Adhyaya 1
Parīkṣit’s Questions and the Prelude to Kṛṣṇa’s Advent (Earth’s Burden, Viṣṇu’s Order, and Kaṁsa’s Fear)
சூரிய‑சந்திர வம்சங்களும் யது வம்சமும் பற்றிய வம்சவரலாற்றுக்குப் பின், மகாராஜா பரீக்ஷித் உரையாடலை க்ருஷ்ண‑லீலை நோக்கித் திருப்புகிறார். ஸ்ரீக்ருஷ்ணரின் பிறப்பிலிருந்து பிரஸ்தானம் வரை அவருடைய குண‑செயல்களை முழுமையாகக் கேட்கிறார்; ஹரி‑கதையை பரம்பரையாக வந்த சம்சார நோய்க்கு மருந்தெனக் கூறி, குருக்ஷேத்திரத்தில் பாண்டவர்களுக்கு வழிகாட்டியதும், கருவில் அஷ்வத்தாமாவின் அஸ்திரத்திலிருந்து தன்னை காத்த அருளையும் நினைத்து பக்தியின் அவசரத்தைக் காட்டுகிறார். பலராமன் தேவகியிலிருந்து ரோஹிணிக்குத் மாற்றப்பட்ட விதம், க்ருஷ்ணன் வ்ரஜத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டது, வ்ரிந்தாவன்‑மதுரா வாசம், கம்சவதத்தின் தர்மம் ஆகியவற்றையும் கேட்கிறார். சுகதேவர் அவதாரப் பின்னணியைத் தொடங்குகிறார்—அசுர அரசர்களின் பாரத்தால் பீடிக்கப்பட்ட பூதேவி பிரம்மாவை அணைகிறாள்; தேவர்கள் க்ஷீரசாகரத்தில் க்ஷீரோதகசாயி விஷ்ணுவைத் துதித்து யது வம்சத்தில் பிறக்க ஆணை பெறுகின்றனர். பின்னர் மதுராவின் அரசியல் நெருக்கடி: தேவகி திருமணம், எட்டாவது குழந்தையால் கம்சன் மரணம் என்ற வாக்கு, வசுதேவரின் மரணம்‑பிறவி சிந்தனை, கம்சனின் வஞ்சகம், சிறைபடுத்தல் மற்றும் தேவகியின் குழந்தைகள் கொலை; இறுதியில் கம்சனின் கொடுங்கோல் ஆட்சி காட்டப்பட்டு அடுத்த அத்தியாயங்களில் க்ருஷ்ணாவதாரத்திற்கு மேடை அமைக்கப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीराजोवाच कथितो वंशविस्तारो भवता सोमसूर्ययो: । राज्ञां चोभयवंश्यानां चरितं परमाद्भुतम् ॥ १ ॥
ஸ்ரீ ராஜா பரீக்ஷித் கூறினார்—அருளாளரே! நீங்கள் சந்திரவம்சமும் சூரியவம்சமும் ஆகிய இரு வம்சங்களின் வம்சவிரிவையும், அவ்விரு வம்ச அரசர்களின் மிக அதிசயமான சரிதத்தையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தீர்கள்.
Verse 2
यदोश्च धर्मशीलस्य नितरां मुनिसत्तम । तत्रांशेनावतीर्णस्य विष्णोर्वीर्याणि शंस न: ॥ २ ॥
முனிவருள் சிறந்தவரே! மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடைய யதுவம்சத்தின் சந்ததியையும் நீங்கள் கூறினீர்கள். இப்போது தயை செய்து, அதே யதுவம்சத்தில் அಂசமாக அவதரித்த விஷ்ணு—ஸ்ரீகிருஷ்ணரின்—பலதேவருடன் கூடிய மகிமைமிகு வீரியங்களையும் லீலைகளையும் எங்களுக்கு உரைத்தருளுங்கள்.
Verse 3
अवतीर्य यदोर्वंशे भगवान् भूतभावन: । कृतवान् यानि विश्वात्मा तानि नो वद विस्तरात् ॥ ३ ॥
யது வம்சத்தில் அவதரித்த பூதபாவனன், விஸ்வாத்மா பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் செய்த திருச்செயல்களையும் குணச்சரிதங்களையும் ஆதிமுதல் அந்தம் வரை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।
Verse 4
निवृत्ततर्षैरुपगीयमानाद्भवौषधाच्छ्रोत्रमनोऽभिरामात् । क उत्तमश्लोकगुणानुवादात्पुमान् विरज्येत विना पशुघ्नात् ॥ ४ ॥
குரு-சிஷ்ய பரம்பரையில் பாடப்படும் உத்தமச்லோகனின் குணகதை, பிறப்பு-இறப்பு நோய்க்கு மருந்து; செவி-மனத்திற்கு இனிமை. கொலைகாரன் அல்லது தன்னைத் தானே அழிப்பவன் தவிர யார் இதை விட்டு விலகுவார்?
Verse 5
पितामहा मे समरेऽमरञ्जयै-र्देवव्रताद्यातिरथैस्तिमिङ्गिलै: । दूरत्ययं कौरवसैन्यसागरंकृत्वातरन् वत्सपदं स्म यत्प्लवा: ॥ ५ ॥ द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टमिदं मदङ्गंसन्तानबीजं कुरुपाण्डवानाम् । जुगोप कुक्षिं गत आत्तचक्रोमातुश्च मे य: शरणं गताया: ॥ ६ ॥ वीर्याणि तस्याखिलदेहभाजा-मन्तर्बहि: पूरुषकालरूपै: । प्रयच्छतो मृत्युमुतामृतं चमायामनुष्यस्य वदस्व विद्वन् ॥ ७ ॥
கிருஷ்ணனின் திருவடித் தாமரையின் படகை ஏறி, என் பிதாமகர் அர்ஜுனன் முதலியோர், பீஷ்மர் போன்ற பெருமீன்களெனத் தோன்றிய சேனாதிபதிகள் இருந்த அந்தத் தாண்ட இயலாத கௌரவர் சேனை-கடலை, கன்றின் கால் தடம் போல எளிதில் கடந்தனர். என் தாய் சரணடைந்ததால், சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏந்திய ஆண்டவன் கருவில் புகுந்து, அச்வத்தாமாவின் தீய அஸ்திரத்தால் சுட்டெரிந்துவிடத் துடித்த என் உடலை—குரு-பாண்டவர் குலத்தின் இறுதி விதையை—காத்தான். அதே மாயாமனுஷனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் காலரூபமாக எல்லா தேஹதாரிகளிலும் உள்ளும் புறமும் விளங்கி, ஒருவருக்கு கடுமையான மரணமாகவும் ஒருவருக்கு அமுதமய விடுதலையாகவும் அருள்கிறான்; அறிஞரே, அவன் தெய்வீக வீரியங்களை விளக்குங்கள்।
Verse 6
पितामहा मे समरेऽमरञ्जयै-र्देवव्रताद्यातिरथैस्तिमिङ्गिलै: । दूरत्ययं कौरवसैन्यसागरंकृत्वातरन् वत्सपदं स्म यत्प्लवा: ॥ ५ ॥ द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टमिदं मदङ्गंसन्तानबीजं कुरुपाण्डवानाम् । जुगोप कुक्षिं गत आत्तचक्रोमातुश्च मे य: शरणं गताया: ॥ ६ ॥ वीर्याणि तस्याखिलदेहभाजा-मन्तर्बहि: पूरुषकालरूपै: । प्रयच्छतो मृत्युमुतामृतं चमायामनुष्यस्य वदस्व विद्वन् ॥ ७ ॥
கிருஷ்ணனின் திருவடித் தாமரையின் படகை ஏறி, என் பிதாமகர் அர்ஜுனன் முதலியோர், பீஷ்மர் போன்ற பெருமீன்களெனத் தோன்றிய சேனாதிபதிகள் இருந்த அந்தத் தாண்ட இயலாத கௌரவர் சேனை-கடலை, கன்றின் கால் தடம் போல எளிதில் கடந்தனர். என் தாய் சரணடைந்ததால், சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏந்திய ஆண்டவன் கருவில் புகுந்து, அச்வத்தாமாவின் தீய அஸ்திரத்தால் சுட்டெரிந்துவிடத் துடித்த என் உடலை—குரு-பாண்டவர் குலத்தின் இறுதி விதையை—காத்தான். அதே மாயாமனுஷனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் காலரூபமாக எல்லா தேஹதாரிகளிலும் உள்ளும் புறமும் விளங்கி, ஒருவருக்கு கடுமையான மரணமாகவும் ஒருவருக்கு அமுதமய விடுதலையாகவும் அருள்கிறான்; அறிஞரே, அவன் தெய்வீக வீரியங்களை விளக்குங்கள்।
Verse 7
पितामहा मे समरेऽमरञ्जयै-र्देवव्रताद्यातिरथैस्तिमिङ्गिलै: । दूरत्ययं कौरवसैन्यसागरंकृत्वातरन् वत्सपदं स्म यत्प्लवा: ॥ ५ ॥ द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टमिदं मदङ्गंसन्तानबीजं कुरुपाण्डवानाम् । जुगोप कुक्षिं गत आत्तचक्रोमातुश्च मे य: शरणं गताया: ॥ ६ ॥ वीर्याणि तस्याखिलदेहभाजा-मन्तर्बहि: पूरुषकालरूपै: । प्रयच्छतो मृत्युमुतामृतं चमायामनुष्यस्य वदस्व विद्वन् ॥ ७ ॥
கிருஷ்ணனின் திருவடித் தாமரையின் படகை ஏறி, என் பிதாமகர் அர்ஜுனன் முதலியோர், பீஷ்மர் போன்ற பெருமீன்களெனத் தோன்றிய சேனாதிபதிகள் இருந்த அந்தத் தாண்ட இயலாத கௌரவர் சேனை-கடலை, கன்றின் கால் தடம் போல எளிதில் கடந்தனர். என் தாய் சரணடைந்ததால், சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏந்திய ஆண்டவன் கருவில் புகுந்து, அச்வத்தாமாவின் தீய அஸ்திரத்தால் சுட்டெரிந்துவிடத் துடித்த என் உடலை—குரு-பாண்டவர் குலத்தின் இறுதி விதையை—காத்தான். அதே மாயாமனுஷனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் காலரூபமாக எல்லா தேஹதாரிகளிலும் உள்ளும் புறமும் விளங்கி, ஒருவருக்கு கடுமையான மரணமாகவும் ஒருவருக்கு அமுதமய விடுதலையாகவும் அருள்கிறான்; அறிஞரே, அவன் தெய்வீக வீரியங்களை விளக்குங்கள்।
Verse 8
रोहिण्यास्तनय: प्रोक्तो राम: सङ्कर्षणस्त्वया । देवक्या गर्भसम्बन्ध: कुतो देहान्तरं विना ॥ ८ ॥
ஹே சுகதேவ கோஸ்வாமி! இரண்டாம் சதுர்வ்யூஹத்திலுள்ள சங்கர்ஷணன் ரோஹிணியின் மகனாக பலராமனாய் தோன்றினான் என்று நீங்கள் முன்பே கூறினீர். உடல் மாற்றமின்றி இடமாற்றம் இல்லை என்றால், அவர் முதலில் தேவகியின் கர்ப்பத்தில் இருந்து பின்னர் ரோஹிணியின் கர்ப்பத்தில் எவ்வாறு இருந்தார்? தயவுசெய்து விளக்குங்கள்।
Verse 9
कस्मान्मुकुन्दो भगवान् पितुर्गेहाद् व्रजं गत: । क्व वासं ज्ञातिभि: सार्धं कृतवान् सात्वतांपति: ॥ ९ ॥
முகுந்த பகவான் தந்தை வசுதேவரின் இல்லத்தை விட்டு வ்ரஜத்தில் நந்தரின் இல்லத்திற்குச் சென்றது ஏன்? யாதவ குலத்தின் அதிபதியான ஆண்டவன் வ்ரஜத்தில் தம் உறவினருடன் எங்கு வாசம் செய்தார்?
Verse 10
व्रजे वसन् किमकरोन्मधुपुर्यां च केशव: । भ्रातरं चावधीत् कंसं मातुरद्धातदर्हणम् ॥ १० ॥
கேசவன் வ்ரஜத்தில் வாழ்ந்தபோது, மேலும் மதுபுரி (மதுரா) யில் என்ன செய்தான்? தாயின் சகோதரனான கம்சனை ஏன் அவன் வதைத்தான்? இத்தகைய கொலை சாஸ்திரங்களில் அனுமதிக்கப்படாததே।
Verse 11
देहं मानुषमाश्रित्य कति वर्षाणि वृष्णिभि: । यदुपुर्यां सहावात्सीत् पत्न्य: कत्यभवन् प्रभो: ॥ ११ ॥
பிரபு மனித உடலை ஏற்று வ்ருஷ்ணி வம்சத்தாருடன் யதுபுரியில் எத்தனை ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்? பிரபுவின் மனைவிகள் எத்தனை, மேலும் த்வாரகையில் அவர் எத்தனை ஆண்டுகள் தங்கினார்?
Verse 12
एतदन्यच्च सर्वं मे मुने कृष्णविचेष्टितम् । वक्तुमर्हसि सर्वज्ञ श्रद्दधानाय विस्तृतम् ॥ १२ ॥
ஹே முனிவரே! கிருஷ்ணனின் இவை மட்டுமல்ல, இன்னும் பிற எல்லா லீலைகளையும், ஹே சர்வஜ்ஞரே, எனக்கு விரிவாகச் சொல்லத் தகுதியானவர் நீரே. நான் முழு நம்பிக்கையுடன் கேட்க ஆவலாய் உள்ளேன்; தயவுசெய்து விவரியுங்கள்।
Verse 13
नैषातिदु:सहा क्षुन्मां त्यक्तोदमपि बाधते । पिबन्तं त्वन्मुखाम्भोजच्युतं हरिकथामृतम् ॥ १३ ॥
மரணத்தின் நெருக்கத்தில் எடுத்த விரதத்தால் நான் நீரையும் விட்டேன்; ஆயினும் உங்கள் தாமரைமுகத்திலிருந்து வழியும் ஹரிகதா அமுதத்தை அருந்தும் எனக்கு, மிகத் தாங்கமுடியாத பசி-தாகம் தடையாய் நிற்காது.
Verse 14
सूत उवाच एवं निशम्य भृगुनन्दन साधुवादंवैयासकि: स भगवानथ विष्णुरातम् । प्रत्यर्च्य कृष्णचरितं कलिकल्मषघ्नंव्याहर्तुमारभत भागवतप्रधान: ॥ १४ ॥
சூதர் கூறினார்: ஓ ப்ருகுநந்தனே! மகாராஜ பரீக்ஷித்தின் புனிதமான கேள்விகளை கேட்ட வியாசபுத்திரனும் பரம பகவதனுமான ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி அரசனை மரியாதையுடன் போற்றி, கலியின் களங்கத்தை அழிக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ண சரிதக் கதையை உரைக்கத் தொடங்கினார்.
Verse 15
श्रीशुक उवाच सम्यग्व्यवसिता बुद्धिस्तव राजर्षिसत्तम । वासुदेवकथायां ते यज्जाता नैष्ठिकी रति: ॥ १५ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவர் கூறினார்: ஓ ராஜரிஷிகளில் சிறந்தவரே! உமது புத்தி நன்கு தீர்மானத்தில் நிலைத்துள்ளது; ஏனெனில் வாசுதேவ கதையில் உமக்கு இடையறாத, உறுதியான ரதி (பக்தி-ஆசை) பிறந்துள்ளது.
Verse 16
वासुदेवकथाप्रश्न: पुरुषांस्त्रीन् पुनाति हि । वक्तारं प्रच्छकं श्रोतृंस्तत्पादसलिलं यथा ॥ १६ ॥
வாசுதேவ கதையைப் பற்றிய கேள்வி நிச்சயமாக மூன்று வகையினரையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது—வாக்காளரை, கேட்பவரை (வினாவுபவரை), மற்றும் கேட்போர் அனைவரையும்—பகவானின் பாதத்திலிருந்து வந்த பாதோதகம் (கங்கை) போல.
Verse 17
भूमिर्दृप्तनृपव्याजदैत्यानीकशतायुतै: । आक्रान्ता भूरिभारेण ब्रह्माणं शरणं ययौ ॥ १७ ॥
அரசர் வேடம் பூண்ட அகந்தை கொண்ட அசுரர்களின் எண்ணற்ற படை அணிகளின் பெரும் பாரத்தால் பூமி நெருக்கப்பட்டாள்; அப்போது அவள் அடைக்கலமாக பிரம்மாவை அணைந்தாள்.
Verse 18
गौर्भूत्वाश्रुमुखी खिन्ना क्रन्दन्ती करुणं विभो: । उपस्थितान्तिके तस्मै व्यसनं समवोचत ॥ १८ ॥
பூமாதேவி பசுவின் வடிவம் கொண்டு, கண்ணீர்முகத்துடன் மிகுந்த துயருற்று கருணையுடன் அழுதபடி பிரம்மாவிடம் வந்து தன் துன்பத்தை அறிவித்தாள்।
Verse 19
ब्रह्मा तदुपधार्याथ सह देवैस्तया सह । जगाम सत्रिनयनस्तीरं क्षीरपयोनिधे: ॥ १९ ॥
பூமாதையின் துயரை கேட்ட பிரம்மா, பூமியுடன் சிவபெருமான் மற்றும் பிற தேவர்களோடு சேர்ந்து பாற்கடலின் கரையை அணைந்தார்।
Verse 20
तत्र गत्वा जगन्नाथं देवदेवं वृषाकपिम् । पुरुषं पुरुषसूक्तेन उपतस्थे समाहित: ॥ २० ॥
பாற்கடலின் கரையை அடைந்த தேவர்கள், ஜகந்நாதன், தேவர்களின் தேவன், வृषாகபி எனப் போற்றப்படும் திருமாலைக் புருஷஸூக்த வேதமந்திரங்களை உச்சரித்து ஒருமனத்துடன் வழிபட்டனர்।
Verse 21
गिरं समाधौ गगने समीरितांनिशम्य वेधास्त्रिदशानुवाच ह । गां पौरुषीं मे शृणुतामरा: पुन-र्विधीयतामाशु तथैव मा चिरम् ॥ २१ ॥
தியானநிலையில் பிரம்மா, ஆகாயத்தில் ஒலித்த விஷ்ணுவின் வாக்கை கேட்டார். பின்னர் தேவர்களிடம்—“அமரர்களே, க்ஷீரோதகசாயி விஷ்ணு எனும் பரமபுருஷனின் ஆணையை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்; தாமதமின்றி கவனத்துடன் நிறைவேற்றுங்கள்” என்றார்।
Verse 22
पुरैव पुंसावधृतो धराज्वरोभवद्भिरंशैर्यदुषूपजन्यताम् । स यावदुर्व्या भरमीश्वरेश्वर:स्वकालशक्त्या क्षपयंश्चरेद् भुवि ॥ २२ ॥
பிரம்மா கூறினார்—நாம் விண்ணப்பிப்பதற்கு முன்பே ஆண்டவன் பூமியின் துயரை அறிந்திருந்தான். ஆகவே ஈச்வரேச்வரன் தன் காலசக்தியால் பூமியின் பாரத்தை குறைக்க இவ்வுலகில் நடமாடும் காலம்வரை, நீங்கள் அனைவரும் அங்கங்களாக யது வம்சத்தில் மகன்களாகவும் பேரன்களாகவும் அவதரியுங்கள்।
Verse 23
वसुदेवगृहे साक्षाद् भगवान्पुरुष: पर: । जनिष्यते तत्प्रियार्थं सम्भवन्तु सुरस्त्रिय: ॥ २३ ॥
வசுதேவரின் இல்லத்தில் சாட்சாத் பரமபுருஷன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பிறப்பான்; அவரை மகிழ்விக்க தேவர்களின் மனைவியரும் அவதரிக்கட்டும்.
Verse 24
वासुदेवकलानन्त: सहस्रवदन: स्वराट् । अग्रतो भविता देवो हरे: प्रियचिकीर्षया ॥ २४ ॥
வாசுதேவனின் முதன்மை வெளிப்பாடு அனந்தன்; ஆயிரம் முகங்களுடையவன், சுயாதீனன். ஹரியை மகிழ்விக்க முன்பே அவன் பலதேவனாகத் தோன்றுவான்.
Verse 25
विष्णोर्माया भगवती यया सम्मोहितं जगत् । आदिष्टा प्रभुणांशेन कार्यार्थे सम्भविष्यति ॥ २५ ॥
விஷ்ணுவின் பகவதீ மாயை, அதனால் உலகங்கள் மயங்குகின்றன; ஆண்டவனின் ஆணையால் அவள் தன் சக்திகளுடன் பணிக்காக அவதரிப்பாள்.
Verse 26
श्रीशुक उवाच इत्यादिश्यामरगणान् प्रजापतिपतिर्विभु: । आश्वास्य च महीं गीर्भि: स्वधाम परमं ययौ ॥ २६ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு தேவர்களை அறிவுறுத்தி, பூமியை வார்த்தைகளால் ஆறுதல் அளித்த ப்ரஜாபதி-பதி வல்லமைமிக்க பிரம்மா தன் பரம தாமத்திற்குச் சென்றார்.
Verse 27
शूरसेनो यदुपतिर्मथुरामावसन् पुरीम् । माथुराञ्छूरसेनांश्च विषयान् बुभुजे पुरा ॥ २७ ॥
முன்னொரு காலத்தில் யது குலத் தலைவர் சூரசேனன் மதுரா நகரில் குடியிருந்தான்; அங்கே ‘மாதுர’ மற்றும் ‘சூரசேன’ எனப்படும் பகுதிகளை அனுபவித்தான்.
Verse 28
राजधानी तत: साभूत्सर्वयादवभूभुजाम् । मथुरा भगवान् यत्र नित्यं सन्निहितो हरि: ॥ २८ ॥
அந்நாள்முதல் மथுரா எல்லா யாதவ அரசர்களின் தலைநகராயிற்று. எங்கு பகவான் ஹரி ஸ்ரீகிருஷ்ணர் நித்தமும் வாசம் செய்கிறாரோ, அதனால் மथுரா நகரமும் அதன் நாட்டும் அவருடன் மிக நெருங்கிய தொடர்புடையது.
Verse 29
तस्यां तु कर्हिचिच्छौरिर्वसुदेव: कृतोद्वह: । देवक्या सूर्यया सार्धं प्रयाणे रथमारुहत् ॥ २९ ॥
ஒரு காலத்தில் சூர வம்சத்தவர் வசுதேவர் தேவகியை மணந்தார். திருமணத்திற்குப் பின், புதுமணப் பெண்ணான தேவகியுடன் இல்லம் திரும்ப ரதத்தில் ஏறினார்.
Verse 30
उग्रसेनसुत: कंस: स्वसु: प्रियचिकीर्षया । रश्मीन् हयानां जग्राह रौक्मै रथशतैर्वृत: ॥ ३० ॥
உக்ரசேனனின் மகன் கம்சன், தன் சகோதரி தேவகியை மகிழ்விக்க, குதிரைகளின் கட்டுப்பாட்டைத் தானே பிடித்து சாரதியாக ஆனான். அவன் நூற்றுக்கணக்கான பொன் ரதங்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.
Verse 31
चतु:शतं पारिबर्हं गजानां हेममालिनाम् । अश्वानामयुतं सार्धं रथानां च त्रिषट्शतम् ॥ ३१ ॥ दासीनां सुकुमारीणां द्वे शते समलङ्कृते । दुहित्रे देवक: प्रादाद् याने दुहितृवत्सल: ॥ ३२ ॥
மகள்மேல் பேரன்புடைய அரசன் தேவகன், புறப்படும் வேளையில் தேவகிக்கு சீதனமாக அளித்தான்—பொன் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நானூறு யானைகள், பத்தாயிரம் குதிரைகள், ஆயிரத்து எட்டுநூறு ரதங்கள், மேலும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இருநூறு அழகிய இளம்பெண் பணிப்பெண்கள்.
Verse 32
चतु:शतं पारिबर्हं गजानां हेममालिनाम् । अश्वानामयुतं सार्धं रथानां च त्रिषट्शतम् ॥ ३१ ॥ दासीनां सुकुमारीणां द्वे शते समलङ्कृते । दुहित्रे देवक: प्रादाद् याने दुहितृवत्सल: ॥ ३२ ॥
மகள்மேல் பேரன்புடைய அரசன் தேவகன், புறப்படும் வேளையில் தேவகிக்கு சீதனமாக அளித்தான்—பொன் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நானூறு யானைகள், பத்தாயிரம் குதிரைகள், ஆயிரத்து எட்டுநூறு ரதங்கள், மேலும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இருநூறு அழகிய இளம்பெண் பணிப்பெண்கள்.
Verse 33
शङ्खतूर्यमृदङ्गाश्च नेदुर्दुन्दुभय: समम् । प्रयाणप्रक्रमे तात वरवध्वो: सुमङ्गलम् ॥ ३३ ॥
அன்பு மகனே! மணமக்கள் பயணத்தைத் தொடங்கத் தயாரானபோது, அவர்களின் மங்களகரமான பயணத்திற்காக சங்குகள், தாரைகள், முரசுகள் மற்றும் பேரிகைகள் அனைத்தும் ஒன்றாக முழங்கின.
Verse 34
पथि प्रग्रहिणं कंसमाभाष्याहाशरीरवाक् । अस्यास्त्वामष्टमो गर्भो हन्ता यां वहसेऽबुध ॥ ३४ ॥
கம்சன் குதிரைகளின் லகானைப் பிடித்துக்கொண்டு தேரை ஓட்டிச் சென்றபோது, ஓர் அசரீரி (உருவமற்ற குரல்) அவனிடம், 'அடேய் மூடனே! நீ யாரை அழைத்துச் செல்கிறாயோ, அவளுடைய எட்டாவது குழந்தை உன்னைக் கொல்லும்!' என்று கூறியது.
Verse 35
इत्युक्त: स खल: पापो भोजानां कुलपांसन: । भगिनीं हन्तुमारब्धं खड्गपाणि: कचेऽग्रहीत् ॥ ३५ ॥
இதைக் கேட்டவுடனே, போஜ வம்சத்திற்கே களங்கம் விளைவிக்கும் அந்தப் பாவியான கம்சன், தன் சகோதரியைக் கொல்லத் துணிந்தான். அவன் கையில் வாளை ஏந்தி, அவளுடைய கூந்தலைப் பற்றினான்.
Verse 36
तं जुगुप्सितकर्माणं नृशंसं निरपत्रपम् । वसुदेवो महाभाग उवाच परिसान्त्वयन् ॥ ३६ ॥
இழிவான செயலைச் செய்யத் துணிந்த, கொடூரமான மற்றும் வெட்கமற்ற கம்சனைச் சமாதானப்படுத்த விரும்பி, மகாத்மாவான வசுதேவர் அவனிடம் பின்வருமாறு கூறினார்.
Verse 37
श्रीवसुदेव उवाच श्लाघनीयगुण: शूरैर्भवान् भोजयशस्कर: । स कथं भगिनीं हन्यात् स्त्रियमुद्वाहपर्वणि ॥ ३७ ॥
ஸ்ரீ வசுதேவர் கூறினார்: என் அன்பு மைத்துனரே! நீங்கள் போஜ வம்சத்தின் புகழை உயர்த்துபவர்; மாவீரர்கள் உங்கள் குணங்களைப் போற்றுகிறார்கள். இத்தகைய நீங்கள், திருமண வைபவத்தின் போது ஒரு பெண்ணை, அதுவும் உங்கள் சொந்த சகோதரியை எப்படிக் கொல்ல முடியும்?
Verse 38
मृत्युर्जन्मवतां वीर देहेन सह जायते । अद्य वाब्दशतान्ते वा मृत्युर्वै प्राणिनां ध्रुव: ॥ ३८ ॥
ஓ வீரா! பிறந்தவர்க்கு மரணம் நிச்சயம்; உடலோடு மரணமும் பிறக்கிறது. இன்று ஆகட்டும் நூறு ஆண்டுகள் முடிவில் ஆகட்டும், உயிர்களுக்கு மரணம் உறுதி.
Verse 39
देहे पञ्चत्वमापन्ने देही कर्मानुगोऽवश: । देहान्तरमनुप्राप्य प्राक्तनं त्यजते वपु: ॥ ३९ ॥
இந்த உடல் பஞ்சபூதங்களாகச் சிதைந்தபோது, தேஹி கர்மவசத்தால் மற்றொரு உடலைப் பெற்று, முன் உடலைத் துறக்கிறான்.
Verse 40
व्रजंस्तिष्ठन् पदैकेन यथैवैकेन गच्छति । यथा तृणजलौकैवं देही कर्मगतिं गत: ॥ ४० ॥
பாதையில் செல்லும் ஒருவர் ஒரு காலைக் குத்தி மற்றைக் காலால் முன்னே செல்பதுபோல், அல்லது கீரை இலைப்புழு ஒரு இலைக்கு சென்று முந்தையதை விடுவதுபோல், தேஹி கர்மகதியால் மற்றொரு உடலைச் சார்ந்து முன் உடலைத் துறக்கிறான்.
Verse 41
स्वप्ने यथा पश्यति देहमीदृशंमनोरथेनाभिनिविष्टचेतन: । दृष्टश्रुताभ्यां मनसानुचिन्तयन्प्रपद्यते तत् किमपि ह्यपस्मृति: ॥ ४१ ॥
கனவில் மனோரதத்தில் மூழ்கிய சித்தம் கண்டதும் கேட்டதும் மனத்தில் சிந்தித்து வேறு வேறு உடல்களில் தன்னைப் பார்த்து இப்போதைய உடலை மறப்பதுபோல், அதேபோல் மறதியால் ஜீவன் இவ்வுடலை விட்டுப் பிற உடலை ஏற்கிறான்.
Verse 42
यतो यतो धावति दैवचोदितंमनो विकारात्मकमाप पञ्चसु । गुणेषु मायारचितेषु देह्यसौप्रपद्यमान: सह तेन जायते ॥ ४२ ॥
மரண வேளையில் தெய்வத் தூண்டுதலால் விகாரமயமான மனம் மாயை அமைத்த பஞ்சகுணங்களில் எங்கே எங்கே ஓடுகிறதோ, தேஹி அதற்கேற்ற உடலை அடைகிறான். உடல் மாற்றம் மனத்தின் அலைச்சலால் உண்டாகிறது.
Verse 43
ज्योतिर्यथैवोदकपार्थिवेष्वद:समीरवेगानुगतं विभाव्यते । एवं स्वमायारचितेष्वसौ पुमान्गुणेषु रागानुगतो विमुह्यति ॥ ४३ ॥
எண்ணெய் அல்லது நீரில் சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்களின் ஒளி பிரதிபலித்து காற்றின் வேகத்தால் அசைந்தால் அது சிலவேளை வட்டமாகவும் சிலவேளை நீளமாகவும் தோன்றுவது போல, ஜீவன் தன் மாயையால் அமைந்த குணங்களில் ஆசக்தியால் மூழ்கி அறியாமையால் பல வெளிப்பாடுகளைத் தன் அடையாளமாக எண்ணி மயங்குகிறான்।
Verse 44
तस्मान् कस्यचिद्द्रोहमाचरेत् स तथाविध: । आत्मन: क्षेममन्विच्छन् द्रोग्धुर्वै परतो भयम् ॥ ४४ ॥
ஆகையால் யாரிடமும் துரோகம் அல்லது பொறாமை செய்யக்கூடாது. தன் நலனை நாடுபவன் துரோகியாகாதிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் துரோகிக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பகைவரிடமிருந்து அச்சமே விளையும்।
Verse 45
एषा तवानुजा बाला कृपणा पुत्रिकोपमा । हन्तुं नार्हसि कल्याणीमिमां त्वं दीनवत्सल: ॥ ४५ ॥
இவள் உன் இளைய சகோதரி—ஏழைத் தன்மையுடைய இளம்பெண்—மகள்போலவே. நீ துன்புற்றோருக்கு கருணையுள்ளவன்; ஆகவே இந்த நற்குணமுடையவளை கொல்லுதல் உனக்குச் சரியல்ல, அன்புடன் காத்தருள வேண்டும்।
Verse 46
श्रीशुक उवाच एवं स सामभिर्भेदैर्बोध्यमानोऽपि दारुण: । न न्यवर्तत कौरव्य पुरुषादाननुव्रत: ॥ ४६ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: ஓ கௌரவ குலச்சிறந்தவனே! சாமமும் பேதமும் கொண்டு அறிவுறுத்தப்பட்டாலும் அந்தக் கொடூரன் கம்சன் திரும்பவில்லை; அவன் ராக்ஷசப் பண்பைத் தொடர்ந்து நடந்தவன். பாவத்தின் பலனை இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவன் பொருட்படுத்தவில்லை।
Verse 47
निर्बन्धं तस्य तं ज्ञात्वा विचिन्त्यानकदुन्दुभि: । प्राप्तं कालं प्रतिव्योढुमिदं तत्रान्वपद्यत ॥ ४७ ॥
கம்சன் தேவகியை கொல்லத் தீர்மானித்திருப்பதை அறிந்த ஆனகதுந்துபி வாசுதேவன் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான். நெருங்கிய மரண அபாயத்தைத் தடுக்க அங்கேயே வேறு ஒரு திட்டத்தை அவன் மேற்கொண்டான்।
Verse 48
मृत्युर्बुद्धिमतापोह्यो यावद्बुद्धिबलोदयम् । यद्यसौ न निवर्तेत नापराधोऽस्ति देहिन: ॥ ४८ ॥
அறிவும் உடல்வலமும் உள்ளவரை, அறிவுடையவன் மரணத்தைத் தவிர்க்க முயல வேண்டும்; இதுவே உடலுடையோரின் கடமை. ஆனால் முயன்றும் மரணம் தவிர்க்க முடியாவிட்டால், மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் ஒருவன் குற்றம் செய்பவன் அல்லன்.
Verse 49
प्रदाय मृत्यवे पुत्रान् मोचये कृपणामिमाम् । सुता मे यदि जायेरन् मृत्युर्वा न म्रियेत चेत् ॥ ४९ ॥ विपर्ययो वा किं न स्याद् गतिर्धातुर्दुरत्यया । उपस्थितो निवर्तेत निवृत्त: पुनरापतेत् ॥ ५० ॥
வசுதேவர் சிந்தித்தார்: மரணத்தின் உருவமான கம்சனுக்கு என் புதல்வர்களை ஒப்படைத்து இந்த ஏழை தேவகியை நான் காப்பேன். என் மகன்கள் பிறக்காமலும் இருக்கலாம், அல்லது கம்சன் முன்பே இறக்கலாம்; அல்லது விதியின் கடந்து செல்ல முடியாத போக்கினால் என் மகன்களில் ஒருவன் அவனை வதம் செய்யலாம். இப்போது வாக்குறுதி அளித்தால் உடனடி அச்சம் விலகும்; காலப்போக்கில் கம்சன் இறந்தால் எனக்கு அச்சமே இல்லை।
Verse 50
प्रदाय मृत्यवे पुत्रान् मोचये कृपणामिमाम् । सुता मे यदि जायेरन् मृत्युर्वा न म्रियेत चेत् ॥ ४९ ॥ विपर्ययो वा किं न स्याद् गतिर्धातुर्दुरत्यया । उपस्थितो निवर्तेत निवृत्त: पुनरापतेत् ॥ ५० ॥
வசுதேவர் சிந்தித்தார்: மரணத்தின் உருவமான கம்சனுக்கு என் புதல்வர்களை ஒப்படைத்து இந்த ஏழை தேவகியை நான் காப்பேன். என் மகன்கள் பிறக்காமலும் இருக்கலாம், அல்லது கம்சன் முன்பே இறக்கலாம்; அல்லது விதியின் கடந்து செல்ல முடியாத போக்கினால் என் மகன்களில் ஒருவன் அவனை வதம் செய்யலாம். இப்போது வாக்குறுதி அளித்தால் உடனடி அச்சம் விலகும்; காலப்போக்கில் கம்சன் இறந்தால் எனக்கு அச்சமே இல்லை।
Verse 51
अग्नेर्यथा दारुवियोगयोगयो-रदृष्टतोऽन्यन्न निमित्तमस्ति । एवं हि जन्तोरपि दुर्विभाव्य:शरीरसंयोगवियोगहेतु: ॥ ५१ ॥
காணாத காரணத்தால் தீ ஒன்று ஒரு மரத்துண்டைத் தாண்டி அடுத்ததைக் கொளுத்துவது போல, அதன் காரணம் விதியே. அதுபோலவே உயிர் ஒரு உடலை ஏற்று மற்றொன்றை விட்டு நீங்குவதற்கான காரணமும் அறிதற்கரியது; அது காணாத தெய்வவிதி தவிர வேறில்லை.
Verse 52
एवं विमृश्य तं पापं यावदात्मनिदर्शनम् । पूजयामास वै शौरिर्बहुमानपुर:सरम् ॥ ५२ ॥
தன் அறிவின் எல்லை வரை இவ்வாறு சிந்தித்த பின், சௌரி வசுதேவர் அந்தப் பாவி கம்சனிடம் மிகுந்த மரியாதையுடன் தன் முன்மொழிவை பணிவுடன் சமர்ப்பித்தார்.
Verse 53
प्रसन्नवदनाम्भोजो नृशंसं निरपत्रपम् । मनसा दूयमानेन विहसन्निदमब्रवीत् ॥ ५३ ॥
தேவகிக்கு அபாயம் வந்ததால் வாசுதேவரின் மனம் கலங்கியது; ஆயினும் கொடூரமும் வெட்கமற்ற பாவியுமான கம்சனை மகிழ்விக்க வெளிப்படையாக புன்னகைத்து இவ்வாறு கூறினார்।
Verse 54
श्रीवसुदेव उवाच न ह्यस्यास्ते भयं सौम्य यद् वैसाहाशरीरवाक् । पुत्रान् समर्पयिष्येऽस्या यतस्ते भयमुत्थितम् ॥ ५४ ॥
வாசுதேவர் கூறினார்—ஓ சாந்தனே, மறைமுகமான அபசகுன வாக்கை கேட்டாலும் உனக்கு உன் சகோதரி தேவகியால் பயமில்லை; உன் பயம் அவளுடைய புதல்வர்களாலே எழுந்தது. ஆகவே உன் பயத்திற்குக் காரணமான அந்தப் புதல்வர்கள் பிறந்தவுடன் அவர்களை எல்லாம் உன் கைகளில் ஒப்படைப்பேன்।
Verse 55
श्रीशुक उवाच स्वसुर्वधान्निववृते कंसस्तद्वाक्यसारवित् । वसुदेवोऽपि तं प्रीत: प्रशस्य प्राविशद् गृहम् ॥ ५५ ॥
ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—வாசுதேவரின் வாக்கின் சாரத்தை உணர்ந்த கம்சன், அவ்வாக்கில் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டு, தன் சகோதரியை கொல்லாமல் விலகினான். வாசுதேவரும் கம்சனிடம் திருப்தியடைந்து, அவனை மேலும் சமாதானப்படுத்தி புகழ்ந்து தன் இல்லத்திற்குள் சென்றார்।
Verse 56
अथ काल उपावृत्ते देवकी सर्वदेवता । पुत्रान् प्रसुषुवे चाष्टौ कन्यां चैवानुवत्सरम् ॥ ५६ ॥
பின்னர் காலம் காலமாக, ஒவ்வொரு ஆண்டும் உரிய நேரம் வந்தபோது, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் தாயான தேவகி தொடர்ச்சியாகப் பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். இவ்வாறு அவள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எட்டு மகன்களையும் ஒரு மகளையும் பெற்றாள்।
Verse 57
कीर्तिमन्तं प्रथमजं कंसायानकदुन्दुभि: । अर्पयामास कृच्छ्रेण सोऽनृतादतिविह्वल: ॥ ५७ ॥
வாக்குறுதியை மீறி பொய்யனாகிவிடுவேனோ என்ற பயத்தால் வாசுதேவர் (ஆனகதுந்துபி) மிகுந்த கலக்கமடைந்தார்; ஆகவே பெரும் வேதனையுடன் தன் முதற்பேறு மகன் கீர்த்திமானை கம்சனின் கைகளில் ஒப்படைத்தார்।
Verse 58
किं दु:सहं नु साधूनां विदुषां किमपेक्षितम् । किमकार्यं कदर्याणां दुस्त्यजं किं धृतात्मनाम् ॥ ५८ ॥
சத்தியத்தில் நிலைபெற்ற சாதுக்களுக்கு எது தாங்க முடியாத துயரம்? பரமத் தத்துவத்தை அறிந்த தூய பக்தர்களுக்கு இன்னும் என்ன எதிர்பார்ப்பு? கீழ்மையானவர்களுக்கு எது செய்யத் தடை? ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்காக முழு சரணடைந்த உறுதியானவர்களுக்கு எது துறக்க இயலாதது?
Verse 59
दृष्ट्वा समत्वं तच्छौरे: सत्ये चैव व्यवस्थितिम् । कंसस्तुष्टमना राजन् प्रहसन्निदमब्रवीत् ॥ ५९ ॥
அரசே! சத்தியத்தில் நிலைத்த வஸுதேவர், குழந்தையை அளிப்பதில் முழு சமநிலையுடன் இருந்ததைப் பார்த்த கம்சன் மகிழ்ந்தான்; புன்னகையுடன் இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 60
प्रतियातु कुमारोऽयं न ह्यस्मादस्ति मे भयम् । अष्टमाद् युवयोर्गर्भान्मृत्युर्मे विहित: किल ॥ ६० ॥
வஸுதேவரே! இந்தக் குழந்தையை மீண்டும் எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள்; இதனால் எனக்கு அச்சமில்லை. உங்களுக்கும் தேவகிக்கும் பிறக்கும் எட்டாவது கருவிலிருந்து பிறக்கும் குழந்தையாலே என் மரணம் விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
Verse 61
तथेति सुतमादाय ययावानकदुन्दुभि: । नाभ्यनन्दत तद्वाक्यमसतोऽविजितात्मन: ॥ ६१ ॥
‘அப்படியே’ என்று கூறி ஆனகதுந்துபி வஸுதேவர் குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றார்; ஆனால் கம்சன் பொய்மையும் தன்னடக்கமின்மையும் உடையவன் என்பதால், அவன் சொல்வதை வஸுதேவர் நம்பவில்லை.
Verse 62
नन्दाद्या ये व्रजे गोपा याश्चामीषां च योषित: । वृष्णयो वसुदेवाद्या देवक्याद्या यदुस्त्रिय: ॥ ६२ ॥ सर्वे वै देवताप्राया उभयोरपि भारत । ज्ञातयो बन्धुसुहृदो ये च कंसमनुव्रता: ॥ ६३ ॥
வ்ரஜத்தில் நந்த மகாராஜர் முதலிய கோபர்கள் மற்றும் அவர்களின் மனைவிகள்; அதுபோல வ்ருஷ்ணி வம்சத்தில் வஸுதேவர், தேவகி முதலியோர் மற்றும் யது வம்சப் பெண்கள்—பாரத குலச் சிறந்தவரே! இவ்விரு தரப்பினரும் பெரும்பாலும் தேவர்களே. நந்தர், வஸுதேவர் ஆகியோரின் உறவினர், நண்பர், நல்வாழ்த்தினர், மேலும் வெளிப்படையாக கம்சனைப் பின்பற்றுபவர்களாகத் தோன்றியவர்களும்—அனைவரும் தேவர்களே.
Verse 63
नन्दाद्या ये व्रजे गोपा याश्चामीषां च योषित: । वृष्णयो वसुदेवाद्या देवक्याद्या यदुस्त्रिय: ॥ ६२ ॥ सर्वे वै देवताप्राया उभयोरपि भारत । ज्ञातयो बन्धुसुहृदो ये च कंसमनुव्रता: ॥ ६३ ॥
பரத குலத்தில் சிறந்தவரே! நந்த மகாராஜர் தலைமையிலான பிருந்தாவனவாசிகள், இடையர்கள் மற்றும் அவர்களது மனைவியர், வசுதேவர் மற்றும் தேவகி தலைமையிலான யாதவ குலத்தினர் அனைவரும் தேவர்களே. கம்சனைப் பின்பற்றுபவர்களாகத் தோன்றியவர்களும் தேவர்களே ஆவர்.
Verse 64
एतत् कंसाय भगवाञ्छशंसाभ्येत्य नारद: । भूमेर्भारायमाणानां दैत्यानां च वधोद्यमम् ॥ ६४ ॥
ஒருமுறை நாரத முனிவர் கம்சனை அணுகி, பூமிக்கு பாரமாக இருக்கும் அசுரர்களை அழிக்க மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சியைப் பற்றிக் கூறினார். இதைக் கேட்ட கம்சன் பெரும் அச்சமும் சந்தேகமும் கொண்டான்.
Verse 65
ऋषेर्विनिर्गमे कंसो यदून् मत्वा सुरानिति । देवक्या गर्भसम्भूतं विष्णुं च स्ववधं प्रति ॥ ६५ ॥ देवकीं वसुदेवं च निगृह्य निगडैर्गृहे । जातं जातमहन् पुत्रं तयोरजनशङ्कया ॥ ६६ ॥
நாரத முனிவர் சென்ற பிறகு, யாதவ குலத்தினர் அனைவரும் தேவர்கள் என்றும், தேவகியின் வயிற்றில் பிறக்கும் எந்தக் குழந்தையும் விஷ்ணுவாக இருக்கலாம் என்றும் கம்சன் நினைத்தான். தனது மரணத்திற்குப் பயந்து, கம்சன் வசுதேவரையும் தேவகியையும் கைது செய்து இரும்புச் சங்கிலிகளால் பிணைத்தான். ஒவ்வொரு குழந்தையையும் விஷ்ணுவாக சந்தேகித்து, விஷ்ணுவே தன்னைக் கொல்வார் என்ற தீர்க்கதரிசனத்தினால் அவர்களை வரிசையாகக் கொன்றான்.
Verse 66
ऋषेर्विनिर्गमे कंसो यदून् मत्वा सुरानिति । देवक्या गर्भसम्भूतं विष्णुं च स्ववधं प्रति ॥ ६५ ॥ देवकीं वसुदेवं च निगृह्य निगडैर्गृहे । जातं जातमहन् पुत्रं तयोरजनशङ्कया ॥ ६६ ॥
நாரத முனிவர் சென்ற பிறகு, யாதவ குலத்தினர் அனைவரும் தேவர்கள் என்றும், தேவகியின் வயிற்றில் பிறக்கும் எந்தக் குழந்தையும் விஷ்ணுவாக இருக்கலாம் என்றும் கம்சன் நினைத்தான். தனது மரணத்திற்குப் பயந்து, கம்சன் வசுதேவரையும் தேவகியையும் கைது செய்து இரும்புச் சங்கிலிகளால் பிணைத்தான். ஒவ்வொரு குழந்தையையும் விஷ்ணுவாக சந்தேகித்து, விஷ்ணுவே தன்னைக் கொல்வார் என்ற தீர்க்கதரிசனத்தினால் அவர்களை வரிசையாகக் கொன்றான்.
Verse 67
मातरं पितरं भ्रातृन् सर्वांश्च सुहृदस्तथा । घ्नन्ति ह्यसुतृपो लुब्धा राजान: प्रायशो भुवि ॥ ६७ ॥
இந்த பூமியில் புலன் இன்பத்திற்காக பேராசை கொண்ட மன்னர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் எதிரிகளை கண்மூடித்தனமாக கொல்கிறார்கள். தங்கள் சொந்த விருப்பங்களை நிறைவேற்ற, அவர்கள் யாரையும், தங்கள் தாய், தந்தை, சகோதரர்கள் அல்லது நண்பர்களைக் கூட கொல்லக்கூடும்.
Verse 68
आत्मानमिह सञ्जातं जानन्प्राग् विष्णुना हतम् । महासुरं कालनेमिं यदुभि: स व्यरुध्यत ॥ ६८ ॥
நாரதரிடமிருந்து, முன்ஜன்மத்தில் தாம் மகாசுரன் காலநேமி என்றும் விஷ்ணுவால் கொல்லப்பட்டவன் என்றும் அறிந்த கம்சன், யது வம்சத்துடன் தொடர்புடைய அனைவரிடமும் பொறாமை கொண்டான்।
Verse 69
उग्रसेनं च पितरं यदुभोजान्धकाधिपम् । स्वयं निगृह्य बुभुजे शूरसेनान् महाबल: ॥ ६९ ॥
மகாபலன் கம்சன், யது-போஜ-அந்தக குலங்களின் அரசனான தன் தந்தை உக்ரசேனனைத் தானே சிறைபடுத்தி, சூரசேன நாடுகளைத் தானே ஆட்சி செய்தான்।
Frequently Asked Questions
Parīkṣit treats Kṛṣṇa-kathā as the direct remedy for saṁsāra (repeated birth and death) and as the consummation of paramparā knowledge. Facing imminent death, he demonstrates the Bhagavata’s ideal: exclusive absorption in Vāsudeva through hearing, which eclipses bodily hunger and thirst and fixes consciousness in the true goal (puruṣārtha) of liberation through bhakti.
Kaṁsa’s reaction to the prophecy shows adharma rooted in envy and fear: he is ready to murder his own sister, violating basic kṣatriya and human ethics. Vasudeva counters with dharmic reasoning—inevitability of death, transmigration, and the karmic consequences of envy—yet Kaṁsa’s rākṣasa-like disposition makes him indifferent to sin, illustrating how power divorced from dharma becomes destructive.
The chapter states that many associates in the Yadu-Vṛṣṇi line and Vraja community are devas taking birth by Viṣṇu’s order to assist the Lord’s mission of reducing the earth’s burden and participating in His līlā. This frames Kṛṣṇa’s advent as a coordinated cosmic event (poṣaṇa/rakṣā) while preserving the intimacy of humanlike relationships central to līlā.
In many transmitted editions and compiled datasets, repetitions can appear due to recension overlaps, formatting duplication, or editorial aggregation. Interpreting the chapter’s intent, the repeated passage reinforces Parīkṣit’s personal indebtedness to Kṛṣṇa’s protection and his urgency to hear the Lord’s transcendental qualities.