Adhyaya 37
The Killing of Keśī and Vyomāsura; Nārada’s Prophetic Praise of Kṛṣṇa
கம்சனின் வ்ரஜ விரோத முயற்சிகள் தொடர, குதிரை-அசுரன் கேசி வ்ரிந்தாவனத்தில் புகுந்து பேர்வேகத்தால் அச்சமும் கலக்கமும் உண்டாக்குகிறான். ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவன் தாக்குதலைத் தவிர்த்து அவனைத் தள்ளி, இறுதியில் தன் கரத்தை கேசியின் வாயில் நுழைக்கிறார்; கரம் விரிந்து அவன் மூச்சை அடக்கி கேசியை வதம் செய்கிறது. தேவர்கள் மலர்மழை பொழிகின்றனர்; பகவான் அகங்காரமின்றி பூஜையை ஏற்கிறார். பின்னர் நாரத முனி தனிமையில் கிருஷ்ணனைத் தத்துவமாக ஸ்துதி செய்கிறார்—அவர் அந்தர்யாமி சாட்சி, குணாதீத நியந்தா, ஜகத் கர்த்தா; துஷ்ட அரசர்களை அழிக்கவும் சாதுக்களை காக்கவும் அவதரித்தவர். நாரதர் கம்சவதம், பிற அசுரவதங்கள், த்வாரகா லீலைகள், குருக்ஷேத்திரப் பங்கு ஆகியவற்றை முன்கூட்டியே கூறுகிறார். தொடர்ந்து மாயாவி வ்யோமாசுரன் கடத்திய கோபாலர்களை கிருஷ்ணன் மீட்டு அவனை வதம் செய்து விடுவிக்கிறார்; மத்துரா உச்சக்கட்டத்திற்கு முன் அச்சுறுத்தல்கள் தீவிரமாவதை உணர்த்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच केशी तु कंसप्रहित: खुरैर्महीं महाहयो निर्जरयन् मनोजव: । सटावधूताभ्रविमानसङ्कुलं कुर्वन् नभो हेषितभीषिताखिल: ॥ १ ॥ तं त्रासयन्तं भगवान् स्वगोकुलं तद्धेषितैर्वालविघूर्णिताम्बुदम् । आत्मानमाजौ मृगयन्तमग्रणी- रुपाह्वयत् स व्यनदन्मृगेन्द्रवत् ॥ २ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—கம்சன் அனுப்பிய கேசி என்னும் அசுரன் வ்ரஜத்தில் மாபெரும் குதிரையாகத் தோன்றினான். மனவேகத்தில் ஓடி, குதிகால்களால் மண்ணை கிழித்து, அயிரின் அசைவால் மேகங்களையும் தேவர்களின் விமானங்களையும் சிதறடித்து, பயங்கர கத்தலால் அனைவரையும் அச்சுறுத்தினான்.
Verse 2
श्रीशुक उवाच केशी तु कंसप्रहित: खुरैर्महीं महाहयो निर्जरयन् मनोजव: । सटावधूताभ्रविमानसङ्कुलं कुर्वन् नभो हेषितभीषिताखिल: ॥ १ ॥ तं त्रासयन्तं भगवान् स्वगोकुलं तद्धेषितैर्वालविघूर्णिताम्बुदम् । आत्मानमाजौ मृगयन्तमग्रणी- रुपाह्वयत् स व्यनदन्मृगेन्द्रवत् ॥ २ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—கம்சன் அனுப்பிய கேசி என்னும் அசுரன் வ்ரஜத்தில் மகா குதிரை வடிவில் தோன்றினான். மன வேகத்தில் ஓடி, குதிகால்களால் பூமியைப் பிளந்து, தன் மயிர்ச் சடையின் அசைவால் மேகங்களையும் தேவர்களின் விமானங்களையும் ஆகாயத்தில் சிதறடித்து, பயங்கர கத்தலால் அனைவரையும் அச்சுறுத்தினான். அவன் கோகுலத்தைத் துன்புறுத்தி, அவன் கத்தலும் வாலின் சுழலும் காற்றும் மேகங்களைச் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அவனைப் போருக்கு அழைத்தார்; கேசி சிங்கம்போல் கர்ஜித்தான்।
Verse 3
स तं निशाम्याभिमुखो मुखेन खं पिबन्निवाभ्यद्रवदत्यमर्षण: । जघान पद्भ्यामरविन्दलोचनं दुरासदश्चण्डजवो दुरत्यय: ॥ ३ ॥
கர்த்தர் தன் முன் நிற்பதைப் பார்த்த கேசி கடும் கோபத்தில் வெறித்தான். ஆகாயத்தையே விழுங்கப் போவதுபோல் வாயை அகலத் திறந்து பாய்ந்து வந்தான்; அடக்க முடியாத, அணுக இயலாத அந்த குதிரை அசுரன், தாமரை-கண் பகவானை தன் இரு முன்கால்களால் அடிக்க முயன்றான்।
Verse 4
तद् वञ्चयित्वा तमधोक्षजो रुषा प्रगृह्य दोर्भ्यां परिविध्य पादयो: । सावज्ञमुत्सृज्य धनु:शतान्तरे यथोरगं तार्क्ष्यसुतो व्यवस्थित: ॥ ४ ॥
ஆனால் அதோக்ஷஜ பகவான் அவன் தாக்குதலைத் தவிர்த்தார். பின்னர் கோபத்துடன் தம் இரு கரங்களாலும் அவன் கால்களைப் பிடித்து ஆகாயத்தில் சுழற்றி, இகழ்ச்சியுடன் நூறு வில் நீளத் தூரம் எறிந்தார்—கருடன் பாம்பை எறிவதுபோல். அதன் பின் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அங்கேயே நிலைத்து நின்றார்।
Verse 5
स: लब्धसंज्ञ: पुनरुत्थितो रुषा व्यादाय केशी तरसापतद्धरिम् । सोऽप्यस्य वक्त्रे भुजमुत्तरं स्मयन् प्रवेशयामास यथोरगं बिले ॥ ५ ॥
மயக்கம் தெளிந்த கேசி மீண்டும் எழுந்து, கோபத்துடன் வாயை அகலத் திறந்து வேகமாக ஹரியின்மேல் பாய்ந்தான். ஆனால் பகவான் சிரித்தபடியே, ஒருவர் பாம்பை மண்ணிலுள்ள பொந்தில் செலுத்துவது போல, தம் இடது கரத்தை அவன் வாயில் எளிதாக நுழைத்தார்।
Verse 6
दन्ता निपेतुर्भगवद्भुजस्पृश- स्ते केशिनस्तप्तमयस्पृशो यथा । बाहुश्च तद्देहगतो महात्मनो यथामय: संववृधे उपेक्षित: ॥ ६ ॥
பகவானின் கரத்தைத் தொட்டவுடனே கேசியின் பற்கள் உடனே உதிர்ந்தன; ஏனெனில் அவனுக்கு அந்த கரம் உருகிய இரும்பைப் போலக் கொதித்ததாகத் தோன்றியது. பின்னர் கேசியின் உடலுக்குள் இருந்த மகாத்மா பகவானின் அந்த கரம் மிகப் பெரிதாக விரிந்தது—கவனிக்கப்படாத நோயால் வயிறு வீங்குவது போல।
Verse 7
समेधमानेन स कृष्णबाहुना निरुद्धवायुश्चरणांश्च विक्षिपन् । प्रस्विन्नगात्र: परिवृत्तलोचन: पपात लण्डं विसृजन् क्षितौ व्यसु: ॥ ७ ॥
பகவான் கிருஷ்ணரின் கரம் விரிவடைந்ததால் கேசியின் மூச்சு திணறியது, அவன் கால்களை உதறினான், உடல் வியர்வையால் நனைந்தது, கண்கள் சுழன்றன, மலம் கழித்தபடியே அவன் உயிரற்றவனாய் தரையில் விழுந்தான்.
Verse 8
तद्देहत: कर्कटिकाफलोपमाद् व्यसोरपाकृष्य भुजं महाभुज: । अविस्मितोऽयत्नहतारिक: सुरै: प्रसूनवर्षैर्वर्षद्भिरीडित: ॥ ८ ॥
மகத்தான கரங்களைக் கொண்ட கிருஷ்ணர், இப்போது வெள்ளரிக்காய் போலத் தோன்றிய கேசியின் உடலிலிருந்து தன் கையை விலக்கிக் கொண்டார். எதிரியை மிக எளிதாகக் கொன்றதில் துளியும் கர்வம் கொள்ளாமல், தேவர்கள் பொழிந்த மலர் மழையை பகவான் ஏற்றுக்கொண்டார்.
Verse 9
देवर्षिरुपसङ्गम्य भागवतप्रवरो नृप । कृष्णमक्लिष्टकर्माणं रहस्येतदभाषत ॥ ९ ॥
மன்னரே, அதன்பின் தேவரிஷி நாரதர் தனிமையான ஓரிடத்தில் பகவான் கிருஷ்ணரை அணுகினார். பக்தர்களில் சிறந்தவரான அவர், லீலைகளை மிக எளிதாகப் புரியும் இறைவனிடம் பின்வருமாறு கூறினார்.
Verse 10
कृष्ण कृष्णाप्रमेयात्मन् योगेश जगदीश्वर । वासुदेवाखिलावास सात्वतां प्रवर प्रभो ॥ १० ॥ त्वमात्मा सर्वभूतानामेको ज्योतिरिवैधसाम् । गूढो गुहाशय: साक्षी महापुरुष ईश्वर: ॥ ११ ॥
[நாரத முனிவர் கூறினார்:] ஓ கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, அளவற்ற ஆத்மாவே, யோகேஸ்வரரே, ஜகதீஸ்வரரே! ஓ வாசுதேவா, அனைவரின் இருப்பிடமே, யதுக்களில் சிறந்தவரே! விறகிற்குள் மறைந்திருக்கும் நெருப்பைப் போல, அனைத்து உயிரினங்களின் பரமாத்மாவாக நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். நீங்களே சாட்சி, மகாபுருஷர் மற்றும் பரம ஈஸ்வரன்.
Verse 11
कृष्ण कृष्णाप्रमेयात्मन् योगेश जगदीश्वर । वासुदेवाखिलावास सात्वतां प्रवर प्रभो ॥ १० ॥ त्वमात्मा सर्वभूतानामेको ज्योतिरिवैधसाम् । गूढो गुहाशय: साक्षी महापुरुष ईश्वर: ॥ ११ ॥
[நாரத முனிவர் கூறினார்:] ஓ கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, அளவற்ற ஆத்மாவே, யோகேஸ்வரரே, ஜகதீஸ்வரரே! ஓ வாசுதேவா, அனைவரின் இருப்பிடமே, யதுக்களில் சிறந்தவரே! விறகிற்குள் மறைந்திருக்கும் நெருப்பைப் போல, அனைத்து உயிரினங்களின் பரமாத்மாவாக நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். நீங்களே சாட்சி, மகாபுருஷர் மற்றும் பரம ஈஸ்வரன்.
Verse 12
आत्मनात्माश्रय: पूर्वं मायया ससृजे गुणान् । तैरिदं सत्यसङ्कल्प: सृजस्यत्स्यवसीश्वर: ॥ १२ ॥
அனைத்து ஆன்மாக்களுக்கும் புகலிடம் நீரே; பரம்பொருளான நீர், உமது விருப்பத்தாலேயே உமது சங்கல்பங்களை நிறைவேற்றுகிறீர். உமது படைப்பு ஆற்றலால் தொடக்கத்தில் இயற்கையின் குணங்களை வெளிப்படுத்தினீர்; அவற்றின் மூலம் இவ்வுலகைப் படைத்து, காத்து, அழிக்கிறீர்.
Verse 13
स त्वं भूधरभूतानां दैत्यप्रमथरक्षसाम् । अवतीर्णो विनाशाय साधुनां रक्षणाय च ॥ १३ ॥
படைப்பாளரான அதே நீர்தான், இப்போது அரசர்களாக வேடமணிந்துள்ள தைத்யர்கள், பிரமதர்கள் மற்றும் ராக்ஷசர்களை அழிப்பதற்கும், சாதுக்களைக் காப்பதற்கும் பூமியில் அவதரித்துள்ளீர்.
Verse 14
दिष्ट्या ते निहतो दैत्यो लीलयायं हयाकृति: । यस्य हेषितसन्त्रस्तास्त्यजन्त्यनिमिषा दिवम् ॥ १४ ॥
குதிரை வடிவில் இருந்த அந்த அசுரன் மிகவும் பயங்கரமானவன்; அவனது கனைப்பொலி தேவர்களைத் தங்கள் விண்ணுலகை விட்டு ஓடச் செய்தது. ஆனால் எங்கள் நற்பேற்றினால், நீர் அவனை விளையாட்டாகக் கொன்று அந்த லீலையை அனுபவித்தீர்.
Verse 15
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
எல்லாம் வல்ல இறைவா, இரண்டே நாட்களில் சாணூரன், முஷ்டிகன் போன்ற மல்லர்கள், குவலயாபீடம் யானை மற்றும் கம்சன் ஆகியோர் உமது கைகளால் மாண்டு போவதை நான் காண்பேன். பின்னர் நீர் காலயவனன், முரன், நரகன் மற்றும் சங்கு அசுரனைக் கொல்வதையும், பாரிஜாத மலரைக் கவர்ந்து இந்திரனைத் தோற்கடிப்பதையும் காண்பேன். நீர் பல அரசகுமாரிகளை மணப்பதையும், நிருக மன்னனைச் சாபத்திலிருந்து விடுவிப்பதையும், சியமந்தக மணியைப் பெறுவதையும் காண்பேன். நீர் எமலோகம் சென்று அந்தணரின் இறந்த மகனை மீட்பீர்; பௌண்ட்ரகன், தந்தவக்ரன் ஆகியோரை அழிப்பீர்; ராஜசூய யாகத்தில் சிசுபாலனை முடிப்பீர். துவாரகையில் நீர் புரியும் இத்தகைய பல வீரச் செயல்களை நான் காண்பேன்; இவை கவிஞர்களால் போற்றப்படுகின்றன.
Verse 16
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
எல்லாம் வல்ல இறைவா, இரண்டே நாட்களில் சாணூரன், முஷ்டிகன் போன்ற மல்லர்கள், குவலயாபீடம் யானை மற்றும் கம்சன் ஆகியோர் உமது கைகளால் மாண்டு போவதை நான் காண்பேன். பின்னர் நீர் காலயவனன், முரன், நரகன் மற்றும் சங்கு அசுரனைக் கொல்வதையும், பாரிஜாத மலரைக் கவர்ந்து இந்திரனைத் தோற்கடிப்பதையும் காண்பேன். நீர் பல அரசகுமாரிகளை மணப்பதையும், நிருக மன்னனைச் சாபத்திலிருந்து விடுவிப்பதையும், சியமந்தக மணியைப் பெறுவதையும் காண்பேன். நீர் எமலோகம் சென்று அந்தணரின் இறந்த மகனை மீட்பீர்; பௌண்ட்ரகன், தந்தவக்ரன் ஆகியோரை அழிப்பீர்; ராஜசூய யாகத்தில் சிசுபாலனை முடிப்பீர். துவாரகையில் நீர் புரியும் இத்தகைய பல வீரச் செயல்களை நான் காண்பேன்; இவை கவிஞர்களால் போற்றப்படுகின்றன.
Verse 17
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
ஹே எல்லாம் வல்ல இறைவனே! நாளை மறுநாள் உமது கரத்தால் சாணூரன், முஷ்டிகன் மற்றும் பிற மல்லர்கள், குவலயாபீட யானை, கம்சன் ஆகியோர் வீழ்வதை நான் காண்பேன். பின்னர் சங்காசுரன், காலயவனன், முரன், நரகன் ஆகியோரின் வதம், பாரிஜாத மலர் அபகரிப்பு, இந்திரன் தோல்வி ஆகியவற்றையும் காண்பேன். உமது வீர்ய-சுல்கத்தால் வீர அரசர்களின் கன்னியரை மணத்தல், த்வாரகையில் ந்ருகனை சாபமோசனம் செய்தல், மற்றொரு மனைவியுடன் ச்யமந்தக மணியை ஏற்றல்—இவையும் காண்பேன். யமராஜனின் உலகிலிருந்து பிராமணனின் இறந்த மகனை மீட்டளித்தல், பின்னர் பௌண்ட்ரக வதம், காசி நகரை எரித்தல், தந்தவக்ரன் நாசம், மகா ராஜசூய யாகத்தில் சேதி அரசன் முடிவு—இவையெல்லாம் காண்பேன். த்வாரகாவாசத்தில் நீர் செய்த பிற வீரலீலைகளும் கவிஞர் பாடல்களில் பூமியில் பாடப்படுகின்றன; அவற்றையும் நான் காண்பேன்.
Verse 18
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
ஹே ஜகத்பதே! த்வாரகையில் ந்ருகனை சாபமோசனம் செய்தல், மற்றொரு மனைவியுடன் ச்யமந்தக மணியை ஏற்றல், மேலும் யமராஜனின் உலகிலிருந்து பிராமணனின் இறந்த மகனை மீட்டளித்தல்—இவற்றை நான் காண்பேன்.
Verse 19
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
பின்னர் பௌண்ட்ரக வதம், காசி நகரை எரித்தல், தந்தவக்ரன் நாசம், மேலும் மகாக்ரதௌ (ராஜசூய) யாகத்தில் சேதி அரசன் வதம்—இவற்றை நான் காண்பேன்.
Verse 20
चाणूरं मुष्टिकं चैव मल्लानन्यांश्च हस्तिनम् । कंसं च निहतं द्रक्ष्ये परश्वोऽहनि ते विभो ॥ १५ ॥ तस्यानु शङ्खयवनमुराणां नरकस्य च । पारिजातापहरणमिन्द्रस्य च पराजयम् ॥ १६ ॥ उद्वाहं वीरकन्यानां वीर्यशुल्कादिलक्षणम् । नृगस्य मोक्षणं शापाद्द्वारकायां जगत्पते ॥ १७ ॥ स्यमन्तकस्य च मणेरादानं सह भार्यया । मृतपुत्रप्रदानं च ब्राह्मणस्य स्वधामत: ॥ १८ ॥ पौण्ड्रकस्य वधं पश्चात् काशिपुर्याश्च दीपनम् । दन्तवक्रस्य निधनं चैद्यस्य च महाक्रतौ ॥ १९ ॥ यानि चान्यानि वीर्याणि द्वारकामावसन्भवान् । कर्ता द्रक्ष्याम्यहं तानि गेयानि कविभिर्भुवि ॥ २० ॥
த்வாரகாவில் வாசிக்கும் போது நீர் செய்யும் பிற பல வீரலீலைகளையும் நான் காண்பேன்—அவை பூமியில் கவிஞர் பாடல்களில் பாடப்படுகின்றன.
Verse 21
अथ ते कालरूपस्य क्षपयिष्णोरमुष्य वै । अक्षौहिणीनां निधनं द्रक्ष्याम्यर्जुनसारथे: ॥ २१ ॥
பின்னர் நான் உம்மை காலரூபமாக, அர்ஜுனனின் சாரதியாக இருந்து, பூமியின் பாரத்தை அகற்ற அக்ஷௌஹிணி படைகளை அழிப்பதை காண்பேன்.
Verse 22
विशुद्धविज्ञानघनं स्वसंस्थया समाप्तसर्वार्थममोघवाञ्छितम् । स्वतेजसा नित्यनिवृत्तमाया- गुणप्रवाहं भगवन्तमीमहि ॥ २२ ॥
ஹே பகவான், நாங்கள் உம்மைச் சரணடைகிறோம். நீர் பரம தூய தெய்வீக ஞான-சைதன்யத்தின் கனமாய், உமது சொரூபத்தில் எப்போதும் நிலைத்தவர். உமது சங்கல்பம் ஒருபோதும் தோல்வியடையாது; ஆகவே நீர் எல்லா விரும்பிய பொருள்களாலும் நிறைந்தவர், மேலும் உமது தெய்வீகத் தேஜஸால் மாயையின் குணப் பெருக்கிலிருந்து நித்தியமாக அப்பாற்பட்டவர்.
Verse 23
त्वामीश्वरं स्वाश्रयमात्ममायया विनिर्मिताशेषविशेषकल्पनम् । क्रीडार्थमद्यात्तमनुष्यविग्रहं नतोऽस्मि धुर्यं यदुवृष्णिसात्वताम् ॥ २३ ॥
தம்மையே ஆதாரமாகக் கொண்ட பரமேஸ்வரனே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன். உமது ஆத்மமாயா சக்தியால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் எண்ணற்ற தனித்த அமைப்புகளை நீர் உருவாக்கினீர். இப்போது லீலையின்பொருட்டு மனித வடிவம் தாங்கி, யது–விருஷ்ணி–சாத்வதர்களில் தலைசிறந்த வீரனாய் மனிதப் போரில் ஈடுபட்டுள்ளீர்.
Verse 24
श्रीशुक उवाच एवं यदुपतिं कृष्णं भागवतप्रवरो मुनि: । प्रणिपत्याभ्यनुज्ञातो ययौ तद्दर्शनोत्सव: ॥ २४ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: இவ்வாறு யது குலத் தலைவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை உரைத்த பின், பகவதர்களில் சிறந்த முனிவர் நாரதர் தண்டவத் வணங்கினார். ஆண்டவரின் அனுமதி பெற்றதும், அவரை நேரில் கண்ட ஆனந்தத் திருவிழா நிறைந்த மனத்துடன் அந்த மகரிஷி அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.
Verse 25
भगवानपि गोविन्दो हत्वा केशिनमाहवे । पशूनपालयत् पालै: प्रीतैर्व्रजसुखावह: ॥ २५ ॥
போரில் கேசி அரக்கனை வதைத்த பின், பகவான் கோவிந்தன் மகிழ்ந்த கோப நண்பர்களுடன் பசுக்கள் முதலிய உயிர்களை மேய்த்தும் காத்தும் வந்தார். இவ்வாறு அவர் வ்ரஜவாசிகள் அனைவருக்கும் இன்பத்தை அளித்தார்.
Verse 26
एकदा ते पशून्पालाश्चारयन्तोऽद्रिसानुषु । चक्रुर्निलायनक्रीडाश्चोरपालापदेशत: ॥ २६ ॥
ஒருநாள் அவர்கள் மலைச் சரிவுகளில் மிருகங்களை மேய்த்துக் கொண்டிருக்கையில், ‘திருடர்–மேய்ப்பர்’ என்ற பெயரில் மறைவு-தேடல் விளையாட்டை ஆடினர்; சிலர் திருடர்களாகவும் சிலர் மேய்ப்பர்களாகவும் நடித்தனர்.
Verse 27
तत्रासन् कतिचिच्चोरा: पालाश्च कतिचिन्नृप । मेषायिताश्च तत्रैके विजह्रुरकुतोभया: ॥ २७ ॥
அந்த விளையாட்டில், அரசே, சிலர் திருடர்களாகவும், சிலர் மேய்ப்பர்களாகவும், சிலர் ஆடுகளாகவும் நடித்தனர். அவர்கள் எவ்வித அச்சமுமின்றி மகிழ்ந்து விளையாடினர்।
Verse 28
मयपुत्रो महामायो व्योमो गोपालवेषधृक् । मेषायितानपोवाह प्रायश्चोरायितो बहून् ॥ २८ ॥
அப்போது அசுரன் மாயாவின் மகன், மகாமாயாவி வ்யோமன், இடையன் சிறுவன் வேடம் பூண்டு வந்தான். திருடன் போல விளையாட்டில் கலந்து, ஆடுகளாக நடித்த பெரும்பாலான கோபர்களை கவர்ந்து எடுத்துச் சென்றான்।
Verse 29
गिरिदर्यां विनिक्षिप्य नीतं नीतं महासुर: । शिलया पिदधे द्वारं चतु:पञ्चावशेषिता: ॥ २९ ॥
அந்த மகாஅசுரன் ஒருவருக்கொருவர் கோபர்களை மலைக் குகையில் தள்ளி வைத்து, ஒரு பெருங்கல்லால் வாயிலை மூடினான். இறுதியில் ஆடுகளாக நடித்த நாலோ ஐந்தோ பேர் மட்டுமே மீதமிருந்தனர்।
Verse 30
तस्य तत् कर्म विज्ञाय कृष्ण: शरणद: सताम् । गोपान् नयन्तं जग्राह वृकं हरिरिवौजसा ॥ ३० ॥
அவன் செய்த செயலை அறிந்த, சத்பக்தர்களுக்கு அடைக்கலமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கோபர்களை அழைத்துச் சென்ற அவனை வலிமையுடன் பிடித்தான்—சிங்கம் ஓநாயைப் பிடிப்பதுபோல்।
Verse 31
स निजं रूपमास्थाय गिरीन्द्रसदृशं बली । इच्छन्विमोक्तुमात्मानं नाशक्नोद्ग्रहणातुर: ॥ ३१ ॥
அந்த அசுரன் தன் இயல்புருவை ஏற்று, மலைப்பெருமை போல் மிகப் பெரியதும் வலிமையானதும் ஆனான். ஆனால் விடுபட முயன்றும், பகவானின் இறுக்கமான பிடியில் வலிமை சோர்ந்து விடுபட இயலவில்லை।
Verse 32
तं निगृह्याच्युतो दोर्भ्यां पातयित्वा महीतले । पश्यतां दिवि देवानां पशुमारममारयत् ॥ ३२ ॥
அச்யுதனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வ்யோமாசுரனைத் தன் இரு புஜங்களால் இறுகப் பிடித்து பூமியில் வீழ்த்தினார்; விண்ணிலுள்ள தேவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, யாகப் பசுவைப் போல அவனை வதைத்தார்।
Verse 33
गुहापिधानं निर्भिद्य गोपान्नि:सार्य कृच्छ्रत: । स्तूयमान: सुरैर्गोपै: प्रविवेश स्वगोकुलम् ॥ ३३ ॥
குகையின் வாயிலை அடைத்திருந்த பாறையை கிருஷ்ணன் உடைத்து, துன்பத்தில் சிக்கிய கோபர்களை வெளியே கொண்டு வந்தார்; பின்னர் தேவர்களும் கோபர்களும் புகழ்ந்து பாட, அவர் தம் கோகுலத்தில் நுழைந்தார்।
Frequently Asked Questions
Kaṁsa’s strategy is to eliminate Kṛṣṇa by escalating demonic assaults on Vraja. Keśī, appearing as a monstrous horse, represents violent, uncontrolled force and terror aimed at disrupting the Lord’s pastoral domain. In bhakti exegesis, such demons often embody obstructive tendencies (fear, aggression, arrogance) that threaten devotional life; Kṛṣṇa’s victory signals the Lord’s poṣaṇa—His decisive protection of His devotees and His līlā’s capacity to dissolve fear.
Kṛṣṇa thrust His arm into Keśī’s mouth; to the demon it felt like molten iron, and the arm expanded within, blocking breath until Keśī died. Theologically, the episode emphasizes Bhagavān’s acintya-śakti (inconceivable power): the Lord’s body is spiritual, not subject to material limits, and He defeats adharma effortlessly. The expansion motif also signals that the finite cannot ‘contain’ the Infinite—hostility toward the Supreme collapses under the Supreme’s own presence.
Vyomāsura is a powerful magician, son of the demon Maya, who infiltrates the boys’ play disguised as a cowherd. He abducts the boys and seals them in a cave, exploiting innocence and social trust. The lesson is twofold: (1) līlā shows that threats can arise even amid ordinary joy, and (2) Kṛṣṇa, as the shelter of devotees, perceives hidden danger and rescues the vulnerable, reaffirming poṣaṇa and the Lord’s vigilance over His community.
Nārada’s visit functions as a theological hinge: after an outward display of divine heroism, the sage articulates the inward metaphysics—Kṛṣṇa as antaryāmī, supreme controller, and creator beyond māyā’s guṇas. It also serves narrative architecture: Nārada’s prophecy links the Vraja cycle to imminent Mathurā events (wrestlers, Kuvalayāpīḍa, Kaṁsa) and future Dvārakā and Kurukṣetra līlās, mapping Kṛṣṇa’s avatāra-kārya across the Purāṇa.