Adhyaya 15
Paugaṇḍa Cowherding, Tālavana, the Slaying of Dhenukāsura, and Revival from Poisoned Yamunā Water
கிருஷ்ணனும் பலராமனும் பௌகண்ட வயதிற்கு வந்தபோது, வ்ரஜத்தின் மூத்தோர் அவர்களுக்கு பசு மேய்ப்பதற்கான அனுமதி அளிக்கிறார்கள்—வ்ரஜலீலையின் புதிய கட்டம் தொடங்குகிறது. வ்ரந்தாவனத்தின் புனித இயற்கை வர்ணனை: மரங்கள் வணங்குவது போல வளைந்து, தேனீகளும் பறவைகளும் ஸ்துதி செய்வது போல ஒலிக்க, கிருஷ்ணனின் வேணுநாதத்துடன் கூடிய மேய்ப்பு ஈசனுக்கான இயற்கை ஆராதனையாகிறது. கிருஷ்ணன் பறவைகள்–விலங்குகளைப் போல நடித்து விளையாட, கோபபாலர்கள் சখ্যரசத்தில் அவரையும் பலராமனையும் சேவிக்கிறார்கள்; யோகமாயையால் பகவானின் ஐஸ்வர்யம் மறைக்கப்படுகிறது. மணமிகு தாள்பழங்களை வேண்டி அவர்கள் தாளவனத்திற்குச் செல்கிறார்கள்; பலராமன் தாளமரங்களை அசைக்க, தேனுகாசுரன் தாக்கி கொல்லப்படுகிறான்; பிற கழுதை-அசுரர்களும் அழிக்கப்பட, காடு மீண்டும் பாதுகாப்பாகவும் பழம்செழிப்பாகவும் அனைவருக்கும் கிடைக்கிறது—போஷணம் என்பது சூழல் மற்றும் சமூக மீட்பு. வ்ரஜத்திற்குத் திரும்பி கோபிகளின் தரிசனமும் யசோதா–ரோஹிணியின் தாய்மையும் நாள்சுழலை நிறைவு செய்கின்றன. இறுதியில் பலராமன் இல்லாதபோதும், விஷமய யமுனை நீரால் மயங்கிய பசுக்களையும் கோபபாலர்களையும் கிருஷ்ணன் அமுதநோக்கால் உயிர்ப்பித்து, காலிய நிகழ்வுக்கான முன்னோட்டத்தை அமைக்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच ततश्च पौगण्डवय:श्रीतौ व्रजे बभूवतुस्तौ पशुपालसम्मतौ । गाश्चारयन्तौ सखिभि: समं पदै- र्वृन्दावनं पुण्यमतीव चक्रतु: ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: பின்னர் வ்ரஜத்தில் வாழ்ந்தபோது ஸ்ரீபலராமரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் பௌகண்ட வயது (ஆறு முதல் பத்து) அடைந்தனர்; அப்போது கோபர்கள் அவர்களுக்கு மாடுகளை மேய்க்கும் பணியை ஒப்புவித்தனர். நண்பர்களுடன் சேர்ந்து மாடுகளை மேய்த்தபடி, தம் தாமரைத் திருவடிச் சுவடுகளால் வ்ரிந்தாவனத்தை மிகப் புனிதமாக்கினர்।
Verse 2
तन्माधवो वेणुमुदीरयन् वृतो गोपैर्गृणद्भि: स्वयशो बलान्वित: । पशून् पुरस्कृत्य पशव्यमाविशद् विहर्तुकाम: कुसुमाकरं वनम् ॥ २ ॥
அப்போது விளையாட விரும்பிய பகவான் மாதவன் புல்லாங்குழல் இசைத்தபடி, தம் புகழை பாடும் கோப சிறுவர்களால் சூழப்பட்டு, பலராமனுடன் சேர்ந்து, மாடுகளை முன்னே நடத்தி, மலர்களால் நிறைந்ததும் மிருகங்களுக்கு செழுமையான மேய்ச்சல் கொண்டதும் ஆன வ்ரிந்தாவனக் காட்டில் நுழைந்தார்।
Verse 3
तन्मञ्जुघोषालिमृगद्विजाकुलं महन्मन:प्रख्यपय:सरस्वता । वातेन जुष्टं शतपत्रगन्धिना निरीक्ष्य रन्तुं भगवान् मनो दधे ॥ ३ ॥
அந்தக் காட்டை நோக்கி—தேனீக்கள், மிருகங்கள், பறவைகள் எழுப்பும் இனிய ஒலிகளால் நிறைந்ததும்; மகாத்மாக்களின் மனங்களைப் போல் தெளிந்த நீருடைய ஏரியால் அழகுபெற்றதும்; நூறு இதழ் தாமரைகளின் மணம் கொண்ட காற்றால் நறுமணமூட்டப்பட்டதும்—கண்டு, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அங்கே மகிழ்ந்து விளையாடத் தீர்மானித்தார்।
Verse 4
स तत्र तत्रारुणपल्लवश्रिया फलप्रसूनोरुभरेण पादयो: । स्पृशच्छिखान् वीक्ष्य वनस्पतीन् मुदा स्मयन्निवाहाग्रजमादिपूरुष: ॥ ४ ॥
ஆதிபுருஷனான பகவான், செம்மை மொட்டுகளின் அழகாலும் கனிகள் மலர்களின் பாரத்தாலும் வளைந்த மரங்கள் தங்கள் கிளை நுனிகளால் அவரது பாதங்களைத் தொட முயன்று வணங்குவதைப் பார்த்தார். அதைக் கண்டு மெதுவாகப் புன்னகைத்து அண்ணனை உரைத்தார்.
Verse 5
श्रीभगवानुवाच अहो अमी देववरामरार्चितं पादाम्बुजं ते सुमन:फलार्हणम् । नमन्त्युपादाय शिखाभिरात्मन- स्तमोऽपहत्यै तरुजन्म यत्कृतम् ॥ ५ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! அமர தேவர்கள் கூட வணங்கும் உன் தாமரைப் பாதங்களுக்கு இம்மரங்கள் மலரும் கனியும் அர்ப்பணிக்கின்றன. தங்கள் தலைகளைத் தாழ்த்தி, தங்களுக்கு மரப் பிறவி அளித்த இருள் அறியாமையை அகற்ற விரும்புகின்றன.
Verse 6
एतेऽलिनस्तव यशोऽखिललोकतीर्थं गायन्त आदिपुरुषानुपथं भजन्ते । प्रायो अमी मुनिगणा भवदीयमुख्या गूढं वनेऽपि न जहत्यनघात्मदैवम् ॥ ६ ॥
ஓ ஆதிபுருஷனே! இத்தேனீக்கள் உன் புகழை பாடுகின்றன; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் தீர்த்தமாகும். உன் பாதையைத் தொடர்ந்து உன்னை வழிபடுகின்றன. இவர்கள் பெரும்பாலும் உன் உயர்ந்த பக்த மునிவர்களே; ஓ பாவமற்றவனே, நீ வனத்தில் மறைந்திருந்தாலும் தங்கள் ஆராத்ய தெய்வத்தை அவர்கள் விட்டு விலகார்.
Verse 7
नृत्यन्त्यमी शिखिन ईड्य मुदा हरिण्य: कुर्वन्ति गोप्य इव ते प्रियमीक्षणेन । सूक्तैश्च कोकिलगणा गृहमागताय धन्या वनौकस इयान् हि सतां निसर्ग: ॥ ७ ॥
ஓ வணக்கத்திற்குரியவனே! இம்மயில்கள் மகிழ்ச்சியால் நடனமாடுகின்றன; இம்மான்கள் கோபியரைப் போல அன்பு நிறைந்த பார்வையால் உன்னை மகிழ்விக்கின்றன; இக்குயில்கள் வேதச் சூக்தங்களைப் போன்ற பாடல்களால் உன்னை வரவேற்கின்றன. வனவாசிகள் பாக்கியசாலிகள்; பெரியோரின் இல்லத்திற்கு பெரியோர் விருந்தினராக வந்தால் இப்படியே நடப்பது சத்புருஷரின் இயல்பு.
Verse 8
धन्येयमद्य धरणी तृणवीरुधस्त्वत्- पादस्पृशो द्रुमलता: करजाभिमृष्टा: । नद्योऽद्रय: खगमृगा: सदयावलोकै- र्गोप्योऽन्तरेण भुजयोरपि यत्स्पृहा श्री: ॥ ८ ॥
இன்று இந்தப் பூமி பாக்கியமடைந்தாள்; ஏனெனில் நீ உன் பாதங்களால் அவளின் புல்-செடிகளைத் தொட்டாய், உன் விரல் நகங்களால் அவளின் மரங்களையும் கொடிகளையும் வருடினாய். கருணை நிறைந்த பார்வையால் அவளின் நதிகள், மலைகள், பறவைகள், மிருகங்களை அருளினாய். ஆனால் எல்லாவற்றிலும் மேலாக, நீ கோபியரை உன் இரு புயங்களுக்கிடையில் அணைத்தாய்—அந்த அருளைத் தானே ஸ்ரீலட்சுமியும் ஏங்குகிறாள்.
Verse 9
श्रीशुक उवाच एवं वृन्दावनं श्रीमत् कृष्ण: प्रीतमना: पशून् । रेमे सञ्चारयन्नद्रे: सरिद्रोध:सु सानुग: ॥ ९ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்ரீமத் வ்ரிந்தாவனத்தின் அழகிலும் அங்குள்ளவர்களிலும் திருப்தியடைந்த பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நண்பர்களுடன் கோவர்தனத்தின் கீழே யமுனைத் துறையில் பசுக்கள் முதலியவற்றை மேய்த்துக்கொண்டு ஆனந்தமாக விளையாடினார்।
Verse 10
क्वचिद् गायति गायत्सु मदान्धालिष्वनुव्रतै: । उपगीयमानचरित: पथि सङ्कर्षणान्वित: ॥ १० ॥ अनुजल्पति जल्पन्तं कलवाक्यै: शुकं क्वचित् । क्वचित्सवल्गु कूजन्तमनुकूजति कोकिलम् । क्वचिच्च कालहंसानामनुकूजति कूजितम् । अभिनृत्यति नृत्यन्तं बर्हिणं हासयन् क्वचित् ॥ ११ ॥ मेघगम्भीरया वाचा नामभिर्दूरगान् पशून् । क्वचिदाह्वयति प्रीत्या गोगोपालमनोज्ञया ॥ १२ ॥
சில வேளைகளில் வ்ரிந்தாவனத்தில் தேனீக்கள் பரவசத்தில் கண்களை மூடி பாடின; அப்போது பலராமனுடன் பாதையில் செல்லும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், நண்பர்கள் அவரது லீலைகளைப் பாடிக்கொண்டிருக்க, தேனீக்களின் பாடலைப் போலவே பாடினார்।
Verse 11
क्वचिद् गायति गायत्सु मदान्धालिष्वनुव्रतै: । उपगीयमानचरित: पथि सङ्कर्षणान्वित: ॥ १० ॥ अनुजल्पति जल्पन्तं कलवाक्यै: शुकं क्वचित् । क्वचित्सवल्गु कूजन्तमनुकूजति कोकिलम् । क्वचिच्च कालहंसानामनुकूजति कूजितम् । अभिनृत्यति नृत्यन्तं बर्हिणं हासयन् क्वचित् ॥ ११ ॥ मेघगम्भीरया वाचा नामभिर्दूरगान् पशून् । क्वचिदाह्वयति प्रीत्या गोगोपालमनोज्ञया ॥ १२ ॥
சில நேரம் இனிய மொழி பேசும் கிளியின் கீச்சை ஒத்துப் பேசினார்; சில நேரம் குயிலின் இனிய கூவலை, சில நேரம் அன்னங்களின் குரலை ஒத்தார்; மேலும் சில நேரம் நடனமாடும் மயிலைப் போலத் தானும் ஆடி நண்பர்களைச் சிரிக்க வைத்தார்।
Verse 12
क्वचिद् गायति गायत्सु मदान्धालिष्वनुव्रतै: । उपगीयमानचरित: पथि सङ्कर्षणान्वित: ॥ १० ॥ अनुजल्पति जल्पन्तं कलवाक्यै: शुकं क्वचित् । क्वचित्सवल्गु कूजन्तमनुकूजति कोकिलम् । क्वचिच्च कालहंसानामनुकूजति कूजितम् । अभिनृत्यति नृत्यन्तं बर्हिणं हासयन् क्वचित् ॥ ११ ॥ मेघगम्भीरया वाचा नामभिर्दूरगान् पशून् । क्वचिदाह्वयति प्रीत्या गोगोपालमनोज्ञया ॥ १२ ॥
சில வேளைகளில் மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் கூட்டத்திலிருந்து தூரம் சென்ற மிருகங்களைப் பெயர் சொல்லி அன்புடன் அழைத்தார்; அந்த இனிய அழைப்பால் பசுக்களும் கோபாலர்களும் மயங்கினர்।
Verse 13
चकोरक्रौञ्चचक्राह्वभारद्वाजांश्च बर्हिण: । अनुरौति स्म सत्त्वानां भीतवद् व्याघ्रसिंहयो: ॥ १३ ॥
சில வேளைகளில் சகோரம், க்ரௌஞ்சம், சக்ராஹ்வம், பாரத்வாஜம், மயில் முதலிய பறவைகளின் குரலை ஒத்துக் கூவினார்; மேலும் சில வேளைகளில் புலி-சிங்கம் பயமென நடித்துக் கொண்டு சிறு உயிர்களுடன் ஓடிப் போனார்।
Verse 14
क्वचित् क्रीडापरिश्रान्तं गोपोत्सङ्गोपबर्हणम् । स्वयं विश्रमयत्यार्यं पादसंवाहनादिभि: ॥ १४ ॥
சில வேளைகளில் விளையாட்டால் களைத்த மூத்த அண்ணன் பலராமன் ஒரு கோபாலனின் மடியில் தலை வைத்து படுத்துக் கொள்வான்; அப்போது பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தானே அவன் திருவடிகளை மசாஜ் செய்து பிற சேவைகளாலும் ஓய்வளித்தான்।
Verse 15
नृत्यतो गायत: क्वापि वल्गतो युध्यतो मिथ: । गृहीतहस्तौ गोपालान् हसन्तौ प्रशशंसतु: ॥ १५ ॥
சில வேளைகளில் கோபாலர்கள் நடனமாடி, பாடி, துள்ளி, ஒருவருடன் ஒருவர் விளையாட்டாகப் போராடுவார்கள்; அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் கைபிடித்துக் கொண்டு அருகில் நின்று அவர்களின் செயல்களைப் புகழ்ந்து சிரிப்பார்கள்।
Verse 16
क्वचित् पल्लवतल्पेषु नियुद्धश्रमकर्शित: । वृक्षमूलाश्रय: शेते गोपोत्सङ्गोपबर्हण: ॥ १६ ॥
சில வேளைகளில் போராட்ட விளையாட்டால் களைத்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மரத்தின் அடியில், மென்மையான கிளைகள்-மொட்டுகளால் ஆன படுக்கையில் படுத்து, ஒரு கோபமித்திரனின் மடியைத் தலையணையாகக் கொண்டு ஓய்வெடுப்பான்।
Verse 17
पादसंवाहनं चक्रु: केचित्तस्य महात्मन: । अपरे हतपाप्मानो व्यजनै: समवीजयन् ॥ १७ ॥
அப்போது அந்த மகாத்மா கோபாலர்களில் சிலர் அவரின் தாமரைத் திருவடிகளை மசாஜ் செய்தார்கள்; மற்றவர்கள் பாவமற்ற தகுதியால் விசிறிகளால் நுணுக்கமாக பரமேஸ்வரனுக்கு காற்றுவீசினர்।
Verse 18
अन्ये तदनुरूपाणि मनोज्ञानि महात्मन: । गायन्ति स्म महाराज स्नेहक्लिन्नधिय: शनै: ॥ १८ ॥
மகாராஜா, மற்ற சிறுவர்கள் அந்தச் சூழலுக்கேற்ற மனம்கவரும் பாடல்களை மெதுவாகப் பாடினர்; பகவான்மீது அன்பால் அவர்களின் உள்ளம் உருகியது।
Verse 19
एवं निगूढात्मगति: स्वमायया गोपात्मजत्वं चरितैर्विडम्बयन् । रेमे रमालालितपादपल्लवो ग्राम्यै: समं ग्राम्यवदीशचेष्टित: ॥ १९ ॥
இவ்வாறு திருமகள் பணியும் மென்மையான தாமரைத் திருவடிகளைக் கொண்ட பரமேசன், தன் அந்தரங்க மாயையால் தன் தெய்வீக மகிமையை மறைத்து, கோபரின் மகனென நடித்துத் திருவிளையாடினார். ஊர்ப் பிள்ளைகளுடன் ஊர்ச் சுகமாய் விளையாடினாலும், இடையிடையே இறைவனுக்கே உரிய அதிசயச் செயல்களை வெளிப்படுத்தினார்.
Verse 20
श्रीदामा नाम गोपालो रामकेशवयो: सखा । सुबलस्तोककृष्णाद्या गोपा: प्रेम्णेदमब्रुवन् ॥ २० ॥
அப்போது ராமன்-கேசவனின் நண்பன் ஸ்ரீதாமா என்னும் கோபாலன், மேலும் சுபலன், ஸ்தோககிருஷ்ணன் முதலிய கோபப் பிள்ளைகள் அன்புடன் இவ்வாறு கூறினர்.
Verse 21
राम राम महाबाहो कृष्ण दुष्टनिबर्हण । इतोऽविदूरे सुमहद् वनं तालालिसङ्कुलम् ॥ २१ ॥
[கோபப் பிள்ளைகள் சொன்னார்கள்:] ஓ ராமா, ராமா, மகாபாகுவே! ஓ கிருஷ்ணா, துஷ்டரை அழிப்பவனே! இங்கிருந்து அதிகத் தூரமில்லை; பனைமர வரிசைகள் நிறைந்த மிகப் பெரிய காடு ஒன்று உள்ளது.
Verse 22
फलानि तत्र भूरीणि पतन्ति पतितानि च । सन्ति किन्त्ववरुद्धानि धेनुकेन दुरात्मना ॥ २२ ॥
அந்தக் காட்டில் பல கனிகள் மரங்களிலிருந்து விழுகின்றன; பல கனிகள் தரையிலும் கிடக்கின்றன. ஆனால் அவை அனைத்தையும் தீய மனத்தையுடைய தேனுகன் தடுத்து காவல் காக்கிறான்.
Verse 23
सोऽतिवीर्योऽसुरो राम हे कृष्ण खररूपधृक् । आत्मतुल्यबलैरन्यैर्ज्ञातिभिर्बहुभिर्वृत: ॥ २३ ॥
ஓ ராமா, ஓ கிருஷ்ணா! அந்த தேனுகன் மிகுந்த வலிமையுடைய அசுரன்; கழுதை வடிவம் எடுத்துள்ளான். அவனைச் சுற்றி அவனுக்கு இணையான பலத்தையுடைய பல உறவினரும் தோழர்களும் உள்ளனர்.
Verse 24
तस्मात् कृतनराहाराद् भीतैर्नृभिरमित्रहन् । न सेव्यते पशुगणै: पक्षिसङ्घैर्विवर्जितम् ॥ २४ ॥
தேனுகாசுரன் மனிதர்களை உண்டதால் மக்கள் மற்றும் மிருகங்கள் தாளவனத்திற்குச் செல்ல அஞ்சுகின்றனர். ஓ பகைவர்-வதைப்பவனே, பறவைக் கூட்டங்களும் கூட அந்த வனத்தைத் தவிர்க்கின்றன.
Verse 25
विद्यन्तेऽभुक्तपूर्वाणि फलानि सुरभीणि च । एष वै सुरभिर्गन्धो विषूचीनोऽवगृह्यते ॥ २५ ॥
அங்கே முன்பு யாரும் சுவைத்திராத மணமிக்க பழங்கள் உள்ளன. இதோ, தாளப்பழங்களின் இனிய நறுமணம் எங்கும் பரவி வருகிறது.
Verse 26
प्रयच्छ तानि न: कृष्ण गन्धलोभितचेतसाम् । वाञ्छास्ति महती राम गम्यतां यदि रोचते ॥ २६ ॥
ஓ கிருஷ்ணா, அந்தப் பழங்களை எங்களுக்கு பெற்றுத் தா; அவற்றின் மணம் எங்கள் மனங்களை ஈர்த்துள்ளது. அன்பு ராமா, எங்கள் ஆசை மிகப் பெரியது; உனக்கு உகந்ததெனில் தாளவனத்திற்குச் செல்லலாம்.
Verse 27
एवं सुहृद्वच: श्रुत्वा सुहृत्प्रियचिकीर्षया । प्रहस्य जग्मतुर्गोपैर्वृतौ तालवनं प्रभू ॥ २७ ॥
அன்புச் சखர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட கிருஷ்ணனும் பலராமனும் சிரித்து, அவர்களை மகிழ்விக்க விரும்பி, கோபர்களால் சூழப்பட்டு தாளவனத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.
Verse 28
बल: प्रविश्य बाहुभ्यां तालान् सम्परिकम्पयन् । फलानि पातयामास मतङ्गज इवौजसा ॥ २८ ॥
முதலில் பகவான் பலராமன் தாளவனத்தில் நுழைந்தார். பின்னர் மதம் கொண்ட யானைபோல் வலிமையுடன் இரு கரங்களால் தாளமரங்களை ஆட்டிப் பழங்களை தரையில் விழச் செய்தார்.
Verse 29
फलानां पततां शब्दं निशम्यासुररासभ: । अभ्यधावत् क्षितितलं सनगं परिकम्पयन् ॥ २९ ॥
விழும் பழங்களின் ஒலியைக் கேட்ட கழுதை-அசுரன் தேனுகன் ஓடிவந்து, பூமியும் மரங்களும் நடுங்குமாறு தாக்க வந்தான்।
Verse 30
समेत्य तरसा प्रत्यग् द्वाभ्यां पद्भ्यां बलं बली । निहत्योरसि काशब्दं मुञ्चन् पर्यसरत् खल: ॥ ३० ॥
வல்லமைமிக்க தேனுகன் வேகமாக வந்து, பின்னிரு குதிகால்களால் ஸ்ரீபலராமரின் மார்பில் கடுமையாக உதைத்தான்; பின்னர் உரக்க கத்திக்கொண்டு சுற்றி ஓடினான்।
Verse 31
पुनरासाद्य संरब्ध उपक्रोष्टा पराक् स्थित: । चरणावपरौ राजन् बलाय प्राक्षिपद् रुषा ॥ ३१ ॥
அரசே! மீண்டும் கோபத்தில் கொந்தளித்த தேனுகன் ஸ்ரீபலராமரிடம் வந்து, முதுகைத் திருப்பி நின்று, சினத்துடன் அலறி தனது இரு பின்னங்கால்களையும் அவர்மேல் எறிந்தான்।
Verse 32
स तं गृहीत्वा प्रपदोर्भ्रामयित्वैकपाणिना । चिक्षेप तृणराजाग्रे भ्रामणत्यक्तजीवितम् ॥ ३२ ॥
அப்போது ஸ்ரீபலராமர் அவன் குதிகால்களைப் பிடித்து, ஒரே கையால் சுழற்றிச் சுழற்றி, பனைமரத்தின் உச்சியில் எறிந்தார்; அந்த கடும் சுழற்சியால் தேனுகன் உயிர் நீங்கினான்।
Verse 33
तेनाहतो महातालो वेपमानो बृहच्छिरा: । पार्श्वस्थं कम्पयन् भग्न: स चान्यं सोऽपि चापरम् ॥ ३३ ॥
அவன் உடல் விழுந்ததால் காடின் மிகப் பெரிய பனைமரம் நடுங்கி, கனமான உச்சியுடன் முறிந்தது; அதன் அதிர்வால் அருகிலிருந்த மரமும் குலுங்கி முறிந்து மற்றொன்றைத் தாக்கியது—இவ்வாறு பல பனைமரங்கள் நடுங்கி முறிந்தன।
Verse 34
बलस्य लीलयोत्सृष्टखरदेहहताहता: । तालाश्चकम्पिरे सर्वे महावातेरिता इव ॥ ३४ ॥
பகவான் பலராமரின் லீலையால் கழுதை-அசுரன் உடல் உயர்ந்த பனைமர உச்சியில் எறியப்பட்டதும், எல்லாப் பனைகளும் பெருங்காற்றால் அசைக்கப்பட்டதுபோல் நடுங்கி ஒன்றோடொன்று மோதின।
Verse 35
नैतच्चित्रं भगवति ह्यनन्ते जगदीश्वरे । ओतप्रोतमिदं यस्मिंस्तन्तुष्वङ्ग यथा पट: ॥ ३५ ॥
அன்பு பரீக்ஷித்! எல்லையற்ற ஜகதீஸ்வரனான பகவான் பலராமருக்கு தேனுகாசுரனை வதைத்தது வியப்பல்ல; ஏனெனில் இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுதும் தானா-பானா நூல்களில் துணி போல அவரில் ஓதப்-ப்ரோதமாக நிலைத்துள்ளது।
Verse 36
तत: कृष्णं च रामं च ज्ञातयो धेनुकस्य ये । क्रोष्टारोऽभ्यद्रवन् सर्वे संरब्धा हतबान्धवा: ॥ ३६ ॥
அப்போது தேனுகாசுரனின் உறவினரான மற்ற கழுதை-அசுரர்கள், தங்கள் நண்பன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு சினந்து, அனைவரும் உடனே கிருஷ்ணனையும் ராமனையும் தாக்க ஓடிவந்தனர்।
Verse 37
तांस्तानापतत: कृष्णो रामश्च नृप लीलया । गृहीतपश्चाच्चरणान् प्राहिणोत्तृणराजसु ॥ ३७ ॥
அரசே! அவர்கள் தாக்க வந்தபோது, கிருஷ்ணனும் ராமனும் லீலையாக ஒருவரன்பின் ஒருவராக அவர்களின் பின்கால்களைப் பிடித்து, அனைவரையும் பனைமர உச்சிகளுக்குள் எறிந்தனர்।
Verse 38
फलप्रकरसङ्कीर्णं दैत्यदेहैर्गतासुभि: । रराज भू: सतालाग्रैर्घनैरिव नभस्तलम् ॥ ३८ ॥
அப்போது பழக் குவியல்களாலும், உடைந்த பனை உச்சிகளில் சிக்கிய உயிரற்ற அசுர உடல்களாலும் பூமி அழகுற அலங்கரித்தது; மேகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வானம் போல அது ஒளிர்ந்தது।
Verse 39
तयोस्तत् सुमहत् कर्म निशम्य विबुधादय: । मुमुचु: पुष्पवर्षाणि चक्रुर्वाद्यानि तुष्टुवु: ॥ ३९ ॥
அந்த இரு சகோதரர்களின் மகத்தான செயலைக் கேட்டு தேவர்கள் முதலிய உயர்ந்தோர் மலர்மழை பொழிந்து, வாத்தியங்கள் இசைத்து, ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்தனர்।
Verse 40
अथ तालफलान्यादन्मनुष्या गतसाध्वसा: । तृणं च पशवश्चेरुर्हतधेनुककानने ॥ ४० ॥
இப்போது மக்கள் அச்சமின்றி, தேனுகன் கொல்லப்பட்ட அந்த வனத்திற்குத் திரும்பி பனைப் பழங்களை உண்டனர். மாடுகளும் அங்கே பயமின்றி புல்லை மேய்ந்தன।
Verse 41
कृष्ण: कमलपत्राक्ष: पुण्यश्रवणकीर्तन: । स्तूयमानोऽनुगैर्गोपै: साग्रजो व्रजमाव्रजत् ॥ ४१ ॥
பின்பு தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய ஸ்ரீகிருஷ்ணர்—அவரின் மகிமையை கேட்பதும் கீர்த்திப்பதும் பரம புண்ணியம்—அண்ணன் பலராமருடன் வ்ரஜத்திற்குத் திரும்பினார். வழியில் அவரைத் தொடர்ந்து வந்த கோபர்கள் புகழ் பாடினர்।
Verse 42
तं गोरजश्छुरितकुन्तलबद्धबर्ह- वन्यप्रसूनरुचिरेक्षणचारुहासम् । वेणुम्क्वणन्तमनुगैरुपगीतकीर्तिं गोप्यो दिदृक्षितदृशोऽभ्यगमन् समेता: ॥ ४२ ॥
மாடுகள் எழுப்பிய தூளால் மங்கிய கூந்தலில் மயில் இறகும் காட்டு மலர்களும் அணிந்து, கவரும் பார்வையும் அழகிய புன்னகையும் கொண்டவராய், புல்லாங்குழல் இசைத்துக் கொண்டே தோழர்கள் பாடும் கீர்த்தியால் சூழப்பட்ட ஸ்ரீகிருஷ்ணரை காண ஆவலுற்ற கண்களுடன் கோபியர் அனைவரும் ஒன்றாக வந்து எதிர்கொண்டனர்।
Verse 43
पीत्वा मुकुन्दमुखसारघमक्षिभृङ्गै- स्तापं जहुर्विरहजं व्रजयोषितोऽह्नि । तत्सत्कृतिं समधिगम्य विवेश गोष्ठं सव्रीडहासविनयं यदपाङ्गमोक्षम् ॥ ४३ ॥
வ்ரஜப் பெண்கள் தேனீ போன்ற கண்களால் முகுந்தனின் முகத் தேனைப் பருகி, பகலில் பிரிவால் ஏற்பட்ட துயர்த் தாபத்தை விட்டொழித்தனர். வெட்கம், நகைச்சுவை, பணிவு நிறைந்த அவர்களின் பக்கநோக்குகளை மரியாதை அர்ப்பணிப்பாக ஏற்று, ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கோபர் குடியிருப்பிற்குள் நுழைந்தார்।
Verse 44
तयोर्यशोदारोहिण्यौ पुत्रयो: पुत्रवत्सले । यथाकामं यथाकालं व्यधत्तां परमाशिष: ॥ ४४ ॥
யசோதா தாயும் ரோஹிணி தாயும், தம் இரு புதல்வர்கள்மேல் பேரன்புடன், அவர்களின் விருப்பத்திற்கும் உரிய காலத்திற்கும் ஏற்ப மிகச் சிறந்த ஆசிகளையும் நலன்களையும் அளித்தனர்।
Verse 45
गताध्वानश्रमौ तत्र मज्जनोन्मर्दनादिभि: । नीवीं वसित्वा रुचिरां दिव्यस्रग्गन्धमण्डितौ ॥ ४५ ॥
நாட்டுப்பாதையில் நடந்த களைப்பை அங்கே நீராடல், உடல் தேய்த்தல், மசாஜ் முதலியவற்றால் அந்த இரு இளம்பெருமான்களும் நீக்கினர். பின்னர் அழகிய ஆடைகள் அணிவிக்கப்பட்டு, தெய்வீக மாலைகளும் நறுமணங்களும் சூட்டப்பட்டன।
Verse 46
जनन्युपहृतं प्राश्य स्वाद्वन्नमुपलालितौ । संविश्य वरशय्यायां सुखं सुषुपतुर्व्रजे ॥ ४६ ॥
தாய்மார்கள் அளித்த இனிய உணவை உண்டு, பலவிதமாக அன்புடன் பராமரிக்கப்பட்ட பின், அந்த இரு சகோதரரும் சிறந்த படுக்கையில் படுத்து வ்ரஜத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் உறங்கினர்।
Verse 47
एवं स भगवान् कृष्णो वृन्दावनचर: क्वचित् । ययौ राममृते राजन् कालिन्दीं सखिभिर्वृत: ॥ ४७ ॥
அரசே! இவ்வாறு பரமபகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் வ்ரிந்தாவனத்தில் உலாவி லீலைகளை நிகழ்த்தினார். ஒருமுறை பலராமன் இன்றி, நண்பர்களால் சூழப்பட்டு, காலிந்தி (யமுனை) நதிக்குச் சென்றார்।
Verse 48
अथ गावश्च गोपाश्च निदाघातपपीडिता: । दुष्टं जलं पपुस्तस्यास्तृष्णार्ता विषदूषितम् ॥ ४८ ॥
அப்போது கடும் கோடை வெயிலால் துன்புற்ற பசுக்களும் கோபாலர்களும் தாகத்தால் வாடி யமுனையின் நீரைப் பருகினர்; ஆனால் அது விஷத்தால் மாசுபட்டு தீய நீராக இருந்தது।
Verse 49
विषाम्भस्तदुपस्पृश्य दैवोपहतचेतस: । निपेतुर्व्यसव: सर्वे सलिलान्ते कुरूद्वह ॥ ४९ ॥ वीक्ष्य तान् वै तथाभूतान् कृष्णो योगेश्वरेश्वर: । ईक्षयामृतवर्षिण्या स्वनाथान् समजीवयत् ॥ ५० ॥
விஷமயமான நீரைத் தொட்டவுடனே, ஆண்டவனின் தெய்வீக சக்தியால் மயங்கிய மனத்துடன் எல்லா பசுக்களும் கோபாலர்களும் நீர்கரையில் உயிரற்றுப் விழுந்தனர், ஓ குருவீரா।
Verse 50
विषाम्भस्तदुपस्पृश्य दैवोपहतचेतस: । निपेतुर्व्यसव: सर्वे सलिलान्ते कुरूद्वह ॥ ४९ ॥ वीक्ष्य तान् वै तथाभूतान् कृष्णो योगेश्वरेश्वर: । ईक्षयामृतवर्षिण्या स्वनाथान् समजीवयत् ॥ ५० ॥
அவர்களை அந்நிலையிலே கண்ட யோகீஸ்வரர்களுக்கும் ஈசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், தன்னைத் தவிர வேறு ஆண்டவன் இல்லாத தம் பக்தர்கள்மேல் கருணை கொண்டு, அமுதம் பொழியும் பார்வையால் உடனே அவர்களை உயிர்ப்பித்தான்।
Verse 51
ते सम्प्रतीतस्मृतय: समुत्थाय जलान्तिकात् । आसन् सुविस्मिता: सर्वे वीक्षमाणा: परस्परम् ॥ ५१ ॥
முழு நினைவும் உணர்வும் மீண்டபின், பசுக்களும் கோபாலர்களும் நீரருகிலிருந்து எழுந்து நின்று, பெரும் வியப்புடன் ஒருவரையொருவர் நோக்கினர்।
Verse 52
अन्वमंसत तद् राजन् गोविन्दानुग्रहेक्षितम् । पीत्वा विषं परेतस्य पुनरुत्थानमात्मन: ॥ ५२ ॥
ஓ அரசே, அப்போது கோபாலர்கள் எண்ணினர்: ‘நாம் விஷம் குடித்து உண்மையில் இறந்தோம்; ஆனால் கோவிந்தனின் அருள்மிகு பார்வையால் நாமே மீண்டும் எழுந்து நின்றோம்.’
Frequently Asked Questions
Dhenukāsura’s rule makes Tālavana inaccessible, blocking both human movement and the natural bounty (tāla fruits). Balarāma’s slaying of the ass-demon is poṣaṇa: the Lord removes a violent obstruction so Vraja’s community and animals can live and graze without fear. It also signals that divine play includes real protection—bhakti is nurtured in a world made safe by Bhagavān’s intervention.
The chapter highlights Balarāma as the Lord’s elder brother and the embodiment of strength and support (balam). His leading role displays complementary līlā: Kṛṣṇa and Balarāma jointly protect Vraja, while distinct pastimes showcase different facets of divine agency—Balarāma as the powerful remover of obstacles and Kṛṣṇa as the intimate attractor and merciful protector.
The text states He restored them by His nectarean glance (kṛpā-dṛṣṭi). The theological point is that life is sustained by Bhagavān’s will: even when devotees are overwhelmed by a lethal condition, the Lord—“master of all mystic potency”—can reverse deathlike collapse, demonstrating absolute sovereignty coupled with compassion.
Trees, bees, peacocks, deer, cuckoos, and the Yamunā-Govardhana landscape are depicted as responsive worshipers. They symbolize the dhāma principle: Vṛndāvana is not neutral nature but a sacred realm where all beings participate in īśānukathā through sound (buzzing/singing), gesture (bowing/dancing), and offering (fruits/flowers), mirroring how bhakti permeates creation.