Adhyaya 8
Garga Muni Names Kṛṣṇa and Balarāma; the Butter-Thief Pastimes; Yaśodā Sees the Universe in Kṛṣṇa’s Mouth
வ்ரஜத்தைப் பாதுகாக்கும் ஆரம்ப லீலைகளுக்குப் பின், யசோதையின் குழந்தையைச் சுற்றி அதிசய நிகழ்வுகள் தொடர்வதை மக்கள் உணரத் தொடங்குகிறார்கள். அப்போது வசுதேவரின் புரோகிதர் கர்கமுனி நந்தன் இல்லத்திற்கு வந்து, கம்சனுக்குச் சந்தேகம் எழாதபடி மறைவாக ஸம்ஸ்காரங்களை நடத்துகிறார். நாமகரணத்தில் பலராமனின் பெயர்கள்—ராமன், பலன், சங்கர்ஷணன்—என்று அறிவித்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மீண்டும் மீண்டும் அவதரிக்கும் தன்மை, யுகத்திற்கேற்ப நிறமாற்றம், வ்ரஜத்தைப் பாதுகாக்கும் பங்கு ஆகியவற்றைச் சுட்டுகிறார். காலம் செல்ல இரு சகோதரரும் ஊர்ந்து, நடந்து, விளையாட; யசோதா, ரோஹிணி, கோபியரின் வாத்ஸல்யரசம் பெருகுகிறது. அயல்பெண்கள் கிருஷ்ணனின் வெண்ணெய்-திருட்டும் சின்னச் சுட்டித்தனங்களும் குறித்து முறையிடுகின்றனர். மண் தின்றான் என்ற குற்றச்சாட்டில் கிருஷ்ணன் வாய்திறக்க, யசோதா அதில் முழு பிரபஞ்சத்தையும் காண்கிறாள்; ஒரு கணம் தத்துவச் சரணாகதி எழினும், யோகமாயை மீண்டும் அவளை தாய்மையிலே ஆழ்த்துகிறது. இறுதியில் யசோதா-நந்தரின் முன்ஜன்மம் (த்ரோணன், தரை) மற்றும் பிரம்மாவின் வரத்துடன் இணைந்த அபூர்வ பாக்கியம் கூறப்பட்டு, பின்னர் வரும் பந்தன-லீலை போன்ற நெருக்கமான வ்ரஜ லீலைகளுக்குத் தளம் அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच गर्ग: पुरोहितो राजन् यदूनां सुमहातपा: । व्रजं जगाम नन्दस्य वसुदेवप्रचोदित: ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசே பரீக்ஷித்! யாதவர்களின் புரோகிதரான மகாதபஸ்வி கர்க முனி, வசுதேவரின் தூண்டுதலால் நந்த மகாராஜாவின் வ்ரஜ இல்லத்திற்குச் சென்றார்।
Verse 2
तं दृष्ट्वा परमप्रीत: प्रत्युत्थाय कृताञ्जलि: । आनर्चाधोक्षजधिया प्रणिपातपुर:सरम् ॥ २ ॥
கர்க முனியை வீட்டில் கண்ட நந்த மகாராஜா பேரானந்தமடைந்து எழுந்து, கைகூப்பி வணங்கி, அவரை ‘அதோக்ஷஜ’ தத்துவம் உடைய மகாபுருஷர் என உணர்ந்து மரியாதையுடன் போற்றினார்।
Verse 3
सूपविष्टं कृतातिथ्यं गिरा सूनृतया मुनिम् । नन्दयित्वाब्रवीद् ब्रह्मन्पूर्णस्य करवाम किम् ॥ ३ ॥
கர்க முனியை முறையாக விருந்தோம்பி வசதியாக அமர வைத்த பின், நந்த மகாராஜா இனிய, பணிவான சொற்களால் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! நீங்கள் எல்லாவற்றிலும் நிறைவானவர்; எனினும் உங்களுக்கு சேவை செய்வதே என் கடமை. ஆணையிடுங்கள், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?
Verse 4
महद्विचलनं नृणां गृहिणां दीनचेतसाम् । नि:श्रेयसाय भगवन्कल्पते नान्यथा क्वचित् ॥ ४ ॥
ஓ பகவனே, ஓ மகாபக்தரே! உங்களைப் போன்ற மகான்கள் தங்கள் நலனுக்காக அல்ல; தாழ்ந்த மனத்தையுடைய இல்லறத்தாரின் பரம நன்மைக்காகவே இடமிருந்து இடம் செல்கிறார்கள்; இல்லையெனில் எங்கும் செல்ல விருப்பமில்லை।
Verse 5
ज्योतिषामयनं साक्षाद् यत्तज्ज्ञानमतीन्द्रियम् । प्रणीतं भवता येन पुमान् वेद परावरम् ॥ ५ ॥
ஓ மகரிஷியே, நீங்கள் இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஞானமாகிய ஜோதிட ஶாஸ்திரத்தை நேரடியாக அமைத்துள்ளீர். அந்த ஞானவலிமையால் மனிதன் தன் முன்ஜன்மக் கர்மங்களையும் அவை இப்பிறவியில் தரும் பலனையும், பர-அபரமென அனைத்தையும் அறிய முடியும்.
Verse 6
त्वं हि ब्रह्मविदां श्रेष्ठ: संस्कारान्कर्तुमर्हसि । बालयोरनयोर्नृणां जन्मना ब्राह्मणो गुरु: ॥ ६ ॥
என் ஆண்டவரே, நீங்கள் பிரம்மவிதர்களில் சிறந்தவர்; ஜோதிட ஶாஸ்திரத்தில் முழு தேர்ச்சி உடையவர். ஆகவே பிறப்பினாலேயே எல்லா மனிதருக்கும் குருவான பிராமணர் நீங்கள். தயை செய்து என் இல்லத்தில் வந்து இந்த இரு குழந்தைகளின் ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்யுங்கள்.
Verse 7
श्रीगर्ग उवाच यदूनामहमाचार्य: ख्यातश्च भुवि सर्वदा । सुतं मया संस्कृतं ते मन्यते देवकीसुतम् ॥ ७ ॥
ஸ்ரீ கர்க முனி கூறினார்—நந்த மகாராஜா, நான் யது வம்சத்தின் ஆசார்யன்; இது உலகமெங்கும் புகழ்பெற்றது. ஆகவே நான் உங்கள் மகன்களுக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்தால், கம்ஸன் அவர்களை தேவகியின் புதல்வர்கள் என எண்ணுவான்.
Verse 8
कंस: पापमति: सख्यं तव चानकदुन्दुभे: । देवक्या अष्टमो गर्भो न स्त्री भवितुमर्हति ॥ ८ ॥ इति सञ्चिन्तयञ्छ्रुत्वा देवक्या दारिकावच: । अपि हन्ता गताशङ्कस्तर्हि तन्नोऽनयो भवेत् ॥ ९ ॥
கம்ஸன் பாபபுத்தியுடையவன்; அரசியல் சூழ்ச்சியிலும் வல்லவன். உனக்கு வாசுதேவன் (ஆனகதுந்துபி) உடன் உள்ள நட்பு, மேலும் தேவகியின் எட்டாவது கர்ப்பம் பெண்ணாகப் பிறக்கத் தகாது என்பதையும் அவன் எண்ணுவான். தேவகியின் மகளான யோகமாயையின் வார்த்தையால் ‘என்னை கொல்லவான் வேறெங்கோ பிறந்துவிட்டான்’ என்று அவன் கேட்டிருக்கிறான்; இப்போது நான் ஸம்ஸ்காரம் செய்ததாகக் கேட்டால், அவன் சந்தேகித்து கிருஷ்ணனை தேவகி-வாசுதேவனின் மகன் என எண்ணி கொல்ல முயல்வான்—அது நமக்கு பெரும் அனர்த்தம்.
Verse 9
कंस: पापमति: सख्यं तव चानकदुन्दुभे: । देवक्या अष्टमो गर्भो न स्त्री भवितुमर्हति ॥ ८ ॥ इति सञ्चिन्तयञ्छ्रुत्वा देवक्या दारिकावच: । अपि हन्ता गताशङ्कस्तर्हि तन्नोऽनयो भवेत् ॥ ९ ॥
கம்ஸன் பாபபுத்தியுடையவன்; சூழ்ச்சியிலும் வல்லவன். உனக்கு வாசுதேவன் (ஆனகதுந்துபி) உடன் உள்ள நட்பு, மேலும் தேவகியின் எட்டாவது கர்ப்பம் பெண்ணாகப் பிறக்காது என்பதையும் அவன் சேர்த்து எண்ணுவான். தேவகியின் மகளான யோகமாயையின் வார்த்தையால் ‘என்னை கொல்லவான் வேறெங்கோ பிறந்துவிட்டான்’ என்று அவன் கேட்டிருக்கிறான்; இப்போது நான் ஸம்ஸ்காரம் செய்ததாகக் கேட்டால், அவன் சந்தேகித்து கிருஷ்ணனை தேவகி-வாசுதேவனின் மகன் என எண்ணி கொல்ல முயல்வான்—அது நமக்கு பெரும் அனர்த்தம்.
Verse 10
श्रीनन्द उवाच अलक्षितोऽस्मिन् रहसि मामकैरपि गोव्रजे । कुरु द्विजातिसंस्कारं स्वस्तिवाचनपूर्वकम् ॥ १० ॥
ஸ்ரீ நந்தர் கூறினார்—மகாமுனிவரே, இந்தச் சடங்கு செய்தால் கம்சனுக்கு சந்தேகம் எழும் எனில், என் கோவ்ரஜத்தில் உள்ள கோசாலையில் ரகசியமாக, என் உறவினருக்கும் தெரியாமல், ஸ்வஸ்திவாசனத்துடன் இரண்டாம் பிறப்பு (த்விஜாதி) சுத்திச் சடங்கை நடத்துங்கள்; இது அவசியம்.
Verse 11
श्रीशुक उवाच एवं सम्प्रार्थितो विप्र: स्वचिकीर्षितमेव तत् । चकार नामकरणं गूढो रहसि बालयो: ॥ ११ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—நந்த மகாராஜர் இவ்வாறு விசேஷமாக வேண்டியதால், அவர் ஏற்கெனவே செய்ய விரும்பிய அதையே அந்தப் பிராமணர் (கர்க முனி) ரகசியமாக தனிமையில் இருந்து, இரு பாலர்களான கிருஷ்ணன் மற்றும் பலராமனுக்குப் பெயரிடும் சடங்கை நடத்தினார்.
Verse 12
श्रीगर्ग उवाच अयं हि रोहिणीपुत्रो रमयन् सुहृदो गुणै: । आख्यास्यते राम इति बलाधिक्याद्बलं विदु: । यदूनामपृथग्भावात् सङ्कर्षणमुशन्त्यपि ॥ १२ ॥
ஸ்ரீ கர்கர் கூறினார்—ரோஹிணியின் இந்தப் புதல்வன் தன் தெய்வீக குணங்களால் நண்பர்களையும் உறவினர்களையும் மகிழ்விப்பான்; ஆகவே ‘ராமன்’ என்று அழைக்கப்படுவான். அபூர்வ உடல் வலிமை வெளிப்படுத்துவதால் ‘பலன்’ என்றும் அறியப்படுவான். மேலும் வாசுதேவரின் யது குலத்தையும் நந்த மகாராஜரின் குலத்தையும் ஒன்றாக்குவதால் ‘சங்கர்ஷணன்’ என்றும் போற்றப்படுவான்.
Verse 13
आसन् वर्णास्त्रयो ह्यस्य गृह्णतोऽनुयुगं तनू: । शुक्लो रक्तस्तथा पीत इदानीं कृष्णतां गत: ॥ १३ ॥
இந்தப் பரம்பொருள் யுகம் யுகமாக அவதாரமாக உடல் ஏற்கிறார். முன்பு அவருக்கு மூன்று நிறங்கள் இருந்தன—வெள்ளை, சிவப்பு, மஞ்சள்; இப்போது அவர் கிருஷ்ண நிறம் (கருநிறம்) கொண்டுள்ளார்.
Verse 14
प्रागयं वसुदेवस्य क्वचिज्जातस्तवात्मज: । वासुदेव इति श्रीमानभिज्ञा: सम्प्रचक्षते ॥ १४ ॥
பல காரணங்களால் உங்கள் இந்த அழகிய புதல்வன் முன்பு சில சமயம் வாசுதேவரின் மகனாகவும் தோன்றியுள்ளார். ஆகவே அறிவுடையோர் சில நேரங்களில் இந்தக் குழந்தையை ‘வாசுதேவன்’ என்றும் அழைக்கின்றனர்.
Verse 15
बहूनि सन्ति नामानि रूपाणि च सुतस्य ते । गुणकर्मानुरूपाणि तान्यहं वेद नो जना: ॥ १५ ॥
உன் இந்த மகனுக்கு பல பெயர்களும் பல ரூபங்களும் உள்ளன; அவை அவனுடைய தெய்வீக குணங்களுக்கும் லீலைகளுக்கும் ஏற்பவையாகும். அவற்றை நான் அறிவேன்; பொதுமக்கள் அறியார்.
Verse 16
एष व: श्रेय आधास्यद् गोपगोकुलनन्दन: । अनेन सर्वदुर्गाणि यूयमञ्जस्तरिष्यथ ॥ १६ ॥
இந்த கோப-கோகுல நந்தனன் உங்களுக்கு எப்போதும் மங்களமும் நலனும் அளிப்பான். அவன் அருளால் நீங்கள் எல்லா துன்பங்களையும் எளிதில் கடந்து விடுவீர்கள்.
Verse 17
पुरानेन व्रजपते साधवो दस्युपीडिता: । अराजके रक्ष्यमाणा जिग्युर्दस्यून्समेधिता: ॥ १७ ॥
ஓ வ்ரஜபதி நந்தா! புராணங்களில் கூறப்படுவது போல, ஆட்சி சீர்குலைந்து திருடர்கள் தொல்லையால் நல்லோர் துன்புற்றபோது, மக்களை காக்கவும் செழிக்கச் செய்யவும் இந்தக் குழந்தை தோன்றி, கள்வர்களை அடக்கினான்.
Verse 18
य एतस्मिन् महाभागा: प्रीतिं कुर्वन्ति मानवा: । नारयोऽभिभवन्त्येतान् विष्णुपक्षानिवासुरा: ॥ १८ ॥
இந்தக் குழந்தை (கிருஷ்ணன்) மீது அன்பு கொள்பவர்கள் மிகப் பாக்கியசாலிகள். விஷ்ணு பக்கம் உள்ள தேவர்களை அசுரர்கள் வெல்ல முடியாதது போல, கிருஷ்ணனைச் சார்ந்தவர்களையும் பேயர் (அல்லது உள்ளக பகை—இந்திரியங்கள்) வெல்ல முடியாது.
Verse 19
तस्मान्नन्दात्मजोऽयं ते नारायणसमो गुणै: । श्रिया कीर्त्यानुभावेन गोपायस्व समाहित: ॥ १९ ॥
ஆகையால், ஓ நந்த மகாராஜா! உன் இந்த மகன் குணங்களில் நாராயணனுக்கு ஒப்பானவன்; செல்வம், நாம-கீர்த்தி, தாக்கம் ஆகியவற்றிலும் அதேபோல். எனவே மிகுந்த கவனத்துடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இக்குழந்தையை வளர்த்திடு.
Verse 20
श्रीशुक उवाच इत्यात्मानं समादिश्य गर्गे च स्वगृहं गते । नन्द: प्रमुदितो मेने आत्मानं पूर्णमाशिषाम् ॥ २० ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—கர்க முனிவர் நந்த மகாராஜருக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிய உபதேசத்தை அளித்து தம் இல்லத்திற்குச் சென்றார். அப்போது நந்தர் மிக மகிழ்ந்து, தம்மை எல்லா மங்கள ஆசிகளாலும் நிறைந்தவன் என எண்ணினார்.
Verse 21
कालेन व्रजताल्पेन गोकुले रामकेशवौ । जानुभ्यां सह पाणिभ्यां रिङ्गमाणौ विजह्रतु: ॥ २१ ॥
சிறிது காலத்திலேயே வ்ரஜத்தின் கோகுலத்தில் ராமனும் கேசவனும் (கிருஷ்ணனும்) கைகளும் முழங்கால்களும் வலிமையாய் தரையில் ஊர்ந்து, தம் பால்ய லீலைகளில் மகிழ்ந்து விளையாடினர்.
Verse 22
तावङ्घ्रियुग्ममनुकृष्य सरीसृपन्तौ घोषप्रघोषरुचिरं व्रजकर्दमेषु । तन्नादहृष्टमनसावनुसृत्य लोकं मुग्धप्रभीतवदुपेयतुरन्ति मात्रो: ॥ २२ ॥
வ்ரஜத்தில் மாட்டுச் சாணமும் சிறுநீரும் கலந்து உருவான சேற்றில் கிருஷ்ணனும் பலராமனும் கால்களின் வலிமையால் பாம்புகள் போல ஊர்ந்தனர்; அவர்களின் சிலம்பொலி மிக இனிமையாக ஒலித்தது. பிறரின் சிலம்பொலியைக் கேட்டு மகிழ்ந்து, தாயரிடம் செல்கிறோம் என எண்ணி அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தனர்; ஆனால் அவர்கள் வேறு மனிதர்கள் எனக் கண்டவுடன், குழந்தைத் திகைப்புடன் பயந்து, உடனே தங்கள் உண்மையான தாய்மார்கள் யசோதா மற்றும் ரோஹிணியிடம் திரும்பிச் சென்றனர்.
Verse 23
तन्मातरौ निजसुतौ घृणया स्नुवन्त्यौ पङ्काङ्गरागरुचिरावुपगृह्य दोर्भ्याम् । दत्त्वा स्तनं प्रपिबतो: स्म मुखं निरीक्ष्य मुग्धस्मिताल्पदशनं ययतु: प्रमोदम् ॥ २३ ॥
மாட்டுச் சாணம்-சிறுநீர் கலந்த சேற்றால் உடல் முழுதும் பூசப்பட்டிருந்தாலும், அந்த இரு குழந்தைகளும் மிக அழகாகத் தோன்றினர். அவர்கள் தாயரிடம் வந்தபோது, யசோதையும் ரோஹிணியும் கருணை கலந்த அன்பால் அவர்களை இரு கரங்களாலும் தூக்கி அணைத்து, மார்பிலிருந்து வழியும் பாலை அருந்தச் செய்தனர். பால் அருந்தும் போது அவர்களின் முகத்தில் மயக்கும் புன்னகை மலர, சிறு பற்கள் தெரிந்தன; அதை கண்ட தாயர்கள் பரம ஆனந்தத்தில் மூழ்கினர்.
Verse 24
यर्ह्यङ्गनादर्शनीयकुमारलीला- वन्तर्व्रजे तदबला: प्रगृहीतपुच्छै: । वत्सैरितस्तत उभावनुकृष्यमाणौ प्रेक्षन्त्य उज्झितगृहा जहृषुर्हसन्त्य: ॥ २४ ॥
நந்த மகாராஜரின் இல்லத்தினுள் வ்ரஜத்தின் கோபியர் அந்தக் கண்கொள்ளா குழந்தை லீலைகளைப் பார்த்து மகிழ்ந்தனர். ராமனும் கிருஷ்ணனும் கன்றுகளின் வால் முனைகளைப் பிடித்துக் கொள்ள, கன்றுகள் அவர்களை இங்கும் அங்கும் இழுத்துச் சென்றன. இதைக் கண்ட கோபியர் வீட்டுப்பணிகளை விட்டுவிட்டு சிரித்துக் களித்தனர்.
Verse 25
शृङ्ग्यग्निदंष्ट्र्यसिजलद्विजकण्टकेभ्य: क्रीडापरावतिचलौ स्वसुतौ निषेद्धुम् । गृह्याणि कर्तुमपि यत्र न तज्जनन्यौ शेकात आपतुरलं मनसोऽनवस्थाम् ॥ २५ ॥
கொம்புள்ள மாடுகள், தீ, பல்‑நகம் கொண்ட விலங்குகள், முள், வாள் முதலிய அபாயங்களிலிருந்து குழந்தைகளை காக்க இயலாமல் யசோதை, ரோஹிணி எப்போதும் கலக்கத்தில் இருந்தனர்; இல்லப்பணிகளும் குழம்பின. அப்போது அவர்களின் மனத்தில் பாசத்தால் எழும் துயரமே தெய்வீக ரசமாகத் தோன்றியது.
Verse 26
कालेनाल्पेन राजर्षे राम: कृष्णश्च गोकुले । अघृष्टजानुभि: पद्भिर्विचक्रमतुरञ्जसा ॥ २६ ॥
ஓ ராஜரிஷி பரீக்ஷித்! மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே கோகுலத்தில் ராமனும் கிருஷ்ணனும் தம் சொந்த வலிமையால், முழங்கால் தேயாமல், எளிதாகக் கால்களில் நடக்கத் தொடங்கினர்.
Verse 27
ततस्तु भगवान् कृष्णो वयस्यैर्व्रजबालकै: । सहरामो व्रजस्त्रीणां चिक्रीडे जनयन् मुदम् ॥ २७ ॥
அதன்பின் பகவான் கிருஷ்ணன் பலராமனுடன் சேர்ந்து வ்ரஜக் கோபக் குழந்தைகளோடு விளையாடி, வ்ரஜப் பெண்களின் உள்ளங்களில் தெய்வீக ஆனந்தத்தை எழுப்பினார்.
Verse 28
कृष्णस्य गोप्यो रुचिरं वीक्ष्य कौमारचापलम् । शृण्वन्त्या: किल तन्मातुरिति होचु: समागता: ॥ २८ ॥
கிருஷ்ணனின் அழகிய குழந்தைச் சுறுசுறுப்பைக் கண்டு, அவன் லீலைகளை மீண்டும் மீண்டும் கேட்க விரும்பிய அண்டை கோபியர் யசோதை அன்னையிடம் வந்து இவ்வாறு கூறினர்.
Verse 29
वत्सान् मुञ्चन् क्वचिदसमये क्रोशसञ्जातहास: स्तेयं स्वाद्वत्त्यथ दधिपय: कल्पितै: स्तेययोगै: । मर्कान् भोक्ष्यन् विभजति स चेन्नात्ति भाण्डं भिन्नत्ति द्रव्यालाभे सगृहकुपितो यात्युपक्रोश्य तोकान् ॥ २९ ॥
“அன்புச் சखी யசோதை! உன் மகன் சில வேளைகளில் பால் கறக்கும் நேரத்துக்கு முன்பே எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து கன்றுகளை அவிழ்த்து விடுகிறான்; வீட்டார் கோபித்தாலும் அவன் சிரித்துவிடுகிறான். சில சமயம் யுக்தி செய்து சுவையான தயிர்‑வெண்ணெய்‑பாலைத் திருடி உண்டு குடிக்கிறான். குரங்குகள் கூடினால் அவர்களுடன் பகிர்கிறான்; அவர்கள் மேலும் எடுக்காவிட்டால் பானைகளை உடைக்கிறான். எங்கும் திருட வாய்ப்பு இல்லையெனில் வீட்டார்மேல் கோபித்து சிறு குழந்தைகளை கிள்ளி அழவைத்து விட்டு போய்விடுகிறான்।”
Verse 30
हस्ताग्राह्ये रचयति विधिं पीठकोलूखलाद्यै- श्छिद्रं ह्यन्तर्निहितवयुन: शिक्यभाण्डेषु तद्वित् । ध्वान्तागारे धृतमणिगणं स्वाङ्गमर्थप्रदीपं काले गोप्यो यर्हि गृहकृत्येषु सुव्यग्रचित्ता: ॥ ३० ॥
கோபியர் பால்-தயிரை மேலே, கூரையிலிருந்து தொங்கும் சிக்கியில் வைத்தால், கிருஷ்ணன்-பலராமன் கையால் எட்ட முடியாது. அப்போது அவர்கள் பலகைகள் முதலியவற்றை அடுக்கி, மசாலா அரைக்கும் உலக்கையைத் தலைகீழாக வைத்து எட்டும் முறையை அமைக்கிறார்கள். குடத்தில் உள்ளதை அறிந்து அதில் துளை செய்து ரசத்தை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். மூத்த கோபியர் வீட்டு வேலைகளில் மூழ்கியிருக்கையில், அவர்கள் இருண்ட அறைக்குள் சென்று, தங்கள் உடலின் ரத்தின-ஆபரண ஒளியையே விளக்காகக் கொண்டு அந்த ஒளியில் திருடுகின்றார்கள்.
Verse 31
एवं धार्ष्ट्यान्युशति कुरुते मेहनादीनि वास्तौ स्तेयोपायैर्विरचितकृति: सुप्रतीको यथास्ते । इत्थं स्त्रीभि: सभयनयनश्रीमुखालोकिनीभि- र्व्याख्यातार्था प्रहसितमुखी न ह्युपालब्धुमैच्छत् ॥ ३१ ॥
இவ்வாறு அவன் துணிச்சலான குறும்புகளைச் செய்கிறான்; சில வேளைகளில் வீட்டின் சுத்தமான இடத்திலேயே சிறுநீர்-மலம் செய்து விடுகிறான். திருட்டு உபாயங்களில் தேர்ந்தவனாக இருந்தாலும், அவன் மிகவும் நல்ல பிள்ளை போல அமர்ந்து விடுகிறான். அப்போது பெண்கள் அச்சமுள்ள கண்களால் அவன் அழகிய திருமுகத்தைப் பார்த்தபடியே நடந்ததைச் சொல்கிறார்கள்; ஆனால் யசோதை சிரித்த முகத்துடன் கேட்டும் அவனைத் தண்டிக்க விரும்பவில்லை.
Verse 32
एकदा क्रीडमानास्ते रामाद्या गोपदारका: । कृष्णो मृदं भक्षितवानिति मात्रे न्यवेदयन् ॥ ३२ ॥
ஒருநாள் ராமன் முதலிய கோபக் குழந்தைகளுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, எல்லா நண்பர்களும் ஒன்றாக வந்து தாய் யசோதையிடம் முறையிட்டனர்—“அம்மா, கிருஷ்ணன் மண்ணைத் தின்றான்.”
Verse 33
सा गृहीत्वा करे कृष्णमुपालभ्य हितैषिणी । यशोदा भयसम्भ्रान्तप्रेक्षणाक्षमभाषत ॥ ३३ ॥
இதைக் கேட்டதும், கிருஷ்ணனின் நலனில் எப்போதும் கவலை கொண்ட தாய் யசோதை, கிருஷ்ணனை கையால் பிடித்து கண்டித்தபடியே அவன் வாயைப் பார்க்கத் தூக்கினாள். அச்சத்தால் கலங்கிய கண்களுடன் யசோதை தன் மகனிடம் இவ்வாறு பேசினாள்.
Verse 34
कस्मान्मृदमदान्तात्मन् भवान्भक्षितवान् रह: । वदन्ति तावका ह्येते कुमारास्तेऽग्रजोऽप्ययम् ॥ ३४ ॥
அடங்காத சஞ்சல மனமுள்ள கிருஷ்ணா! நீ தனியாக மண்ணை ஏன் தின்றாய்? உன் நண்பர் குழந்தைகளும், உன் அண்ணனும் கூட இதையே சொல்கிறார்கள். இது என்ன?
Verse 35
नाहं भक्षितवानम्ब सर्वे मिथ्याभिशंसिन: । यदि सत्यगिरस्तर्हि समक्षं पश्य मे मुखम् ॥ ३५ ॥
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்— அம்மா, நான் ஒருபோதும் மண்ணைத் தின்னவில்லை. என்னைப் பற்றி குற்றம் சொல்வோர் என் நண்பர்கள் பொய்யர்கள். அவர்கள் உண்மை சொல்கிறார்கள் என்று நீ நினைத்தால், என் வாயை நேரில் பார்த்து சோதித்துக் கொள்.
Verse 36
यद्येवं तर्हि व्यादेहीत्युक्त: स भगवान्हरि: । व्यादत्ताव्याहतैश्वर्य: क्रीडामनुजबालक: ॥ ३६ ॥
யசோதை கூறினாள்— “நீ மண்ணைத் தின்னவில்லை என்றால், வாயை அகலத் திற.” தாயின் சவாலைக் கேட்ட பகவான் ஹரி, மனிதக் குழந்தை போல லீலை செய்ய, தன் அழியாத ஐஸ்வர்யத்துடன் வாயைத் திறந்தார்; மகிமை தானே வெளிப்பட்டது.
Verse 37
सा तत्र ददृशे विश्वं जगत्स्थास्नु च खं दिश: । साद्रिद्वीपाब्धिभूगोलं सवाय्वग्नीन्दुतारकम् ॥ ३७ ॥ ज्योतिश्चक्रं जलं तेजो नभस्वान्वियदेव च । वैकारिकाणीन्द्रियाणि मनो मात्रा गुणास्त्रय: ॥ ३८ ॥ एतद् विचित्रं सहजीवकाल- स्वभावकर्माशयलिङ्गभेदम् । सूनोस्तनौ वीक्ष्य विदारितास्ये व्रजं सहात्मानमवाप शङ्काम्? ॥ ३९ ॥
அப்போது யசோதை அவன் வாயினுள் முழு பிரபஞ்சத்தையும் கண்டாள்— அசையும் அசையாத அனைத்தும், வெளி ஆகாயமும் திசைகளும்; மலைகள், தீவுகள், கடல்கள், பூமண்டலம், காற்று, தீ, நிலா, நட்சத்திரங்கள். உலகமண்டலங்கள், நீர், ஒளி, காற்று, ஆகாயம், அகங்கார மாற்றத்தால் தோன்றிய படைப்பு; புலன்கள், மனம், உணர்வறிவு, மூன்று குணங்களும். உயிர்களின் கால அளவு, இயல்பு, கர்மவினை, ஆசைகள், உடல் வேறுபாடுகள்— அனைத்தையும்; தன்னையும் வ்ரஜதாமத்தையும் கூடக் கண்டு, மகனின் இயல்பை எண்ணி அவள் சந்தேகமும் அச்சமும் அடைந்தாள்.
Verse 38
सा तत्र ददृशे विश्वं जगत्स्थास्नु च खं दिश: । साद्रिद्वीपाब्धिभूगोलं सवाय्वग्नीन्दुतारकम् ॥ ३७ ॥ ज्योतिश्चक्रं जलं तेजो नभस्वान्वियदेव च । वैकारिकाणीन्द्रियाणि मनो मात्रा गुणास्त्रय: ॥ ३८ ॥ एतद् विचित्रं सहजीवकाल- स्वभावकर्माशयलिङ्गभेदम् । सूनोस्तनौ वीक्ष्य विदारितास्ये व्रजं सहात्मानमवाप शङ्काम्? ॥ ३९ ॥
அவன் வாயினுள் யசோதை ஒளிச்சக்கரம், நீர், தேஜஸ், காற்று, ஆகாயம் மற்றும் அகங்கார மாற்றத்தால் தோன்றிய படைப்பைக் கண்டாள்; புலன்கள், மனம், உணர்வறிவு, மூன்று குணங்களையும் கண்டாள். அந்த அதிசயக் காட்சியால் அவள் வியப்புற்றாள்.
Verse 39
सा तत्र ददृशे विश्वं जगत्स्थास्नु च खं दिश: । साद्रिद्वीपाब्धिभूगोलं सवाय्वग्नीन्दुतारकम् ॥ ३७ ॥ ज्योतिश्चक्रं जलं तेजो नभस्वान्वियदेव च । वैकारिकाणीन्द्रियाणि मनो मात्रा गुणास्त्रय: ॥ ३८ ॥ एतद् विचित्रं सहजीवकाल- स्वभावकर्माशयलिङ्गभेदम् । सूनोस्तनौ वीक्ष्य विदारितास्ये व्रजं सहात्मानमवाप शङ्काम्? ॥ ३९ ॥
உயிர்களின் காலம், இயல்பு, கர்மவினை, ஆசைகள், உடல் வேறுபாடுகள்— இவை அனைத்தையும் வியத்தகு வகையில்; மேலும் வ்ரஜதாமத்துடன் தன்னையும் மகனின் திறந்த வாயில் கண்ட யசோதை, மகனின் உண்மை இயல்பை எண்ணி சந்தேகமும் அச்சமும் அடைந்தாள்.
Verse 40
किं स्वप्न एतदुत देवमाया किं वा मदीयो बत बुद्धिमोह: । अथो अमुष्यैव ममार्भकस्य य: कश्चनौत्पत्तिक आत्मयोग: ॥ ४० ॥
யசோதை மனத்தில் எண்ணினாள்—இது கனவோ, அல்லது தேவமாயையின் மாயைச் சிருஷ்டியோ? இது என் புத்தியின் மயக்கமோ, அல்லது என் இக்குழந்தையின் பிறவியிலேயே உள்ள ஏதோ ஆத்மயோக சக்தியோ?
Verse 41
अथो यथावन्न वितर्कगोचरं चेतोमन:कर्मवचोभिरञ्जसा । यदाश्रयं येन यत: प्रतीयते सुदुर्विभाव्यं प्रणतास्मि तत्पदम् ॥ ४१ ॥
ஆகையால் நான் அந்த பரமபுருஷனான பகவானின் திருவடிகளில் சரணடைகிறேன்; அவர் வாதம், மனம், சித்தம், செயல், சொல் ஆகியவற்றின் எல்லைக்குப் புறம்பானவர். அவரின் ஆதாரத்தால், அவராலே, அவரிடமிருந்தே இவ்வுலகம் தோன்றுகிறது; அந்த அசிந்த்ய திருவடிக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
Verse 42
अहं ममासौ पतिरेष मे सुतो व्रजेश्वरस्याखिलवित्तपा सती । गोप्यश्च गोपा: सहगोधनाश्च मे यन्माययेत्थं कुमति: स मे गति: ॥ ४२ ॥
பகவானின் மாயையின் தாக்கத்தால் நான் தவறாக எண்ணுகிறேன்—நந்த மகாராஜா என் கணவர், கிருஷ்ணன் என் மகன், வ்ரஜேஸ்வரனின் அரசியாக இருப்பதால் பசு-செல்வமும் கோபர்-கோபியரும் எனக்கென. உண்மையில் நானும் என்றும் ஆண்டவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவள்; அவரே என் பரம அடைக்கலம், பரம கதி.
Verse 43
इत्थं विदिततत्त्वायां गोपिकायां स ईश्वर: । वैष्णवीं व्यतनोन्मायां पुत्रस्नेहमयीं विभु: ॥ ४३ ॥
இவ்வாறு தத்துவத்தை அறிந்த யசோதை கோபியிலும், அந்த சர்வசக்தி ஈசன் வைஷ்ணவீ யோகமாயையை விரித்து, அவளை மீண்டும் மகன் மீது பேரன்பில் மூழ்கச் செய்தான்.
Verse 44
सद्योनष्टस्मृतिर्गोपी सारोप्यारोहमात्मजम् । प्रवृद्धस्नेहकलिलहृदयासीद् यथा पुरा ॥ ४४ ॥
உடனே கோபியின் நினைவு மறைந்தது; அவள் தன் மகனை மடியில் ஏற்றி முன்புபோல அணைத்துக் கொண்டாள்; அந்த தெய்வீகக் குழந்தை மீது அவள் இதயத்தில் அன்பு இன்னும் பெருகியது.
Verse 45
त्रय्या चोपनिषद्भिश्च साङ्ख्ययोगैश्च सात्वतै: । उपगीयमानमाहात्म्यं हरिं सामन्यतात्मजम् ॥ ४५ ॥
மூன்று வேதங்கள், உபநிஷத்துகள், சாங்க்ய-யோகம் மற்றும் சாத்த்வத நூல்கள் யாரின் மகிமையைப் பாடுகின்றனவோ, அந்த பரம ஹரியையே யசோதா தாய் தன் சாதாரண மகனென எண்ணினாள்।
Verse 46
श्रीराजोवाच नन्द: किमकरोद् ब्रह्मन्श्रेय एवं महोदयम् । यशोदा च महाभागा पपौ यस्या: स्तनं हरि: ॥ ४६ ॥
ஸ்ரீ ராஜா கூறினார்— ஓ பிராமணரே! நந்தர் எந்தப் புண்ணியத்தைச் செய்தார்? மகாபாக்கியமான யசோதா எந்த நற்செயலைச் செய்தாள்? ஏனெனில் ஸ்வயம் ஹரி அவளின் தாய்ப்பாலை அருந்தி இத்தகைய பேர்பாக்கியத்தை அளித்தார்.
Verse 47
पितरौ नान्वविन्देतां कृष्णोदारार्भकेहितम् । गायन्त्यद्यापि कवयो यल्लोकशमलापहम् ॥ ४७ ॥
வசுதேவர், தேவகி கிருஷ்ணனின் பெருந்தன்மை நிறைந்த பால்ய லீலைகளை முழுமையாக அனுபவிக்க இயலவில்லை; அவற்றை இன்றும் கவிஞர்கள் பாடுகின்றனர், அவை உலக மாசை அகற்றுகின்றன. ஆனால் நந்தர்-யசோதா அவற்றை முழுதும் ரசித்தனர்; ஆகவே அவர்களின் நிலை எப்போதும் உயர்ந்தது.
Verse 48
श्रीशुक उवाच द्रोणो वसूनां प्रवरो धरया भार्यया सह । करिष्यमाण आदेशान् ब्रह्मणस्तमुवाच ह ॥ ४८ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்— வசுக்களில் சிறந்த த்ரோணன், தன் மனைவி தரையுடன் சேர்ந்து, பிரம்மாவின் ஆணைகளை நிறைவேற்ற விரும்பி, பிரம்மாவிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 49
जातयोर्नौ महादेवे भुवि विश्वेश्वरे हरौ । भक्ति: स्यत्परमा लोके ययाञ्जो दुर्गतिं तरेत् ॥ ४९ ॥
த்ரோணன் மற்றும் தரா கூறினர்— ஓ மகாதேவா! எங்களுக்கு பூமியில் பிறக்க அனுமதி அளியுங்கள்; எங்கள் தோற்றத்திற்குப் பின் உலகாதிபதி ஹரி அவதரித்து பரம பக்தியைப் பரப்புவாராக. அந்த பக்தியை ஏற்றுக் கொண்டால் இவ்வுலகில் பிறந்த ஜீவர்கள் பொருட் வாழ்க்கையின் துயர நிலையைக் எளிதில் கடக்க முடியும்.
Verse 50
अस्त्वित्युक्त: स भगवान्व्रजे द्रोणो महायशा: । जज्ञे नन्द इति ख्यातो यशोदा सा धराभवत् ॥ ५० ॥
பிரம்மா “அஸ்து” எனச் சொன்னவுடன், மகாயசஸ்வியான த்ரோணர் வ்ரஜத்தில் பகவான்-சமனாய் நந்த மகாராஜராகப் பிறந்தார்; அவரது துணை தரா யசோதா தாயாக வெளிப்பட்டாள்।
Verse 51
ततो भक्तिर्भगवति पुत्रीभूते जनार्दने । दम्पत्योर्नितरामासीद् गोपगोपीषु भारत ॥ ५१ ॥
பின்னர், ஓ பாரதசிரேஷ்ட பரீக்ஷித்தே! ஜனார்தன பகவான் நந்த-யசோதையின் மகனாக ஆனபோது, அந்த தம்பதியரிடத்தில் வாத்ஸல்ய-பாவ பக்தி இடையறாது மிகுந்தது; அவர்களது சங்கத்தால் வ்ரஜத்தின் கோபர்-கோபியரிடமும் கிருஷ்ணபக்தி வளர்ந்தது।
Verse 52
कृष्णो ब्रह्मण आदेशं सत्यं कर्तुं व्रजे विभु: । सहरामो वसंश्चक्रे तेषां प्रीतिं स्वलीलया ॥ ५२ ॥
பிரம்மாவின் அருள்வாக்கை உண்மையாக்குவதற்காக, பரம்பொருளான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பலராமனுடன் வ்ரஜத்தில் வாசம் செய்தான்; தன் பால்ய லீலைகளால் நந்த முதலிய வ்ரஜவாசிகளின் ப்ரீதியும் தெய்வீக ஆனந்தமும் பெருகச் செய்தான்।
Frequently Asked Questions
Because Garga Muni was publicly known as the priest of the Yadu dynasty. If he openly performed saṁskāras for Nanda’s children, Kaṁsa—already alerted that his killer was born elsewhere—could connect the clues: Vasudeva’s friendship with Nanda, the unusual events around Devakī’s eighth issue, and Garga’s presence. The secrecy protects the līlā arrangement of Yoga-māyā, keeping Kṛṣṇa’s Vraja upbringing intact and preventing premature violence from Kaṁsa’s agents.
Balarāma is identified with Saṅkarṣaṇa because He ‘draws together’ (saṅ-karṣaṇa) two family lines—Vasudeva’s and Nanda’s—by His appearance and by facilitating Kṛṣṇa’s Vraja līlā. He is called Rāma because He gives joy (rāmāyati) to relatives and friends, and Bala because of extraordinary strength. The plurality of names reflects the Bhāgavata principle that names correspond to guṇa and karma—qualities and activities—rather than mere convention.
The Bhāgavata explains this through the Lord’s internal potency, Yoga-māyā. The vision discloses Kṛṣṇa’s aiśvarya (Godhood), yet Yoga-māyā immediately re-establishes Yaśodā’s vātsalya-bhāva so that her love remains unimpeded by reverence. This is central to Vraja theology: the highest devotion is not sustained by constant awareness of omnipotence, but by intimate relationship in which Bhagavān willingly becomes ‘dependent’ on the devotee’s love.
On the surface, the complaints describe a realistic village household dynamic; at a deeper level, they depict the Lord’s playful reciprocation with devotees. Butter and curd symbolize the essence of one’s labor and affection; Kṛṣṇa ‘steals’ it to draw out loving exchange, creating occasions for remembrance, laughter, mock anger, and intensified attachment. In Bhāgavata aesthetics, such apparently mundane mischief is a vehicle for rasa, where devotion becomes continuous through everyday life.
Śukadeva explains that Nanda and Yaśodā were previously Droṇa (a Vasu) and his wife Dharā. They petitioned Brahmā to be born on earth so that the Supreme Lord would appear in their home and spread bhakti. Their Vraja parenthood is thus presented as the fruit of divine sanction and devotional aspiration, clarifying why their vātsalya surpasses even the parental experience of Vasudeva and Devakī in terms of intimate līlā participation.
Read Srimad Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.