Shloka 30
Gopī-Vipralambha: The Search for Kṛṣṇa and the Revelation of Divine Footprints
तस्या अमूनि न: क्षोभं कुर्वन्त्युच्चै: पदानि यत् यैकापहृत्य गोपीनां रहो भुङ्क्तेऽच्युताधरम् । न लक्ष्यन्ते पदान्यत्र तस्या नूनं तृणाङ्कुरै: खिद्यत्सुजाताङ्घ्रितलामुन्निन्ये प्रेयसीं प्रिय: ॥ ३० ॥
tasyā amūni naḥ kṣobhaṁ kurvanty uccaiḥ padāni yat yaikāpahṛtya gopīnām raho bhunkte ’cyutādharam
அந்த விசேஷ கோபியின் பாதச்சுவடுகள் நம்மை மிகக் கலங்கச் செய்கின்றன. கோபியருள் அவளையே அச்யுதன் தனிமைக்கு அழைத்துச் சென்று தன் இதழ் அமுதத்தை அனுபவிக்கச் செய்கிறான். இங்கே அவளின் சுவடுகள் தெரியவில்லை; புல் முளைகள் அவளின் மென்மையான பாதத்தளங்களை வலிக்கச் செய்ததால், காதலன் அவளைத் தூக்கிச் சென்றான் என்பது தெளிவு।
FAQs
It shows the gopīs recognizing, from the footprints, that one gopī has been singled out by Kṛṣṇa and taken into seclusion, stirring their intense feelings of love-in-separation.
Because her footprints suddenly disappear while Kṛṣṇa’s continue, they infer that her tender feet were hurt by grass sprouts and that Kṛṣṇa compassionately carried her.
It highlights how deep love for God can intensify even in separation—encouraging devotees to transform longing and emotional turbulence into remembrance, prayer, and steady devotion.