Adhyaya 61
Kṛṣṇa’s Queens, Their Sons, and Balarāma’s Victory over Rukmī at Dice (Aniruddha–Rocanā Marriage Context)
த்வாரகை அரசகுடும்ப லீலைத் தொடரில் இவ்வத்யாயம் வம்சவிருத்தியை விரிவாகக் கூறுகிறது. ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் ஒவ்வொரு மகிஷியும் பத்துப் பத்துப் புதல்வர்களைப் பெறுகின்றனர்; அனைவரும் தெய்வீக ஐஸ்வர்யம் உடையவர்கள். கிருஷ்ணரின் அழகு, அன்பு நிறைந்த நடத்தை ஆகியவற்றால் மயங்கிய ராணிகள் தாமே தனித்துப் பிரியமானவர்கள் என எண்ணுகின்றனர்—பலரிடமும் ஒரே நேரத்தில் பரஸ்பர அன்பை வழங்கும் அவரது அசிந்த்ய-சக்தி இங்கு வெளிப்படுகிறது. சுகதேவர் முக்கிய ராணிகளின் புதல்வர்கள் (குறிப்பாக பிரத்யும்னன், சாம்பன்) பெயர்களைச் சொல்லி யாதவ வம்சத்தின் பெருக்கத்தையும் குறிப்பிடுகிறார். பரீக்ஷித்—பகைவர் ருக்மி எவ்வாறு பிரத்யும்னனுக்கு தன் மகளை மணம் செய்தான்? எனக் கேட்கிறார். பதில்: சுயம்வரத்தில் ருக்மவதி பிரத்யும்னனைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்; ருக்மிணியிடம் உள்ள பாசத்தால் ருக்மி ஒப்புக் கொண்டான். பின்னர் போஜகடத்தில் அனிருத்த–ரோசனா திருமணத்தில் சூதாட்டத்தில் ருக்மி பலராமனைச் சவால் செய்து ஏமாற்றுகிறான்; தெய்வவாணி அவனைத் திகழ்கிறது. பலராமனை அவமதித்த ருக்மி பலராமனின் கதையால் கொல்லப்படுகிறான்; கலிங்க அரசன் தண்டிக்கப்படுகிறான், சபை கலைகிறது. உறவுச் சமரசத்திற்காக கிருஷ்ணர் நடுநிலையாக இருந்து அனைவரும் த்வாரகைக்கு திரும்புகின்றனர்—அகந்தை, வஞ்சகத்தின் விளைவு உணர்த்தப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच एकैकशस्ता: कृष्णस्य पुत्रान् दश दशाबला: । अजीजनन्ननवमान्पितु: सर्वात्मसम्पदा ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—கிருஷ்ணனின் ஒவ்வொரு மனைவியும் பத்து பத்து மகன்களைப் பெற்றாள்; அவர்கள் தந்தையை விட எதிலும் குறையாதவர்கள், ஏனெனில் தந்தையின் தனிப்பட்ட ஐஸ்வர்யம் முழுதும் அவர்களிடம் இருந்தது.
Verse 2
गृहादनपगं वीक्ष्य राजपुत्र्योऽच्युतं स्थितम् । प्रेष्ठं न्यमंसत स्वं स्वं न तत्तत्त्वविद: स्त्रिय: ॥ २ ॥
அரசகுமாரிகள், அச்யுதன் தத்தம் அரண்மனையை விட்டு எங்கும் செல்லாமல் இருப்பதைப் பார்த்து, ஒவ்வொருத்தியும் தானே அவருக்கு மிகப் பிரியமானவள் என எண்ணினாள்; ஆனால் அந்தப் பெண்கள் அவரின் பரமத் தத்துவத்தை அறியவில்லை.
Verse 3
चार्वब्जकोशवदनायतबाहुनेत्र- सप्रेमहासरसवीक्षितवल्गुजल्पै: । सम्मोहिता भगवतो न मनो विजेतुं स्वैर्विभ्रमै: समशकन् वनिता विभूम्न: ॥ ३ ॥
பகவானின் தாமரைப் போன்ற முகம், நீண்ட கரங்கள், பெரிய கண்கள், அன்பும் சிரிப்பும் கலந்த பார்வை, இனிய உரையாடல் ஆகியவற்றால் அவரது மனைவியர் மயங்கினர்; ஆனால் தங்கள் எல்லா நாரி-அழகாலும் எல்லாம் வல்ல இறைவனின் மனதை வெல்ல இயலவில்லை।
Verse 4
स्मायावलोकलवदर्शितभावहारि- भ्रूमण्डलप्रहितसौरतमन्त्रशौण्डै: । पत्न्यस्तु षोडशसहस्रमनङ्गबाणै- र्यस्येन्द्रियं विमथितुं करणैर्न शेकु: ॥ ४ ॥
பதினாறாயிரம் ராணிகளின் வளைந்த புருவங்கள், நாணமிகு புன்னகையுடன் கூடிய பக்கநோக்கால் அவர்களின் மறைநோக்கங்களை வெளிப்படுத்தி, தாம்பத்தியச் செய்திகளைத் துணிவுடன் அனுப்பின. ஆனாலும் மன்மதன் அம்புகள் போன்ற அவை மற்றும் பிற வழிகளாலும் அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் இந்திரியங்களை கலக்க முடியவில்லை।
Verse 5
इत्थं रमापतिमवाप्य पतिं स्त्रियस्ता ब्रह्मादयोऽपि न विदु: पदवीं यदीयाम् । भेजुर्मुदाविरतमेधितयानुराग- हासावलोकनवसङ्गमलालसाद्यम् ॥ ५ ॥
இவ்வாறு அந்தப் பெண்கள், பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கூட அணுகும் வழி அறியாத திருமகளின் நாதனைத் தம் கணவராகப் பெற்றனர். நாள்தோறும் பெருகும் ஆனந்தத்துடன் அவர்மீது அன்பு வளர்த்து, புன்னகை நிறைந்த பார்வைகளைப் பரிமாறி, எப்போதும் புதுமையான நெருக்கத்தை ஆவலுடன் நாடி பலவிதமாக இன்புற்றனர்।
Verse 6
प्रत्युद्गमासनवरार्हणपादशौच- ताम्बूलविश्रमणवीजनगन्धमाल्यै: । केशप्रसारशयनस्नपनोपहार्यै- र्दासीशता अपि विभोर्विदधु: स्म दास्यम् ॥ ६ ॥
பகவானின் ராணிகளுக்கு நூற்றுக்கணக்கான பணிப்பெண்கள் இருந்தாலும், அவர்கள் தாமே பணிவுடன் முன்வந்து இறைவனை வரவேற்று, ஆசனம் அளித்து, சிறந்த உபசாரங்களால் வழிபட்டு, பாதங்களைத் துவைத்து மசாஜ் செய்து, தாம்பூலம் அளித்து, விசிறி வீசி, மணமிக்க சந்தனம் பூசி, மலர்மாலைகள் அணிவித்து, கூந்தலைச் சீவி, படுக்கையை அமைத்து, நீராட்டி, பலவகை பரிசுகளை வழங்கி—இவ்வாறு ஆண்டவனுக்கு தாசியாய் சேவை செய்தனர்।
Verse 7
तासां या दशपुत्राणां कृष्णस्त्रीणां पुरोदिता: । अष्टौ महिष्यस्तत्पुत्रान् प्रद्युम्नादीन् गृणामि ते ॥ ७ ॥
ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவியரில்—ஒவ்வொருவருக்கும் பத்து மகன்கள் இருந்தனர்—முன்னர் நான் எட்டு முதன்மை ராணிகளைச் சொன்னேன். இப்போது அந்த எட்டு ராணிகளின் மகன்களின் பெயர்களை, பிரத்யும்னன் முதலியவற்றை, உனக்குச் சொல்லுகிறேன்।
Verse 8
चारुदेष्ण: सुदेष्णश्च चारुदेहश्च वीर्यवान् । सुचारुश्चारुगुप्तश्च भद्रचारुस्तथापर: ॥ ८ ॥ चारुचन्द्रो विचारुश्च चारुश्च दशमो हरे: । प्रद्युम्नप्रमुखा जाता रुक्मिण्यां नावमा: पितु: ॥ ९ ॥
ருக்மிணியின் முதல் மகன் பிரத்யும்னன். அவளிடமே சாருதேஷ்ணன், சுதேஷ்ணன், வீரமிகு சாருதேஹன், சுசாரு, சாருகுப்தன், பத்ரசாரு, சாருசந்திரன், விசாரு மற்றும் பத்தாவது சாரு பிறந்தனர். ஸ்ரீஹரியின் இம்மகன்கள் தந்தையைவிட எதிலும் குறையாதவர்கள்।
Verse 9
चारुदेष्ण: सुदेष्णश्च चारुदेहश्च वीर्यवान् । सुचारुश्चारुगुप्तश्च भद्रचारुस्तथापर: ॥ ८ ॥ चारुचन्द्रो विचारुश्च चारुश्च दशमो हरे: । प्रद्युम्नप्रमुखा जाता रुक्मिण्यां नावमा: पितु: ॥ ९ ॥
ருக்மிணியிடத்தில் பிரத்யும்னன் முதலிய ஸ்ரீஹரியின் புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—சாருதேஷ்ணன், சுதேஷ்ணன், வீரமிகு சாருதேஹன், சுசாரு, சாருகுப்தன், பத்ரசாரு, சாருசந்திரன், விசாரு மற்றும் பத்தாவது சாரு. இவர்களில் எவரும் தந்தையைவிடக் குறையவில்லை।
Verse 10
भानु: सुभानु: स्वर्भानु: प्रभानुर्भानुमांस्तथा । चन्द्रभानुर्बृहद्भानुरतिभानुस्तथाष्टम: ॥ १० ॥ श्रीभानु: प्रतिभानुश्च सत्यभामात्मजा दश । साम्ब: सुमित्र: पुरुजिच्छतजिच्च सहस्रजित् ॥ ११ ॥ विजयश्चित्रकेतुश्च वसुमान् द्रविड: क्रतु: । जाम्बवत्या: सुता ह्येते साम्बाद्या: पितृसम्मता: ॥ १२ ॥
சத்யபாமைக்கு பத்து மகன்கள்—பானு, சுபானு, ஸ்வர்பானு, பிரபானு, பானுமான், சந்திரபானு, ப்ருஹத்பானு, எட்டாவது அதிபானு, ஸ்ரீபானு, பிரதிபானு. ஜாம்பவதிக்கு மகன்கள்—சாம்பன், சுமித்ரன், புருஜித், சதஜித், ஸஹஸ்ரஜித், விஜயன், சித்ரகேது, வசுமான், திரவிடன், க்ரது. சாம்பன் முதலிய இப்பத்து தந்தைக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள்।
Verse 11
भानु: सुभानु: स्वर्भानु: प्रभानुर्भानुमांस्तथा । चन्द्रभानुर्बृहद्भानुरतिभानुस्तथाष्टम: ॥ १० ॥ श्रीभानु: प्रतिभानुश्च सत्यभामात्मजा दश । साम्ब: सुमित्र: पुरुजिच्छतजिच्च सहस्रजित् ॥ ११ ॥ विजयश्चित्रकेतुश्च वसुमान् द्रविड: क्रतु: । जाम्बवत्या: सुता ह्येते साम्बाद्या: पितृसम्मता: ॥ १२ ॥
சத்யபாமையின் பத்து மகன்கள்—பானு, சுபானு, ஸ்வர்பானு, பிரபானு, பானுமான், சந்திரபானு, ப்ருஹத்பானு, எட்டாவது அதிபானு, ஸ்ரீபானு, பிரதிபானு. ஜாம்பவதியின் பத்து மகன்கள்—சாம்பன், சுமித்ரன், புருஜித், சதஜித், ஸஹஸ்ரஜித், விஜயன், சித்ரகேது, வசுமான், திரவிடன், க்ரது. இவர்கள் அனைவரும் தந்தைக்கு அருமையும் அங்கீகாரமும் பெற்றவர்கள்।
Verse 12
भानु: सुभानु: स्वर्भानु: प्रभानुर्भानुमांस्तथा । चन्द्रभानुर्बृहद्भानुरतिभानुस्तथाष्टम: ॥ १० ॥ श्रीभानु: प्रतिभानुश्च सत्यभामात्मजा दश । साम्ब: सुमित्र: पुरुजिच्छतजिच्च सहस्रजित् ॥ ११ ॥ विजयश्चित्रकेतुश्च वसुमान् द्रविड: क्रतु: । जाम्बवत्या: सुता ह्येते साम्बाद्या: पितृसम्मता: ॥ १२ ॥
ஜாம்பவதியின் மகன்கள்—சாம்பன், சுமித்ரன், புருஜித், சதஜித், ஸஹஸ்ரஜித், விஜயன், சித்ரகேது, வசுமான், திரவிடன், க்ரது. சாம்பன் முதலிய இப்பத்து தந்தைக்கு மிகப் பிரியமானவர்களும் அங்கீகாரம் பெற்றவர்களும் ஆவர்।
Verse 13
वीरश्चन्द्रोऽश्वसेनश्च चित्रगुर्वेगवान् वृष: । आम: शङ्कुर्वसु: श्रीमान् कुन्तिर्नाग्नजिते: सुता: ॥ १३ ॥
நாக்னஜிதீ தேவியின் புதல்வர்கள்—வீரன், சந்திரன், அச்வசேனன், சித்ரகு, வேகவான், வ்ருஷன், ஆமன், சங்குவு, வசு மற்றும் செல்வமிகு குந்தி।
Verse 14
श्रुत: कविर्वृषो वीर: सुबाहुर्भद्र एकल: । शान्तिर्दर्श: पूर्णमास: कालिन्द्या: सोमकोऽवर: ॥ १४ ॥
காலிந்தியின் புதல்வர்கள்—ஸ்ருதன், கவி, வ்ருஷன், வீரன், சுபாஹு, பத்ரன், ஏகலன், சாந்தி, தர்ஷ, பூர்ணமாசன்; இளையவன் சோமகன்।
Verse 15
प्रघोषो गात्रवान्सिंहो बल: प्रबल ऊर्धग: । माद्रया: पुत्रा महाशक्ति: सह ओजोऽपराजित: ॥ १५ ॥
மாத்ரீயின் புதல்வர்கள்—ப்ரகோஷன், காத்ரவான், சிம்ஹன், பலன், ப்ரபலன், ஊர்தகன், மகாசக்தி, ஸஹ, ஓஜஸ், அபராஜிதன்।
Verse 16
वृको हर्षोऽनिलो गृध्रो वर्धनोन्नाद एव च । महांस: पावनो वह्निर्मित्रविन्दात्मजा: क्षुधि: ॥ १६ ॥
மித்ரவிந்தையின் புதல்வர்கள்—வ்ருகன், ஹர்ஷன், அனிலன், கிருத்ரன், வர்தனன், உன்னாதன், மகாம்ஸன், பாவனன், வஹ்னி, க்ஷுதி।
Verse 17
सङ्ग्रामजिद् बृहत्सेन: शूर: प्रहरणोऽरिजित् । जय: सुभद्रो भद्राया वाम आयुश्च सत्यक: ॥ १७ ॥
பத்ராவின் புதல்வர்கள்—ஸங்க்ராமஜித், ப்ருஹத்ஸேனன், ஷூரன், ப்ரஹரணன், அரிஜித், ஜயன், சுபத்ரன்; மேலும் வாமன், ஆயு, சத்யகன்।
Verse 18
दीप्तिमांस्ताम्रतप्ताद्या रोहिण्यास्तनया हरे: । प्रद्यम्नाच्चानिरुद्धोऽभूद्रुक्मवत्यां महाबल: । पुत्र्यां तु रुक्मिणो राजन् नाम्ना भोजकटे पुरे ॥ १८ ॥
தீப்திமான், தாம்ரதப்த முதலியோர் ரோஹிணியின் கர்ப்பத்தில் பிறந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் புதல்வர்கள். அரசே, ருக்மியின் மகள் ருக்மவதியின் கர்ப்பத்தில், போஜகட நகரில் வாழ்ந்தபோது, பிரத்யும்னனால் மகாபலன் அனிருத்தன் பிறந்தான்.
Verse 19
एतेषां पुत्रपौत्राश्च बभूवु: कोटिशो नृप । मातर: कृष्णजातीनां सहस्राणि च षोडश ॥ १९ ॥
அரசே, இவர்களின் மகன்களும் பேரன்களும் கோடிக்கணக்கில் இருந்தனர். ஸ்ரீகிருஷ்ண வம்சத்தின் தாய்மார்கள் பதினாறு ஆயிரம் பேர்.
Verse 20
श्रीराजोवाच कथं रुक्म्यरीपुत्राय प्रादाद् दुहितरं युधि । कृष्णेन परिभूतस्तं हन्तुं रन्ध्रं प्रतीक्षते । एतदाख्याहि मे विद्वन् द्विषोर्वैवाहिकं मिथ: ॥ २० ॥
அரசர் பரீக்ஷித் கூறினார்—போரில் ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, அவரை கொல்ல ஒரு வாய்ப்பை எதிர்நோக்கிய ருக்மி, தன் பகைவரின் மகனுக்கு தன் மகளை எப்படிக் கொடுத்தான்? அறிஞரே, இந்த இரு பகைவர்கள் திருமணத்தால் எவ்வாறு இணைந்தனர் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
Verse 21
अनागतमतीतं च वर्तमानमतीन्द्रियम् । विप्रकृष्टं व्यवहितं सम्यक् पश्यन्ति योगिन: ॥ २१ ॥
யோகிகள் புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாக, இன்னும் நிகழாதது, கடந்தது, நிகழ்காலம் ஆகியவற்றையும்; மேலும் தொலைவில் இருப்பதையோ தடைகளால் மறைந்திருப்பதையோ கூடத் துல்லியமாகக் காண வல்லவர்கள்.
Verse 22
श्रीशुक उवाच वृत: स्वयंवरे साक्षादनङ्गोऽङ्गयुतस्तया । राज्ञ: समेतान् निर्जित्य जहारैकरथो युधि ॥ २२ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—ஸ்வயம்வரத்தில் ருக்மவதி, சாட்சாத் அனங்கன் (காமதேவன்) எனும் பிரத்யும்னனைத் தானே வரித்தாள். பின்னர் ஒரே ரதத்தில் தனியாகப் போரிட்டு, கூடியிருந்த அரசர்களை வென்று அவளை எடுத்துச் சென்றான்.
Verse 23
यद्यप्यनुस्मरन् वैरं रुक्मी कृष्णावमानित: । व्यतरद् भागिनेयाय सुतां कुर्वन् स्वसु: प्रियम् ॥ २३ ॥
கிருஷ்ணனால் அவமதிக்கப்பட்ட ருக்மி பகையை நினைத்திருந்தாலும், தன் சகோதரியை மகிழ்விக்கத் தன் மகளை தன் மருமகனுக்குத் திருமணம் செய்ய அனுமதித்தான்।
Verse 24
रुक्मिण्यास्तनयां राजन् कृतवर्मसुतो बली । उपयेमे विशालाक्षीं कन्यां चारुमतीं किल ॥ २४ ॥
அரசே, க்ருதவர்மாவின் மகன் பலி, ருக்மிணியின் பெரிய கண்களையுடைய மகள் சாருமதியை மணந்தான்।
Verse 25
दौहित्रायानिरुद्धाय पौत्रीं रुक्म्याददाद्धरे: । रोचनां बद्धवैरोऽपि स्वसु: प्रियचिकीर्षया । जानन्नधर्मं तद् यौनं स्नेहपाशानुबन्धन: ॥ २५ ॥
ஹரியுடன் கடும் பகை இருந்தும், ருக்மி தன் பேத்தி ரோசனாவை தன் மகளின் மகன் அனிருத்தனுக்குக் கொடுத்தான். இது அதர்மம் என அறிந்தும், சகோதரியை மகிழ்விக்க ஆசையால் அன்பின் கயிற்றில் கட்டுண்டிருந்தான்।
Verse 26
तस्मिन्नभ्युदये राजन् रुक्मिणी रामकेशवौ । पुरं भोजकटं जग्मु: साम्बप्रद्युम्नकादय: ॥ २६ ॥
அரசே, அந்த திருமணத்தின் மகிழ்ச்சியான விழாவில் ருக்மிணி, பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மற்றும் சாம்பா-பிரத்யும்னன் முதலிய ஆண்டவரின் புதல்வர்கள் போஜகட நகரத்திற்குச் சென்றனர்।
Verse 27
तस्मिन् निवृत्त उद्वाहे कालिङ्गप्रमुखा नृपा: । दृप्तास्ते रुक्मिणं प्रोचुर्बलमक्षैर्विनिर्जय ॥ २७ ॥ अनक्षज्ञो ह्ययं राजन्नपि तद्व्यसनं महत् । इत्युक्तो बलमाहूय तेनाक्षैर्रुक्म्यदीव्यत ॥ २८ ॥
அரசே, திருமணம் முடிந்தபின் கலிங்க அரசன் முதலிய அகந்தையுள்ள மன்னர்கள் ருக்மியிடம், “பாசையில் பலராமனை வெல்லு; அவருக்கு பாசை நுணுக்கம் இல்லை, ஆனாலும் அதில் மிகுந்த ஆசை உண்டு” என்றனர். இதைக் கேட்ட ருக்மி பலராமனை அழைத்து அவருடன் சூதாடத் தொடங்கினான்।
Verse 28
तस्मिन् निवृत्त उद्वाहे कालिङ्गप्रमुखा नृपा: । दृप्तास्ते रुक्मिणं प्रोचुर्बलमक्षैर्विनिर्जय ॥ २७ ॥ अनक्षज्ञो ह्ययं राजन्नपि तद्व्यसनं महत् । इत्युक्तो बलमाहूय तेनाक्षैर्रुक्म्यदीव्यत ॥ २८ ॥
திருமணம் முடிந்தபின், கலிங்க அரசன் முதலான அகந்தை கொண்ட அரசர்கள் ருக்மியிடம்—“அரசே, பாசையில் பலராமரை வெல்லுங்கள்; அவருக்கு பாசக்கலை நுணுக்கம் இல்லை, ஆனாலும் அதில் பெரும் ஆசை உண்டு” என்றனர். இதைக் கேட்ட ருக்மி பலராமரை அழைத்து அவருடன் சூதாட்டம் தொடங்கினான்.
Verse 29
शतं सहस्रमयुतं रामस्तत्राददे पणम् । तं तु रुक्म्यजयत्तत्र कालिङ्ग: प्राहसद् बलम् । दन्तान् सन्दर्शयन्नुच्चैर्नामृष्यत्तद्धलायुध: ॥ २९ ॥
அந்த ஆட்டத்தில் பலராமர் முதலில் நூறு, பின்னர் ஆயிரம், பின்னர் பத்தாயிரம் நாணயங்களைப் பந்தயமாக ஏற்றார். முதல் சுற்றில் ருக்மி வென்றான். அப்போது கலிங்க அரசன் பற்களை காட்டி உரக்கச் சிரித்து பலராமரை இகழ்ந்தான். ஹலாயுதனான பலராமர் அதைத் தாங்கவில்லை.
Verse 30
ततो लक्षं रुक्म्यगृह्णाद्ग्लहं तत्राजयद् बल: । जितवानहमित्याह रुक्मी कैतवमाश्रित: ॥ ३० ॥
பின்னர் ருக்மி ஒரு லட்ச நாணயங்களின் பந்தயத்தை ஏற்றான்; அந்தப் பந்தயத்தில் பலராமர் வென்றார். ஆனால் வஞ்சகத்தை நாடி ருக்மி, “நான் தான் வென்றேன்!” என்று கூறினான்.
Verse 31
मन्युना क्षुभित: श्रीमान् समुद्र इव पर्वणि । जात्यारुणाक्षोऽतिरुषा न्यर्बुदं ग्लहमाददे ॥ ३१ ॥
கோபத்தால் கலங்கிய அழகிய பலராமர், பௌர்ணமி நாளில் கடல் அலைபோல் அதிர்ந்தார். இயல்பாகவே செம்மையான அவரது கண்கள் சினத்தால் இன்னும் செம்மையடைந்தன; அவர் நூறு கோடி பொன் நாணயங்களின் பந்தயத்தை ஏற்றார்.
Verse 32
तं चापि जितवान् रामो धर्मेण छलमाश्रित: । रुक्मी जितं मयात्रेमे वदन्तु प्राश्निका इति ॥ ३२ ॥
அந்தப் பந்தயத்தையும் பலராமர் தர்மப்படி நேர்மையாக வென்றார்; ஆனால் ருக்மி மீண்டும் வஞ்சகத்தை நாடி, “இங்கே நான் வென்றேன்; இங்கு உள்ள சாட்சிகள் அவர்கள் கண்டதைச் சொல்லட்டும்!” என்றான்.
Verse 33
तदाब्रवीन्नभोवाणी बलेनैव जितो ग्लह: । धर्मतो वचनेनैव रुक्मी वदति वै मृषा ॥ ३३ ॥
அப்பொழுதே ஆகாசவாணி ஒலித்தது— “பலராமன் தர்மப்படி வலத்தாலேயே இந்தப் பந்தயத்தை வென்றான்; ருக்மி நிச்சயமாகப் பொய் சொல்கிறான்।”
Verse 34
तामनादृत्य वैदर्भो दुष्टराजन्यचोदित: । सङ्कर्षणं परिहसन् बभाषे कालचोदित: ॥ ३४ ॥
அந்த தெய்வவாணியைப் பொருட்படுத்தாமல், தீய அரசர்களின் தூண்டுதலால் வைதர்பன் ருக்மி— விதியே அவனைத் தள்ளுவது போல— ஸ்ரீசங்கர்ஷணன் (பலராமன்) ஐ இகழ்ந்து இவ்வாறு பேசினான்।
Verse 35
नैवाक्षकोविदा यूयं गोपाला वनगोचरा: । अक्षैर्दीव्यन्ति राजानो बाणैश्च न भवादृशा: ॥ ३५ ॥
[ருக்மி சொன்னான்:] “காடுகளில் அலைகின்ற கோபாலர்களே, உங்களுக்கு சூதாட்டப் பாசைகளின் அறிவே இல்லை. பாசைகளால் விளையாடுவதும் அம்புகளால் களிப்பதும் அரசர்களுக்கே; உங்களைப் போன்றவர்களுக்கு அல்ல।”
Verse 36
रुक्मिणैवमधिक्षिप्तो राजभिश्चोपहासित: । क्रुद्ध: परिघमुद्यम्य जघ्ने तं नृम्णसंसदि ॥ ३६ ॥
இவ்வாறு ருக்மியால் அவமதிக்கப்பட்டும் அரசர்களால் கேலிசெய்யப்பட்டும், ஆண்டவன் பலராமன் கோபமுற்றான். மங்களகரமான திருமணச் சபையின் நடுவே அவர் தமது கதையை உயர்த்தி ருக்மியை அடித்துக் கொன்றார்।
Verse 37
कलिङ्गराजं तरसा गृहीत्वा दशमे पदे । दन्तानपातयत् क्रुद्धो योऽहसद् विवृतैर्द्विजै: ॥ ३७ ॥
பற்களை வெளிக்காட்டி சிரித்து ஆண்டவன் பலராமனை இகழ்ந்த கலிங்க அரசன் தப்பி ஓட முயன்றான். ஆனால் கோபமுற்ற இறைவன் அவனை பத்தாவது அடியிலேயே வேகமாகப் பிடித்து அவன் பற்கள் அனைத்தையும் உதிர்த்தார்।
Verse 38
अन्ये निर्भिन्नबाहूरुशिरसो रुधिरोक्षिता: । राजानो दुद्रवर्भीता बलेन परिघार्दिता: ॥ ३८ ॥
பலராமரின் இரும்பு உலக்கையால் தாக்கப்பட்ட மற்ற அரசர்கள், கைகள், தொடைகள் மற்றும் தலைகள் உடைந்து, ரத்தத்தில் நனைந்தவாறு பயந்து ஓடினார்கள்.
Verse 39
निहते रुक्मिणि श्याले नाब्रवीत् साध्वसाधु वा । रक्मिणीबलयो राजन् स्नेहभङ्गभयाद्धरि: ॥ ३९ ॥
ஓ அரசே! தன் மைத்துனன் ருக்மி கொல்லப்பட்டபோது, ருக்மணி அல்லது பலராமருடனான தனது அன்பான உறவு பாதிக்கப்படும் என்று அஞ்சி, கிருஷ்ணர் நல்லது கெட்டது என எதுவும் பேசவில்லை.
Verse 40
ततोऽनिरुद्धं सह सूर्यया वरं रथं समारोप्य ययु: कुशस्थलीम् । रामादयो भोजकटाद् दशार्हा: सिद्धाखिलार्था मधुसूदनाश्रया: ॥ ४० ॥
பிறகு, மதுசூதனனைச் சரணடைந்து தங்கள் நோக்கங்கள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றிக் கொண்ட தசார்ஹ குலத்தினர், பலராமர் தலைமையில், அனிருத்தனையும் அவனது மணப்பெண்ணையும் ஒரு சிறந்த தேரில் அமர்த்தி, போஜகடத்திலிருந்து துவாரகைக்குப் புறப்பட்டனர்.
Frequently Asked Questions
Śukadeva explains that at the svayaṁvara Rukmavatī herself chose Pradyumna (Kāma’s re-embodiment), who then defeated rival kings and took her. Although Rukmī maintained enmity toward Kṛṣṇa, he sanctioned the marriage to please his sister Rukmiṇī—showing how familial affection can override political hatred, even when the heart remains hostile.
Rukmī repeatedly cheated after losing fair wagers, appealed to biased witnesses, ignored the ākāśa-vāṇī affirming Balarāma’s victory, and publicly insulted Him as an unqualified cowherd. In kṣatriya etiquette, cheating and humiliating a noble opponent—especially in a sacred wedding assembly—constitutes grave adharma and aparādha, provoking Balarāma’s decisive punishment.
It illustrates the Lord’s acintya-śakti: He can be fully present and reciprocally intimate with each devotee without division. The queens’ perception underscores His personalism—bhakti is relational—and simultaneously warns that finite minds cannot measure the Infinite by ordinary assumptions of exclusivity.
The text states Kṛṣṇa remained neutral to avoid rupturing affectionate ties with either Rukmiṇī (Rukmī’s sister) or Balarāma (His elder brother). The episode highlights dharma’s complexity in family systems: even when justice is enacted, speech and social response must consider relational duties and the prevention of further discord.
Principal names include Pradyumna (Rukmiṇī’s first son) and Sāmba (noted among Jāmbavatī’s sons), alongside many others from the chief queens. Such lists serve vaṁśānucarita: they anchor later narratives, establish the Yādava dynasty’s scale, and reinforce the theme that Kṛṣṇa’s household opulence is not mundane fertility but an expansion of divine sovereignty within human social forms.