Shloka 2
Utthāna Ceremony, Śakaṭa-bhañga, Tṛṇāvarta-vadha, and the Vision of the Universe in Kṛṣṇa’s Mouth
श्रीराजोवाच येन येनावतारेण भगवान् हरिरीश्वर: । करोति कर्णरम्याणि मनोज्ञानि च न: प्रभो ॥ १ ॥ यच्छृण्वतोऽपैत्यरतिर्वितृष्णा सत्त्वं च शुद्ध्यत्यचिरेण पुंस: । भक्तिर्हरौ तत्पुरुषे च सख्यं तदेव हारं वद मन्यसे चेत् ॥ २ ॥
śrī-rājovāca yena yenāvatāreṇa bhagavān harir īśvaraḥ karoti karṇa-ramyāṇi mano-jñāni ca naḥ prabho
அரசன் பரீக்ஷித் கூறினார்— பிரபு சுகதேவரே! பரமபுருஷன் ஹரி தம் தம் அவதாரங்களில் நிகழ்த்தும் லீலைகள் செவிக்கும் மனத்திற்கும் இனிமையானவை. அவற்றைச் செவிமடுத்தவுடனே மனக்கழுக்கு நீங்கி, பொருள் விஷயக் கேள்வியிலான ஆசை குறைந்து, விரைவில் சித்தம் தூய்மையடைந்து ஹரிபக்தியும் பக்தர்களுடனான நட்பும் வளர்கிறது. தகுந்ததென எண்ணினால் தயை செய்து அந்த லீலைகளை உரையாடுங்கள்.
As stated in the Prema-vivarta:
FAQs
This verse says that by hearing the Lord’s incarnations and pastimes, boredom and worldly craving go away, the heart becomes quickly purified, devotion to Hari awakens, and affection/friendship for His devotees arises.
Facing imminent death, Parīkṣit sought the most beneficial spiritual practice; he recognizes that hearing the Lord’s līlā is supremely purifying and bhakti-awakening, so he requests Śukadeva to speak that “best garland” of narration.
Make daily time to hear or read Bhagavatam narrations with attention, and keep company with devotees—this reduces restlessness and desire, strengthens inner clarity, and naturally builds devotion and supportive spiritual friendships.