Shloka 30
Akrūra’s Mission: The Departure from Vraja and the Yamunā Vision of Viṣṇu-Ananta
योऽह्न: क्षये व्रजमनन्तसख: परीतो गोपैर्विशन् खुररजश्छुरितालकस्रक् । वेणुं क्वणन् स्मितकटाक्षनिरीक्षणेन चित्तं क्षिणोत्यमुमृते नु कथं भवेम ॥ ३० ॥
yo ’hnaḥ kṣaye vrajam ananta-sakhaḥ parīto gopair viśan khura-rajaś-churitālaka-srak veṇuṁ kvaṇan smita-katākṣa-nirīkṣaṇena cittaṁ kṣiṇoty amum ṛte nu kathaṁ bhavema
மாலை நேரத்தில் அனந்தனின் நண்பன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கோபர்களால் சூழப்பட்டு வ்ரஜத்தில் நுழைவான்; பசுக்களின் குதிர்களின் தூசியில் அவன் கூந்தலும் மாலையும் தூசிமயமாகும். அவன் புல்லாங்குழல் இசைத்து, புன்னகையுடன் ஓரக்கண்ணோட்டத்தால் எங்கள் மனதை கொள்ளை கொள்வான்—அவனின்றி நாம் எவ்வாறு இருப்போம்?
FAQs
This verse shows that the gopīs experience such intense loving separation that simply remembering Krishna’s evening return to Vraja—His flute and smiling sidelong glances—overwhelms their minds, and they feel they cannot live without Him.
Uddhava came from Mathurā with Krishna’s message; in response, the gopīs expressed the depth of their prema, describing how Krishna’s daily Vraja pastimes captivate them and how unbearable life feels in His absence.
Cultivate steady remembrance (smaraṇa) of Krishna—through kīrtana, japa, and reflecting on His līlās—so the mind naturally turns from anxiety and distraction toward devotional absorption.