Adhyaya 26

Verse 1

नारद उवाच स एकदा महेष्वासो रथं पञ्चाश्वमाशुगम् । द्वीषं द्विचक्रमेकाक्षं त्रिवेणुं पञ्चबन्धुरम् ॥ १ ॥ एकरश्म्येकदमनमेकनीडं द्विकूबरम् । पञ्चप्रहरणं सप्तवरूथं पञ्चविक्रमम् ॥ २ ॥ हैमोपस्करमारुह्य स्वर्णवर्माक्षयेषुधि: । एकादशचमूनाथ: पञ्चप्रस्थमगाद्वनम् ॥ ३ ॥

நாரதர் கூறினார்—அரசே, ஒருமுறை மகாதனுர்தரனான புரஞ்சன அரசன் பொன் கவசம் அணிந்து, முடிவில்லா அம்புகளின் அம்புக்கூடு உடன், பொன் அலங்காரங்களால் சீரமைக்கப்பட்ட ரதத்தில் ஏறினான். அந்த ரதம் ஐந்து வேகமான குதிரைகளால் இழுக்கப்பட்டது; இரண்டு சக்கரங்கள், ஒரு அச்சு; மூன்று கொடிகள், ஒரு கட்டுப்பாடு, ஒரு சாரதி, ஒரு இருக்கை, யோக்கிற்கான இரண்டு தண்டுகள், ஐந்து ஆயுதங்கள், ஏழு மூடுகள்; ஐந்து வித இயக்கம், முன்னே ஐந்து தடைகள். பதினொன்று படைத்தலைவர்களுடன் ‘பஞ்சப்ரஸ்த’ எனும் வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 2

नारद उवाच स एकदा महेष्वासो रथं पञ्चाश्वमाशुगम् । द्वीषं द्विचक्रमेकाक्षं त्रिवेणुं पञ्चबन्धुरम् ॥ १ ॥ एकरश्म्येकदमनमेकनीडं द्विकूबरम् । पञ्चप्रहरणं सप्तवरूथं पञ्चविक्रमम् ॥ २ ॥ हैमोपस्करमारुह्य स्वर्णवर्माक्षयेषुधि: । एकादशचमूनाथ: पञ्चप्रस्थमगाद्वनम् ॥ ३ ॥

நாரதர் கூறினார்—அரசே, ஒருமுறை மகாதனுர்தரனான புரஞ்சனன், பொற்கவசமும் அளவற்ற அம்புகளுள்ள தூணீரும் அணிந்து, பதினொன்று சேனாதிபதிகளுடன், ஐந்து வேகக் குதிரைகள் இழுக்கும் பொன் அலங்கார ரதத்தில் ஏறி ‘பஞ்சப்ரஸ்த’ எனும் வனத்திற்குச் சென்றான். அந்த ரதத்தில் இரண்டு சக்கரங்கள், ஒரு அச்சு, மூன்று கொடிகள், ஒரு கட்டுப்பாடு, ஒரு சாரதி, ஒரு இருக்கை, யோகத்திற்கான இரண்டு தண்டுகள், ஐந்து ஆயுதங்கள், ஏழு மூடிகள், ஐந்து வித இயக்கம் மற்றும் ஐந்து தடைகள் இருந்தன.

Verse 3

नारद उवाच स एकदा महेष्वासो रथं पञ्चाश्वमाशुगम् । द्वीषं द्विचक्रमेकाक्षं त्रिवेणुं पञ्चबन्धुरम् ॥ १ ॥ एकरश्म्येकदमनमेकनीडं द्विकूबरम् । पञ्चप्रहरणं सप्तवरूथं पञ्चविक्रमम् ॥ २ ॥ हैमोपस्करमारुह्य स्वर्णवर्माक्षयेषुधि: । एकादशचमूनाथ: पञ्चप्रस्थमगाद्वनम् ॥ ३ ॥

நாரதர் கூறினார்—அரசே, புரஞ்சனன் ஐந்து வேகக் குதிரைகள் இழுக்கும் பொன் அலங்கார ரதத்தில் ஏறினான். பொற்கவசமும் அளவற்ற அம்புகளுள்ள தூணீரும் அணிந்து, பதினொன்று சேனாதிபதிகளுடன் ‘பஞ்சப்ரஸ்த’ வனத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; அந்த ரதத்தின் இரண்டு சக்கரங்கள், ஒரு அச்சு, மூன்று கொடிகள், ஒரு கட்டுப்பாடு முதலிய அனைத்தும் முன் கூறியபடியே இருந்தன.

Verse 4

चचार मृगयां तत्र द‍ृप्त आत्तेषुकार्मुक: । विहाय जायामतदर्हां मृगव्यसनलालस: ॥ ४ ॥

அங்கே அவன் பெருமிதத்துடன் வில்-அம்பை எடுத்துக் கொண்டு வேட்டையாடச் சென்றான். வேட்டையின் ஆசையில் மூழ்கி, விட்டு விலகுதல் தகாத தன் அரசியையும் பொருட்படுத்தாமல் வனத்திற்குப் போனான்.

Verse 5

आसुरीं वृत्तिमाश्रित्य घोरात्मा निरनुग्रह: । न्यहनन्निशितैर्बाणैर्वनेषु वनगोचरान् ॥ ५ ॥

அந்த வேளையில் அவன் அசுரப் பண்புகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கொடூரமான, இரக்கமற்ற மனத்துடன் ஆனான். வனத்தில் வாழும் குற்றமற்ற விலங்குகளை கூரிய அம்புகளால் கொன்று பலவற்றை அழித்தான்.

Verse 6

तीर्थेषु प्रतिद‍ृष्टेषु राजा मेध्यान् पशून् वने । यावदर्थमलं लुब्धो हन्यादिति नियम्यते ॥ ६ ॥

சாஸ்திர விதி இதுவே: அரசன் மாமிச உணவில் மிகுந்த ஆசை கொண்டிருந்தால், யாக விதிகளின்படி தீர்த்த தரிசனம் செய்து வனத்திற்குச் சென்று, தேவைக்கேற்ற அளவிலேயே ‘மேத்ய’ (யாகத்திற்குத் தகுந்த) விலங்குகளை மட்டும் கொல்லலாம்; காரணமின்றி, கட்டுப்பாடின்றி விலங்கு கொலை அனுமதியில்லை. ரஜஸ்-தமஸ் குணங்களால் மயங்கிய மூடர்களின் அளவில்லா வீண்ச்செலவைத் தடுக்கவே வேதங்கள் இதை ஒழுங்குபடுத்துகின்றன.

Verse 7

य एवं कर्म नियतं विद्वान् कुर्वीत मानव: । कर्मणा तेन राजेन्द्र ज्ञानेन न स लिप्यते ॥ ७ ॥

நாரத முனிவர் மன்னர் பிராசீனபர்ஹிஷத்திடம் கூறினார்: மன்னரே, வேத சாஸ்திரங்களின் வழிகாட்டுதலின்படி செயல்படும் ஒரு நபர் கர்ம வினைகளில் சிக்கிக்கொள்வதில்லை.

Verse 8

अन्यथा कर्म कुर्वाणो मानारूढो निबध्यते । गुणप्रवाहपतितो नष्टप्रज्ञो व्रजत्यध: ॥ ८ ॥

இல்லையெனில், தன்னிச்சையாகச் செயல்படும் நபர் பொய்யான கௌரவத்தால் வீழ்ச்சியடைகிறார். இயற்கையின் குணங்களில் சிக்கி, உண்மையான அறிவை இழந்து, அவர் பிறப்பு இறப்பு சுழற்சியில் உழல்கிறார்.

Verse 9

तत्र निर्भिन्नगात्राणां चित्रवाजै: शिलीमुखै: । विप्लवोऽभूद्दु:खितानां दु:सह: करुणात्मनाम् ॥ ९ ॥

மன்னர் புரஞ்சனன் இவ்வாறு வேட்டையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, கூர்மையான அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு பல விலங்குகள் மிகுந்த வலியுடன் உயிரிழந்தன. கருணையுள்ளம் கொண்டவர்கள் இதைக் கண்டு மிகவும் வருந்தினர்.

Verse 10

शशान् वराहान् महिषान् गवयान् रुरुशल्यकान् । मेध्यानन्यांश्च विविधान् विनिघ्नन् श्रममध्यगात् ॥ १० ॥

இவ்விதமாக மன்னர் புரஞ்சனன் முயல்கள், பன்றிகள், எருமைகள், காட்டெருமைகள், முள்ளம்பன்றிகள் மற்றும் பிற விலங்குகளைக் கொன்றார். தொடர்ந்து கொன்றதால், மன்னர் மிகவும் சோர்வடைந்தார்.

Verse 11

तत: क्षुत्तृट्परिश्रान्तो निवृत्तो गृहमेयिवान् । कृतस्‍नानोचिताहार: संविवेश गतक्लम: ॥ ११ ॥

இதற்குப் பிறகு, பசியாலும் தாகத்தாலும் மிகவும் சோர்வடைந்த மன்னர் தனது அரண்மனைக்குத் திரும்பினார். திரும்பியதும், அவர் நீராடி, தகுந்த உணவை உட்கொண்டார். பின்னர் அவர் ஓய்வெடுத்து தனது சோர்வை நீக்கிக்கொண்டார்.

Verse 12

आत्मानमर्हयां चक्रे धूपालेपस्रगादिभि: । साध्वलङ्कृतसर्वाङ्गो महिष्यामादधे मन: ॥ १२ ॥

பின்பு புரஞ்சனன் அரசன் தூபம், சந்தனலேபம், மலர்மாலைகள் முதலியவற்றால் தன் உடலை அழகுற அலங்கரித்தான். இவ்வாறு புத்துணர்ச்சி பெற்று, பின்னர் தன் ராணியைத் தேட மனம் வைத்தான்.

Verse 13

तृप्तो हृष्ट: सुद‍ृप्तश्च कन्दर्पाकृष्टमानस: । न व्यचष्ट वरारोहां गृहिणीं गृहमेधिनीम् ॥ १३ ॥

உணவு உண்டு பசியும் தாகமும் தீர்ந்தபின் புரஞ்சனன் அரசன் மகிழ்ச்சியும் சிறு அகந்தையும் கொண்டான். உயர்ந்த விழிப்பிற்கு உயராமல், மன்மதன் ஈர்ப்பில் அகப்பட்டு இல்லறத் திருப்தி தரும் தன் மனைவியைத் தேடினான்.

Verse 14

अन्त:पुरस्त्रियोऽपृच्छद्विमना इव वेदिषत् । अपि व: कुशलं रामा: सेश्वरीणां यथा पुरा ॥ १४ ॥

அப்போது புரஞ்சனன் அரசன் சிறிது கலக்கமுற்று அந்தப்புரப் பெண்களிடம் கேட்டான்—“அழகிய பெண்களே, நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் அரசியுடன் முன்புபோல் நலமா?”

Verse 15

न तथैतर्हि रोचन्ते गृहेषु गृहसम्पद: । यदि न स्याद्गृहे माता पत्नी वा पतिदेवता । व्यङ्गे रथ इव प्राज्ञ: को नामासीत दीनवत् ॥ १५ ॥

புரஞ்சனன் அரசன் கூறினான்—இப்போது வீட்டின் செல்வச் சாதனங்கள் முன்புபோல் எனக்கு இனிமையளிக்கவில்லை. வீட்டில் தாயும் இல்லாமல், கணவனைத் தெய்வமாகப் போற்றும் மனைவியும் இல்லாமல் இருந்தால், அது சக்கரமில்லா ரதம்போல்; அத்தகைய இயங்காத ரதத்தில் எந்த மூடன் அமர்வான்?

Verse 16

क्‍व वर्तते सा ललना मज्जन्तं व्यसनार्णवे । या मामुद्धरते प्रज्ञां दीपयन्ती पदे पदे ॥ १६ ॥

அந்த அழகிய பெண் எங்கே இருக்கிறாள்? ஆபத்துகளின் கடலில் மூழ்கும் என்னை அவள் எப்போதும் மீட்டெடுக்கிறாள். ஒவ்வொரு அடியிலும் என் அறிவை ஒளிரச் செய்து என்னைக் காக்கிறாள்—அவள் இருப்பிடத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 17

रामा ऊचु: नरनाथ न जानीमस्त्वत्प्रिया यद्वय‍वस्यति । भूतले निरवस्तारे शयानां पश्य शत्रुहन् ॥ १७ ॥

பெண்கள் கூறினர்—ஓ நரநாதா! உமது பிரிய ராணி ஏன் இவ்வாறு இந்த நிலையைக் கொண்டாளோ எமக்கு தெரியாது. ஓ பகைவர்-வதைப்பவனே! பாரும்; அவள் படுக்கையின்றி தரையில் படுத்திருக்கிறாள்; அவள் செயலை எமால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை।

Verse 18

नारद उवाच पुरञ्जन: स्वमहिषीं निरीक्ष्यावधुतां भुवि । तत्सङ्गोन्मथितज्ञानो वैक्लव्यं परमं ययौ ॥ १८ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிராசீனபர்ஹி அரசே! புரஞ்சனன் தன் ராணியை தரையில் அவதூதரைப் போலக் கிடப்பதைக் கண்டவுடனே, அவள் சங்கத்தால் அவன் அறிவு கலங்கிப் பெரும் கலக்கத்திற்குள் சென்றான்।

Verse 19

सान्‍त्वयन् श्लक्ष्णया वाचा हृदयेन विदूयता । प्रेयस्या: स्‍नेहसंरम्भलिङ्गमात्मनि नाभ्यगात् ॥ १९ ॥

அரசன் மனம் துயரால் உருகினாலும், இனிய மென்மையான சொற்களால் தன் பிரியையை ஆறுதல் கூறத் தொடங்கினான். வருத்தம் நிறைந்திருந்தும், அவன் காதலியின் உள்ளத்தில் அன்பால் எழும் சினத்தின் எந்த அறிகுறியும் காணவில்லை।

Verse 20

अनुनिन्येऽथ शनकैर्वीरोऽनुनयकोविद: । पस्पर्श पादयुगलमाह चोत्सङ्गलालिताम् ॥ २० ॥

அப்போது புகழ்மிக்க வீர அரசன், சமாதானப்படுத்துவதில் தேர்ந்தவன், மெதுவாக ராணியை அமைதிப்படுத்தத் தொடங்கினான். முதலில் அவள் இரு பாதங்களையும் தொட்டு, பின்னர் அவளை மடியில் அமர்த்தி அன்புடன் அணைத்து இவ்வாறு பேசத் தொடங்கினான்।

Verse 21

पुरञ्जन उवाच नूनं त्वकृतपुण्यास्ते भृत्या येष्वीश्वरा: शुभे । कृताग:स्वात्मसात्कृत्वा शिक्षादण्डं न युञ्जते ॥ २१ ॥

புரஞ்சனன் கூறினான்—ஓ நல்வழகியே! ஒரு ஆண்டவன் தன் பணியாளனைத் தன்னவனாக ஏற்றுக்கொண்டும், அவன் குற்றங்களுக்கு தண்டனை-பாடம் அளிக்காவிட்டால், அத்தகைய ஆண்டவனின் பணியாளர்கள் நிச்சயமாகப் புண்ணியம் குறைந்தவர்கள், அதாவது துரதிர்ஷ்டசாலிகள்.

Verse 22

परमोऽनुग्रहो दण्डो भृत्येषु प्रभुणार्पित: । बालो न वेद तत्तन्वि बन्धुकृत्यममर्षण: ॥ २२ ॥

மெலிந்த மங்கை, ஆண்டவன் பணியாளனைத் தண்டித்தால் அதை மிகப் பெரிய அருளாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கோபப்படுவது அறியாமை; நண்பனின் கடமை திருத்துவதே.

Verse 23

सा त्वं मुखं सुदति सुभ्र्‌वनुरागभार व्रीडाविलम्बविलसद्धसितावलोकम् । नीलालकालिभिरुपस्कृतमुन्नसं न: स्वानां प्रदर्शय मनस्विनि वल्गुवाक्यम् ॥ २३ ॥

அழகிய பற்களும் புருவங்களும் உடையவளே, அன்பும் நாணமும் கலந்த மெதுவான புன்னகை-நோக்குடன் கூடிய உன் முகத்தை, நீலக் கூந்தலால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உயர்ந்த மூக்குடன், இனிய சொற்களோடு எனக்குக் காட்டி, கோபத்தை விட்டுத் தயை செய்.

Verse 24

तस्मिन्दधे दममहं तव वीरपत्नि योऽन्यत्र भूसुरकुलात्कृतकिल्बिषस्तम् । पश्ये न वीतभयमुन्मुदितं त्रिलोक्या- मन्यत्र वै मुररिपोरितरत्र दासात् ॥ २४ ॥

வீரனின் மனைவியே, யாரேனும் உன்னை அவமதித்திருந்தால் எனக்குச் சொல். பிராமண குலத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்லாத குற்றவாளியை நான் தண்டிப்பேன். ஆனால் முரரிபு ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தாசனைப் பற்றி மூன்று உலகங்களிலும் எவரையும் நான் மன்னிக்கமாட்டேன்.

Verse 25

वक्त्रं न ते वितिलकं मलिनं विहर्षं संरम्भभीममविमृष्टमपेतरागम् । पश्ये स्तनावपि शुचोपहतौ सुजातौ बिम्बाधरं विगतकुङ्कुमपङ्करागम् ॥ २५ ॥

அன்பே, இன்று வரை உன் முகத்தைத் திலகம் இன்றிக் கண்டதில்லை; மங்கலாகவும், சோகமாகவும், கோபத்தால் பயங்கரமாகவும், அலங்காரமின்றியும், அன்பற்றதாகவும் கண்டதில்லை. கண்ணீரால் நனைந்த உன் அழகிய மார்புகளையும், பிம்பப் பழம்போல் சிவந்த உதடுகள் குங்குமச் சிவப்பின்றி இருப்பதையும் நான் முன்பு கண்டதில்லை.

Verse 26

तन्मे प्रसीद सुहृद: कृतकिल्बिषस्य स्वैरं गतस्य मृगयां व्यसनातुरस्य । का देवरं वशगतं कुसुमास्त्रवेग विस्रस्तपौंस्‍नमुशती न भजेत कृत्ये ॥ २६ ॥

அரசியே, பாவ ஆசைகளால் உன்னிடம் சொல்லாமல் வேட்டைக்காக காட்டிற்குச் சென்றேன்; அதனால் உன்னைப் புண்படுத்தினேன். இருந்தும் என்னை உன் மிக நெருங்கிய அடிமை எனக் கருதி மனம் மகிழ்வாயாக. உண்மையில் நான் துயருற்றேன்; ஆனால் மன்மதனின் மலரம்பால் குத்தப்பட்டதால் காமத்தால் கலங்குகிறேன். வசியமான, காமத்தால் வாடும் கணவனுடன் சேர்வதை எந்த அழகியவள் மறுப்பாள்?