Adhyaya 30
The Pracetās Meet Lord Viṣṇu—Benedictions, Pure Prayer, and the Birth of Dakṣa
விதுரர் மைத்ரேயரிடம் கேட்டார்—சிவன் பிரார்த்தனையை ஜபித்து, விஷ்ணுவைத் திருப்திப்படுத்திய பிரசேதாஸ் என்ன பெற்றனர்? மைத்ரேயர் கூறினார்—அவர்கள் கடலில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, கருடாரூடராக அஷ்டபுஜனாய் ஒளிவீசும் பகவான் விஷ்ணுவின் தரிசனம் பெற்றனர். அவர்களின் பரஸ்பர நட்பு மற்றும் ஒருமுக பக்தியால் மகிழ்ந்த ஹரி, புகழ், அபூர்வமான மகன் பிறப்பு, உலக-ஸ்வர்க வசதிகளின் அனுபவம் ஆகிய வரங்களை அளித்து, இறுதியில் கலப்பற்ற பக்தியால் பரிசுத்தமடைந்து பகவத் தாமம் அடைதல் நிச்சயம் என அருளினார். பிரசேதாஸ் செல்வம் வேண்டவில்லை; இறைவன் திருப்தி, பிறவி பிறவியாக பக்தர் சங்கம், சங்கீர்த்தனத்தின் மகிமை, சாதுசங்கத்தின் ஒப்பற்ற மதிப்பு ஆகியவற்றை ஸ்துதி செய்து வேண்டினர். பகவான் மறைந்த பின் அவர்கள் வெளியே வந்து பூமி மரங்களால் மூடப்பட்டதைப் பார்த்து, கோபத்தில் வாயிலிருந்து எழும் அக்கினி-வாயுவால் அவற்றை எரித்தனர். பிரம்மா சமாதானப்படுத்தினார்; மீதமிருந்த மரங்கள் மாரிஷாவை அளித்தன; பிரசேதாஸ் அவளை மணந்தனர். மாரிஷாவிலிருந்து தக்ஷன் (சிவாபராதத்தால் மறுபிறவி) பிறந்து, பிரஜாபெருக்கப் பணியை மீண்டும் தொடங்கினான்—அடுத்த கதையில் சந்ததி, யாக சக்தி, அதன் பரிசுத்தி தொடர்கிறது.
Shlokas
Verse 1
विदुर उवाच ये त्वयाभिहिता ब्रह्मन् सुता: प्राचीनबर्हिष: । ते रुद्रगीतेन हरिं सिद्धिमापु: प्रतोष्य काम् ॥ १ ॥
விதுரர் கேட்டார்—ஓ பிராமணரே! முன்பு பிராசீனபர்ஹிஷின் புதல்வர்கள் ருத்ரகீதத்தைப் பாடி ஸ்ரீஹரியைத் திருப்திப்படுத்தினர் என்று கூறினீர். அதனால் அவர்கள் எந்தச் சித்தியை அடைந்தனர்?
Verse 2
किं बार्हस्पत्येह परत्र वाथ कैवल्यनाथप्रियपार्श्ववर्तिन: । आसाद्य देवं गिरिशं यदृच्छया प्रापु: परं नूनमथ प्रचेतस: ॥ २ ॥
ஓ பார்ஹஸ்பத்யரே! கைவல்யநாதனான பரமபுருஷனுக்கு மிகப் பிரியமான பக்கவாசியான கிரீஷன் சிவனைத் தற்செயலாகச் சந்தித்த ப்ரசேதாஸ் இவ்வுலகிலோ மறுலகிலோ என்ன பெற்றனர்? அவர்கள் பரமபதம் சென்றது உறுதி; அதற்கு அப்பால் என்ன?
Verse 3
मैत्रेय उवाच प्रचेतसोऽन्तरुदधौ पितुरादेशकारिण: । जपयज्ञेन तपसा पुरञ्जनमतोषयन् ॥ ३ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—தந்தையின் ஆணையை நிறைவேற்றப் ப்ரசேதாஸ் கடல்நீருக்குள் கடுந்தவம் செய்தனர். சிவன் அளித்த மந்திரங்களை ஜபயஜ்ஞமாகச் செய்து, புரஞ்சனனான ஸ்ரீவிஷ்ணு பரமேஸ்வரனைத் திருப்திப்படுத்தினர்.
Verse 4
दशवर्षसहस्रान्ते पुरुषस्तु सनातन: । तेषामाविरभूत्कृच्छ्रं शान्तेन शमयन् रुचा ॥ ४ ॥
பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடுந்தவம் முடிந்தபோது, சனாதன புருஷோத்தமனான பரமேஸ்வரன் மிக அமைதியும் இனிமையும் நிறைந்த வடிவில் அவர்களுக்கு முன் தோன்றி, தன் திவ்ய ஒளியால் அவர்களின் தவச் சிரமத்தைத் தணித்தான்.
Verse 5
सुपर्णस्कन्धमारूढो मेरुशृङ्गमिवाम्बुद: । पीतवासा मणिग्रीव: कुर्वन्वितिमिरा दिश: ॥ ५ ॥
கருடனின் தோளில் ஏறிய பகவான், மேரு சிகரத்தில் தங்கிய மேகம்போல் தோன்றினார். பீதாம்பரம் அணிந்து, கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தம் திவ்ய ஒளியால் எல்லாத் திசைகளின் இருளையும் அகற்றினார்.
Verse 6
काशिष्णुना कनकवर्णविभूषणेन भ्राजत्कपोलवदनो विलसत्किरीट: । अष्टायुधैरनुचरैर्मुनिभि: सुरेन्द्रै- रासेवितो गरुडकिन्नरगीतकीर्ति: ॥ ६ ॥
பகவானின் முகம் மிக அழகாக இருந்தது; பொன்னாபரணங்களும் ஒளிவீசும் கிரீடமும் அதைத் திகழச் செய்தன. அவருடைய எட்டு கரங்களில் பல ஆயுதங்கள் விளங்கின; தேவர்கள், மகரிஷிகள், இந்திராதிகள் சேவையுணர்வுடன் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர். கருடன் இறக்கைகளை அசைத்து வேத ஸ்தோத்திரங்களால் ஆண்டவரின் கீர்த்தியைப் பாடி, கின்னரலோக வாசியெனத் தோன்றினான்.
Verse 7
पीनायताष्टभुजमण्डलमध्यलक्ष्म्या स्पर्धच्छ्रिया परिवृतो वनमालयाद्य: । बर्हिष्मत: पुरुष आह सुतान् प्रपन्नान् पर्जन्यनादरुतया सघृणावलोक: ॥ ७ ॥
பகவானின் கழுத்தில் முழங்கால் வரை தொங்கும் வனமாலை இருந்தது; அது அவருடைய வலிமையான நீண்ட எட்டு கரங்களிலும் ஒளிர்ந்து, லக்ஷ்மியின் அழகையே சவால் செய்வதுபோல் இருந்தது. கருணை நிறைந்த பார்வையுடன், இடியென முழங்கும் குரலில், அவர் பிராசீனபர்ஹிஷத்தின் சரணடைந்த புதல்வர்களை உரைத்தார்.
Verse 8
श्रीभगवानुवाच वरं वृणीध्वं भद्रं वो यूयं मे नृपनन्दना: । सौहार्देनापृथग्धर्मास्तुष्टोऽहं सौहृदेन व: ॥ ८ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: அரசகுமாரர்களே, உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகுக. நீங்கள் அனைவரும் பரஸ்பர நட்பால் ஒரே தர்மத்தில்—பக்திசேவையில்—ஈடுபட்டுள்ளீர்கள்; உங்கள் இந்தச் சௌஹார்தம் எனக்கு மிகுந்த திருப்தி அளிக்கிறது. ஆகவே என்னிடமிருந்து ஒரு வரம் கேளுங்கள்.
Verse 9
योऽनुस्मरति सन्ध्यायां युष्माननुदिनं नर: । तस्य भ्रातृष्वात्मसाम्यं तथा भूतेषु सौहृदम् ॥ ९ ॥
ஒவ்வொரு நாளும் மாலைச் சந்தியையில் உங்களை நினைவுகூரும் மனிதனுக்கு, சகோதரர்களிடம் ஆத்மீய சமநிலைவும், எல்லா உயிர்களிடமும் நட்புணர்வும் உண்டாகும்.
Verse 10
ये तु मां रुद्रगीतेन सायं प्रात: समाहिता: । स्तुवन्त्यहं कामवरान्दास्ये प्रज्ञां च शोभनाम् ॥ १० ॥
ருத்ரன் இயற்றிய ஸ்தோத்திரங்களால் காலை மாலை ஒருமுகமாக என்னைத் துதிப்பவர்கள், அவர்களுக்கு நான் விரும்பிய வரங்களையும் அழகிய உயர்ந்த ஞான-புத்தியையும் அருள்வேன்.
Verse 11
यद्यूयं पितुरादेशमग्रहीष्ट मुदान्विता: । अथो व उशती कीर्तिर्लोकाननु भविष्यति ॥ ११ ॥
நீங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தந்தையின் ஆணையை உள்ளத்தில் ஏற்று உறுதியாக நிறைவேற்றினீர்கள்; ஆகவே உங்கள் இனிய புகழ் எல்லா உலகங்களிலும் பரவும்।
Verse 12
भविता विश्रुत: पुत्रोऽनवमो ब्रह्मणो गुणै: । य एतामात्मवीर्येण त्रिलोकीं पूरयिष्यति ॥ १२ ॥
உங்களுக்கு ஒரு புகழ்பெற்ற மகன் பிறப்பான்; குணங்களில் அவன் பிரம்மாவுக்கு எவ்விதத்திலும் குறையான். அவன் தன் ஆற்றலால் திரிலோகத்தையும் நிரப்புவான்; அவன் சந்ததி மூன்று உலகங்களையும் நிறைக்கும்।
Verse 13
कण्डो: प्रम्लोचया लब्धा कन्या कमललोचना । तां चापविद्धां जगृहुर्भूरुहा नृपनन्दना: ॥ १३ ॥
கண்டு முனிவருடன் பிரம்லோசா என்ற அப்சரையின் சேர்க்கையால் பிறந்த தாமரை-கண் கொண்ட மகளை, பிரம்லோசா காடின் மரங்களின் பாதுகாப்பில் விட்டுவிட்டு விண்ணுலகிற்கு திரும்பினாள். அரசகுமாரர்களே, அந்தத் துறக்கப்பட்ட குழந்தையை மரங்களே ஏற்றுக் கொண்டன।
Verse 14
क्षुत्क्षामाया मुखे राजा सोम: पीयूषवर्षिणीम् । देशिनीं रोदमानाया निदधे स दयान्वित: ॥ १४ ॥
மரங்களின் காவலில் விடப்பட்ட அந்தக் குழந்தை பசியால் அழத் தொடங்கியது. அப்போது வனத்தின் அரசனான சந்திரன் கருணையுடன் அமுதம் பொழியும் தன் விரலை அவள் வாயில் வைத்தான்; சந்திரராஜனின் அருளால் அவள் வளர்ந்தாள்।
Verse 15
प्रजाविसर्ग आदिष्टा: पित्रा मामनुवर्तता । तत्र कन्यां वरारोहां तामुद्वहत मा चिरम् ॥ १५ ॥
நீங்கள் என் ஆணையைப் பின்பற்றுகிறீர்கள்; தந்தை உங்களுக்கு பிரஜை-ஸ்ருஷ்டி செய்ய ஆணையிட்டுள்ளார். ஆகவே அந்த அழகும் நற்குணமும் நிறைந்த கன்னியை தாமதமின்றி மணந்து, அவளால் சந்ததியை உருவாக்குங்கள்।
Verse 16
अपृथग्धर्मशीलानां सर्वेषां व: सुमध्यमा । अपृथग्धर्मशीलेयं भूयात्पत्न्यर्पिताशया ॥ १६ ॥
நீங்கள் சகோதரர்கள் அனைவரும் ஒரே இயல்புடையவர்கள்—என் பக்தர்கள், தந்தையின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிவோர். அதுபோல அந்த சுமத்தியமா கன்னியும் அதே தன்மையுடையவள்; அவள் தன் மனநிலையை உங்களெல்லோருக்கும் அர்ப்பணித்தாள். ஆகவே பிராசீனபர்ஹிஷத்தின் புதல்வர்களான நீங்கள் மற்றும் அவள் ஒரே தர்மக் கோட்பாட்டில் சமநிலையில் உள்ளீர்கள்.
Verse 17
दिव्यवर्षसहस्राणां सहस्रमहतौजस: । भौमान् भोक्ष्यथ भोगान् वै दिव्यांश्चानुग्रहान्मम ॥ १७ ॥
அன்பு அரசகுமாரர்களே! என் அருளால் நீங்கள் இவ்வுலகிலும் விண்ணுலகிலும் உள்ள எல்லா இன்பவசதிகளையும் தடையின்றி, முழு வலிமையுடன், பத்து இலட்சம் தெய்வ ஆண்டுகள் அனுபவிப்பீர்கள்.
Verse 18
अथ मय्यनपायिन्या भक्त्या पक्वगुणाशया: । उपयास्यथ मद्धाम निर्विद्य निरयादत: ॥ १८ ॥
அதன்பின் நீங்கள் என்னிடத்தில் கலப்பற்ற, இடையறாத பக்தியை வளர்த்துக் கொண்டு, எல்லா பொருட்கலங்குகளிலிருந்தும் விடுபடுவீர்கள். அப்போது சுவர்க்கமும் நரகமும் எனப்படும் அனுபவங்களிலிருந்து முற்றிலும் பற்றற்றவர்களாய், என் தாமத்தை அடைவீர்கள்.
Verse 19
गृहेष्वाविशतां चापि पुंसां कुशलकर्मणाम् । मद्वार्तायातयामानां न बन्धाय गृहा मता: ॥ १९ ॥
பக்திசேவையில் மங்களகரமான செயல்களில் ஈடுபட்டு, எப்போதும் இறைவனின் கதைகளில் காலத்தை செலவிடுவோருக்கு, அவர்கள் இல்லறத்தில் இருந்தாலும் வீடு பந்தமாகக் கருதப்படாது.
Verse 20
नव्यवद्धृदये यज्ज्ञो ब्रह्मैतद्ब्रह्मवादिभि: । न मुह्यन्ति न शोचन्ति न हृष्यन्ति यतो गता: ॥ २० ॥
பக்திசேவையின் செயல்களில் எப்போதும் ஈடுபடும் பக்தர்களுக்கு, அவர்களின் இதயத்தில் அனைத்தும் புதிதுபோல் இனிமையாகத் தோன்றும்; ஏனெனில் இதயத்தில் உறையும் அனைத்தறிந்த பரமாத்மா அதனை எப்போதும் புதுமையாக்குகிறார். இதுவே பிரம்மநிலை என பிரம்மவாதிகள் கூறுவர்; அந்த விடுதலை நிலையிலே மயக்கம் இல்லை, துயரம் இல்லை, காரணமற்ற மகிழ்ச்சி இல்லை.
Verse 21
मैत्रेय उवाच एवं ब्रुवाणं पुरुषार्थभाजनं जनार्दनं प्राञ्जलय: प्रचेतस: । तद्दर्शनध्वस्ततमोरजोमला गिरागृणन् गद्गदया सुहृत्तमम् ॥ २१ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—ஜனார்தன பகவான் இவ்வாறு உரைத்தபின், பிரசேதர்கள் கைகூப்பி, புருஷார்த்தத்தை அருளும் பரம நன்மை நண்பனான ஆண்டவனை, பரவசத்தால் தடுமாறும் குரலில் துதிக்கத் தொடங்கினர். ஆண்டவன் நேரில் தோன்றியதனால் அவர்களின் தமோ-ரஜோ மலம் நீங்கியது।
Verse 22
प्रचेतस ऊचुः । नमो नमः क्लेशविनाशनाय । निरूपितोदारगुणाह्वयाय । मनोवचोवेगपुरोजवाय । सर्वाक्षमार्गैरगताध्वने नमः ॥ २२ ॥
பிரசேதர்கள் கூறினர்—எல்லாக் கிளேசங்களையும் அழிப்பவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். உமது மகத்தான தெய்வீக குணங்களும் புனித நாமமும் அனைத்தும் மங்களகரம்—இது உறுதியாக நிலைபெற்றது. மனமும் சொல்லும் வேகத்தையும் நீர் முந்துபவர்; புலன்களின் வழியால் அறிய இயலாதவர். ஆகவே உமக்கு மறுமறுப் பணிவோம்।
Verse 23
शुद्धाय शान्ताय नम: स्वनिष्ठया मनस्यपार्थं विलसद्द्वयाय । नमो जगत्स्थानलयोदयेषु गृहीतमायागुणविग्रहाय ॥ २३ ॥
தூயவனே, அமைதியான ஆண்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். உம்மேல் மனம் உறுதியாக நிலைத்தவர்க்கு, அனுபவிக்கத் தகுந்த இருமை உலகமும் அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றும். இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றிற்காக நீர் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என மாயாகுண வடிவங்களை ஏற்கிறீர்—உமக்கு வணக்கம்।
Verse 24
नमो विशुद्धसत्त्वाय हरये हरिमेधसे । वासुदेवाय कृष्णाय प्रभवे सर्वसात्वताम् ॥ २४ ॥
மிகத் தூய சத்த்வ ரூபனான ஹரிக்கும், ஹரிமேதஸான ஆண்டவனுக்கும் நமஸ்காரம். எங்கும் வாசம் செய்பவனாகிய வாசுதேவனுக்கும், வசுதேவனின் புதல்வனாகிய கிருஷ்ணனுக்கும், எல்லா சாத்த்வத பக்தர்களின் செல்வாக்கை வளர்க்கும் பிரபுவுக்கும் வணக்கம் செலுத்துகிறோம்।
Verse 25
नम: कमलनाभाय नम: कमलमालिने । नम: कमलपादाय नमस्ते कमलेक्षण ॥ २५ ॥
தாமரை நாபியுடைய ஆண்டவனுக்கு நமஸ்காரம்; தாமரை மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவருக்கு நமஸ்காரம். தாமரைப் பாதங்களுடையவருக்கு நமஸ்காரம்; தாமரை கண்களையுடையவனே, உமக்கு வணக்கம்।
Verse 26
नम: कमलकिञ्जल्कपिशङ्गामलवाससे । सर्वभूतनिवासाय नमोऽयुङ्क्ष्महि साक्षिणे ॥ २६ ॥
கர்த்தாவே! உங்கள் ஆடை தாமரைக் கேசரம்போல் மஞ்சள் நிறம்; ஆனால் அது பௌதிகமல்ல. நீங்கள் எல்லோரின் இதயத்தில் இருந்து அனைத்துச் செயல்களுக்கும் சாட்சி; உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறோம்।
Verse 27
रूपं भगवता त्वेतदशेषक्लेशसङ्क्षयम् । आविष्कृतं न: क्लिष्टानां किमन्यदनुकम्पितम् ॥ २७ ॥
பகவானே! உங்கள் இவ்வுருவம் எல்லாக் கிளேசங்களையும் முற்றிலும் அழிக்கிறது. துன்புறும் எங்களை மீட்க இதை நீங்கள் வெளிப்படுத்தினீர்—இது உங்கள் காரணமற்ற பேரருளின் சான்று; பக்தர்களுக்கு நீங்கள் எவ்வளவு அனுகூலமோ!
Verse 28
एतावत्त्वं हि विभुभिर्भाव्यं दीनेषु वत्सलै: । यदनुस्मर्यते काले स्वबुद्ध्याभद्ररन्धन ॥ २८ ॥
அருளாளனே, அசுபத்தை அழிப்பவனே! ஏழைகளிடம் வாத்ஸல்யம் கொண்ட மகான்கள் இவ்வளவையே எண்ணுவர்—காலந்தோறும் உமது அர்ச்சா-விக்ரஹ விரிவின் மூலம் உம்மை நினைக்க முடிகிறது. எங்களை உமது நித்திய தாசர்களெனக் கருதுக।
Verse 29
येनोपशान्तिर्भूतानां क्षुल्लकानामपीहताम् । अन्तर्हितोऽन्तर्हृदये कस्मान्नो वेद नाशिष: ॥ २९ ॥
நாம் சிறியவர்களாயினும், கர்த்தர் இயல்பான கருணையால் பக்தனை நினைத்தாலே புதுப் பக்தனின் ஆசைகள் அமைதியடைந்து நிறைவேறும். கர்த்தர் எல்லோரின் இதயத்தில் மறைந்திருக்கிறார்; அப்படியிருக்க எங்கள் விருப்பங்களை அவர் ஏன் அறியமாட்டார்?
Verse 30
असावेव वरोऽस्माकमीप्सितो जगत: पते । प्रसन्नो भगवान् येषामपवर्गगुरुर्गति: ॥ ३० ॥
உலகநாதனே! பக்திச் சேவையின் ஞானத்திற்கு உண்மையான குரு நீரே. எங்கள் விரும்பிய வரம் இதுவே—நீர் எங்கள்மேல் பிரசன்னமாவீர்; ஏனெனில் நீரே அபவர்கத்தின் குருவும் பரம இலக்கும். உமது முழு திருப்தியைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு எதுவும் வேண்டாம்।
Verse 31
वरं वृणीमहेऽथापि नाथ त्वत्परत: परात् । न ह्यन्तस्त्वद्विभूतीनां सोऽनन्त इति गीयसे ॥ ३१ ॥
ஹே நாதா! நாங்கள் உமது அருள்வரமே வேண்டுகிறோம்; நீர் பராத்பர பரமன். உமது ஐஸ்வர்யங்களுக்கு முடிவில்லை; ஆகவே நீர் ‘அனந்தன்’ எனப் போற்றப்படுகிறீர்.
Verse 32
पारिजातेऽञ्जसा लब्धे सारङ्गोऽन्यन्न सेवते । त्वदङ्घ्रिमूलमासाद्य साक्षात्किं किं वृणीमहि ॥ ३२ ॥
ஹே प्रभு! பாரிஜாத மரத்தை எளிதில் அடைந்த தேனீ வேறொன்றை நாடாது. அதுபோல் உமது தாமரைத் திருவடிகளின் அடைக்கலத்தைப் பெற்ற நாம் இன்னும் என்ன வரம் வேண்டுவோம்?
Verse 33
यावत्ते मायया स्पृष्टा भ्रमाम इह कर्मभि: । तावद्भवत्प्रसङ्गानां सङ्ग: स्यान्नो भवे भवे ॥ ३३ ॥
ஹே प्रभு! உமது மாயையின் தொடுதலால் கர்மங்களால் இவ்வுலகில் உடலிருந்து உடலாகவும், உலகிலிருந்து உலகாகவும் அலைந்து திரிய வேண்டியவர்களாக இருக்கும் வரை, பிறவி பிறவியாக உமது லீலைகளைப் பேசும் பக்தர்களின் சங்கம் எமக்கு கிடைக்க வேண்டுகிறோம்.
Verse 34
तुलयाम लवेनापि न स्वर्गं नापुनर्भवम् । भगवत्सङ्गिसङ्गस्य मर्त्यानां किमुताशिष: ॥ ३४ ॥
தூய பக்தரின் சங்கம் ஒரு கணம் கூட சுவர்க்கப் பிராப்தியோ, அல்லது பிரம்மஜ்யோதியில் லயித்து மறுபிறவியில்லா முக்தியோடு ஒப்பிட முடியாது. மரணத்திற்குரிய ஜீவர்களுக்கு பக்தசங்கமே உச்ச வரம்.
Verse 35
यत्रेड्यन्ते कथा मृष्टास्तृष्णाया: प्रशमो यत: । निर्वैरं यत्र भूतेषु नोद्वेगो यत्र कश्चन ॥ ३५ ॥
எங்கே பகவானின் தூய, போற்றத்தக்க கதைகள் பாடப்படுகின்றனவோ, அங்கே ஆசைத் தாகம் தணிகிறது. அங்கே உயிர்களிடையே பகை இல்லை; யாருக்கும் கலக்கம், கவலை அல்லது பயம் இல்லை.
Verse 36
यत्र नारायण: साक्षाद्भगवान्न्यासिनां गति: । संस्तूयते सत्कथासु मुक्तसङ्गै: पुन: पुन: ॥ ३६ ॥
முக்தசங்க பக்தர்கள் சத்கதைகளில் மீண்டும் மீண்டும் பகவான் நாராயணனின் நாமமும் குணமும் கீர்த்திக்கும் இடத்தில், சாட்சாத் நாராயணன் அருளுடன் இருப்பான்; அவனே சந்நியாசிகளின் பரமகதி।
Verse 37
तेषां विचरतां पद्भ्यां तीर्थानां पावनेच्छया । भीतस्य किं न रोचेत तावकानां समागम: ॥ ३७ ॥
பிரபுவே! உங்கள் பார்ஷத பக்தர்கள் தீர்த்தங்களையும் புனிதப்படுத்தும் விருப்பத்தால் உலகமெங்கும் சுற்றுகின்றனர். சம்சாரப் பயத்தில் அஞ்சுபவர்க்கு உங்கள் பக்தர்களின் சங்கம் இனிமையல்லவா?
Verse 38
वयं तु साक्षाद्भगवन् भवस्य प्रियस्य सख्यु: क्षणसङ्गमेन । सुदुश्चिकित्स्यस्य भवस्य मृत्यो- र्भिषक्तमं त्वाद्य गतिं गता: स्म ॥ ३८ ॥
பகவானே! உமக்கு மிகப் பிரியமான நண்பன் சம்புவான சிவபெருமானின் ஒரு கணச் சங்கத்தால் நாங்கள் உம்மை அடைந்தோம். நீர் குணப்படுத்த இயலாத சம்சார நோயின் உத்தம வைத்தியர்; உமது தாமரைத் திருவடிகளில் சரணடைந்தோம்।
Verse 39
यन्न: स्वधीतं गुरव: प्रसादिता विप्राश्च वृद्धाश्च सदानुवृत्त्या । आर्या नता: सुहृदो भ्रातरश्च सर्वाणि भूतान्यनसूययैव ॥ ३९ ॥ यन्न: सुतप्तं तप एतदीश निरन्धसां कालमदभ्रमप्सु । सर्वं तदेतत्पुरुषस्य भूम्नो वृणीमहे ते परितोषणाय ॥ ४० ॥
பிரபுவே! நாங்கள் வேதம் பயின்றோம், குருவை மகிழ்வித்தோம், பிராமணர்களையும் ஆன்மீகமாக உயர்ந்த முதியவர்களையும் பணிந்தோம்; ஆரியர், நண்பர், சகோதரர் மற்றும் எல்லா உயிர்களிடமும் பொறாமையின்றி இருந்தோம். புருஷோத்தமா! இவை அனைத்தையும் உமது திருப்திக்கே அர்ப்பணிக்கிறோம்।
Verse 40
यन्न: स्वधीतं गुरव: प्रसादिता विप्राश्च वृद्धाश्च सदानुवृत्त्या । आर्या नता: सुहृदो भ्रातरश्च सर्वाणि भूतान्यनसूययैव ॥ ३९ ॥ यन्न: सुतप्तं तप एतदीश निरन्धसां कालमदभ्रमप्सु । सर्वं तदेतत्पुरुषस्य भूम्नो वृणीमहे ते परितोषणाय ॥ ४० ॥
ஈசனே! நீரில் நீண்ட காலம் உணவின்றி இருந்து கடும் தவம் செய்தோம்; காலத்தின் அகந்தை, மயக்கம் இவற்றின்றி. புருஷோத்தமா! இவை அனைத்தையும் உமது திருப்திக்கே அர்ப்பணிக்கிறோம்; வேறு எதையும் வேண்டோம்।
Verse 41
मनु: स्वयम्भूर्भगवान् भवश्च येऽन्ये तपोज्ञानविशुद्धसत्त्वा: । अदृष्टपारा अपि यन्महिम्न: स्तुवन्त्यथो त्वात्मसमं गृणीम: ॥ ४१ ॥
எம்பெருமானே! மனு, ஸ்வயம்பூ பிரம்மா, பகவான் சிவன், மேலும் தவமும் ஞானமும் கொண்டு தூய சத்த்வத்தில் நிலைத்த மகா யோகிகளும் உமது மகிமை மற்றும் சக்திகளின் எல்லையை முழுதாக அறிய இயலார். ஆயினும் அவர்கள் தத்தம் திறன் அளவிற்கு ஸ்துதி செய்கின்றனர்; அதுபோல நாங்களும் எங்கள் ஆற்றல் அளவிற்கு உம்மைத் துதிக்கிறோம்।
Verse 42
नम: समाय शुद्धाय पुरुषाय पराय च । वासुदेवाय सत्त्वाय तुभ्यं भगवते नम: ॥ ४२ ॥
பகவானே! நீர் சமதரிசனன், முற்றிலும் தூயவன், பரம புருஷன். அனைத்திலும் உள்ளார்ந்திருப்பதால் நீர் வாசுதேவன் எனப் புகழப்படுகிறீர்; நீர் சத்த்வஸ்வரூபன், பொருட்கலங்கலுக்கு அப்பாற்பட்டவன். உமக்கு எங்கள் பணிவான நமஸ்காரம்।
Verse 43
मैत्रेय उवाच इति प्रचेतोभिरभिष्टुतो हरि: प्रीतस्तथेत्याह शरण्यवत्सल: । अनिच्छतां यानमतृप्तचक्षुषां ययौ स्वधामानपवर्गवीर्य: ॥ ४३ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்: விதுரா! பிரசேதர்கள் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தபோது, சரணடைந்தோரின் காவலனும் பக்தவத்ஸலனுமான ஹரி மகிழ்ந்து—“ததாஸ்து; உங்கள் வேண்டுதல் நிறைவேறுக” என்று கூறினார். அஜேய வீர்யமுடைய பகவான் இதனைச் சொல்லி தம் தாமத்திற்குச் சென்றார். பிரசேதர்களின் கண்கள் இன்னும் திருப்தியடையாததால், அவரை விட்டு பிரிய விரும்பவில்லை।
Verse 44
अथ निर्याय सलिलात्प्रचेतस उदन्वत: । वीक्ष्याकुप्यन्द्रुमैश्छन्नां गां गां रोद्धुमिवोच्छ्रितै: ॥ ४४ ॥
பின்னர் பிரசேதர்கள் கடல்நீரிலிருந்து வெளியே வந்தனர். அவர்கள் கண்டது—பூமியிலுள்ள மரங்கள் மிக உயரமாக வளர்ந்து, விண்ணுலகப் பாதையைத் தடுக்க நிற்பதுபோல் இருந்தன. உலகின் மேற்பரப்பு முழுவதும் மரங்களால் மூடப்பட்டிருந்தது; இதைக் கண்டு பிரசேதர்கள் கோபமுற்றனர்।
Verse 45
ततोऽग्निमारुतौ राजन्नमुञ्चन्मुखतो रुषा । महीं निर्वीरुधं कर्तुं संवर्तक इवात्यये ॥ ४५ ॥
அரசே! பிரளய நேரத்தில் ருத்ரன் கோபத்தால் தன் வாயிலிருந்து தீயும் காற்றும் வெளிப்படுத்துவது போல, பிரசேதர்களும் கோபத்தால் தங்கள் வாயிலிருந்து தீ மற்றும் காற்றை வெளியிட்டனர்; பூமியை முழுவதும் மரம்‑செடி இல்லாததாக ஆக்கவே அவர்கள் இவ்வாறு செய்தனர்।
Verse 46
भस्मसात्क्रियमाणांस्तान् द्रुमान्वीक्ष्य पितामह: । आगत: शमयामास पुत्रान् बर्हिष्मतो नयै: ॥ ४६ ॥
பூமியின் மேற்பரப்பில் மரங்கள் சாம்பலாக மாறுவதைக் கண்ட பிதாமகன் பிரம்மா உடனே வந்து, பர்ஹிஷ்மான் அரசனின் புதல்வர்களை நியாயமான சொற்களால் அமைதிப்படுத்தினார்।
Verse 47
तत्रावशिष्टा ये वृक्षा भीता दुहितरं तदा । उज्जह्रुस्ते प्रचेतोभ्य उपदिष्टा: स्वयम्भुवा ॥ ४७ ॥
அங்கே மீதமிருந்த மரங்கள் பிரசேதர்களுக்கு அஞ்சித் துடித்து, ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் அறிவுரையின்படி உடனே தங்கள் மகளைக் கொண்டு வந்து அளித்தன।
Verse 48
ते च ब्रह्मण आदेशान्मारिषामुपयेमिरे । यस्यां महदवज्ञानादजन्यजनयोनिज: ॥ ४८ ॥
பிரம்மாவின் ஆணைப்படி பிரசேதர்கள் மாரிஷாவை மனைவியாக ஏற்றனர். அவளின் கர்ப்பத்திலிருந்து பிரம்மபுத்திரன் தக்ஷன் பிறந்தான்; மகாதேவன் சிவனை அவமதித்ததன் காரணமாக அவன் மாரிஷாவின் கர்ப்பத்தில் பிறக்க வேண்டி, இருமுறை உடலைத் துறந்தான்।
Verse 49
चाक्षुषे त्वन्तरे प्राप्ते प्राक्सर्गे कालविद्रुते । य: ससर्ज प्रजा इष्टा: स दक्षो दैवचोदित: ॥ ४९ ॥
சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் வந்தபோது, முன்சிருஷ்டியில் கால ஓட்டத்தால் உடல் அழிந்திருந்தாலும், அதே தக்ஷன் தெய்வத் தூண்டுதலால் விரும்பிய உயிர்களைப் படைத்தான்।
Verse 50
यो जायमान: सर्वेषां तेजस्तेजस्विनां रुचा । स्वयोपादत्त दाक्ष्याच्च कर्मणां दक्षमब्रुवन् ॥ ५० ॥ तं प्रजासर्गरक्षायामनादिरभिषिच्य च । युयोज युयुजेऽन्यांश्च स वै सर्वप्रजापतीन् ॥ ५१ ॥
பிறந்தவுடனே தக்ஷன் தனது உடல் ஒளியின் மிகைத் தெய்வீகத் திகழ்ச்சியால் மற்ற எல்லோரின் ஒளியையும் மறைத்தான். கர்மங்களில் மிகுந்த திறமை கொண்டதால் அவன் ‘தக்ஷ’ என அழைக்கப்பட்டான்; அதாவது ‘மிக நிபுணன்’।
Verse 51
यो जायमान: सर्वेषां तेजस्तेजस्विनां रुचा । स्वयोपादत्त दाक्ष्याच्च कर्मणां दक्षमब्रुवन् ॥ ५० ॥ तं प्रजासर्गरक्षायामनादिरभिषिच्य च । युयोज युयुजेऽन्यांश्च स वै सर्वप्रजापतीन् ॥ ५१ ॥
பிறந்தவுடனே தக்ஷன் தன் உடல் ஒளியின் மேன்மையால் அனைவரின் ஒளியையும் மறைத்தான். கர்மங்களைச் செய்வதில் மிகுந்த திறமை உடையதால் அவன் ‘தக்ஷ’ என அழைக்கப்பட்டான். ஆகவே பிரம்மதேவன் அவனை உயிர்களின் படைப்பு மற்றும் பாதுகாப்புப் பணியில் நியமித்தான்; காலப்போக்கில் தக்ஷன் மற்ற பிரஜாபதிகளையும் அதே பணியில் இணைத்தான்।
Frequently Asked Questions
Their unity shows purified consciousness: no envy, one purpose, and cooperative devotional service. In Bhāgavata theology, such non-envious harmony is a sign of sattva refined by bhakti; it is especially pleasing to the Lord because it mirrors the spiritual world’s relational fabric, where devotion is expressed through loving cooperation rather than competition.
The Lord frames their enjoyment as non-obstructive because it is granted under His shelter and followed by the rise of unadulterated bhakti. The chapter explicitly states the bhakti principle: one who offers the results of action to Bhagavān is not bound even while living in family life. Thus, enjoyment does not become bondage when detached and dedicated to the Supreme.
It expresses mature bhakti: they value the means that continually awakens love of God—association and hari-kathā—above heaven, mystic success, or even impersonal liberation. The chapter asserts that even a moment with a pure devotee surpasses heavenly promotion and Brahman merging, because sādhu-saṅga directly plants and nourishes devotion.
Māriṣā is the daughter connected to Pramlocā and Kaṇḍu, cared for by the trees and nourished by the Moon’s nectar. Her marriage to the Pracetās fulfills the cosmic order to generate progeny while keeping their shared unity intact; it also becomes the instrument for Dakṣa’s rebirth, linking this chapter to the broader Dakṣa–Śiva narrative tensions in the Purāṇa.
Dakṣa’s rebirth is attributed to disobedience and disrespect toward Śiva (Mahādeva), showing that even powerful administrators are accountable to dharma and Vaiṣṇava principles. The narrative uses Dakṣa to illustrate how pride in ritual power can lead to downfall, and how cosmic administration (visarga/prajā-sarga) must remain aligned with devotion and respect for the Lord’s devotees.