Adhyaya 5

Verse 1

मैत्रेय उवाच भवो भवान्या निधनं प्रजापते- रसत्कृताया अवगम्य नारदात् । स्वपार्षदसैन्यं च तदध्वरर्भुभि- र्विद्रावितं क्रोधमपारमादधे ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—தக்ஷனின் அவமதிப்பால் சதி உயிர்நீத்தாள் என்றும், ரிபு தேவர்கள் சிவனின் பார்ஷத சேனையை விரட்டியடித்தனர் என்றும் நாரதரிடமிருந்து அறிந்ததும், பகவான் சிவனுக்கு அளவற்ற கோபம் எழுந்தது.

Verse 2

क्रुद्ध: सुदष्टौष्ठपुट: स धूर्जटि- र्जटां तडिद्वह्निसटोग्ररोचिषम् । उत्कृत्य रुद्र: सहसोत्थितो हसन् गम्भीरनादो विससर्ज तां भुवि ॥ २ ॥

மிகுந்த கோபத்தில் தூர்ஜடி சிவன் பற்களால் உதடுகளை அழுத்தி, தலையிலிருந்து ஒரு ஜடையைப் பறித்தெடுத்தான்; அது மின்னலைப் போலவும் தீயைப் போலவும் கொழுந்தெழுந்து எரிந்தது. உடனே எழுந்து, பித்தனெனச் சிரித்தபடி, ஆழ்ந்த கர்ஜனையுடன் அதை பூமியில் எறிந்தான்.

Verse 3

ततोऽतिकायस्तनुवा स्पृशन्दिवं सहस्रबाहुर्घनरुक् त्रिसूर्यद‍ृक् । करालदंष्ट्रो ज्वलदग्निमूर्धज: कपालमाली विविधोद्यतायुध: ॥ ३ ॥

அப்போது வானத்தைத் தொடும் அளவுக்கு மாபெரும் உடலுடன், மூன்று சூரியர்களின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் பயங்கர கருநிற அசுரன் தோன்றினான். அவன் பற்கள் கொடூரம்; தலையிலுள்ள முடி எரியும் தீப்பொறிபோல்; ஆயிரம் கரங்களுடன் பலவகை ஆயுதங்களை உயர்த்தி, மனிதத் தலைகளின் மாலையை அணிந்திருந்தான்.

Verse 4

तं किं करोमीति गृणन्तमाह बद्धाञ्जलिं भगवान् भूतनाथ: । दक्षं सयज्ञं जहि मद्भटानां त्वमग्रणी रुद्र भटांशको मे ॥ ४ ॥

அந்தப் பெருந்தேவன் கைகூப்பி, “என் ஆண்டவா, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றான். அப்போது பூதநாதனாகிய பகவான் சிவன் கட்டளையிட்டார்— “நீ என் உடலிலிருந்து பிறந்தவன்; என் கணங்களின் தலைவன். ஆகவே யாகத்தில் தக்ஷனையும் அவன் படையினரையும் கொன்று விடு।”

Verse 5

आज्ञप्त एवं कुपितेन मन्युना स देवदेवं परिचक्रमे विभुम् । मेने तदात्मानमसङ्गरंहसा महीयसां तात सह: सहिष्णुम् ॥ ५ ॥

கோபத்தால் ஆணையிடப்பட்ட அவன், தேவர்களின் தேவனாகிய மகாவிபுவான ருத்ரனைச் சுற்றி வலம் வந்தான். மகான்களின் பொறுமையையும் எதிர்கொள்ளும் அளவுக்கு தன்னிடம் தடையற்ற வேகம்-வலிமை உள்ளது என எண்ணினான்.

Verse 6

अन्वीयमान: स तु रुद्रपार्षदै- र्भृशं नदद्‌भिर्व्यनदत्सुभैरवम् । उद्यम्य शूलं जगदन्तकान्तकं सम्प्राद्रवद् घोषणभूषणाङ्‌घ्रि: ॥ ६ ॥

ருத்ரனின் பர்ஷதர்கள் அவனைத் தொடர்ந்து, மிகுந்த கூச்சலுடன் பயங்கர ஒலியை எழுப்பினர். உலகாந்தகனையும் அழிக்க வல்ல அச்சமூட்டும் திரிசூலத்தை உயர்த்தி அவன் ஓடினான்; அவன் கால்களில் இருந்த வளையங்கள் கர்ஜிப்பதுபோல் ஒலித்தன.

Verse 7

अथर्त्विजो यजमान: सदस्या: ककुभ्युदीच्यां प्रसमीक्ष्य रेणुम् । तम: किमेतत्कुत एतद्रजोऽभू- दिति द्विजा द्विजपत्‍न्यश्च दध्यु: ॥ ७ ॥

அப்போது யாகமண்டபத்தில் இருந்த ரித்விகர்கள், யஜமானன், சபையினர், பிராமணர்கள் மற்றும் அவர்களின் மனைவிகள் வடதிசையில் எழுந்த தூசியைக் கண்டு எண்ணினர்— “இது என்ன இருள்? இந்தத் தூசி எங்கிருந்து வந்தது?”

Verse 8

वाता न वान्ति न हि सन्ति दस्यव: प्राचीनबर्हिर्जीवति होग्रदण्ड: । गावो न काल्यन्त इदं कुतो रजो लोकोऽधुना किं प्रलयाय कल्पते ॥ ८ ॥

அவர்கள் ஊகித்தனர்— “காற்று வீசவில்லை; கொள்ளையர்களும் இல்லை; கடும் தண்டனை வழங்கும் பிராசீனபர்ஹி அரசன் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறான். மாடுகளும் நகரவில்லை; அப்படியெனில் இந்தத் தூசி எங்கிருந்து? இப்போது உலகப் பிரளயம் வரப் போகிறதா?”

Verse 9

प्रसूतिमिश्रा: स्त्रिय उद्विग्नचित्ता ऊचुर्विपाको वृजिनस्यैव तस्य । यत्पश्यन्तीनां दुहितृणां प्रजेश: सुतां सतीमवदध्यावनागाम् ॥ ९ ॥

தக்ஷனின் மனைவி பிரசூதி மற்றும் பிற பெண்கள் மிகுந்த கலக்கத்துடன் கூறினர்—இது தக்ஷன் செய்த பாவத்தின் விளைவே; குற்றமற்ற சதி, தன் சகோதரிகள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, உடலைத் துறந்து விண்ணுலகம் சென்றாள்।

Verse 10

यस्त्वन्तकाले व्युप्तजटाकलाप: स्वशूलसूच्यर्पितदिग्गजेन्द्र: । वितत्य नृत्यत्युदितास्त्रदोर्ध्वजान् उच्चाट्टहासस्तनयित्नुभिन्नदिक् ॥ १० ॥

பிரளய நேரத்தில் பரம சிவனின் சடைகள் சிதறி விரிகின்றன; அவர் திரிசூலத்தால் திசைகளின் அதிபதிகளைத் துளைக்கிறார். கொடிபோல் உயர்ந்த கரங்களை விரித்து, அட்டஹாசம் செய்து பெருமிதமாய் நடனம் ஆடுகிறார்; இடியொலி திசைகளைப் பிளப்பதுபோல் தோன்றும்।

Verse 11

अमर्षयित्वा तमसह्यतेजसं मन्युप्लुतं दुर्निरीक्ष्यं भ्रुकुट्या । करालदंष्ट्राभिरुदस्तभागणं स्यात्स्वस्ति किं कोपयतो विधातु: ॥ ११ ॥

தாங்க முடியாத ஒளியுடன், கோபத்தில் மூழ்கி, பார்க்கவே அச்சமூட்டும் அந்தப் பெரும் கருநிறப் புருஷன் பயங்கரப் பற்களை வெளிப்படுத்தினான். புருவச் சுளிப்பால் வானிலுள்ள ஒளிமண்டலங்களைச் சிதறடித்து, தன் கூர்மையான தேஜஸால் மூடினான்; இவ்வாறு கோபித்த விதாதாவின் முன் யாருக்கு நலம் உண்டாகும்?

Verse 12

बह्वेवमुद्विग्नद‍ृशोच्यमाने जनेन दक्षस्य मुहुर्महात्मन: । उत्पेतुरुत्पाततमा: सहस्रशो भयावहा दिवि भूमौ च पर्यक् ॥ १२ ॥

மக்கள் இவ்வாறு கலங்கிய பார்வையுடன் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், மகாத்மா தக்ஷன் வானிலும் பூமியிலும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான பயமூட்டும் அபசகுனங்கள் எழுவதைக் கண்டான்।

Verse 13

तावत्स रुद्रानुचरैर्महामखो नानायुधैर्वामनकैरुदायुधै: । पिङ्गै: पिशङ्गैर्मकरोदराननै: पर्याद्रवद्‌भिर्विदुरान्वरुध्यत ॥ १३ ॥

அன்புள்ள விதுரா! அப்போது சிவனின் அனுசரர்கள் யாக மண்டபத்தைச் சூழ்ந்து கொண்டு எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர். அவர்கள் குறுநிலையினர்; பலவகை ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாயிருந்தனர்; சுறாமீன் போன்ற உடலமைப்புடன் கருமை-மஞ்சள் நிறமாகத் தோன்றினர்; யாகத்தில் பெரும் இடையூறுகளை ஏற்படுத்தத் தொடங்கினர்।

Verse 14

केचिद्बभञ्जु: प्राग्वंशं पत्नीशालां तथापरे । सद आग्नीध्रशालां च तद्विहारं महानसम् ॥ १४ ॥

சில வீரர்கள் யாகமண்டபத்தைத் தாங்கிய தூண்களையும் பிராக்வம்சத்தையும் இடித்தனர்; சிலர் பெண்கள் இருப்பிடத்துள் புகுந்தனர்; சிலர் ஆக்நீத்ரசாலையும் யாகசாலையையும் அழித்தனர்; சிலர் சமையலறையும் குடியிருப்பையும் சிதைத்தனர்।

Verse 15

रुरुजुर्यज्ञपात्राणि तथैकेऽग्नीननाशयन् । कुण्डेष्वमूत्रयन् केचिद्‌बिभिदुर्वेदिमेखला: ॥ १५ ॥

அவர்கள் யாகப் பாத்திரங்களை உடைத்தனர்; சிலர் யாகஅக்னியை அணைக்கத் தொடங்கினர்; சிலர் குண்டங்களில் சிறுநீர் கழித்தனர்; சிலர் வேதியின் எல்லைக் கோடு எனும் மேகலையை கிழித்தனர்।

Verse 16

अबाधन्त मुनीनन्ये एके पत्नीरतर्जयन् । अपरे जगृहुर्देवान् प्रत्यासन्नान् पलायितान् ॥ १६ ॥

சிலர் ஓடிச் செல்லும் முனிவர்களின் வழியைத் தடுத்தனர்; சிலர் அங்கு கூடியிருந்த பெண்களை மிரட்டினர்; சிலர் மண்டபத்திலிருந்து தப்பியோடும் தேவர்களைப் பிடித்தனர்।

Verse 17

भृगुं बबन्ध मणिमान् वीरभद्र: प्रजापतिम् । चण्डेश: पूषणं देवं भगं नन्दीश्वरोऽग्रहीत् ॥ १७ ॥

சிவகணன் மணிமான் ப்ருகு முனிவரை கட்டிப் பிடித்தான்; வீரபத்ரன் பிரஜாபதி தக்ஷனைப் பிடித்தான்; சண்டேசன் பூஷா தேவனை கட்டினான்; நந்தீஸ்வரன் பக தேவனை கைது செய்தான்।

Verse 18

सर्व एवर्त्विजो दृष्ट्वा सदस्या: सदिवौकस: । तैरर्द्यमाना: सुभृशं ग्रावभिर्नैकधाद्रवन् ॥ १८ ॥

கற்கள் இடையறாது மழைபோல் பொழிந்தன. யாகத்தில் கூடியிருந்த அனைத்து ருத்விஜர்களும், உறுப்பினர்களும், தேவர்களும் கடும் துன்புற்றனர்; உயிர் பயத்தால் பல திசைகளாகச் சிதறி ஓடினர்।

Verse 19

जुह्वत: स्रुवहस्तस्य श्मश्रूणि भगवान् भव: । भृगोर्लुलुञ्चे सदसि योऽहसच्छ्‌मश्रु दर्शयन् ॥ १९ ॥

கையில் ஸ்ருவம் ஏந்தி யாகம் செய்து கொண்டிருந்த பிருகு முனிவர், தனது மீசையைக் காட்டி சிவபெருமானை ஏளனம் செய்ததால், வீரபத்திரர் அவரது மீசையைப் பிடுங்கினார்.

Verse 20

भगस्य नेत्रे भगवान् पातितस्य रुषा भुवि । उज्जहार सदस्थोऽक्ष्णा य: शपन्तमसूसुचत् ॥ २० ॥

தட்சன் சிவபெருமானைச் சபித்தபோது, தன் கண்களால் சைகை காட்டி ஊக்குவித்த பகனை, வீரபத்திரர் சினத்துடன் தரையில் தள்ளி அவனது கண்களைப் பிடுங்கினார்.

Verse 21

पूष्णो ह्यपातयद्दन्तान् कालिङ्गस्य यथा बल: । शप्यमाने गरिमणि योऽहसद्दर्शयन्दत: ॥ २१ ॥

அனிருத்தரின் திருமணத்தின் போது பலராமர் கலிங்க மன்னனின் பற்களை உடைத்தது போல, சிவபெருமானைச் சபிக்கும்போது பற்களைக் காட்டிச் சிரித்த பூஷாவின் பற்களை வீரபத்திரர் உடைத்தார்.

Verse 22

आक्रम्योरसि दक्षस्य शितधारेण हेतिना । छिन्दन्नपि तदुद्धर्तुं नाशक्नोत् त्र्यम्बकस्तदा ॥ २२ ॥

பிறகு, பிரம்மாண்டமான உருவம் கொண்ட வீரபத்திரர் தட்சனின் மார்பில் அமர்ந்து, கூர்மையான ஆயுதத்தால் அவனது தலையைத் துண்டிக்க முயன்றார், ஆனால் அது முடியவில்லை.

Verse 23

शस्त्रैरस्त्रान्वितैरेवमनिर्भिन्नत्वचं हर: । विस्मयं परमापन्नो दध्यौ पशुपतिश्चिरम् ॥ २३ ॥

மந்திரங்கள் மற்றும் ஆயுதங்களைக் கொண்டு முயன்றும், தட்சனின் தோலைக் கூட வெட்ட முடியவில்லை. இதனால் வீரபத்திரர் மிகுந்த வியப்படைந்தார்.

Verse 24

दृष्ट्वा संज्ञपनं योगं पशूनां स पतिर्मखे । यजमानपशो: कस्य कायात्तेनाहरच्छिर: ॥ २४ ॥

வேள்விச்சாலையில் விலங்குகளை பலியிடுவதற்காக வைக்கப்பட்டிருந்த மரக்கட்டையை வீரபத்திரர் கண்டார். அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி அவர் தக்ஷனின் தலையைத் துண்டித்தார்.

Verse 25

साधुवादस्तदा तेषां कर्म तत्तस्य पश्यताम् । भूतप्रेतपिशाचानां अन्येषां तद्विपर्यय: ॥ २५ ॥

வீரபத்திரரின் செயலைக் கண்டு சிவபெருமானின் கணங்கள் மகிழ்ச்சியடைந்து ஆரவாரம் செய்தனர். பூதங்களும் பேய்களும் கூச்சலிட்டன. மறுபுறம், வேள்விக்கு பொறுப்பான அந்தணர்கள் தக்ஷனின் இறப்பைக் கண்டு துயருற்றனர்.

Verse 26

जुहावैतच्छिरस्तस्मिन्दक्षिणाग्नावमर्षित: । तद्देवयजनं दग्ध्वा प्रातिष्ठद् गुह्यकालयम् ॥ २६ ॥

மிகுந்த சினத்துடன் வீரபத்திரர் அந்தத் தலையைத் தெற்குத் திசை நெருப்பில் இட்டு ஆहुதியாக வழங்கினார். வேள்விச்சாலையை எரித்துச் சாம்பலாக்கிய பின், அவர்கள் தங்கள் தலைவனின் இருப்பிடமான கயிலாயத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.