன பயன்?

Verse 54

यश:श्रियामेव परिश्रम: परो वर्णाश्रमाचारतप:श्रुतादिषु । अविस्मृति: श्रीधरपादपद्मयो- र्गुणानुवादश्रवणादरादिभि: ॥ ५४ ॥

வர்ணாஶ்ரமக் கடமைகள், தவம், வேதக் கேள்வி முதலியவற்றில் செய்யும் பெரும் முயற்சி பெரும்பாலும் உலகியலான புகழும் செல்வமும் மட்டுமே தரும். ஆனால் திருமகள் நாதன் ஸ்ரீதரனின் தெய்வீக குணங்களை பக்தியுடன் கவனமாகக் கேட்பதால் அவரது திருவடித் தாமரைகளை மறவாமை பெறப்படுகிறது।

Verse 55

अविस्मृति: कृष्णपदारविन्दयो: क्षिणोत्यभद्राणि च शं तनोति । सत्त्वस्य शुद्धिं परमात्मभक्तिं ज्ञानं च विज्ञानविरागयुक्तम् ॥ ५५ ॥

கிருஷ்ணரின் திருப்பாதத் தாமரைகளை மறவாமை எல்லா அசுபங்களையும் அழித்து, பரம நன்மையை அளிக்கிறது. அது உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, பரமாத்ம பக்தியையும், அனுபவ-ஞானமும் வைராக்யமும் இணைந்த ஞானத்தையும் வழங்குகிறது।

Verse 56

यूयं द्विजाग्र्या बत भूरिभागा यच्छश्वदात्मन्यखिलात्मभूतम् । नारायणं देवमदेवमीश- मजस्रभावा भजताविवेश्य ॥ ५६ ॥

ஓ உயர்ந்த பிராமணர்களே! நீங்கள் மிகப் பெரும் பாக்கியசாலிகள்; ஏனெனில் அனைத்தின் ஆத்மாவாகிய, பரம கட்டுப்பாட்டாளராகிய, தேவர்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஈசனான ஸ்ரீநாராயணனை உங்கள் உள்ளத்தில் நிலைநிறுத்தியுள்ளீர்கள். அவர்மேல் உங்களுக்கு நிலையான அன்பு உள்ளது; ஆகவே அவரையே வழிபடுங்கள்।

Verse 57

अहं च संस्मारित आत्मतत्त्वं श्रुतं पुरा मे परमर्षिवक्त्रात् । प्रायोपवेशे नृपते: परीक्षित: सदस्यृषीणां महतां च श‍ृण्वताम् ॥ ५७ ॥

நானும் இப்போது பரமரிஷி சுகதேவ கோஸ்வாமியின் வாயிலிருந்து முன்பு கேட்ட ஆத்மதத்துவ ஞானத்தை முழுமையாக நினைவுகூர்கிறேன். மன்னன் பரீக்ஷித் மரணம்வரை உண்ணாவிரதம் இருந்து அமர்ந்தபோது, மகரிஷிகள் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அந்தச் சபையில் நானும் இருந்தேன்।

Verse 58

एतद्व: कथितं विप्रा: कथनीयोरुकर्मण: । माहात्म्यं वासुदेवस्य सर्वाशुभविनाशनम् ॥ ५८ ॥

ஓ விப்ரர்களே! போற்றத்தக்க அற்புத செயல்களைக் கொண்ட வாசுதேவரின் மகிமையை நான் உங்களுக்குக் கூறினேன். இந்தக் கதனம் எல்லா அசுபங்களையும் அழிக்கிறது।

Verse 59

य एतत् श्रावयेन्नित्यं यामक्षणमनन्यधी: । श्लोकमेकं तदर्धं वा पादं पादार्धमेव वा । श्रद्धावान् योऽनुश‍ृणुयात् पुनात्यात्मानमेव स: ॥ ५९ ॥

எவன் ஒருமுகச் சிந்தையுடன் ஒவ்வொரு கணமும் நித்யமாக இந்தப் பாகவதத்தைப் பாராயணம் செய்யச் செய்கிறானோ, மேலும் எவன் பக்தி-நம்பிக்கையுடன் ஒரு ச்லோகம், அரை ச்லோகம், ஒரு பாதம் அல்லது அரை பாதமாவது கேட்கிறானோ—அவன் நிச்சயமாகத் தன் ஆத்மாவையே தூய்மைப்படுத்துகிறான்।

Verse 60

द्वादश्यामेकादश्यां वा श‍ृण्वन्नायुष्यवान्भवेत् । पठत्यनश्न‍न् प्रयतस्पूतो भवति पातकात् ॥ ६० ॥

ஏகாதசி அல்லது த்வாதசி நாளில் இந்தப் பாகவதத்தை கேட்பவன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்; மேலும் உபவாசத்துடன் கவனமாகப் பாராயணம் செய்பவன் எல்லாப் பாவவினைகளிலிருந்தும் தூய்மையடைவான்।

Verse 61

पुष्करे मथुरायां च द्वारवत्यां यतात्मवान् । उपोष्य संहितामेतां पठित्वा मुच्यते भयात् ॥ ६१ ॥

புஷ்கரம், மதுரா அல்லது த்வாரகாவில் மனத்தை அடக்கி உபவாசம் இருந்து இந்தச் சம்ஹிதையைப் படிப்பவன் எல்லாப் பயங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 62

देवता मुनय: सिद्धा: पितरो मनवो नृपा: । यच्छन्ति कामान् गृणत: श‍ृण्वतो यस्य कीर्तनात् ॥ ६२ ॥

இந்தப் புராணத்தைப் பாடி கீர்த்தனம் செய்பவனுக்கும், பக்தியுடன் கேட்பவனுக்கும் தேவர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், பித்ருக்கள், மனுக்கள் மற்றும் பூமியின் அரசர்கள் எல்லா விரும்பத்தக்க வரங்களையும் அளிக்கின்றனர்।

Verse 63

ऋचो यजूंषि सामानि द्विजोऽधीत्यानुविन्दते । मधुकुल्या घृतकुल्या: पय:कुल्याश्च तत्फलम् ॥ ६३ ॥

ரிக், யஜுர், சாம வேத மந்திரங்களைப் படிப்பதால் கிடைக்கும் பலனைப் போலவே, இந்தப் பாகவதத்தைப் படிப்பதால் ஒரு பிராமணன் தேன், நெய், பால் ஆகியவற்றின் நதிகளைப் பெறுவது போன்ற பலனை அடைகிறான்।

Verse 64

पुराणसंहितामेतामधीत्य प्रयतो द्विज: । प्रोक्तं भगवता यत्तु तत्पदं परमं व्रजेत् ॥ ६४ ॥

அடக்கமுடைய பிராமணன் இந்தப் புராண-சங்கிரகத்தைப் பக்தியுடன் ஓதினால், பகவான் உரைத்த பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 65

विप्रोऽधीत्याप्नुयात् प्रज्ञां राजन्योदधिमेखलाम् । वैश्यो निधिपतित्वं च शूद्र: शुध्येत पातकात् ॥ ६५ ॥

ஸ்ரீமத்-பாகவதத்தை ஓதினால் பிராமணன் பக்தியில் உறுதியான ஞானம் பெறுவான்; அரசன் பூமியாட்சியைப் பெறுவான்; வைசியன் பெருஞ்செல்வம் பெறுவான்; சூத்ரன் பாவவினையிலிருந்து தூய்மையடைவான்.

Verse 66

कलिमलसंहतिकालनोऽखिलेशो हरिरितरत्र न गीयते ह्यभीक्ष्णम् । इह तु पुनर्भगवानशेषमूर्ति: परिपठितोऽनुपदं कथाप्रसङ्गै: ॥ ६६ ॥

கலியுகத்தின் சேர்க்கை பாவமலத்தை அழிக்கும் அனைத்திற்கும் அதிபதியான ஹரியின் புகழ் பிற நூல்களில் இடையறாது பாடப்படாது; ஆனால் இச் ஸ்ரீமத்-பாகவதத்தில் பகவான் தம் எண்ணற்ற தனிப்பட்ட விரிவுருக்களுடன் கதாப் பிரசங்கங்களில் அடியடியாக நிறைவாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறார்.

Verse 67

तमहमजमनन्तमात्मतत्त्वं जगदुदयस्थितिसंयमात्मशक्तिम् । द्युपतिभिरजशक्रशङ्कराद्यै- र्दुरवसितस्तवमच्युतं नतोऽस्मि ॥ ६७ ॥

நான் அந்த அஜன், அனந்தன், பரமாத்மத் தத்துவத்தை வணங்குகிறேன்; அவருடைய சுவசக்திகளால் உலகின் தோற்றம், நிலை, ஒடுக்கம் நிகழ்கின்றன; பிரம்மா, இந்திரன், சங்கரன் முதலிய தேவர்களும் அறிய இயலாத மகிமையுடைய அந்த அச்யுதனை நான் பணிகிறேன்.

Verse 68

उपचितनवशक्तिभि: स्व आत्म- न्युपरचितस्थिरजङ्गमालयाय । भगवत उपलब्धिमात्रधाम्ने सुरऋषभाय नम: सनातनाय ॥ ६८ ॥

நான் சனாதனமான பகவானுக்கு வணக்கம் செலுத்துகிறேன்—அவர் தேவர்களுக்கும் தலைவன்; தம் ஒன்பது பொருட்சக்திகளை விரிவாக்கி தம்முள்ளேயே அசையும்-அசையாத அனைத்துயிர்களின் வாசஸ்தலத்தை அமைத்தவர்; என்றும் தூய, அதீத சைதன்யத்தில் நிலைத்திருப்பவர்.

Verse 69

स्वसुखनिभृतचेतास्तद्वय‍ुदस्तान्यभावो- ऽप्यजितरुचिरलीलाकृष्टसारस्तदीयम् । व्यतनुत कृपया यस्तत्त्वदीपं पुराणं तमखिलवृजिनघ्नं व्याससूनुं नतोऽस्मि ॥ ६९ ॥

என் குருவான வ்யாசபுத்திரர் ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமிக்கு நான் வணங்குகிறேன். அவர் உலகின் எல்லா அமங்கலங்களையும் அழிப்பவர். தொடக்கத்தில் அவர் பிரம்மானந்தத்தில் லயித்து, தனிமையில் வாழ்ந்து, பிற உணர்வுகளைத் துறந்திருந்தார்; ஆனால் அஜிதனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இனிய, மனம்கவரும் லீலைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, கருணையால் தத்துவத் தீபமான பரம புராணம் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை உரைத்தார்.