Adhyaya 9

Verse 1

श्रीशुक उवाच एकदा गृहदासीषु यशोदा नन्दगेहिनी । कर्मान्तरनियुक्तासु निर्ममन्थ स्वयं दधि ॥ १ ॥ यानि यानीह गीतानि तद्बालचरितानि च । दधिनिर्मन्थने काले स्मरन्ती तान्यगायत ॥ २ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஒருநாள் நந்தனின் இல்லத்தரசி யசோதா, பணிப்பெண்கள் வேறு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்து, தானே தயிரை மத்தத் தொடங்கினாள். மத்தும் வேளையில் கிருஷ்ணனின் பால்யச் செயல்களை நினைத்து, தன் முறையில் பாடல்கள் இயற்றி, அவற்றைத் தனக்குள் பாடி மகிழ்ந்தாள்।

Verse 2

श्रीशुक उवाच एकदा गृहदासीषु यशोदा नन्दगेहिनी । कर्मान्तरनियुक्तासु निर्ममन्थ स्वयं दधि ॥ १ ॥ यानि यानीह गीतानि तद्बालचरितानि च । दधिनिर्मन्थने काले स्मरन्ती तान्यगायत ॥ २ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஒருநாள் நந்தனின் இல்லத்தரசி யசோதா, பணிப்பெண்கள் வேறு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்து, தானே தயிரை மத்தத் தொடங்கினாள். மத்தும் வேளையில் கிருஷ்ணனின் பால்யச் செயல்களை நினைத்து, தன் முறையில் பாடல்கள் இயற்றி, அவற்றைத் தனக்குள் பாடி மகிழ்ந்தாள்।

Verse 3

क्षौमं वास: पृथुकटितटे बिभ्रती सूत्रनद्धं पुत्रस्‍नेहस्‍नुतकुचयुगं जातकम्पं च सुभ्रू: । रज्ज्वाकर्षश्रमभुजचलत्कङ्कणौ कुण्डले च स्विन्नं वक्त्रं कबरविगलन्मालती निर्ममन्थ ॥ ३ ॥

காவி-மஞ்சள் ஆடை அணிந்து, அகன்ற இடுப்பில் பட்டை கட்டி, யசோதா அன்னை கயிறு இழுத்து மத்தியைச் சுழற்றினாள். மகன் மீது பேரன்பால் அவள் மார்பிலிருந்து பால் சிந்தி, உடல் நடுங்கியது; வளையலும் காதணியும் அசைந்தன. அழகிய புருவங்களுடன் முகம் வியர்வையால் நனைந்து, கூந்தலிலிருந்து மாலதி மலர்கள் உதிர்ந்தன.

Verse 4

तां स्तन्यकाम आसाद्य मथ्नन्तीं जननीं हरि: । गृहीत्वा दधिमन्थानं न्यषेधत् प्रीतिमावहन् ॥ ४ ॥

யசோதா அன்னை மத்தியைச் சுழற்றிக் கொண்டிருக்கையில், மார்புப் பால் அருந்த விரும்பிய ஹரி—ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—அவளிடம் வந்தான். அவளின் தெய்வீக மகிழ்ச்சியை வளர்க்க, மத்திக் கம்பியைப் பிடித்து மத்தலைத் தடுக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 5

तमङ्कमारूढमपाययत् स्तनं स्‍नेहस्‍नुतं सस्मितमीक्षती मुखम् । अतृप्तमुत्सृज्य जवेन सा यया- वुत्सिच्यमाने पयसि त्वधिश्रिते ॥ ५ ॥

அப்போது யசோதா அன்னை கிருஷ்ணனை மடியில் அமர வைத்து, அன்பால் சிந்தும் மார்புப் பாலை அருந்தச் செய்தாள்; புன்னகையுடன் அவன் முகத்தை நோக்கினாள். ஆனால் அடுப்பில் வைத்த பால் பொங்கி வழிவதை கண்டவுடன்—குழந்தை இன்னும் திருப்தியடையாதிருந்தாலும்—அவனை விட்டுவிட்டு பாலை காப்பாற்ற வேகமாக ஓடினாள்.

Verse 6

सञ्जातकोप: स्फुरितारुणाधरं सन्दश्य दद्भ‍िर्दधिमन्थभाजनम् । भित्त्वा मृषाश्रुर्द‍ृषदश्मना रहो जघास हैयङ्गवमन्तरं गत: ॥ ६ ॥

கோபம் கொண்டு, பற்களால் சிவந்த உதடுகளை கடித்துக் கொண்டு, கண்களில் பொய்க் கண்ணீர் நிறைத்து, கிருஷ்ணன் கல்லுத் துண்டால் தயிர்ப் பாத்திரத்தை உடைத்தான். பின்னர் உள்ளறைக்குள் சென்று, தனிமையில் புதிதாக மத்தப்பட்ட வெண்ணெயை உண்ணத் தொடங்கினான்.

Verse 7

उत्तार्य गोपी सुश‍ृतं पय: पुन: प्रविश्य संद‍ृश्य च दध्यमत्रकम् । भग्नं विलोक्य स्वसुतस्य कर्म त- ज्जहास तं चापि न तत्र पश्यती ॥ ७ ॥

கோபி யசோதா கொதித்த பாலை இறக்கி வைத்து மீண்டும் மத்திடத்திற்குள் வந்தாள். அங்கே தயிர்ப் பாத்திரம் உடைந்திருப்பதையும், கிருஷ்ணன் இல்லாததையும் கண்டதும், இது தன் மகனின் செயல் என உணர்ந்து, அதை நினைத்து சிரித்தாள்.

Verse 8

उलूखलाङ्‌घ्रेरुपरि व्यवस्थितं मर्काय कामं ददतं शिचि स्थितम् । हैयङ्गवं चौर्यविशङ्कितेक्षणं निरीक्ष्य पश्चात् सुतमागमच्छनै: ॥ ८ ॥

அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தலைகீழாக வைத்த உலூகலத்தின் மேல் அமர்ந்து, தன் விருப்பப்படி குரங்குகளுக்கு தயிர்‑வெண்ணெய் போன்ற பால் உணவுகளைப் பகிர்ந்தான். திருட்டின் அச்சத்தால் தாய் தண்டிப்பாளோ எனக் கலக்கத்துடன் சுற்றிலும் பார்த்தான். அவனைப் பார்த்த யசோதா அன்னை மிக எச்சரிக்கையுடன் பின்னால் இருந்து மெதுவாக அணைந்தாள்.

Verse 9

तामात्तयष्टिं प्रसमीक्ष्य सत्वर- स्ततोऽवरुह्यापससार भीतवत् । गोप्यन्वधावन्न यमाप योगिनां क्षमं प्रवेष्टुं तपसेरितं मन: ॥ ९ ॥

தாயை கையில் குச்சியுடன் கண்டதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் உடனே உலூகலத்திலிருந்து இறங்கி, மிகப் பயந்தவனாய் ஓடினான். யோகிகள் தியான‑தபஸால் பரமாத்மாவாக அவரை அடைய முயன்றும் அடைய முடியாத அந்த இறைவனையே, யசோதா தன் மகனென எண்ணி பிடிக்க அவனைத் தொடர்ந்து ஓடினாள்.

Verse 10

अन्वञ्चमाना जननी बृहच्चल- च्छ्रोणीभराक्रान्तगति: सुमध्यमा । जवेन विस्रंसितकेशबन्धन- च्युतप्रसूनानुगति: परामृशत् ॥ १० ॥

கிருஷ்ணனைத் தொடர்ந்து ஓடிய யசோதையின் மெலிந்த இடுப்பு, கனமான மார்பின் பாரத்தால் இயல்பாகவே வேகம் குறைந்தது. வேகமாக ஓடியதால் அவளது கூந்தல் கட்டு தளர்ந்து, அதில் சூடிய மலர்கள் பின்னால் பின்னால் உதிர்ந்தன; ஆனாலும் அவள் தன் மகன் கிருஷ்ணனைப் பிடித்தாள்.

Verse 11

कृतागसं तं प्ररुदन्तमक्षिणी कषन्तमञ्जन्मषिणी स्वपाणिना । उद्वीक्षमाणं भयविह्वलेक्षणं हस्ते गृहीत्वा भिषयन्त्यवागुरत् ॥ ११ ॥

யசோதா பிடித்தவுடன் கிருஷ்ணன் மேலும் பயந்து தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டான். அவன் அழுதான்; கண்ணீருடன் கண் மை கலந்து, கைகளால் கண்களைத் தேய்த்ததால் அந்த மை முகமெங்கும் பரவியது. யசோதா தன் அழகிய மகனின் கையைப் பிடித்து மென்மையாகக் கண்டித்தாள்.

Verse 12

त्यक्त्वा यष्टिं सुतं भीतं विज्ञायार्भकवत्सला । इयेष किल तं बद्धुं दाम्नातद्वीर्यकोविदा ॥ १२ ॥

தன் மகன் மிகுந்த பயத்தில் இருப்பதை அறிந்த குழந்தைபாசமுள்ள யசோதா குச்சியை விட்டாள். கிருஷ்ணன் யார், எத்தனை வல்லமை உடையவன் என்பதைக் கூட அறியாமல், இனி குறும்புகள் செய்யாதபடி அவனை கயிற்றால் கட்ட விரும்பினாள்.

Verse 13

न चान्तर्न बहिर्यस्य न पूर्वं नापि चापरम् । पूर्वापरं बहिश्चान्तर्जगतो यो जगच्च य: ॥ १३ ॥ तं मत्वात्मजमव्यक्तं मर्त्यलिङ्गमधोक्षजम् । गोपिकोलूखले दाम्ना बबन्ध प्राकृतं यथा ॥ १४ ॥

யாருக்கு உள்ளும் இல்லை, புறமும் இல்லை; ஆதியும் இல்லை, அந்தமும் இல்லை; முன்பும் இல்லை, பின்பும் இல்லை—அவரே அனைத்திலும் நிறைந்த காலாதீத பரமபுருஷன்; உலகமும் உலகின் ஆதாரமும் அவரே.

Verse 14

न चान्तर्न बहिर्यस्य न पूर्वं नापि चापरम् । पूर्वापरं बहिश्चान्तर्जगतो यो जगच्च य: ॥ १३ ॥ तं मत्वात्मजमव्यक्तं मर्त्यलिङ्गमधोक्षजम् । गोपिकोलूखले दाम्ना बबन्ध प्राकृतं यथा ॥ १४ ॥

புலன்களுக்கு எட்டாத அதோக்ஷஜனான அந்த அவ்யக்த பரமபுருஷன் மனிதக் குழந்தை வடிவில் தோன்றினார்; யசோதை அவரை தன் சாதாரண மகன் என எண்ணி கயிற்றால் உலூகலத்துடன் கட்டினாள்.

Verse 15

तद् दाम बध्यमानस्य स्वार्भकस्य कृतागस: । द्‌व्यङ्गुलोनमभूत्तेन सन्दधेऽन्यच्च गोपिका ॥ १५ ॥

தவறு செய்த தன் சிறு குழந்தையை கட்ட முயன்ற யசோதை, கயிறு இரண்டு விரல் அகலம் குறைவாக இருப்பதை கண்டாள்; ஆகவே மற்றொரு கயிறை கொண்டு வந்து இணைத்தாள்.

Verse 16

यदासीत्तदपि न्यूनं तेनान्यदपि सन्दधे । तदपि द्‌व्यङ्गुलं न्यूनं यद् यदादत्त बन्धनम् ॥ १६ ॥

இருந்த கயிறும் குறைவாகவே இருந்தது; மேலும் கயிறுகளை இணைத்தாலும், எத்தனை கட்டுக் கயிறுகளை எடுத்தாலும், ஒவ்வொன்றும் இரண்டு விரல் அளவு குறைவாகவே இருந்தது.

Verse 17

एवं स्वगेहदामानि यशोदा सन्दधत्यपि । गोपीनां सुस्मयन्तीनां स्मयन्ती विस्मिताभवत् ॥ १७ ॥

இவ்வாறு யசோதை வீட்டிலிருந்த கயிறுகளையெல்லாம் இணைத்தும் கிருஷ்ணன் கட்டப்படவில்லை. அயல்புற மூத்த கோபிகள் சிரித்துக் களித்தனர்; யசோதைவும் உழைத்தபடியே சிரித்து, அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 18

स्वमातु: स्विन्नगात्राया विस्रस्तकबरस्रज: । द‍ृष्ट्वा परिश्रमं कृष्ण: कृपयासीत् स्वबन्धने ॥ १८ ॥

யசோதா தாயின் கடும் உழைப்பால் அவளது உடல் முழுதும் வியர்வையால் நனைந்து, கூந்தலிலிருந்த மலரும் சீப்பும் சிதறி விழுந்தன. அவள் சோர்வைக் கண்ட குழந்தை கிருஷ்ணன் கருணை கொண்டு கட்டப்பட ஒப்புக்கொண்டான்.

Verse 19

एवं सन्दर्शिता ह्यङ्ग हरिणा भृत्यवश्यता । स्ववशेनापि कृष्णेन यस्येदं सेश्वरं वशे ॥ १९ ॥

ஓ பரீக்ஷித்! இவ்விளையாட்டில் ஹரி, தாம் பக்தரின் வசப்படுவதை வெளிப்படுத்தினார். சிவன், பிரம்மா, இந்திரன் முதலியோருடன் கூடிய உலகமெல்லாம் யாரின் கட்டுப்பாட்டிலோ, அந்தக் கிருஷ்ணனே பக்திப் பிரேமத்தால் வசப்படுகிறான்.

Verse 20

नेमं विरिञ्चो न भवो न श्रीरप्यङ्गसंश्रया । प्रसादं लेभिरे गोपी यत्तत्प्राप विमुक्तिदात् ॥ २० ॥

விரிஞ்சி பிரம்மா, பவனான சிவன், மேலும் எப்போதும் பகவானின் மார்பில் உறையும் ஸ்ரீலட்சுமியும்—முக்தி அளிப்பவனான பரம்பொருளிடமிருந்து யசோதா கோபி பெற்றதுபோன்ற அருளைப் பெறவில்லை.

Verse 21

नायं सुखापो भगवान्देहिनां गोपिकासुत: । ज्ञानिनां चात्मभूतानां यथा भक्तिमतामिह ॥ २१ ॥

கோபிகையின் புதல்வனான பகவான் கிருஷ்ணன், உடலையே ஆத்மா என எண்ணுவோருக்கும், வெறும் ஞானவாதிகளுக்கும், கடுந்தவம் செய்பவர்களுக்கும் எளிதில் கிடைப்பதில்லை; ஆனால் அன்பு நிறைந்த பக்திசேவையில் ஈடுபடும் பக்தர்களுக்கு இங்கே எளிதாக அணுகப்படுகிறான்.

Verse 22

कृष्णस्तु गृहकृत्येषु व्यग्रायां मातरि प्रभु: । अद्राक्षीदर्जुनौ पूर्वं गुह्यकौ धनदात्मजौ ॥ २२ ॥

யசோதா தாய் வீட்டுப்பணிகளில் மிகப் பிஸியாக இருந்தபோது, பரமபிரபு கிருஷ்ணன் முன்பே இருந்த யமல-அர்ஜுனம் எனப்படும் இரட்டை மரங்களை கண்டான்; அவை முன்னொரு யுகத்தில் தனதனான குபேரனின் தேவபுதல்வர்கள் ஆக இருந்தனர்.

Verse 23

पुरा नारदशापेन वृक्षतां प्रापितौ मदात् । नलकूवरमणिग्रीवाविति ख्यातौ श्रियान्वितौ ॥ २३ ॥

முன்னொரு பிறவியில் நலகூவரன், மணிக்ரீவன் எனப் புகழப்பட்ட இவ்விருவரும் பெரும் செல்வம் உடையோர்; ஆனால் மது-அகந்தையால் நாரத முனிவரின் சாபத்தால் மரங்களாயினர்।