Adhyaya 4
Yoga-māyā Appears as Durgā; Kaṁsa’s Repentance and the Demonic Policy of Persecuting Vaiṣṇavas
முந்தைய இரவில் நடந்த தெய்வீக மாற்றத்திற்குப் பின்—கிருஷ்ணன் கோகுலத்துக்கு மாற்றப்பட்டு, யோகமாயை மதுராவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டாள்—சிறை வாசல்கள் மீண்டும் மூடப்படுகின்றன; காவலர்கள் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்டு கம்சனுக்கு அறிவிக்கிறார்கள். கம்சன் அச்சத்தில் ஓடி வந்து, இந்தப் பிறப்பை தன்னை முடிக்க வந்த கால அவதாரமென எண்ணுகிறான். தேவகி பெண் குழந்தையை காப்பாற்ற வேண்டுமென வேண்டுகிறாள்; ஆனால் கம்சன் அவளைப் பிடித்து கொல்ல முயல்கிறான். குழந்தை அவன் கையிலிருந்து வழுக்கி, வானில் எட்டு கரங்களுடன் தேவியாக (யோகமாயை/துர்கை) வெளிப்பட்டு—கம்சனை அழிப்பவன் வேறிடத்தில் பிறந்துவிட்டான்; இனி குழந்தைக் கொலை செய்யாதே என்று எச்சரிக்கிறது. அதிர்ந்த கம்சன் தேவகி-வசுதேவரை விடுவித்து, வருத்தம் காட்டி உடல்-ஆன்மா, கர்மம், தெய்வநியதி குறித்து பேசுகிறான்; புனித தம்பதி அவனை அமைதிப்படுத்துகிறார்கள். பின்னர் அவன் அமைச்சர்களை ஆலோசிக்க, அவர்கள் அசுரக் கொள்கையாக—குழந்தைகளை கொல்வதும், மேலும் விஷ்ணுவின் ‘அடித்தளம்’ எனும் பிராமணர், பசு, வேத யாகம், தவம், வைஷ்ணவர்களை ஒடுக்குவதும் என்று தூண்டுகிறார்கள். இவ்வாறு மதுராவின் தோல்வியுற்ற கொலை முயற்சியிலிருந்து கிருஷ்ணரின் பாதுகாப்பு லீலைகளுக்கான பின்னணி உருவாகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच बहिरन्त:पुरद्वार: सर्वा: पूर्ववदावृता: । ततो बालध्वनिं श्रुत्वा गृहपाला: समुत्थिता: ॥ १ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவர் கூறினார்: அரசே, சிறைச்சாலையின் உட்புற மற்றும் வெளிப்புறக் கதவுகள் முன்போலவே மூடிக்கொண்டன. அப்போது குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்டு காவலர்கள் விழித்துக்கொண்டனர்.
Verse 2
ते तु तूर्णमुपव्रज्य देवक्या गर्भजन्म तत् । आचख्युर्भोजराजाय यदुद्विग्न: प्रतीक्षते ॥ २ ॥
காவலர்கள் விரைந்து சென்று போஜராஜனான கம்சனிடம் தேவகிக்கு குழந்தை பிறந்த செய்தியைத் தெரிவித்தனர்; அவன் அதற்காகவே பதற்றத்துடன் காத்திருந்தான்.
Verse 3
स तल्पात् तूर्णमुत्थाय कालोऽयमिति विह्वल: । सूतीगृहमगात् तूर्णं प्रस्खलन् मुक्तमूर्धज: ॥ ३ ॥
'ഇதோ என் காலன் (மரணம்) வந்துவிட்டான்' என்று எண்ணி பதறிய கம்சன், படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, தலைவிரி கோலமாகத் தள்ளாடியபடியே பிரசவ அறைக்கு ஓடினான்.
Verse 4
तमाह भ्रातरं देवी कृपणा करुणं सती । स्नुषेयं तव कल्याण स्त्रियं मा हन्तुमर्हसि ॥ ४ ॥
தேவகி மிகவும் பரிதாபமாக கம்சனிடம் வேண்டினாள்: என் அன்பு சகோதரனே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். இந்தப் பெண் குழந்தையைக் கொல்லாதே. இவள் உன் மருமகள் போன்றவள். ஒரு பெண்ணைக் கொல்வது உனக்குத் தகாது.
Verse 5
बहवो हिंसिता भ्रात: शिशव: पावकोपमा: । त्वया दैवनिसृष्टेन पुत्रिकैका प्रदीयताम् ॥ ५ ॥
என் அன்பு சகோதரனே, விதியின் பயனால் நெருப்பைப் போன்று பிரகாசமான பல குழந்தைகளை நீ கொன்றுவிட்டாய். ஆனால் தயவுசெய்து இந்த ஒரு பெண் குழந்தையை விட்டுவிடு. இவளை எனக்குப் பரிசாகக் கொடு.
Verse 6
नन्वहं ते ह्यवरजा दीना हतसुता प्रभो । दातुमर्हसि मन्दाया अङ्गेमां चरमां प्रजाम् ॥ ६ ॥
என் இறைவனே, என் சகோதரனே, நான் மிகவும் ஏழை, என் குழந்தைகளை எல்லாம் இழந்துவிட்டேன், ஆனாலும் நான் உன் தங்கை, எனவே இந்த கடைசி குழந்தையை எனக்கு பரிசாக அளிப்பது உனக்கு தகுதியானது.
Verse 7
श्रीशुक उवाच उपगुह्यात्मजामेवं रुदत्या दीनदीनवत् । याचितस्तां विनिर्भर्त्स्य हस्तादाचिच्छिदे खल: ॥ ७ ॥
சுகதேவ கோஸ்வாமி தொடர்ந்தார்: தன் மகளைத் தழுவிக்கொண்டு அழுதுகொண்டே தேவகி கம்சனிடம் குழந்தைக்காக கெஞ்சினாள், ஆனால் அவன் மிகவும் கொடூரமானவன், அவளைத் திட்டிவிட்டு அவள் கைகளிலிருந்து குழந்தையைப் பறித்துக்கொண்டான்.
Verse 8
तां गृहीत्वा चरणयोर्जातमात्रां स्वसु: सुताम् । अपोथयच्छिलापृष्ठे स्वार्थोन्मूलितसौहृद: ॥ ८ ॥
கடுமையான சுயநலத்தால் தன் சகோதரியுடனான அனைத்து உறவுகளையும் வேரறுத்துவிட்ட கம்சன், பிறந்த குழந்தையை கால்களைப் பிடித்து ஒரு கல்லின் மேற்பரப்பில் மோத முயன்றான்.
Verse 9
सा तद्धस्तात् समुत्पत्य सद्यो देव्यम्बरं गता । अदृश्यतानुजा विष्णो: सायुधाष्टमहाभुजा ॥ ९ ॥
அந்தக் குழந்தை கம்சனின் கைகளிலிருந்து நழுவி உடனடியாக வானத்திற்குச் சென்றது. விஷ்ணுவின் தங்கையான அந்த தேவி, எட்டு கரங்களுடன் ஆயுதங்கள் தாங்கி துர்கையாகக் காட்சியளித்தாள்.
Verse 10
दिव्यस्रगम्बरालेपरत्नाभरणभूषिता । धनु:शूलेषुचर्मासिशङ्खचक्रगदाधरा ॥ १० ॥ सिद्धचारणगन्धर्वैरप्सर:किन्नरोरगै: । उपाहृतोरुबलिभि: स्तूयमानेदमब्रवीत् ॥ ११ ॥
துர்கை தேவி திவ்யமான மாலைகள், சந்தனம் மற்றும் ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள். வில், சூலம், அம்பு, கேடயம், வாள், சங்கு, சக்கரம், கதை ஆகியவற்றை ஏந்தி, சித்தர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்களால் போற்றப்பட்டு அவள் இவ்வாறு கூறினாள்.
Verse 11
दिव्यस्रगम्बरालेपरत्नाभरणभूषिता । धनु:शूलेषुचर्मासिशङ्खचक्रगदाधरा ॥ १० ॥ सिद्धचारणगन्धर्वैरप्सर:किन्नरोरगै: । उपाहृतोरुबलिभि: स्तूयमानेदमब्रवीत् ॥ ११ ॥
துர்கை தேவி திவ்யமான மாலைகள், சந்தனம் மற்றும் ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள். வில், சூலம், அம்பு, கேடயம், வாள், சங்கு, சக்கரம், கதை ஆகியவற்றை ஏந்தி, சித்தர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்களால் போற்றப்பட்டு அவள் இவ்வாறு கூறினாள்.
Verse 12
किं मया हतया मन्द जात: खलु तवान्तकृत् । यत्र क्व वा पूर्वशत्रुर्मा हिंसी: कृपणान् वृथा ॥ १२ ॥
ஏ முட்டாளே கம்சா! என்னைக் கொல்வதால் என்ன பயன்? உனது பழைய எதிரியும், உன்னை அழிக்கப்போகும் பரம்பொருள் வேறొரிடத்தில் பிறந்துவிட்டார். எனவே, வீணாகப் பாவப்பட்ட குழந்தைகளைக் கொல்லாதே.
Verse 13
इति प्रभाष्य तं देवी माया भगवती भुवि । बहुनामनिकेतेषु बहुनामा बभूव ह ॥ १३ ॥
கம்சனிடம் இவ்வாறு கூறிய பிறகு, அந்த யோகமாயா தேவி பூமியில் வாரணாசி போன்ற பல்வேறு இடங்களில் தோன்றி, துர்கை, காளி போன்ற பல பெயர்களால் புகழ்பெற்றாள்.
Verse 14
तयाभिहितमाकर्ण्य कंस: परमविस्मित: । देवकीं वसुदेवं च विमुच्य प्रश्रितोऽब्रवीत् ॥ १४ ॥
தேவியின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட கம்சன் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்தான். அவன் தேவகியையும் வசுதேவரையும் விலங்குகளிலிருந்து விடுவித்து, மிகவும் பணிவுடன் பின்வருமாறு கூறினான்.
Verse 15
अहो भगिन्यहो भाम मया वां बत पाप्मना । पुरुषाद इवापत्यं बहवो हिंसिता: सुता: ॥ १५ ॥
ஐயோ சகோதரியே! ஐயோ மைத்துனரே! நான் மிகவும் பாவம் செய்தவன். தன் குழந்தைகளையே உண்ணும் அரக்கனைப் போல, நான் உங்கள் பல மகன்களைக் கொன்றுவிட்டேன்.
Verse 16
स त्वहं त्यक्तकारुण्यस्त्यक्तज्ञातिसुहृत् खल: । कान्लोकान् वै गमिष्यामि ब्रह्महेव मृत: श्वसन् ॥ १६ ॥
கருணையற்றவனும் கொடியவனுமான நான் என் உறவினர்களையும் நண்பர்களையும் கைவிட்டுவிட்டேன். ஒரு பிராமணனைக் கொன்றவனைப் போல, இறந்த பிறகோ அல்லது உயிருடன் இருக்கும்போதோ நான் எந்த உலகத்திற்குச் செல்வேன் என்று தெரியவில்லை.
Verse 17
दैवमप्यनृतं वक्ति न मर्त्या एव केवलम् । यद्विश्रम्भादहं पाप: स्वसुर्निहतवाञ्छिशून् ॥ १७ ॥
ஐயோ, மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, சில சமயங்களில் தெய்வவாக்கு கூட பொய் சொல்கிறது. அதை நம்பித்தான் பாவியான நான் என் சகோதரியின் குழந்தைகளைக் கொன்றேன்.
Verse 18
मा शोचतं महाभागावात्मजान् स्वकृतंभुज: । जान्तवो न सदैकत्र दैवाधीनास्तदासते ॥ १८ ॥
ஓ மகாத்மாக்களே, உங்கள் குழந்தைகள் தங்கள் சொந்த கர்மவினையை அனுபவித்தார்கள். எனவே, அவர்களுக்காக வருந்தாதீர்கள். அனைத்து உயிரினங்களும் இறைவனின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன, அவை எப்போதும் ஒன்றாக வாழ முடியாது.
Verse 19
भुवि भौमानि भूतानि यथा यान्त्यपयान्ति च । नायमात्मा तथैतेषु विपर्येति यथैव भू: ॥ १९ ॥
மண்ணால் செய்யப்பட்ட குடம், பொம்மை முதலியவை தோன்றி உடைந்து மீண்டும் மண்ணில் கலப்பதுபோல் உடல்கள் அழிகின்றன; ஆனால் ஆத்மா பூமிபோல் மாறாதது, அழிவற்றது।
Verse 20
यथानेवंविदो भेदो यत आत्मविपर्यय: । देहयोगवियोगौ च संसृतिर्न निवर्तते ॥ २० ॥
உடலும் ஆத்மாவும் வேறென்பதை அறியாமல், ஆத்மவிபரீத அறிவால் உடலே நான் எனும் அகந்தை நிலைத்திருக்கும் வரை, உடல் தொடர்புகளின் சேர்க்கை-பிரிவால் சம்சாரம் நீங்காது।
Verse 21
तस्माद् भद्रे स्वतनयान् मया व्यापादितानपि । मानुशोच यत: सर्व: स्वकृतं विन्दतेऽवश: ॥ २१ ॥
ஆகையால், பாக்கியவதியே தேவகீ, என்னால் கொல்லப்பட்ட உன் மகன்களுக்காக வருந்தாதே; ஏனெனில் ஒவ்வொருவரும் விதியின் ஆட்சியில் தம் கர்மத்தின் பலனைத் தவறாமல் அனுபவிக்கிறார்கள்।
Verse 22
यावद्धतोऽस्मि हन्तास्मीत्यात्मानं मन्यतेऽस्वदृक् । तावत्तदभिमान्यज्ञो बाध्यबाधकतामियात् ॥ २२ ॥
அறிவின்மையின் இருளில் உடலையே நான் எனக் கொண்டு ‘நான் கொல்லப்படுகிறேன்’ அல்லது ‘நான் கொன்றேன்’ என்று எண்ணும் வரை, அவன் தன்னைச் செய்பவனும் அனுபவிப்பவனும் எனக் கருதி கர்மப் பந்தத்தில் கட்டுண்டு இன்ப-துன்பப் பலனை அனுபவிக்கிறான்।
Verse 23
क्षमध्वं मम दौरात्म्यं साधवो दीनवत्सला: । इत्युक्त्वाश्रुमुख: पादौ श्याल: स्वस्रोरथाग्रहीत् ॥ २३ ॥
கம்சன் வேண்டினான்: “நீங்கள் இருவரும் சாதுக்கள்; துன்புற்றோர்க்கு கருணையுடையவர்கள்; என் கொடுமைகளை மன்னியுங்கள்.” என்று சொல்லி, வருத்தக் கண்ணீருடன் வாசுதேவர்-தேவகியின் பாதங்களில் விழுந்தான்।
Verse 24
मोचयामास निगडाद् विश्रब्ध: कन्यकागिरा । देवकीं वसुदेवं च दर्शयन्नात्मसौहृदम् ॥ २४ ॥
துர்காதேவியின் சொற்களில் முழு நம்பிக்கை கொண்டு கம்சன் தேவகி, வசுதேவரிடம் தன் குடும்பப் பாசத்தை வெளிப்படுத்தி, அவர்களை இரும்புக் கட்டுகளிலிருந்து உடனே விடுவித்தான்।
Verse 25
भ्रातु: समनुतप्तस्य क्षान्तरोषा च देवकी । व्यसृजद् वसुदेवश्च प्रहस्य तमुवाच ह ॥ २५ ॥
தன் சகோதரன் உண்மையிலேயே மனம் வருந்துவதைப் பார்த்த தேவகியின் கோபம் தணிந்தது; வசுதேவரும் கோபத்தை விட்டார். பின்னர் அவர் புன்னகையுடன் கம்சனிடம் இவ்வாறு கூறினார்।
Verse 26
एवमेतन्महाभाग यथा वदसि देहिनाम् । अज्ञानप्रभवाहंधी: स्वपरेति भिदा यत: ॥ २६ ॥
மகாபாக்யமான கம்சா, நீ சொல்வது போலவே அது உண்மை. உடல் கொண்டவர்களில் அறியாமையின் தாக்கத்தால் ‘நான்’ என்ற உடல்-அஹங்காரம் எழுகிறது; அதிலிருந்தே ‘இது எனது, அது பிறருடையது’ என்ற வேறுபாடு தோன்றுகிறது।
Verse 27
शोकहर्षभयद्वेषलोभमोहमदान्विता: । मिथो घ्नन्तं न पश्यन्ति भावैर्भावं पृथग्दृश: ॥ २७ ॥
வேறுபாடு காணும் பார்வையுடையோர் சோகம், மகிழ்ச்சி, பயம், பொறாமை/த்வேஷம், பேராசை, மயக்கம், அகந்தை ஆகியவற்றால் நிறைந்திருப்பர். உணர்ச்சிகளால் ஒருவரை ஒருவர் வேறுபடுத்திப் பார்த்து, பரஸ்பரம் அழிவை உண்டாக்குவதையும் உணரார்.
Verse 28
श्रीशुक उवाच कंस एवं प्रसन्नाभ्यां विशुद्धं प्रतिभाषित: । देवकीवसुदेवाभ्यामनुज्ञातोऽविशद् गृहम् ॥ २८ ॥
ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—இவ்வாறு மிகுந்த சமாதானம் பெற்ற தேவகி, வசுதேவரின் தூய உரையால் உரையாடப்பட்ட கம்சன் மகிழ்ந்து, அவர்களின் அனுமதியுடன் தன் இல்லத்திற்குள் சென்றான்।
Verse 29
तस्यां रात्र्यां व्यतीतायां कंस आहूय मन्त्रिण: । तेभ्य आचष्ट तत् सर्वं यदुक्तं योगनिद्रया ॥ २९ ॥
அந்த இரவு கழிந்ததும், கம்சன் தன் அமைச்சர்களை அழைத்து, யோகமாயா கூறிய அனைத்தையும் அவர்களிடம் தெரிவித்தான்.
Verse 30
आकर्ण्य भर्तुर्गदितं तमूचुर्देवशत्रव: । देवान् प्रति कृतामर्षा दैतेया नातिकोविदा: ॥ ३० ॥
தங்கள் தலைவனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட தேவர்களின் எதிரிகளான அந்த அசுரர்கள், விவேகமற்றவர்களாக, தேவர்கள் மீதான பொறாமையுடன் கம்சனிடம் கூறினர்.
Verse 31
एवं चेत्तर्हि भोजेन्द्र पुरग्रामव्रजादिषु । अनिर्दशान् निर्दशांश्च हनिष्यामोऽद्य वै शिशून् ॥ ३१ ॥
ஓ போஜர் குலத் தலைவனே! அப்படியானால், இன்றே நாங்கள் நகரங்கள், கிராமங்கள் மற்றும் ஆயர்பாடிகளில் உள்ள பத்து நாட்கள் அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய குழந்தைகளைக் கொல்வோம்.
Verse 32
किमुद्यमै: करिष्यन्ति देवा: समरभीरव: । नित्यमुद्विग्नमनसो ज्याघोषैर्धनुषस्तव ॥ ३२ ॥
போருக்கு அஞ்சும் தேவர்கள் உங்கள் வில்லின் நாண் ஒலிக்கு எப்போதும் பயப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் முயற்சிகளால் உங்களுக்கு என்ன தீங்கு செய்ய முடியும்?
Verse 33
अस्यतस्ते शरव्रातैर्हन्यमाना: समन्तत: । जिजीविषव उत्सृज्य पलायनपरा ययु: ॥ ३३ ॥
நீங்கள் நா방ுறமும் அம்புகளை எய்தபோது, அதனால் காயமடைந்த அவர்கள், உயிர் வாழ விரும்பி போர்க்களத்தை விட்டு ஓடிவிட்டனர்.
Verse 34
केचित् प्राञ्जलयो दीना न्यस्तशस्त्रा दिवौकस: । मुक्तकच्छशिखा: केचिद् भीता: स्म इति वादिन: ॥ ३४ ॥
தோல்வியுற்று ஆயுதமற்ற சில தேவர்கள் தாழ்மையுடன் கைகூப்பி உம்மைத் துதித்தனர்; இன்னும் சிலர் தளர்ந்த ஆடையும் சிதறிய கூந்தலுமுடன் முன் வந்து—“ஓ ஆண்டவா, நாங்கள் உம்மை மிகுந்த பயத்துடன் உள்ளோம்” என்று சொன்னார்கள்.
Verse 35
न त्वं विस्मृतशस्त्रास्त्रान् विरथान् भयसंवृतान् । हंस्यन्यासक्तविमुखान् भग्नचापानयुध्यत: ॥ ३५ ॥
அரசே, ரதமற்றவர்களையும், ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்த மறந்தவர்களையும், பயத்தில் மூழ்கியவர்களையும், போரைவிட்டு வேறு ஆசைகளில் ஈடுபட்டவர்களையும், வில் முறிந்து போரிட இயலாதவர்களையும்—நீங்கள் கொல்லமாட்டீர்.
Verse 36
किं क्षेमशूरैर्विबुधैरसंयुगविकत्थनै: । रहोजुषा किं हरिणा शम्भुना वा वनौकसा । किमिन्द्रेणाल्पवीर्येण ब्रह्मणा वा तपस्यता ॥ ३६ ॥
போர்க்களத்திலிருந்து விலகி இருக்கும்போது மட்டும் வீணாக வீரத்தைப் பெருமைபேசும் தேவர்களால் என்ன பயம்? ஹரி யோகிகளின் இதயக் குகையில் தனிமையில் உறைகிறார்; ஷம்பு வனத்திற்குச் சென்றார்; பிரம்மா தவத்தில் ஈடுபட்டார்; இந்திரன் முதலியோர் பலமற்றோர்—ஆகவே உமக்கு அச்சமில்லை.
Verse 37
तथापि देवा: सापत्न्यान्नोपेक्ष्या इति मन्महे । ततस्तन्मूलखनने नियुङ्क्ष्वास्माननुव्रतान् ॥ ३७ ॥
எனினும், பகைமை காரணமாக தேவர்களை அலட்சியம் செய்யக் கூடாது என்று நாங்கள் கருதுகிறோம். ஆகவே அவர்களை வேர் அறுக்க, உம்மைத் தொடர்ந்து நிற்கும் எங்களை அவர்களுடன் போரிடச் செலுத்துங்கள்.
Verse 38
यथामयोऽङ्गे समुपेक्षितो नृभि- र्न शक्यते रूढपदश्चिकित्सितुम् । यथेन्द्रियग्राम उपेक्षितस्तथा रिपुर्महान् बद्धबलो न चाल्यते ॥ ३८ ॥
உடலில் நோயை ஆரம்பத்தில் அலட்சியம் செய்தால் அது வளர்ந்து குணப்படாததாகிவிடும்; புலன்களை முதலில் கட்டுப்படுத்தாவிட்டால் பின்னர் கட்டுப்படுத்த இயலாது; அதுபோல பகைவரை தொடக்கத்தில் புறக்கணித்தால், அவர் பலம் பெற்று அசைக்க முடியாதவராகிவிடுவார்.
Verse 39
मूलं हि विष्णुर्देवानां यत्र धर्म: सनातन: । तस्य च ब्रह्म गोविप्रास्तपो यज्ञा: सदक्षिणा: ॥ ३९ ॥
அனைத்து தேவர்களுக்கும் மூலக்கரு விஷ்ணுவே. எங்கு சனாதன தர்மம், வேதங்கள், பசுக்கள், அந்தணர்கள், தவம் மற்றும் வேள்விகள் உள்ளனவோ, அங்கு அவர் வசிக்கிறார்.
Verse 40
तस्मात् सर्वात्मना राजन् ब्राह्मणान् ब्रह्मवादिन: । तपस्विनो यज्ञशीलान् गाश्च हन्मो हविर्दुघा: ॥ ४० ॥
ஆகையால் அரசே, வேதங்களை ஓதும் அந்தணர்கள், தவசிகள், வேள்வி செய்வோர் மற்றும் வேள்விக்கு நெய் வழங்கும் பசுக்கள் ஆகியோரை நாங்கள் கொல்வோம்.
Verse 41
विप्रा गावश्च वेदाश्च तप: सत्यं दम: शम: । श्रद्धा दया तितिक्षा च क्रतवश्च हरेस्तनू: ॥ ४१ ॥
அந்தணர்கள், பசுக்கள், வேதங்கள், தவம், வாய்மை, புலனடக்கம், மனவடக்கம், நம்பிக்கை, கருணை, சகிப்புத்தன்மை மற்றும் வேள்விகள் ஆகியவை விஷ்ணுவின் அங்கங்களாகும்.
Verse 42
स हि सर्वसुराध्यक्षो ह्यसुरद्विड् गुहाशय: । तन्मूला देवता: सर्वा: सेश्वरा: सचतुर्मुखा: । अयं वै तद्वधोपायो यदृषीणां विहिंसनम् ॥ ४२ ॥
அவரே தேவர்களின் தலைவர், அசுரர்களின் எதிரி மற்றும் அனைவரின் இதயத்திலும் உறைபவர். சிவன், பிரம்மா உட்பட அனைத்து தேவர்களும் அவரையே சார்ந்துள்ளனர். முனிவர்களைத் துன்புறுத்துவதே அவரைக் கொல்வதற்கான ஒரே வழியாகும்.
Verse 43
श्रीशुक उवाच एवं दुर्मन्त्रिभि: कंस: सह सम्मन्त्र्य दुर्मति: । ब्रह्महिंसां हितं मेने कालपाशावृतोऽसुर: ॥ ४३ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: இவ்வாறு தீய அமைச்சர்களின் ஆலோசனையைக் கேட்டு, எமனின் கயிற்றால் கட்டப்பட்டவனும், தீய புத்தியுடையவனுமான கம்சன், அந்தணர்களைத் துன்புறுத்துவதே தனக்கு நன்மை பயக்கும் என்று கருதினான்.
Verse 44
सन्दिश्य साधुलोकस्य कदने कदनप्रियान् । कामरूपधरान् दिक्षु दानवान् गृहमाविशत् ॥ ४४ ॥
கம்சனின் अनुசரர்களான தானவர்கள் சாதுமக்களை, குறிப்பாக வைஷ்ணவர்களை, துன்புறுத்துவதில் தேர்ந்தவர்கள்; விரும்பிய வடிவம் எடுக்கக் கூடியவர்கள். அவர்களை எல்லாத் திசைகளிலும் சென்று சாதுக்களை வதைக்க அனுமதித்து கம்சன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான்।
Verse 45
ते वै रज:प्रकृतयस्तमसा मूढचेतस: । सतां विद्वेषमाचेरुरारादागतमृत्यव: ॥ ४५ ॥
அவர்கள் ரஜஸ்சுவபாவம் உடையவர்கள்; தமஸால் மயங்கிய மடச்சிந்தையினர். மரணம் நெருங்கிய அந்த அசுரர்கள் சத்புருஷர்களை வெறுத்து துன்புறுத்தத் தொடங்கினர்।
Verse 46
आयु: श्रियं यशो धर्मं लोकानाशिष एव च । हन्ति श्रेयांसि सर्वाणि पुंसो महदतिक्रम: ॥ ४६ ॥
அரசே, மகாத்மாக்களை அவமதித்து துன்புறுத்தும் மனிதனின் ஆயுள், செல்வம், புகழ், தர்மம், ஆசீர்வாதங்கள் மற்றும் உயர்ந்த லோகப் பெறுதல்—எல்லா நன்மைகளும் அழிந்துவிடும்।
Frequently Asked Questions
Yoga-māyā is the Lord’s divine potency that arranges and protects His līlā (poṣaṇa). By manifesting as Devī Durgā, she both escapes Kaṁsa’s violence and delivers a decisive revelation: Kṛṣṇa—the destined slayer—has already been born elsewhere. The appearance establishes śakti-tattva: the Goddess acts under the Supreme Lord’s will, shielding devotees and ensuring the avatāra narrative proceeds according to divine plan rather than demonic control.
The chapter illustrates that philosophical speech without transformed character can be superficial. Kaṁsa’s remorse is triggered by fear and astonishment, not stable sattva or bhakti. When he returns to his political environment, his ministers amplify envy and violence, and his prior “knowledge” does not mature into repentance as a lived ethic. The Bhāgavata thus distinguishes between verbal jñāna and realized wisdom grounded in devotion and purified intent.
They identify Viṣṇu’s presence where dharma is maintained: brāhmaṇas, Vedic learning, yajña, austerity, truthfulness, sense control, cows, and Vaiṣṇavas. Their logic is that these uphold divine order and invite Viṣṇu’s protection; therefore, persecuting them is a strategic attempt to weaken dharma itself. The Bhāgavata frames this as asuric policy: attacking the Lord by attacking His devotees and the institutions of sacred culture.
Devakī appeals to social and dharmic norms to restrain Kaṁsa: killing a female child is adharma, and in dynastic terms the girl could become connected to Kaṁsa’s lineage through marriage. The text highlights Devakī’s helplessness and moral reasoning, contrasting saintly compassion with Kaṁsa’s severing of familial bonds due to selfish fear.