Adhyaya 66
Pauṇḍraka’s False Vāsudeva Claim, His Death, and the Burning of Vārāṇasī by Sudarśana
பலராமர் தற்காலிகமாக வ்ரஜத்தில் இருக்கும் போது, கரூஷ மன்னன் பௌண்ட்ரகன் புகழ்ச்சியாளர்களால் மயங்கி தானே ஒரே வாசுதேவன் என அறிவித்து, த்வாரகைக்கு தூதனை அனுப்பி ஸ்ரீகிருஷ்ணர் தெய்வநாமமும் சின்னங்களும் ஆயுதங்களும் விட்டு விட வேண்டும் எனக் கோருகிறான். யாதவ சபை சிரிக்கிறது; கிருஷ்ணர், அவன் பெருமை பேசும் ‘ஆயுதங்களை’ அவனுக்கே ‘விடுவிப்பேன்’ என உறுதி கூறுகிறார். பௌண்ட்ரகன் காசிராஜனுடன் பெரும் படையுடன் வந்து சங்கம், சக்கரம், கதா, சார்ங்க வில், ஸ்ரீவத்ஸம், கௌஸ்துபம், கருடக் கொடி முதலியவற்றை நாடகமாகப் பின்பற்றுகிறான். கிருஷ்ணர் படைகளை அழித்து சுதர்சனச் சக்கரத்தால் பௌண்ட்ரகனின் தலையை வெட்டி, அம்புகளால் காசிராஜனை வதம் செய்து, சித்தர்கள் போற்றத் த்வாரகைக்கு திரும்புகிறார். காசியில் சுதக்ஷிணன் தந்தைச் சடங்குகளை செய்து சிவனை வழிபட்டு அபிசாரக் கிரியையால் பயங்கர அக்கினி-பிசாசை த்வாரகைக்கு அனுப்புகிறான்; கிருஷ்ணர் சுதர்சனத்தை அனுப்பி அதைத் தடுத்து, மந்திரம் திரும்பி சுதக்ஷிணனையும் புரோகிதர்களையும் எரிக்கிறது. பின்னர் சுதர்சனம் வாராணசியை எரித்து கிருஷ்ணரிடம் மீள்கிறது. இதைக் கேட்பதன் பலன்—பாபநாசமும் முக்தியும்.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच नन्दव्रजं गते रामे करूषाधिपतिर्नृप । वासुदेवोऽहमित्यज्ञो दूतं कृष्णाय प्राहिणोत् ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசே, ராமன் நந்தனின் வ்ரஜத்திற்கு சென்றிருந்த போது, கரூஷத்தின் அரசன் ‘நானே வாசுதேவன்’ என்று மூடமாக எண்ணி, ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் ஒரு தூதனை அனுப்பினான்।
Verse 2
त्वं वासुदेवो भगवानवतीर्णो जगत्पति: । इति प्रस्तोभितो बालैर्मेन आत्मानमच्युतम् ॥ २ ॥
“நீயே வாசுதேவ பகவான், உலகின் அதிபதி; பூமியில் அவதரித்தவன்” என்று குழந்தைத்தனமான புகழ்ச்சியால் ஊக்கமடைந்த பௌண்ட்ரகன் தன்னை அச்யுதனாகவே எண்ணினான்।
Verse 3
दूतं च प्राहिणोन्मन्द: कृष्णायाव्यक्तवर्त्मने । द्वारकायां यथा बालो नृपो बालकृतोऽबुध: ॥ ३ ॥
அந்த மந்தபுத்தியுடைய பௌண்ட்ரகன், த்வாரகையில் உள்ள, அறியமுடியாத வழியுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் தூதனை அனுப்பினான்; மற்ற குழந்தைகள் விளையாட்டில் ராஜாவாக்கும் அறிவிலி குழந்தை போலவே அவன் நடந்தான்।
Verse 4
दूतस्तु द्वारकामेत्य सभायामास्थितं प्रभुम् । कृष्णं कमलपत्राक्षं राजसन्देशमब्रवीत् ॥ ४ ॥
த்வாரகைக்கு வந்து தூதன் அரசவையில் அமர்ந்திருந்த தாமரைக்கண் ஸ்ரீகிருஷ்ணப் பெருமானை கண்டு, அரசனின் செய்தியை அந்தச் சர்வவல்லவரிடம் தெரிவித்தான்।
Verse 5
वासुदेवोऽवतीर्णोऽहमेक एव न चापर: । भूतानामनुकम्पार्थं त्वं तु मिथ्याभिधां त्यज ॥ ५ ॥
நானே ஒரே வாசுதேவன்; எனக்கு அப்பால் வேறு யாருமில்லை. உயிர்கள்மீது கருணை காட்ட இவ்வுலகில் நான் அவதரித்தேன்; ஆகவே நீ உன் பொய்ப் பெயரை விட்டுவிடு.
Verse 6
यानि त्वमस्मच्चिह्नानि मौढ्याद् बिभर्षि सात्वत । त्यक्त्वैहि मां त्वं शरणं नो चेद् देहि ममाहवम् ॥ ६ ॥
ஓ சாத்த்வதா! அறியாமையால் நீ சுமக்கும் என் சின்னங்களை விட்டுவிட்டு என் சரணில் வா; இல்லையெனில் என்னுடன் போரிடு.
Verse 7
श्रीशुक उवाच कत्थनं तदुपाकर्ण्य पौण्ड्रकस्याल्पमेधस: । उग्रसेनादय: सभ्या उच्चकैर्जहसुस्तदा ॥ ७ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அற்பபுத்தியுடைய பௌண்ட்ரகனின் அந்த வீண் பெருமைச்சொல்லைக் கேட்ட உக்ரசேனன் முதலிய அவையினர் அப்போது உரக்கச் சிரித்தனர்.
Verse 8
उवाच दूतं भगवान् परिहासकथामनु । उत्स्रक्ष्ये मूढ चिह्नानि यैस्त्वमेवं विकत्थसे ॥ ८ ॥
அவையின் நகைச்சுவையை அனுபவித்த பின் பகவான் தூதனிடம் கூறினார்—ஓ மூடா! நீ இவ்வாறு பெருமை பேசும் அந்த ஆயுதச் சின்னங்களை நான் நிச்சயமாக விடுவேன் (பயன்படுத்துவேன்).
Verse 9
मुखं तदपिधायाज्ञ कङ्कगृध्रवटैर्वृत: । शयिष्यसे हतस्तत्र भविता शरणं शुनाम् ॥ ९ ॥
முட்டாளே! நீ இறந்து கிடக்கும்போது, கழுகுகளும் நாரைகளும் உன் முகத்தை மூடியிருக்கும்; அப்போது நீ நாய்களுக்கு உணவாவாய்.
Verse 10
इति दूतस्तमाक्षेपं स्वामिने सर्वमाहरत् । कृष्णोऽपि रथमास्थाय काशीमुपजगाम ह ॥ १० ॥
தூதன் அந்த அவமானகரமான செய்தியைத் தன் எஜமானிடம் தெரிவித்தான். ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் தேரில் ஏறி காசி நகரின் அருகே சென்றார்.
Verse 11
पौण्ड्रकोऽपि तदुद्योगमुपलभ्य महारथ: । अक्षौहिणीभ्यां संयुक्तो निश्चक्राम पुराद् द्रुतम् ॥ ११ ॥
மகாரதனான பௌண்ட்ரகனும் கிருஷ்ணரின் போர் ஏற்பாடுகளைக் கண்டு, இரண்டு அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் நகரத்தை விட்டு வேகமாக வெளியேறினான்.
Verse 12
तस्य काशीपतिर्मित्रं पार्ष्णिग्राहोऽन्वयान्नृप । अक्षौहिणीभिस्तिसृभिरपश्यत् पौण्ड्रकं हरि: ॥ १२ ॥ शङ्खार्यसिगदाशार्ङ्गश्रीवत्साद्युपलक्षितम् । बिभ्राणं कौस्तुभमणिं वनमालाविभूषितम् ॥ १३ ॥ कौशेयवाससी पीते वसानं गरुडध्वजम् । अमूल्यमौल्याभरणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १४ ॥
அரசே! பௌண்ட்ரகனின் நண்பரான காசி மன்னன் மூன்று அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் பின்னால் பாதுகாப்பளித்து வந்தான். பௌண்ட்ரகன் சங்கு, சக்கரம், வாள், கதை மற்றும் போலி சார்ங்கம் வில், ஸ்ரீவத்ஸம் ஆகியவற்றைத் தரித்திருப்பதை கிருஷ்ணர் கண்டார். அவன் கௌஸ்துப மணி, வனமாலை அணிந்து, மஞ்சள் பட்டு ஆடைகளை உடுத்தியிருந்தான். அவனது கொடியில் கருடன் சின்னம் இருந்தது, மேலும் அவன் விலையுயர்ந்த கிரீடமும் மகர குண்டலங்களும் அணிந்திருந்தான்.
Verse 13
तस्य काशीपतिर्मित्रं पार्ष्णिग्राहोऽन्वयान्नृप । अक्षौहिणीभिस्तिसृभिरपश्यत् पौण्ड्रकं हरि: ॥ १२ ॥ शङ्खार्यसिगदाशार्ङ्गश्रीवत्साद्युपलक्षितम् । बिभ्राणं कौस्तुभमणिं वनमालाविभूषितम् ॥ १३ ॥ कौशेयवाससी पीते वसानं गरुडध्वजम् । अमूल्यमौल्याभरणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १४ ॥
அரசே! பௌண்ட்ரகனின் நண்பரான காசி மன்னன் மூன்று அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் பின்னால் பாதுகாப்பளித்து வந்தான். பௌண்ட்ரகன் சங்கு, சக்கரம், வாள், கதை மற்றும் போலி சார்ங்கம் வில், ஸ்ரீவத்ஸம் ஆகியவற்றைத் தரித்திருப்பதை கிருஷ்ணர் கண்டார். அவன் கௌஸ்துப மணி, வனமாலை அணிந்து, மஞ்சள் பட்டு ஆடைகளை உடுத்தியிருந்தான். அவனது கொடியில் கருடன் சின்னம் இருந்தது, மேலும் அவன் விலையுயர்ந்த கிரீடமும் மகர குண்டலங்களும் அணிந்திருந்தான்.
Verse 14
तस्य काशीपतिर्मित्रं पार्ष्णिग्राहोऽन्वयान्नृप । अक्षौहिणीभिस्तिसृभिरपश्यत् पौण्ड्रकं हरि: ॥ १२ ॥ शङ्खार्यसिगदाशार्ङ्गश्रीवत्साद्युपलक्षितम् । बिभ्राणं कौस्तुभमणिं वनमालाविभूषितम् ॥ १३ ॥ कौशेयवाससी पीते वसानं गरुडध्वजम् । अमूल्यमौल्याभरणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ १४ ॥
பௌண்ட்ரகனின் நண்பனான காசிபதி, அரசே, மூன்று அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் பின்புறக் காவலனாக (பார்ஷ்ணிக்ராஹனாக) பின்னால் வந்தான். ஸ்ரீஹரி, பௌண்ட்ரகன் சங்கு, சக்கரம், வாள், கதா போன்ற தமது சின்னங்களையும், போலியான சார்ங்க வில்லும் ஸ்ரீவத்ஸ குறியும் தாங்கியதை கண்டார். அவன் போலிக் கௌஸ்துப மணியும் வனமாலையும் அணிந்து, மஞ்சள் பட்டாடை உடுத்தி, கருடக் கொடியுடன், அரிய கிரீடமும் மின்னும் மகரக் குண்டலங்களும் அணிந்திருந்தான்।
Verse 15
दृष्ट्वा तमात्मनस्तुल्यं वेषं कृत्रिममास्थितम् । यथा नटं रङ्गगतं विजहास भृशं हरि: ॥ १५ ॥
தம்மைப் போலவே செயற்கை வேடம் பூண்ட அவனைப் பார்த்து, மேடையில் நடிக்கும் நடிகனைப் போலக் கண்டு, ஸ்ரீஹரி பெரிதும் சிரித்தார்।
Verse 16
शूलैर्गदाभि: परिघै: शक्त्यृष्टिप्रासतोमरै: । असिभि: पट्टिशैर्बाणै: प्राहरन्नरयो हरिम् ॥ १६ ॥
பகைவர்கள் திரிசூலம், கதா, பரிகம், சக்தி, ரிஷ்டி, பிராசம், தோமரம், வாள், கோடரி, அம்பு ஆகியவற்றால் ஸ்ரீஹரியைத் தாக்கினர்।
Verse 17
कृष्णस्तु तत्पौण्ड्रककाशिराजयो- र्बलं गजस्यन्दनवाजिपत्तिमत् । गदासिचक्रेषुभिरार्दयद् भृशं यथा युगान्ते हढतभुक् पृथक् प्रजा: ॥ १७ ॥
ஆனால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பௌண்ட்ரகன் மற்றும் காசிராஜனின் யானை, ரதம், குதிரை, காலாட் படை கொண்ட சேனையை கதா, வாள், சுதர்சனச் சக்கரம், அம்புகள் கொண்டு கடுமையாகத் துன்புறுத்தினார்; யுகாந்தத்தில் பிரளயத் தீ பலவகை உயிர்களை வாட்டுவது போல।
Verse 18
आयोधनं तद्रथवाजिकुञ्जर- द्विपत्खरोष्ट्रैररिणावखण्डितै: । बभौ चितं मोदवहं मनस्विना- माक्रीडनं भूतपतेरिवोल्बणम् ॥ १८ ॥
பிரபுவின் சக்கராயுதத்தால் துண்டிக்கப்பட்ட ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள், மனிதர்கள், கழுதை-குதிரை கலப்புகள், ஒட்டகங்கள் ஆகியவற்றின் சிதறிய துண்டுகளால் நிரம்பிய அந்தப் போர்க்களம் பயங்கரமாக ஒளிர்ந்தது. அது மனவலிமை கொண்ட ஞானிகளுக்கும் ஒரு விசித்திர இன்பத்தைத் தந்தது—பூதபதி சிவனின் கொடூர விளையாட்டு மைதானம் போல।
Verse 19
अथाह पौण्ड्रकं शौरिर्भो भो पौण्ड्रक यद् भवान् । दूतवाक्येन मामाह तान्यस्त्रण्युत्सृजामि ते ॥ १९ ॥
அப்போது சௌரி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பௌண்ட்ரகனை நோக்கி—“ஓ பௌண்ட்ரகா! தூதன் வாயிலாக நீ சொன்ன ஆயுதங்களையே இப்போது உன்னிடமே விடுகிறேன்” என்றான்.
Verse 20
त्याजयिष्येऽभिधानं मे यत्त्वयाज्ञ मृषा धृतम् । व्रजामि शरनं तेऽद्य यदि नेच्छामि संयुगम् ॥ २० ॥
“அறிவிலியே! நீ பொய்யாக எடுத்துக் கொண்ட என் நாமத்தை இன்று நீ துறக்கச் செய்வேன்; நான் போர் விரும்பாவிட்டால் இன்று உன் சரணமே அடைவேன்.”
Verse 21
इति क्षिप्त्वा शितैर्बाणैर्विरथीकृत्य पौण्ड्रकम् । शिरोऽवृश्चद् रथाङ्गेन वज्रेणेन्द्रो यथा गिरे: ॥ २१ ॥
இவ்வாறு இகழ்ந்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூர்மையான அம்புகளால் பௌண்ட்ரகனை ரதமற்றவனாக்கி, பின்னர் சுதர்சனச் சக்கரத்தால் அவன் தலையை வெட்டினான்—இந்திரன் வஜ்ரத்தால் மலைச் சிகரத்தை வெட்டுவது போல.
Verse 22
तथा काशिपते: कायाच्छिर उत्कृत्य पत्रिभि: । न्यपातयत् काशिपुर्यां पद्मकोशमिवानिल: ॥ २२ ॥
அதேபோல் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அம்புகளால் காசிராஜாவின் தலையை உடலிலிருந்து பிரித்து, காசி நகரில் வீழச் செய்தான்—காற்று தாமரை மொட்டைப் பறக்கவிடுவது போல.
Verse 23
एवं मत्सरिणं हत्वा पौण्ड्रकं ससखं हरि: । द्वारकामाविशत् सिद्धैर्गीयमानकथामृत: ॥ २३ ॥
இவ்வாறு பொறாமை கொண்ட பௌண்ட்ரகனையும் அவன் துணையையும் வதைத்து, ஹரி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் துவாரகைக்குள் நுழைந்தான்; நுழையும் போது விண்ணுலக சித்தர்கள் அவன் அமுதமயப் புகழை பாடினர்.
Verse 24
स नित्यं भगवद्ध्यानप्रध्वस्ताखिलबन्धन: । बिभ्राणश्च हरे राजन् स्वरूपं तन्मयोऽभवत् ॥ २४ ॥
அவன் எப்போதும் பகவானைத் தியானித்து எல்லா பந்தங்களையும் அழித்தான். ஓ அரசே, ஹரியின் ரூபத்தைப் பின்பற்றி இறுதியில் தன்-மயமாகக் கிருஷ்ண-சேதனையடைந்தான்.
Verse 25
शिर: पतितमालोक्य राजद्वारे सकुण्डलम् । किमिदं कस्य वा वक्त्रमिति संशिशिरे जना: ॥ २५ ॥
அரண்மனை வாயிலில் காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு தலை விழுந்திருப்பதைப் பார்த்த மக்கள் குழம்பினர். “இது என்ன? இது யாருடைய முகம்?” என்று சந்தேகித்தனர்.
Verse 26
राज्ञ: काशीपतेर्ज्ञात्वा महिष्य: पुत्रबान्धवा: । पौराश्च हा हता राजन् नाथ नाथेति प्रारुदन् ॥ २६ ॥
ஓ அரசே, அது காசிபதியான தங்கள் அரசனின் தலை என்று அறிந்ததும், அவனுடைய ராணிகள், மகன்கள், உறவினர்கள் மற்றும் நகர மக்கள் அனைவரும் கருணையுடன் அழுதனர்—“அய்யோ, நாம் அழிந்தோம்! ஓ நாதா, ஓ நாதா!”
Verse 27
सुदक्षिणस्तस्य सुत: कृत्वा संस्थाविधिं पते: । निहत्य पितृहन्तारं यास्याम्यपचितिं पितु: ॥ २७ ॥ इत्यात्मनाभिसन्धाय सोपाध्यायो महेश्वरम् । सुदक्षिणोऽर्चयामास परमेण समाधिना ॥ २८ ॥
அரசனின் மகன் சுதக்ஷிணன் தந்தையின் இறுதிச் சடங்குகளை முறையாகச் செய்து, மனத்தில் உறுதி கொண்டான்—“தந்தையை கொன்றவனை அழித்தால்தான் தந்தைக்கு பழிவாங்க முடியும்.” இவ்வாறு தீர்மானித்து, ஆசாரியர்களுடன் தானவானான சுதக்ஷிணன் பரம ஒருமைப்பாட்டுடன் மகேஸ்வரனை வழிபட்டான்.
Verse 28
सुदक्षिणस्तस्य सुत: कृत्वा संस्थाविधिं पते: । निहत्य पितृहन्तारं यास्याम्यपचितिं पितु: ॥ २७ ॥ इत्यात्मनाभिसन्धाय सोपाध्यायो महेश्वरम् । सुदक्षिणोऽर्चयामास परमेण समाधिना ॥ २८ ॥
அரசனின் மகன் சுதக்ஷிணன் தந்தையின் இறுதிச் சடங்குகளை முறையாகச் செய்து, மனத்தில் உறுதி கொண்டான்—“தந்தையை கொன்றவனை அழித்தால்தான் தந்தைக்கு பழிவாங்க முடியும்.” இவ்வாறு தீர்மானித்து, ஆசாரியர்களுடன் தானவானான சுதக்ஷிணன் பரம ஒருமைப்பாட்டுடன் மகேஸ்வரனை வழிபட்டான்.
Verse 29
प्रीतोऽविमुक्ते भगवांस्तस्मै वरमदाद् विभु: । पितृहन्तृवधोपायं स वव्रे वरमीप्सितम् ॥ २९ ॥
வழிபாட்டினால் மகிழ்ந்த சிவபெருமான், அவிமுக்த தலத்தில் தோன்றி சுதக்ஷிணனுக்கு வரமளித்தார். அவன் தன் தந்தையைக் கொன்றவனைக் கொல்லும் வழியைக் கேட்டான்.
Verse 30
दक्षिणाग्निं परिचर ब्राह्मणै: सममृत्विजम् । अभिचारविधानेन स चाग्नि: प्रमथैर्वृत: ॥ ३० ॥ साधयिष्यति सङ्कल्पमब्रह्मण्ये प्रयोजित: । इत्यादिष्टस्तथा चक्रे कृष्णायाभिचरन् व्रती ॥ ३१ ॥
சிவபெருமான் கூறினார், 'அந்தணர்களுடன் இணைந்து தக்ஷிணாக்னியை வழிபடு. அபிசார விதிகளின்படி செய்தால், அந்த நெருப்பு பிரமதங்களுடன் இணைந்து, அந்தணர்களுக்கு எதிரானவன் மீது ஏவப்பட்டால் உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும்.' இதைக் கேட்டு சுதக்ஷிணன் கிருஷ்ணருக்கு எதிராக அபிசார யாகம் செய்தான்.
Verse 31
दक्षिणाग्निं परिचर ब्राह्मणै: सममृत्विजम् । अभिचारविधानेन स चाग्नि: प्रमथैर्वृत: ॥ ३० ॥ साधयिष्यति सङ्कल्पमब्रह्मण्ये प्रयोजित: । इत्यादिष्टस्तथा चक्रे कृष्णायाभिचरन् व्रती ॥ ३१ ॥
சிவபெருமான் கூறினார், 'அந்தணர்களுடன் இணைந்து தக்ஷிணாக்னியை வழிபடு. அபிசார விதிகளின்படி செய்தால், அந்த நெருப்பு பிரமதங்களுடன் இணைந்து, அந்தணர்களுக்கு எதிரானவன் மீது ஏவப்பட்டால் உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும்.' இதைக் கேட்டு சுதக்ஷிணன் கிருஷ்ணருக்கு எதிராக அபிசார யாகம் செய்தான்.
Verse 32
ततोऽग्निरुत्थित: कुण्डान्मूर्तिमानतिभीषण: । तप्तताम्रशिखाश्मश्रुरङ्गारोद्गारिलोचन: ॥ ३२ ॥ दंष्ट्रोग्रभ्रुकुटीदण्डकठोरास्य: स्वजिह्वया । आलिहन् सृक्वणी नग्नो विधुन्वंस्त्रिशिखं ज्वलत् ॥ ३३ ॥
அப்போது வேள்வித் தீயிலிருந்து மிகக் பயங்கரமான உருவம் கொண்ட ஒருவன் வெளிப்பட்டான். அவனது தலைமுடியும் தாடியும் உருக்கிய செம்பு போலிருந்தன; கண்கள் நெருப்பைக் கக்கின. கோரைப் பற்களும், வளைந்த புருவங்களும் கொண்ட அவன் முகம் கொடூரமாக இருந்தது. நிர்வாணமாக இருந்த அவன், தன் நாவால் வாயை நக்கிக்கொண்டு, எரியும் சூலாயுதத்தைச் சுழற்றினான்.
Verse 33
ततोऽग्निरुत्थित: कुण्डान्मूर्तिमानतिभीषण: । तप्तताम्रशिखाश्मश्रुरङ्गारोद्गारिलोचन: ॥ ३२ ॥ दंष्ट्रोग्रभ्रुकुटीदण्डकठोरास्य: स्वजिह्वया । आलिहन् सृक्वणी नग्नो विधुन्वंस्त्रिशिखं ज्वलत् ॥ ३३ ॥
அப்போது வேள்வித் தீயிலிருந்து மிகக் பயங்கரமான உருவம் கொண்ட ஒருவன் வெளிப்பட்டான். அவனது தலைமுடியும் தாடியும் உருக்கிய செம்பு போலிருந்தன; கண்கள் நெருப்பைக் கக்கின. கோரைப் பற்களும், வளைந்த புருவங்களும் கொண்ட அவன் முகம் கொடூரமாக இருந்தது. நிர்வாணமாக இருந்த அவன், தன் நாவால் வாயை நக்கிக்கொண்டு, எரியும் சூலாயுதத்தைச் சுழற்றினான்.
Verse 34
पद्भ्यां तालप्रमाणाभ्यां कम्पयन्नवनीतलम् । सोऽभ्यधावद् वृतो भूतैर्द्वारकां प्रदहन् दिश: ॥ ३४ ॥
தாளமர அளவான கால்களுடன் அந்த அரக்கன் பேய்க் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு த்வாரகை நோக்கி பாய்ந்தான்; பூமியை நடுங்கச் செய்து எல்லாத் திசைகளையும் எரித்தான்।
Verse 35
तमाभिचारदहनमायान्तं द्वारकौकस: । विलोक्य तत्रसु: सर्वे वनदाहे मृगा यथा ॥ ३५ ॥
அபிசாரச் சடங்கால் உருவான தீமய அரக்கன் வருவதைக் கண்ட த்வாரகை மக்கள் அனைவரும் காட்டுத்தீயைக் கண்டு அஞ்சும் மிருகங்களைப் போல அச்சமுற்றனர்।
Verse 36
अक्षै: सभायां क्रीडन्तं भगवन्तं भयातुरा: । त्राहि त्राहि त्रिलोकेश वह्ने: प्रदहत: पुरम् ॥ ३६ ॥
அச்சத்தால் கலங்கிய மக்கள் அரசவையில் சூதாடிக் கொண்டிருந்த பகவானைக் கண்டு, “காப்பாற்று! காப்பாற்று! மூவுலக நாதனே, இந்தத் தீ நகரை எரிக்கிறது!” என்று அலறினர்।
Verse 37
श्रुत्वा तज्जनवैक्लव्यं दृष्ट्वा स्वानां च साध्वसम् । शरण्य: सम्प्रहस्याह मा भैष्टेत्यवितास्म्यहम् ॥ ३७ ॥
மக்களின் கலக்கத்தைக் கேட்டு, தம் மக்களும் அஞ்சியதைப் பார்த்து, அடைக்கலம் அளிப்பவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சிரித்து, “அஞ்சாதீர்; நான் உங்களை காப்பேன்” என்றார்।
Verse 38
सर्वस्यान्तर्बहि:साक्षी कृत्यां माहेश्वरीं विभु: । विज्ञाय तद्विघातार्थं पार्श्वस्थं चक्रमादिशत् ॥ ३८ ॥
அனைவரின் உள்ளும் புறமும் சாட்சியான சர்வவல்ல இறைவன், இந்தக் க்ருத்யை மகேஸ்வரன் (சிவன்) யாகத் தீயிலிருந்து உருவாக்கினான் என்று அறிந்து, அதை அழிக்கத் தம் அருகில் நின்ற சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏவினார்।
Verse 39
तत् सूर्यकोटिप्रतिमं सुदर्शनं जाज्वल्यमानं प्रलयानलप्रभम् । स्वतेजसा खं ककुभोऽथ रोदसी चक्रं मुकुन्दास्त्रमथाग्निमार्दयत् ॥ ३९ ॥
அப்போது முகுந்தனுடைய சுதர்சனச் சக்கரம் கோடி சூரியரைப் போலப் பிரகாசித்து எரிந்தது. பிரளயத் தீயைப் போன்ற ஒளியால் அது ஆகாயம், திசைகள், விண்-மண் மற்றும் அந்த அக்கினி-ரூப அசுரனையும் தகித்தது.
Verse 40
कृत्यानल: प्रतिहत: स रथाङ्गपाणे- रस्त्रौजसा स नृप भग्नमुखो निवृत्त: । वाराणसीं परिसमेत्य सुदक्षिणं तं सर्त्विग्जनं समदहत् स्वकृतोऽभिचार: ॥ ४० ॥
அரசே, ரதாங்கபாணி ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அஸ்திரத் திறனால் தடுக்கப்பட்ட அந்த க்ருத்யா-அக்கினி முகம் திருப்பி பின்வாங்கியது. வன்முறைக்காக உருவாக்கப்பட்ட அந்த அபிசாரத் தீ, வாராணசிக்கு சென்று சுதக்ஷிணனையும் அவன் ரித்விக்களையும் சூழ்ந்து, தன் படைத்தவனையே எரித்து அழித்தது.
Verse 41
चक्रं च विष्णोस्तदनुप्रविष्टं वाराणसीं साट्टसभालयापणाम् । सगोपुराट्टालककोष्ठसङ्कुलां सकोशहस्त्यश्वरथान्नशालिनीम् ॥ ४१ ॥
விஷ்ணுவின் சக்கரமும் அந்த அக்கினி-ரூப அசுரனைத் தொடர்ந்து வாராணசியில் நுழைந்து நகரத்தை முழுதும் எரிக்கத் தொடங்கியது—சபை மண்டபங்கள், உயர்ந்த மாடிப்பந்தல்கள் கொண்ட அரண்மனைகள், பல சந்தைகள், வாயில்கள், காவல் கோபுரங்கள், களஞ்சியங்கள்-கருவூலங்கள், மேலும் யானை-குதிரை-ரதங்கள் மற்றும் தானியசாலைகள் உள்ள கட்டிடங்களுடன்.
Verse 42
दग्ध्वा वाराणसीं सर्वां विष्णोश्चक्रं सुदर्शनम् । भूय: पार्श्वमुपातिष्ठत् कृष्णस्याक्लिष्टकर्मण: ॥ ४२ ॥
முழு வாராணசியையும் எரித்த பின், விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரம் மீண்டும் திரும்பி, எளிதாகச் செயல்படும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அருகில் வந்து நின்றது.
Verse 43
य एनं श्रावयेन्मर्त्य उत्तम:श्लोकविक्रमम् । समाहितो वा शृणुयात् सर्वपापै: प्रमुच्यते ॥ ४३ ॥
உத்தமஷ்லோகப் பகவானின் இந்த வீர லீலையை யார் பாராயணம் செய்து கேட்கச் செய்கிறாரோ, அல்லது ஒருமனத்துடன் கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.
Frequently Asked Questions
Pauṇḍraka was the king of Karūṣa who became intoxicated by praise from immature flatterers. Accepting their claims, he appropriated the name “Vāsudeva” and imitated the Lord’s insignia, mistaking external symbols and social validation for divine identity. The Bhāgavata frames this as a cautionary illustration of ahaṅkāra (false ego) and delusion (moha) when disconnected from śāstra and authentic realization.
Kṛṣṇa’s laughter highlights the ontological gap between mere costume and true divinity. The conch, disc, Śārṅga, Śrīvatsa, Kaustubha, and Garuḍa banner are not decorative accessories; they signify the Lord’s intrinsic potency and sovereignty. Pauṇḍraka’s mimicry resembles theatrical acting—externally similar but devoid of the Lord’s svarūpa-śakti—thereby exposing the absurdity of self-made divinity.
The text states that by constant meditation on the Supreme Lord, Pauṇḍraka shattered material bondage and became ‘Kṛṣṇa conscious’ in the sense that absorption in Kṛṣṇa (even through antagonism or imitation) can purify by fixing the mind on the Absolute. Traditional Vaiṣṇava commentators distinguish this from pure bhakti: the benefit arises from intense viṣaya-smṛti (fixation on the Lord), though it lacks the loving intent of devotion.
Abhicāra is a destructive rite intended to harm an enemy through ritualized invocation of fiery forces. Sudakṣiṇa, seeking revenge, invoked a fire-demon through Dakṣiṇāgni under Śiva’s sanction. Yet the Bhāgavata demonstrates that such violence cannot override Bhagavān’s protection (poṣaṇa). When Sudarśana repelled the demon, the destructive force—being inherently violent and misdirected against the Supreme—recoiled onto its creators, burning Sudakṣiṇa and the officiating priests.
Sudarśana acts as the Lord’s instrument of dharma and protection. After neutralizing the abhicāra demon, Sudarśana pursued the threat to its source, destroying the infrastructure of a polity that had aligned itself with aggressive adharma against Kṛṣṇa and His devotees. The narrative emphasizes Kṛṣṇa’s effortless sovereignty: the Lord remains composed in Dvārakā while His divine energy restores order and removes danger.