Adhyaya 31

Verse 1

मैत्रेय उवाच तत उत्पन्नविज्ञाना आश्वधोक्षजभाषितम् । स्मरन्त आत्मजे भार्यां विसृज्य प्राव्रजन् गृहात् ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—அதன்பின் பிரசேதர்கள் ஆன்மிக அறிவில் நிறைவு பெற்றனர். அவர்கள் அதோக்ஷஜ பகவானின் அருள்வாக்கை நினைந்து, தம் மனைவியிடம் சிறந்த மகனின் பொறுப்பை ஒப்படைத்து, இல்லத்தை விட்டு துறவுப் பயணமாகப் புறப்பட்டனர்।

Verse 2

दीक्षिता ब्रह्मसत्रेण सर्वभूतात्ममेधसा । प्रतीच्यां दिशि वेलायां सिद्धोऽभूद्यत्र जाजलि: ॥ २ ॥

பிரம்மஸத்ர தீட்சையால் தீட்சிதர்களாகி, எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மபாவத்தை உணரும் ஞானத்துடன் பிரசேதர்கள் மேற்குத் திசையின் கடற்கரைக்கு சென்றனர்; அங்கு முக்த மகரிஷி ஜாஜலி வாழ்ந்தார். அந்த சமதரிசன ஞானத்தை நிறைவேற்றி அவர்கள் கிருஷ்ண சைதன்யத்தில் सिद्धரானார்கள்।

Verse 3

तान्निर्जितप्राणमनोवचोद‍ृशो जितासनान् शान्तसमानविग्रहान् । परेऽमले ब्रह्मणि योजितात्मन: सुरासुरेड्यो दद‍ृशे स्म नारद: ॥ ३ ॥

யோகாசனப் பயிற்சியால் பிரசேதர்கள் பிராணன், மனம், வாக்கு, வெளிப்பார்வை ஆகியவற்றை வென்றனர். பிராணாயாமத்தால் பொருட்பற்று நீங்கி, அமைதி-சமநிலை-நிலைத்தன்மை பெற்றனர்; பரம நிர்மல பிரம்மத்தில் மனத்தை இணைத்தனர். அப்போது தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இருவராலும் வணங்கப்படும் மகரிஷி நாரதர் அவர்களைச் சந்திக்க வந்தார்।

Verse 4

तमागतं त उत्थाय प्रणिपत्याभिनन्द्य च । पूजयित्वा यथादेशं सुखासीनमथाब्रुवन् ॥ ४ ॥

நாரத முனிவர் வந்ததைப் பார்த்தவுடன் பிரசேதர்கள் தங்கள் ஆசனங்களிலிருந்து எழுந்தனர். அவர்கள் விதிப்படி சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து வரவேற்று, உரிய முறையில் பூஜை செய்தனர்; நாரதர் சுகமாக அமர்ந்த பின், அவரிடம் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினர்।

Verse 5

प्रचेतस ऊचु: स्वागतं ते सुरर्षेऽद्य दिष्ट्या नो दर्शनं गत: । तव चङ्‌क्रमणं ब्रह्मन्नभयाय यथा रवे: ॥ ५ ॥

பிரசேதர்கள் கூறினர்—தேவரிஷியே, உமக்கு வரவேற்பு. எங்கள் பெரும் பாக்கியத்தால் இன்று உமது தரிசனம் கிடைத்தது. பிராமணரே, சூரியன் பயணம் இரவின் இருள்-பயத்தை அகற்றுவது போல, உமது திருப்பயணம் எல்லாப் பயங்களையும் நீக்குகிறது.

Verse 6

यदादिष्टं भगवता शिवेनाधोक्षजेन च । तद् गृहेषु प्रसक्तानां प्रायश: क्षपितं प्रभो ॥ ६ ॥

பிரபுவே, பகவான் சிவனும் அதோக்ஷஜனான ஸ்ரீவிஷ்ணுவும் அளித்த உபதேசங்களை, இல்லறப் பற்றால் நாம் பெரும்பாலும் மறந்துவிட்டோம்.

Verse 7

तन्न: प्रद्योतयाध्यात्मज्ञानं तत्त्वार्थदर्शनम् । येनाञ्जसा तरिष्यामो दुस्तरं भवसागरम् ॥ ७ ॥

ஆகையால் எங்களுக்கு ஆத்மிக ஞானத்தை, தத்துவார்த்த தரிசனத்தை ஒளியூட்டுங்கள்; அதனால் நாம் இந்தத் தாண்ட இயலாத பவசாகரத்தை எளிதில் கடக்க முடியும்.

Verse 8

मैत्रेय उवाच इति प्रचेतसां पृष्टो भगवान्नारदो मुनि: । भगवत्युत्तमश्लोक आविष्टात्माब्रवीन्नृपान् ॥ ८ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரரே, இவ்வாறு பிரசேதர்கள் கேட்டபோது, உத்தமச்லோகனான பரமபுருஷனை நினைவில் எப்போதும் லயித்திருக்கும் பரம பக்தன் நாரத முனி அரசர்களுக்கு பதில் கூறத் தொடங்கினார்.

Verse 9

नारद उवाच तज्जन्म तानि कर्माणि तदायुस्तन्मनो वच: । नृणां येन हि विश्वात्मा सेव्यते हरिरीश्वर: ॥ ९ ॥

நாரதர் கூறினார்—யாருடைய பிறப்பு, செயல்கள், ஆயுள், மனம், சொல் ஆகியவை உலகாத்மாவான ஈசன் ஹரியின் பக்திசேவைக்காக அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றனவோ, அவருடைய அனைத்தும் உண்மையிலேயே நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 10

किं जन्मभिस्त्रिभिर्वेह शौक्रसावित्रयाज्ञिकै: । कर्मभिर्वा त्रयीप्रोक्तै: पुंसोऽपि विबुधायुषा ॥ १० ॥

சௌக்ரம், சாவித்ரம், யாஜ்ஞிகம் என மூன்று பிறவிகளும், வேதம் கூறும் கர்மங்களும், தேவராயுளும் கிடைத்தாலும்—பகவான் சேவை இல்லையெனில் அனைத்தும் வீண்।

Verse 11

श्रुतेन तपसा वा किं वचोभिश्चित्तवृत्तिभि: । बुद्ध्या वा किं निपुणया बलेनेन्द्रियराधसा ॥ ११ ॥

பக்திசேவை இல்லாமல், கேள்வி, தவம், வாக்குச் சக்தி, மனக் கற்பனை, கூர்ந்த புத்தி, வலிமை, இந்திரிய ஆற்றல்—இவற்றால் என்ன பயன்?

Verse 12

किं वा योगेन साङ्ख्येन न्यासस्वाध्याययोरपि । किं वा श्रेयोभिरन्यैश्च न यत्रात्मप्रदो हरि: ॥ १२ ॥

ஆத்மாவை அருளும் ஹரியை உணராத இடத்தில், யோகம், சாங்க்யம், சந்நியாசம், ஸ்வாத்யாயம் போன்ற உயர்ந்த சாதனைகளும் என்ன பயன்? அனைத்தும் வீண்।

Verse 13

श्रेयसामपि सर्वेषामात्मा ह्यवधिरर्थत: । सर्वेषामपि भूतानां हरिरात्मात्मद: प्रिय: ॥ १३ ॥

உண்மையில் எல்லா நன்மைகளின் இறுதி எல்லை ஆத்மா; எல்லா உயிர்களுக்கும் ஹரியே ஆத்மாவின் ஆத்மா, ஆத்மத்தை அருள்பவன், மிகப் பிரியமானவன்।

Verse 14

यथा तरोर्मूलनिषेचनेन तृप्यन्ति तत्स्कन्धभुजोपशाखा: । प्राणोपहाराच्च यथेन्द्रियाणां तथैव सर्वार्हणमच्युतेज्या ॥ १४ ॥

மரத்தின் வேரில் நீர் ஊற்றினால் தண்டு, கிளைகள், துணைக் கிளைகள் அனைத்தும் திருப்தியடைவதுபோல்; வயிற்றிற்கு உணவு அளித்தால் இந்திரியங்கள் உயிர்ப்பதுபோல்; அச்யுதனை பக்தியால் வழிபட்டால் எல்லாரும் வழிபட்டதாய் ஆகும்।

Verse 15

यथैव सूर्यात्प्रभवन्ति वार: पुनश्च तस्मिन्प्रविशन्ति काले । भूतानि भूमौ स्थिरजङ्गमानि तथा हरावेव गुणप्रवाह: ॥ १५ ॥

மழைக்காலத்தில் சூரியனிலிருந்து நீர் தோன்றி, கோடைக்காலத்தில் அதே நீர் காலப்போக்கில் மீண்டும் சூரியனிலேயே உறிஞ்சப்படுவது போல, பூமியிலிருந்து அசையும்-அசையாத உயிர்கள் தோன்றி, இறுதியில் தூளாகி பூமியிலேயே கலக்கின்றன. அதுபோல அனைத்தும் பரமபுருஷனான ஸ்ரீஹரியிலிருந்து வெளிப்பட்டு, காலத்தால் மீண்டும் அவரிலேயே புகுகின்றன.

Verse 16

एतत्पदं तज्जगदात्मन: परं सकृद्विभातं सवितुर्यथा प्रभा । यथासवो जाग्रति सुप्तशक्तयो द्रव्यक्रियाज्ञानभिदाभ्रमात्यय: ॥ १६ ॥

சூரிய ஒளி சூரியனிலிருந்து வேறல்லாதது போல, உலகாத்மனான பரம பகவானிடமிருந்து இந்தப் பிரபஞ்சமும் வேறல்ல; ஆகவே அவர் இச்சிருஷ்டியில் எங்கும் நிறைந்தவர். விழிப்பில் இந்திரிய சக்திகள் வெளிப்படுவது போலவும், உறக்கத்தில் அவை மறைவது போலவும், இந்த உலகம் பரமபுருஷனிடமிருந்து வேறுபட்டதுபோலும் வேறல்லாததுபோலும் தோன்றுகிறது.

Verse 17

यथा नभस्यभ्रतम:प्रकाशा भवन्ति भूपा न भवन्त्यनुक्रमात् । एवं परे ब्रह्मणि शक्तयस्त्वमू रजस्तम:सत्त्वमिति प्रवाह: ॥ १७ ॥

அரசர்களே, ஆகாயத்தில் சிலவேளை மேகங்கள், சிலவேளை இருள், சிலவேளை ஒளி என்று வரிசையாகத் தோன்றுவது போல, பரப்ரஹ்மத்தில் ரஜஸ், தமஸ், சத்த்வம் எனும் சக்திகள் ஓட்டமாக சிலவேளை வெளிப்பட்டு, சிலவேளை மறைந்து விடுகின்றன.

Verse 18

तेनैकमात्मानमशेषदेहिनां कालं प्रधानं पुरुषं परेशम् । स्वतेजसा ध्वस्तगुणप्रवाह- मात्मैकभावेन भजध्वमद्धा ॥ १८ ॥

ஆகவே காரணங்களின் காரணமான பரமேஸ்வரனே எல்லா தேஹிகளின் ஆத்மா, காலம், பிரதானம் (பிரகృతి), புருஷன், பரேசன். அவர் தம் சொந்த தேஜஸால் குணங்களின் ஓட்டத்தை அழித்து, குணாதீதனாய் பிரகுதியின் ஆண்டவனாக நிற்கிறார். எனவே உங்களை குணரீதியாக அவருடன் ஒன்றென எண்ணி, உறுதியாக அவரின் பக்திசேவையில் ஈடுபடுங்கள்.

Verse 19

दयया सर्वभूतेषु सन्तुष्ट्या येन केन वा । सर्वेन्द्रियोपशान्त्या च तुष्यत्याशु जनार्दन: ॥ १९ ॥

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை காட்டுதல், எப்படியாயினும் திருப்தியுடன் இருப்பது, மேலும் இந்திரியங்களை விஷயபோகத்திலிருந்து அடக்கி அமைதிப்படுத்துதல்—இவற்றால் ஜனார்தனனான பகவான் மிக விரைவில் திருப்தியடைகிறார்.

Verse 20

अपहतसकलैषणामलात्म- न्यविरतमेधितभावनोपहूत: । निजजनवशगत्वमात्मनोऽय- न्न सरति छिद्रवदक्षर: सतां हि ॥ २० ॥

அனைத்து பொருட் ஆசைகளும் நீங்கி, பக்தர்கள் மன மாசிலிருந்து விடுபடுகின்றனர். ஆகவே அவர்கள் இடையறாது ஆண்டவனை நினைத்து, உருகும் பக்தியுடன் அழைக்கின்றனர். தாம் பக்தர்களின் வசத்தில் உள்ளேன் என்று அறிந்த பரமபுருஷன், ஒரு கணமும் அவர்களை விட்டு விலகார்; மேலான ஆகாயம் மறையாததுபோல்.

Verse 21

न भजति कुमनीषिणां स इज्यां हरिरधनात्मधनप्रियो रसज्ञ: । श्रुतधनकुलकर्मणां मदैर्ये विदधति पापमकिञ्चनेषु सत्सु ॥ २१ ॥

ரசத்தை அறிந்த ஹரி, தீய புத்தியுடையோரின் வழிபாட்டை ஏற்கார்; பொருள் இல்லாதபோதும் பக்திசேவையே தம் செல்வம் என மகிழும் அகிஞ்சன பக்தர்களே அவருக்கு அன்பானவர்கள். கல்வி, செல்வம், குலம், கர்மம் ஆகியவற்றின் அகந்தையால் சாது அகிஞ்சனர்களை இகழ்ந்து பாவம் செய்பவர்களின் பூஜையையும் ஆண்டவன் ஏற்கமாட்டான்.

Verse 22

श्रियमनुचरतीं तदर्थिनश्च द्विपदपतीन् विबुधांश्च यत्स्वपूर्ण: । न भजति निजभृत्यवर्गतन्त्र: कथममुमुद्विसृजेत्पुमान् कृतज्ञ: ॥ २२ ॥

தாமே நிறைவானவராயினும், பக்தர்களின் வசத்தில் இருப்பதால் பரமபுருஷன் அவர்கள்மீது சார்ந்தவராகத் தோன்றுகிறார். செல்வதேவியான ஸ்ரீயையும், அவளின் அருளை நாடும் அரசர்களையும் தேவர்களையும் அவர் பெரிதாகக் கருதார். உண்மையில் நன்றியுள்ளவன், இவ்வாறு பக்தவசியான ஆண்டவனை எவ்வாறு வழிபடாமல் இருப்பான்?

Verse 23

मैत्रेय उवाच इति प्रचेतसो राजन्नन्याश्च भगवत्कथा: । श्रावयित्वा ब्रह्मलोकं ययौ स्वायम्भुवो मुनि: ॥ २३ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—அரசே விதுரா! ஸ்வாயம்புவ முனிவரான ஸ்ரீநாரதர் இவ்வாறு பிரசேதர்களுக்கு பகவானைச் சார்ந்த இக்கதைகளையும் பிற கதைகளையும் கேட்டுவைத்தார். பின்னர் அவர் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 24

तेऽपि तन्मुखनिर्यातं यशो लोकमलापहम् । हरेर्निशम्य तत्पादं ध्यायन्तस्तद्गतिं ययु: ॥ २४ ॥

நாரதரின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட, உலகின் எல்லா துரதிர்ஷ்டத்தையும் அகற்றும் ஹரியின் புகழைக் கேட்ட பிரசேதர்களும் பகவானில் பற்றுக் கொண்டனர். அவரது தாமரைத் திருவடிகளைத் தியானித்தபடி அவர்கள் பரம இலக்கை அடைந்தனர்.

Verse 25

एतत्तेऽभिहितं क्षत्तर्यन्मां त्वं परिपृष्टवान् । प्रचेतसां नारदस्य संवादं हरिकीर्तनम् ॥ २५ ॥

ஓ விதுரா (க்ஷத்தா), நீ கேட்டதையெல்லாம் நான் கூறினேன். பிரசேதர்கள் மற்றும் நாரதர் உரையாடல்—ஹரிகீர்த்தனமாகிய பகவான் மகிமை—என்னால் இயன்றவரை விவரித்தேன்.

Verse 26

श्रीशुक उवाच य एष उत्तानपदो मानवस्यानुवर्णित: । वंश: प्रियव्रतस्यापि निबोध नृपसत्तम ॥ २६ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: அரசர்களில் சிறந்த பரீக்ஷித்தே, ஸ்வாயம்புவ மனுவின் முதற்புதல்வன் உத்தானபாதனின் வம்சத்தை நான் முடித்தேன். இப்போது பிரியவ்ரதனின் வம்சத்தாரின் செயல்களைச் சொல்கிறேன்; கவனமாகக் கேள்.

Verse 27

यो नारदादात्मविद्यामधिगम्य पुनर्महीम् । भुक्त्वा विभज्य पुत्रेभ्य ऐश्वरं समगात्पदम् ॥ २७ ॥

மகாராஜா பிரியவ்ரதன் நாரதரிடமிருந்து ஆத்மவித்தையைப் பெற்றும் பூமியை ஆட்சி செய்தான். பொருள்-ஐஸ்வர்யத்தை அனுபவித்து, அதை மகன்களுக்கு பகிர்ந்து, இறுதியில் பரமபதத்தை அடைந்து பகவத் தாமத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 28

इमां तु कौषारविणोपवर्णितां क्षत्ता निशम्याजितवादसत्कथाम् । प्रवृद्धभावोऽश्रुकलाकुलो मुने- र्दधार मूर्ध्ना चरणं हृदा हरे: ॥ २८ ॥

அரசே, கௌஷாரவி மைத்ரேய முனிவர் உரைத்த அஜிதனாகிய பரமபுருஷனின் இந்த நற்கதையை கேட்ட விதுரன் பரவசமடைந்தான். கண்களில் கண்ணீர் பெருக, உடனே குருவின் தாமரைத் திருவடிகளில் விழுந்து, ஹரியை இதயத்தின் ஆழத்தில் நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 29

विदुर उवाच सोऽयमद्य महायोगिन् भवता करुणात्मना । दर्शितस्तमस: पारो यत्राकिञ्चनगो हरि: ॥ २९ ॥

விதுரன் கூறினார்: ஓ மகாயோகியே, ஓ பரம பக்தரே, உங்கள் காரணமற்ற கருணையால் இன்று இந்த இருள்மய உலகத்திலிருந்து விடுதலைப் பாதை எனக்குக் காட்டப்பட்டது. அந்த வழியைப் பின்பற்றி நிஷ்கிஞ்சனனாகியவன் ஹரியின் தாமம்—பகவத் தாமம்—திரும்பிச் செல்கிறான்.

Verse 30

श्रीशुक उवाच इत्यानम्य तमामन्‍त्र्य विदुरो गजसाह्वयम् । स्वानां दिद‍ृक्षु: प्रययौ ज्ञातीनां निर्वृताशय: ॥ ३० ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு மகரிஷி மைத்ரேயருக்கு வணங்கி, அவரின் அனுமதி பெற்று, விதுரர் தம் உறவினரைப் பார்க்க கஜசாஹ்வயம் எனப்படும் ஹஸ்தினாபுரத்திற்குப் புறப்பட்டார்; அவருக்கு உலக ஆசைகள் எதுவும் இல்லை।

Verse 31

एतद्य: श‍ृणुयाद्राजन् राज्ञां हर्यर्पितात्मनाम् । आयुर्धनं यश: स्वस्ति गतिमैश्वर्यमाप्नुयात् ॥ ३१ ॥ ऋषभ उवाच नायं देहो देहभाजां नृलोके कष्टान् कामानर्हते विड्भुजां ये । तपो दिव्यं पुत्रका येन सत्त्वं शुद्ध्येद्यस्माद् ब्रह्मसौख्यं त्वनन्तम् ॥ १ ॥

ஓ அரசே, பரமபுருஷன் ஹரிக்கே தம்மை அர்ப்பணித்த அரசர்களைப் பற்றிய இக்கதைகளை யார் கேட்கிறார்களோ, அவர்கள் எளிதில் நீண்ட ஆயுள், செல்வம், புகழ், நல்வாழ்வு பெறுவர்; இறுதியில் பரமதாமம் அடையும் வாய்ப்பும் ஐஸ்வர்யமும் பெறுவர்।