Adhyaya 27

Verse 1

नारद उवाच इत्थं पुरञ्जनं सध्र्यग्वशमानीय विभ्रमै: । पुरञ्जनी महाराज रेमे रमयती पतिम् ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—மகாராஜா, பலவித மயக்கங்களால் புரஞ்சனனைத் தன் வசப்படுத்தி, புரஞ்சனி ராணி அவனை மகிழ்வித்து அவனுடன் இன்புற்றாள்।

Verse 2

स राजा महिषीं राजन् सुस्‍नातां रुचिराननाम् । कृतस्वस्त्ययनां तृप्तामभ्यनन्ददुपागताम् ॥ २ ॥

அரசே, ராணி நன்கு நீராடி, மங்களமான ஆடைகள் மற்றும் அணிகலன்கள் அணிந்து, சுபச்சடங்குகளை செய்து, உணவு உண்டு திருப்தியடைந்து அரசனிடம் வந்தாள். அவளின் அழகிய முகத்தைக் கண்டு அரசன் பக்தியுடன் வரவேற்றான்।

Verse 3

तयोपगूढ: परिरब्धकन्धरो रहोऽनुमन्त्रैरपकृष्टचेतन: । न कालरंहो बुबुधे दुरत्ययं दिवा निशेति प्रमदापरिग्रह: ॥ ३ ॥

ராணி அரசனை அணைத்தாள்; அரசனும் அவளின் தோள்களைச் சுற்றி அணைத்தான். தனிமையில் அவர்கள் விளையாட்டுச் சொற்களால் மகிழ்ந்தனர். அழகிய மனைவியின் மயக்கத்தில் அரசன் நல்லுணர்வு இழந்து, பகலும் இரவும் கழிவது தன் ஆயுள் பயனின்றி குறைவதென்பதை உணரவில்லை।

Verse 4

शयान उन्नद्धमदो महामना महार्हतल्पे महिषीभुजोपधि: । तामेव वीरो मनुते परं यत- स्तमोऽभिभूतो न निजं परं च यत् ॥ ४ ॥

இவ்வாறு மாயையால் மேலும் மேலும் மூடப்பட்ட அரசன் புரஞ்சனன், விழிப்புணர்வில் உயர்ந்தவனாயினும், மனைவியின் கரங்களைத் தலையணையாக்கி உயரிய படுக்கையில் எப்போதும் படுத்திருந்தான். பெண்ணையே தன் பரம ஆதாரமாக எண்ணினான். தமோகுணம் ஆட்கொண்டதால், தன் ஆத்மத் தத்துவத்தையும் பரம புருஷனான பகவானையும் அறியவில்லை।

Verse 5

तयैवं रममाणस्य कामकश्मलचेतस: । क्षणार्धमिव राजेन्द्र व्यतिक्रान्तं नवं वय: ॥ ५ ॥

ராஜேந்திர பிராசீனபர்ஹிஷத், இவ்வாறு காமமும் பாவவாசனைகளும் நிறைந்த மனத்துடன் அரசன் புரஞ்சனன் மனைவியுடன் இன்பத்தில் மூழ்க, அவனின் புதிய வயதும் யௌவனமும் அரை நொடியில் போல் கழிந்தது।

Verse 6

तस्यामजनयत्पुत्रान् पुरञ्जन्यां पुरञ्जन: । शतान्येकादश विराडायुषोऽर्धमथात्यगात् ॥ ६ ॥

புரஞ்சனன் தன் மனைவி புரஞ்சனியின் கர்ப்பத்தில் பதினொன்று நூறு மகன்களைப் பெற்றான்; ஆனால் இவ்வீட்டு வியாபாரத்தில் அவன் நீண்ட ஆயுளின் பாதி கழிந்தது।

Verse 7

दुहितृर्दशोत्तरशतं पितृमातृयशस्करी: । शीलौदार्यगुणोपेता: पौरञ्जन्य: प्रजापते ॥ ७ ॥

ஓ பிரஜாபதி! புரஞ்சனன் மேலும் நூற்று பத்து மகள்களைப் பெற்றான். அவர்கள் தந்தை-தாயின் புகழை உயர்த்துபவர்கள்; மென்மையான நடத்தை, பெருந்தன்மை முதலிய நற்குணங்களால் நிறைந்தவர்கள்.

Verse 8

स पञ्चालपति: पुत्रान् पितृवंशविवर्धनान् । दारै: संयोजयामास दुहितृ: सद‍ृशैर्वरै: ॥ ८ ॥

பாஞ்சால நாட்டின் அரசன் புரஞ்சனன், தந்தை வழி வம்சம் பெருகும்படியாக, தன் மகன்களைத் தகுதியான மனைவியருடன் இணைத்தும், மகள்களைத் தகுதியான மணவர்களுடன் மணமுடித்தும் வைத்தான்।

Verse 9

पुत्राणां चाभवन्पुत्रा एकैकस्य शतं शतम् । यैर्वै पौरञ्जनो वंश: पञ्चालेषु समेधित: ॥ ९ ॥

அந்த மகன்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் நூறு நூறாகப் பேரன்கள் பிறந்தனர். இவ்வாறு புரஞ்சனின் வம்சம் பாஞ்சாலத்தில் பெருகி நகரம் நெருக்கமடைந்தது।

Verse 10

तेषु तद्रिक्थहारेषु गृहकोशानुजीविषु । निरूढेन ममत्वेन विषयेष्वन्वबध्यत ॥ १० ॥

அந்த மகன்களும் பேரன்களும் அவன் வீடு, களஞ்சியம், பணியாளர்கள், செயலர்கள் முதலிய அனைத்துச் செல்வங்களையும் அனுபவித்து கவர்ந்தவர்களாய் இருந்தனர்; ஆயினும் புரஞ்சனன் அவற்றில் ஆழ்ந்த மமதையால் கட்டுண்டான்।

Verse 11

ईजे च क्रतुभिर्घोरैर्दीक्षित: पशुमारकै: । देवान् पितृन् भूतपतीन्नानाकामो यथा भवान् ॥ ११ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ அரசே பிராசீனபர்ஹிஷத்! உம்மைப் போலவே புரஞ்சனனும் பல ஆசைகளில் சிக்கினான். ஆகவே விலங்கு கொலை விருப்பத்தால் தூண்டப்பட்ட பயங்கர யாகங்களால் தேவர்கள், பித்ருக்கள், சமூகத் தலைவர்கள் ஆகியோரைக் வழிபட்டான்.

Verse 12

युक्तेष्वेवं प्रमत्तस्य कुटुम्बासक्तचेतस: । आससाद स वै कालो योऽप्रिय: प्रिययोषिताम् ॥ १२ ॥

இவ்வாறு கர்மகாண்டச் செயல்களில் மூழ்கி, குடும்பப் பற்றில் கட்டுண்டு, மாசுபட்ட சிந்தனையில் மயங்கிய புரஞ்சனனிடம் அந்த காலன் வந்தடைந்தான்; பொருள்-போகத்தில் மிகப் பற்றுடையோருக்கு அவன் அருவருப்பானவன்.

Verse 13

चण्डवेग इति ख्यातो गन्धर्वाधिपतिर्नृप । गन्धर्वास्तस्य बलिन: षष्ट्युत्तरशतत्रयम् ॥ १३ ॥

ஓ அரசே! கந்தர்வலோகத்தில் சண்டவேகன் எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு அரசன் உள்ளான். அவனுக்குக் கீழ் 360 மிக வலிமைமிக்க கந்தர்வ வீரர்கள் உள்ளனர்.

Verse 14

गन्धर्व्यस्ताद‍ृशीरस्य मैथुन्यश्च सितासिता: । परिवृत्त्या विलुम्पन्ति सर्वकामविनिर्मिताम् ॥ १४ ॥

அவனுடன் வீரர்கள் எண்ணிக்கைக்கு இணையாக கந்தர்விகள் இருந்தனர்; அவர்கள் வெள்ளை-கருப்பு (பகல்-இரவு) இயல்புடையவர்கள். அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சுழன்று வந்து, இன்ப அனுபவத்திற்கான எல்லா உபகரணங்களையும் கொள்ளையடித்தனர்.

Verse 15

ते चण्डवेगानुचरा: पुरञ्जनपुरं यदा । हर्तुमारेभिरे तत्र प्रत्यषेधत्प्रजागर: ॥ १५ ॥

சண்டவேகனும் அவன் अनुசரர்களும் புரஞ்சனனின் நகரத்தை கொள்ளையடிக்கத் தொடங்கியபோது, அங்கே ஐந்து தலைகளுடைய ‘பிரஜாகர’ என்ற பாம்பு நகரைக் காக்க எதிர்த்து நின்றது.

Verse 16

स सप्तभि: शतैरेको विंशत्या च शतं समा: । पुरञ्जनपुराध्यक्षो गन्धर्वैर्युयुधे बली ॥ १६ ॥

ஐந்து தலைகளுடைய பாம்பு, புரஞ்சன நகரத்தின் மேற்பார்வையாளனும் காவலனுமாய், ஒருவனாகவே ७२० கந்தர்வர்களுடன் நூறு ஆண்டுகள் வீரத்துடன் போரிட்டான்।

Verse 17

क्षीयमाणे स्वसम्बन्धे एकस्मिन् बहुभिर्युधा । चिन्तां परां जगामार्त: सराष्ट्रपुरबान्धव: ॥ १७ ॥

பல வீரர்களுடன் ஒருவனாகப் போராடியதால் ஐந்து தலைப் பாம்பு மிகவும் பலவீனமடைந்தது. தன் நெருங்கிய நண்பன் சோர்வதைப் பார்த்து புரஞ்சன அரசனும் நகர-நாட்டின் உறவினரும் குடிமக்களும் மிகுந்த கவலையுற்றனர்।

Verse 18

स एव पुर्यां मधुभुक्पञ्चालेषु स्वपार्षदै: । उपनीतं बलिं गृह्णन् स्त्रीजितो नाविदद्भयम् ॥ १८ ॥

அதே புரஞ்சன் பாஞ்சால நகரத்தில் வரி (பலியை) வசூலித்து தன் பரிவாரத்துடன் இன்பவிளையாட்டில் மூழ்கினான். பெண்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து, ஆயுள் குறைந்து மரணம் நெருங்குவதை அவன் உணரவில்லை।

Verse 19

कालस्य दुहिता काचित्‍त्रिलोकीं वरमिच्छती । पर्यटन्ती न बर्हिष्मन् प्रत्यनन्दत कश्चन ॥ १९ ॥

அன்புடைய அரசன் பிராசீனபர்ஹிஷத்! அக்காலத்தில் பயங்கரமான காலத்தின் ஒரு மகள் மூன்று உலகங்களிலும் கணவரை நாடி அலைந்தாள். யாரும் அவளை ஏற்கவில்லை; ஆயினும் அவள் வந்தடைந்தாள்।

Verse 20

दौर्भाग्येनात्मनो लोके विश्रुता दुर्भगेति सा । या तुष्टा राजर्षये तु वृतादात्पूरवे वरम् ॥ २० ॥

காலத்தின் அந்த மகள் மிகுந்த துர்பாக்கியத்தால் ‘துர்பகா’ என்று உலகில் புகழப்பட்டாள். ஆனால் ஒருமுறை ஒரு ராஜரிஷியிடம் மகிழ்ந்து, அவர் அவளை ஏற்றதால், பூருவுக்கு மகத்தான வரம் அளித்தாள்।

Verse 21

कदाचिदटमाना सा ब्रह्मलोकान्महीं गतम् । वव्रे बृहद्‌व्रतं मां तु जानती काममोहिता ॥ २१ ॥

ஒருமுறை நான் பிரம்மலோகத்திலிருந்து பூமிக்கு வந்தேன். அப்போது உலகமெங்கும் அலைந்த காலகன்னி என்னைச் சந்தித்தாள். என்னை உறுதியான பிரம்மச்சாரி என்று அறிந்து, காமமயக்கத்தில் என்னைத் தன் கணவராக ஏற்க வேண்டுமென வேண்டினாள்.

Verse 22

मयि संरभ्य विपुलमदाच्छापं सुदु:सहम् । स्थातुमर्हसि नैकत्र मद्याच्ञाविमुखो मुने ॥ २२ ॥

நான் அவளுடைய வேண்டுகோளை ஏற்க மறுத்தபோது, அவள் மிகக் கோபமடைந்து என்னை கடுமையாகச் சபித்தாள். “முனிவரே! என் வேண்டுதலை மறுத்ததால் நீ ஒரே இடத்தில் நீண்ட காலம் தங்க முடியாது” என்று கூறினாள்.

Verse 23

ततो विहतसङ्कल्पा कन्यका यवनेश्वरम् । मयोपदिष्टमासाद्य वव्रे नाम्ना भयं पतिम् ॥ २३ ॥

என்னால் ஏமாற்றமடைந்த அந்தக் கன்னி, என் அனுமதியுடன் ‘பயம்’ எனப் பெயருடைய யவனர்களின் அரசனை அணுகி, அவனைத் தன் கணவராக ஏற்றுக்கொண்டாள்.

Verse 24

ऋषभं यवनानां त्वां वृणे वीरेप्सितं पतिम् । सङ्कल्पस्त्वयि भूतानां कृत: किल न रिष्यति ॥ २४ ॥

யவனர்களின் அரசனை அணுகி காலகன்னி கூறினாள்—“வீரரே! நீ யவனர்களில் சிறந்தவன்; நான் உன்னை விரும்பிய கணவராகத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். உன்னுடன் நட்பு கொண்டவர்களின் எண்ணம் ஒருபோதும் வீணாகாது என்று கேள்விப்பட்டேன்.”

Verse 25

द्वाविमावनुशोचन्ति बालावसदवग्रहौ । यल्लोकशास्त्रोपनतं न राति न तदिच्छति ॥ २५ ॥

சமூக மரபும் சாஸ்திர விதியும் கூறியபடி தானம் செய்யாதவனும், அதே முறையில் தானத்தை ஏற்காதவனும்—இருவரும் அறியாமை குணத்தில் இருந்து மூடர்களின் பாதையைப் பின்பற்றுகின்றனர். இறுதியில் அவர்கள் நிச்சயமாக வருந்துவார்கள்.

Verse 26

अथो भजस्व मां भद्र भजन्तीं मे दयां कुरु । एतावान् पौरुषो धर्मो यदार्ताननुकम्पते ॥ २६ ॥

காலகன்யை கூறினாள்: ஓ மென்மையானவரே, உமக்கு சேவை செய்ய நான் இப்போது உமது முன் இருக்கிறேன். தயவுசெய்து என்னை ஏற்றுக்கொண்டு கருணை காட்டுங்கள். துன்பத்தில் இருப்பவரிடம் கருணை காட்டுவதே ஒரு பண்பாளரின் சிறந்த கடமையாகும்.

Verse 27

कालकन्योदितवचो निशम्य यवनेश्वर: । चिकीर्षुर्देवगुह्यं स सस्मितं तामभाषत ॥ २७ ॥

காலத்தின் புதல்வியான காலகன்யையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட யவனர்களின் அரசன் புன்னகைக்கத் தொடங்கினான். இறைவனின் இரகசியக் கடமையை நிறைவேற்றத் திட்டமிட்டு, அவன் காலகன்யையிடம் பின்வருமாறு கூறினான்.

Verse 28

मया निरूपितस्तुभ्यं पतिरात्मसमाधिना । नाभिनन्दति लोकोऽयं त्वामभद्रामसम्मताम् ॥ २८ ॥

யவனர்களின் அரசன் பதிலளித்தான்: நீண்ட ஆலோசனைக்குப் பிறகு, உனக்காக ஒரு கணவனை நான் முடிவு செய்துள்ளேன். உண்மையில், அனைவரையும் பொறுத்தவரை, நீ மங்களகரமற்றவளாகவும் தீயவளாகவும் இருக்கிறாய். யாரும் உன்னை விரும்பாதபோது, ​​யார்தான் உன்னை மனைவியாக ஏற்றுக்கொள்வார்கள்?

Verse 29

त्वमव्यक्तगतिर्भुङ्‌क्ष्व लोकं कर्मविनिर्मितम् । या हि मे पृतनायुक्ता प्रजानाशं प्रणेष्यसि ॥ २९ ॥

இவ்வுலகம் கர்ம வினைகளின் விளைவாகும். எனவே நீ கண்ணுக்குத் தெரியாமல் பொதுமக்களைத் தாக்கலாம். எனது வீரர்களின் உதவியுடன், எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி நீ அவர்களை அழிக்கலாம்.

Verse 30

प्रज्वारोऽयं मम भ्राता त्वं च मे भगिनी भव । चराम्युभाभ्यां लोकेऽस्मिन्नव्यक्तो भीमसैनिक: ॥ ३० ॥

யவனர்களின் அரசன் தொடர்ந்தான்: இவன் எனது சகோதரன் பிரஜ்வரன். நான் இப்போது உன்னை என் சகோதரியாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன். நான் உங்கள் இருவரையும், எனது ஆபத்தான வீரர்களையும், இவ்வுலகில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் செயல்படப் பயன்படுத்துவேன்.