Srimad Bhagavatam — Dashama Skandha, Shloka 10
Gopī-gīta: The Song of the Gopīs in Separation
Viraha-bhakti
प्रहसितं प्रिय प्रेमवीक्षणं विहरणं च ते ध्यानमङ्गलम् । रहसि संविदो या हृदिस्पृश: कुहक नो मन: क्षोभयन्ति हि ॥ १० ॥
prahasitaṁ priya-prema-vīkṣaṇaṁ viharaṇaṁ ca te dhyāna-maṅgalam rahasi saṁvido yā hṛdi spṛśaḥ kuhaka no manaḥ kṣobhayanti hi
உமது புன்னகை, உமது இனிய அன்புநோக்கு, உம்மோடு நாங்கள் அனுபவித்த அந்தரங்க விளையாட்டுகளும் ரகசிய உரையாடல்களும்—இவற்றைத் தியானிப்பது மிக மங்களம்; அது எங்கள் இதயத்தைத் தொடுகிறது. ஆனால் ஓ வஞ்சகனே, அதே நினைவுகள் எங்கள் மனத்தை மிகக் கலங்கச் செய்கின்றன.
FAQs
This verse shows that even Krishna’s sweetest smiles, glances, and pastimes—though auspicious to meditate on—can intensify longing when He is absent; such separation deepens the devotee’s absorption in Him.
They speak from the pain of separation after Krishna’s rāsa-līlā disappearance; His enchanting love and private words once soothed them, but in His absence those same memories feel like teasing and thus 'deceptive.'
Turn emotional attachment into spiritual focus: regularly remember Krishna through prayer and sacred reading, and when longing or restlessness arises, redirect it into deeper chanting and contemplation rather than distraction.