Shloka 36
Veṇu-gīta-āhvāna and the Gopīs’ Appeal: The Opening of Rāsa-līlā
यर्ह्यम्बुजाक्ष तव पादतलं रमाया दत्तक्षणं क्वचिदरण्यजनप्रियस्य । अस्प्राक्ष्म तत्प्रभृति नान्यसमक्षमञ्ज: स्थातुं स्त्वयाभिरमिता बत पारयाम: ॥ ३६ ॥
yarhy ambujākṣa tava pāda-talaṁ ramāyā datta-kṣaṇaṁ kvacid araṇya-jana-priyasya asprākṣma tat-prabhṛti nānya-samakṣam añjaḥ sthātuṁs tvayābhiramitā bata pārayāmaḥ
அம்புஜாக்ஷா, திருமகள் உமது திருவடித் தளத்தைத் தொடும் தருணத்தை விழாவெனக் கருதுகிறாள். நீர் வனவாசிகளுக்கும் மிகப் பிரியன்; ஆகவே நாங்களும் உமது திருவடித் தாமரையைத் தொடுவோம். அதன்பின், உம்மால் முழுதும் திருப்தியடைந்து, வேறு எந்த ஆணின் முன்னிலும் நாங்கள் நிற்கவும் இயலாது.
FAQs
This verse shows the height of gopī-prema: after experiencing even a moment of Kṛṣṇa’s intimate mercy, they cannot tolerate separation and feel unable to continue life normally without him.
They emphasize Kṛṣṇa’s supreme position: even Lakṣmī desires the touch of his lotus feet, yet the gopīs received that touch directly—highlighting the unique intimacy of Vraja-bhakti.
By cultivating steady remembrance of Kṛṣṇa, valuing his association (through nāma-japa, śravaṇam, and sādhus), and recognizing that real fulfillment comes from devotion rather than social approval or external comforts.