Adhyaya 25

Verse 1

मैत्रेय उवाच इति सन्दिश्य भगवान् बार्हिषदैरभिपूजित: । पश्यतां राजपुत्राणां तत्रैवान्तर्दधे हर: ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—இவ்வாறு அறிவுறுத்திய பின், பகவான் ஹரன் (சிவன்) பார்ஹிஷதரின் புதல்வர்களால் பக்தி மரியாதையுடன் பூஜிக்கப்பட்டார். அரசகுமாரர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவர் அங்கேயே மறைந்தார்।

Verse 2

रुद्रगीतं भगवत: स्तोत्रं सर्वे प्रचेतस: । जपन्तस्ते तपस्तेपुर्वर्षाणामयुतं जले ॥ २ ॥

அனைத்து பிரசேதர்களும் பகவான் ருத்ரன் அளித்த இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்தபடியே நீரில் நின்று பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தனர்।

Verse 3

प्राचीनबर्हिषं क्षत्त: कर्मस्वासक्तमानसम् । नारदोऽध्यात्मतत्त्वज्ञ: कृपालु: प्रत्यबोधयत् ॥ ३ ॥

க்ஷத்தா! பிராசீனபர்ஹி அரசன் மனம் கர்மங்களில் ஆசக்தமாக இருந்தது. அப்போது ஆத்யாத்மத் தத்துவத்தை அறிந்த கருணைமிகு நாரதர், இரக்கத்தால் அவருக்கு ஆன்மீக வாழ்வை போதித்தார்।

Verse 4

श्रेयस्त्वं कतमद्राजन् कर्मणात्मन ईहसे । दु:खहानि: सुखावाप्ति: श्रेयस्तन्नेह चेष्यते ॥ ४ ॥

நாரத முனி கூறினார்—அரசே, பலன் நோக்கி செய்யும் இக்கர்மங்களால் நீ எந்தச் சிறப்பை நாடுகிறாய்? துயர் நீக்கம், இன்பப் பெறுதல் என்பதே பரம நன்மை; அது வெறும் கர்மவினையால் கிடையாது।

Verse 5

राजोवाच न जानामि महाभाग परं कर्मापविद्धधी: । ब्रूहि मे विमलं ज्ञानं येन मुच्येय कर्मभि: ॥ ५ ॥

அரசன் கூறினான்—மகாபாக்ய நாரதரே, என் அறிவு கர்மபலங்களில் சிக்கியுள்ளது; ஆகவே பரம இலக்கை அறியேன். தயை செய்து எனக்கு தூய ஞானத்தை உரையுங்கள்; அதனால் கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவேன்.

Verse 6

गृहेषु कूटधर्मेषु पुत्रदारधनार्थधी: । न परं विन्दते मूढो भ्राम्यन् संसारवर्त्मसु ॥ ६ ॥

வீட்டார் வாழ்க்கையின் போலித் தர்மங்களில், மகன்-மனைவி-செல்வம் என்ற ஆசையில் அறிவை வைத்தவன் பரம இலக்கை அடையான். அவன் மூடன்; சம்சாரப் பாதைகளில் பல உடல்களாக அலைந்து திரிவான்.

Verse 7

नारद उवाच भो भो: प्रजापते राजन् पशून् पश्य त्वयाध्वरे । संज्ञापिताञ्जीवसङ्घान्निर्घृणेन सहस्रश: ॥ ७ ॥

நாரதர் கூறினார்—பிரஜாபதியே, அரசே, உன் யாக அரங்கில் நீ இரக்கமின்றி ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை பலியிட்டாய்; அவற்றை நோக்கு.

Verse 8

एते त्वां सम्प्रतीक्षन्ते स्मरन्तो वैशसं तव । सम्परेतम् अय:कूटैश्छिन्दन्त्युत्थितमन्यव: ॥ ८ ॥

இவை அனைத்தும் நீ செய்த கொடுமையை நினைத்து உன் மரணத்தை எதிர்நோக்குகின்றன. நீ இறந்தபின், கோபம் கொண்ட அவை இரும்புப் போன்ற கொம்புகளால் உன் உடலைக் குத்தி கிழிக்கும்.

Verse 9

अत्र ते कथयिष्येऽमुमितिहासं पुरातनम् । पुरञ्जनस्य चरितं निबोध गदतो मम ॥ ९ ॥

இப்போது நான் உனக்கு ஒரு பழமையான வரலாற்றைச் சொல்கிறேன்—புரஞ்சனன் என்னும் அரசனின் சரிதத்தை. என் சொற்களை கவனமாகக் கேள்.

Verse 10

आसीत्पुरञ्जनो नाम राजा राजन् बृहच्छ्रवा: । तस्याविज्ञातनामासीत्सखाविज्ञातचेष्टित: ॥ १० ॥

அரசே, முற்காலத்தில் புரஞ்சனன் என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் பெரும் செயல்களால் புகழ்பெற்றவன். அவனுக்கு ‘அவிஞ்ஞாதன்’ என்ற நண்பன் இருந்தான்; அவனின் செயல்கள் யாருக்கும் புரியாதவை.

Verse 11

सोऽन्वेषमाण: शरणं बभ्राम पृथिवीं प्रभु: । नानुरूपं यदाविन्ददभूत्स विमना इव ॥ ११ ॥

அவன் தக்க அடைக்கலத்தைத் தேடி பூமியெங்கும் அலைந்தான். மனத்திற்கேற்ற இடம் கிடைக்காததால் இறுதியில் சோர்வும் ஏமாற்றமும் அடைந்தான்.

Verse 12

न साधु मेने ता: सर्वा भूतले यावती: पुर: । कामान् कामयमानोऽसौ तस्य तस्योपपत्तये ॥ १२ ॥

புலனின்பத்திற்கான அளவற்ற ஆசைகளால் அவன் அவற்றை நிறைவேற்ற பூமியிலுள்ள எந்த நகரமும் போதுமானதென எண்ணவில்லை; எங்கும் குறைபாடே உணர்ந்தான்.

Verse 13

स एकदा हिमवतो दक्षिणेष्वथ सानुषु । ददर्श नवभिर्द्वार्भि: पुरं लक्षितलक्षणाम् ॥ १३ ॥

ஒருமுறை இமயத்தின் தெற்குப் பகுதிகளில், பாரதவர்ஷத்தில், ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட ஒரு நகரத்தை அவன் கண்டான்; அது எல்லா மங்கள வசதிகளாலும் சிறப்புற்றது.

Verse 14

प्राकारोपवनाट्टालपरिखैरक्षतोरणै: । स्वर्णरौप्यायसै: श‍ृङ्गै: सङ्कुलां सर्वतो गृहै: ॥ १४ ॥

அந்நகரம் மதில்கள், பூங்காக்கள், கோபுரங்கள், அகழிகள், காவல்காக்கும் தோரணங்கள் ஆகியவற்றால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டது. எங்கும் வீடுகள் நிறைந்திருந்தன; அவற்றின் உச்சிகள் பொன், வெள்ளி, இரும்புக் கும்பங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டன.

Verse 15

नीलस्फटिकवैदूर्यमुक्तामरकतारुणै: । क्लृप्तहर्म्यस्थलीं दीप्तां श्रिया भोगवतीमिव ॥ १५ ॥

அந்நகரின் மாளிகைகளின் தரைகள் நீலக்கல், ஸ்படிகம், வைதூரியம், முத்து, மரகதம், மாணிக்கம் ஆகியவற்றால் அமைந்திருந்தன. அவை பொலிந்த ஒளியால் அந்தத் தலைநகர் ‘போகவதி’ என்னும் தெய்வநகரைப் போலத் தோன்றியது.

Verse 16

सभाचत्वररथ्याभिराक्रीडायतनापणै: । चैत्यध्वजपताकाभिर्युक्तां विद्रुमवेदिभि: ॥ १६ ॥

அந்நகரில் மன்றங்கள், சந்திப்புச் சதுக்கங்கள், வீதிகள், விளையாட்டு இடங்கள், உணவகங்கள், சூதாட்ட மண்டபங்கள், சந்தைகள், ஓய்விடங்கள், சைத்யங்கள், கொடிகள், பதாகைகள் இருந்தன; மேலும் பவளத்தால் செய்யப்பட்ட வேதிகைகள் அதனை அழகுபடுத்தின. இவை அனைத்தும் நகரைச் சூழ்ந்து விளங்கின.

Verse 17

पुर्यास्तु बाह्योपवने दिव्यद्रुमलताकुले । नदद्विहङ्गालिकुलकोलाहलजलाशये ॥ १७ ॥

நகரின் வெளிப்புறத் தோட்டத்தில் தெய்வீக மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்து, ஒரு இனிய ஏரியைச் சூழ்ந்திருந்தன. அந்த ஏரியைச் சுற்றி பறவைக் கூட்டங்களும் தேனீக் குழுக்களும் எப்போதும் கீச்சும் முணுமுணுப்பும் செய்து ஒலித்தன.

Verse 18

हिमनिर्झरविप्रुष्मत्कुसुमाकरवायुना । चलत्प्रवालविटपनलिनीतटसम्पदि ॥ १८ ॥

பனிமலையிலிருந்து இறங்கும் அருவிகளின் துளித்துளி நீர்த்துகள்களை வசந்தக் காற்று சுமந்து வந்து ஏரிக்கரையிலுள்ள மரக்கிளைகளில் தெளித்தது. பவளமெனச் செம்மையான இளங்கிளைகள் அசைந்து, தாமரைத் துறைமுகத்தின் செல்வச் சோபை மேலும் இனிமையாயிற்று.

Verse 19

नानारण्यमृगव्रातैरनाबाधे मुनिव्रतै: । आहूतं मन्यते पान्थो यत्र कोकिलकूजितै: ॥ १९ ॥

அந்த இனிய தோட்டத்தில் காட்டு மிருகங்களும் முனிவரைப் போல அஹிம்சையுடனும் பொறாமையற்றவையாகவும் ஆனன; யாரையும் தாக்கவில்லை. மேலும் குயில்களின் இனிய கூவல் அந்த வழி செல்லும் பயணியை ஓய்வெடுக்க அழைப்பதுபோல் இருந்தது.

Verse 20

यद‍ृच्छयागतां तत्र ददर्श प्रमदोत्तमाम् । भृत्यैर्दशभिरायान्तीमेकैकशतनायकै: ॥ २० ॥

அந்த அற்புதத் தோட்டத்தில் இங்கும் அங்கும் உலாவிய புரஞ்சனன், திடீரென ஒரு மிக அழகிய பெண்ணை கண்டான். அவள் எந்தப் பணியிலும் ஈடுபடாமல் அங்கேயே நடமாடினாள். அவளுடன் பத்து பணியாளர்கள் வந்தனர்; ஒவ்வொரு பணியாளருடனும் நூற்றுக்கணக்கான மனைவியர் இருந்தனர்.

Verse 21

पञ्चशीर्षाहिना गुप्तां प्रतीहारेण सर्वत: । अन्वेषमाणामृषभमप्रौढां कामरूपिणीम् ॥ २१ ॥

அவள் ஐந்து தலைகளுடைய பாம்பால் எல்லாத் திசைகளிலும் காக்கப்பட்டாள்; ஒரு வாயில்காவலன் போல ஒரு காவலரும் இருந்தான். அவள் இளமையும் அழகும் நிறைந்தவள்; காமரூபிணியாக இருந்தும் தக்க கணவரைத் தேடி கலங்கியவள்போல் தோன்றினாள்.

Verse 22

सुनासां सुदतीं बालां सुकपोलां वराननाम् । समविन्यस्तकर्णाभ्यां बिभ्रतीं कुण्डलश्रियम् ॥ २२ ॥

அவளின் மூக்கு, பற்கள், நெற்றி அனைத்தும் மிக அழகாக இருந்தன. கன்னங்கள் இனிமையாகவும் முகம் சிறப்பாகவும் விளங்கியது. இரு காதுகளும் ஒழுங்காக அமைந்து, மின்னும் குண்டலங்களின் அழகைத் தாங்கின.

Verse 23

पिशङ्गनीवीं सुश्रोणीं श्यामां कनकमेखलाम् । पद्‌भ्यां क्‍वणद्‌भ्यां चलन्तीं नूपुरैर्देवतामिव ॥ २३ ॥

அவளின் இடையும் இடுப்பும் மிக அழகாக இருந்தன. அவள் மஞ்சள் ஆடை அணிந்து, பொன் மேகலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாள். நடக்கையில் அவளின் நுபுரங்கள் ஒலித்தன; அவள் விண்ணுலக தேவதை போல் தோன்றினாள்.

Verse 24

स्तनौ व्यञ्जितकैशोरौ समवृत्तौ निरन्तरौ । वस्त्रान्तेन निगूहन्तीं व्रीडया गजगामिनीम् ॥ २४ ॥

யானைநடையுடைய அந்தப் பெண், வெட்கத்தால் தன் சேலையின் முனையால் இளமை வெளிப்படும், சமமாக வட்டமாய் அருகருகே அமைந்த தன் மார்புகளை மீண்டும் மீண்டும் மறைக்க முயன்றாள்।

Verse 25

तामाह ललितं वीर: सव्रीडस्मितशोभनाम् । स्‍निग्धेनापाङ्गपुङ्खेन स्पृष्ट: प्रेमोद्भ्रमद्भ्रुवा ॥ २५ ॥

வீரன் புரஞ்சனன், வெட்கச் சிரிப்பால் அழகுபெற்ற அந்தப் பெண்ணிடம் இனியவாறு பேசினான். அவளின் அன்பு நிறைந்த கடைக்கண் அம்புகள் அவனைத் துளைத்து, காதல் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தின.

Verse 26

का त्वं कञ्जपलाशाक्षि कस्यासीह कुत: सति । इमामुप पुरीं भीरु किं चिकीर्षसि शंस मे ॥ २६ ॥

தாமரை இலை போன்ற கண்களையுடையவளே! நீ யார், எங்கிருந்து வந்தாய், யாருடைய மகள்? நீ மிகச் சுத்தமான, கற்புடையவளாகத் தோன்றுகிறாய். அஞ்சும் இயல்புடையவளே! இந்த நகரத்தருகே வந்ததன் நோக்கம் என்ன? அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்।

Verse 27

क एतेऽनुपथा ये त एकादश महाभटा: । एता वा ललना: सुभ्रु कोऽयं तेऽहि: पुर:सर: ॥ २७ ॥

அழகிய புருவமுடையவளே! உன்னுடன் வழியில் வரும் அந்த பதினொன்று வலிமைமிக்க காவலர்கள் யார்? இந்த பத்து சிறப்பு பணியாளர்கள் யார்? அவர்களைத் தொடர்ந்து வரும் பெண்கள் யார்? மேலும் உன் முன்னே செல்கின்ற இந்தப் பாம்பு யார்?

Verse 28

त्वं ह्रीर्भवान्यस्यथ वाग्रमा पतिं विचिन्वती किं मुनिवद्रहो वने । त्वदङ्‌घ्रिकामाप्तसमस्तकामं क्‍व पद्मकोश: पतित: कराग्रात् ॥ २८ ॥

அழகியவளே! நீ லக்ஷ்மி தேவியோ, பவானியோ, அல்லது பிரம்மாவின் துணைவி சரஸ்வதியோ போலத் தோன்றுகிறாய். அப்படியிருக்க, முனிவரைப் போல மௌனமாய் இந்தக் காட்டில் ஏன் அலைகிறாய்? உன் கணவனைத் தேடுகிறாயா? யார் உன் கணவன் ஆனாலும், உன் இத்தகைய கணவன்-நம்பிக்கையை அறிந்தவுடன் அவர் எல்லா செல்வங்களையும் பெறுவார். நீ லக்ஷ்மியைப் போன்றவள்; ஆனால் உன் கையில் தாமரை இல்லை—அந்த தாமரையை எங்கே வீசி விட்டாய், எங்கே விழுந்தது?

Verse 29

नासां वरोर्वन्यतमा भुविस्पृक् पुरीमिमां वीरवरेण साकम् । अर्हस्यलङ्कर्तुमदभ्रकर्मणा लोकं परं श्रीरिव यज्ञपुंसा ॥ २९ ॥

அழகியவளே, உன் பாதங்கள் நிலத்தைத் தொடுவதால், நீ நான் கூறிய தெய்வப் பெண்களில் ஒருத்தி அல்ல என்று தோன்றுகிறது. நீ இந்த உலகின் பெண்ணாக இருந்தால், விஷ்ணுவுடன் கூடிய திருமகள் வைகுண்டத்தின் அழகை வளர்ப்பதுபோல், என்னுடன் சேர்ந்து இந்த நகரின் அழகையும் வளர்த்தருள்வாய்; நான் மகாவீரனும் வல்லரசனும் என்பதை அறி।

Verse 30

यदेष मापाङ्गविखण्डितेन्द्रियं सव्रीडभावस्मितविभ्रमद्भ्रुवा । त्वयोपसृष्टो भगवान्मनोभव: प्रबाधतेऽथानुगृहाण शोभने ॥ ३० ॥

இன்று உன் கடைக்கண் பார்வை என் மனத்தையும் உணர்வுகளையும் மிகுந்து கலக்கிவிட்டது. வெட்கம் நிறைந்ததாயினும் காமரசம் கலந்த உன் புன்னகையும் புருவ விலாசமும் என் உள்ளே எழும் மனோபவனை (காமனை) வலுப்படுத்துகிறது; ஆகவே அழகியவளே, என்மேல் அருள் செய்।

Verse 31

त्वदाननं सुभ्रु सुतारलोचनं व्यालम्बिनीलालकवृन्दसंवृतम् । उन्नीय मे दर्शय वल्गुवाचकं यद्‌व्रीडया नाभिमुखं शुचिस्मिते ॥ ३१ ॥

அழகிய புருவமுடையவளே, உன் முகம் மிக இனிய கண்களால் ஒளிர்கிறது; தொங்கும் நீலமயமான கூந்தல் குழுக்கள் அதைச் சூழ்ந்துள்ளன. உன் வாயிலிருந்து இனிய சொற்கள் பொழிகின்றன; ஆனால் வெட்கத்தால் நீ என்னை நேருக்கு நேர் பார்க்கவில்லை. ஆகவே தூய புன்னகையுடையவளே, தலை உயர்த்தி என்னை நோக்கி மென்மையாகச் சிரித்தருள்வாய்।

Verse 32

नारद उवाच इत्थं पुरञ्जनं नारी याचमानमधीरवत् । अभ्यनन्दत तं वीरं हसन्ती वीर मोहिता ॥ ३२ ॥

நாரதர் கூறினார்—அரசே, இவ்வாறு புரஞ்சனன் ஆவலுடன் அந்த இளம்பெண்ணை வேண்டினான். அவன் சொற்களால் ஈர்க்கப்பட்ட அவளும் சிரித்தபடியே அந்த வீரனின் வேண்டுகோளை ஏற்றுக்கொண்டாள்; அப்போது அவள் அரசனிடம் நிச்சயமாக மயங்கியிருந்தாள்।

Verse 33

न विदाम वयं सम्यक्‍कर्तारं पुरुषर्षभ । आत्मनश्च परस्यापि गोत्रं नाम च यत्कृतम् ॥ ३३ ॥

அந்தப் பெண் கூறினாள்—மனிதர்களில் சிறந்தவரே, என்னை யார் பெற்றார் என்பதை நான் தெளிவாக அறியேன். என் கோத்திரம், பெயர், மேலும் என்னுடன் இருப்பவர்களின் கோத்திரம், பெயர், அவர்களின் தோற்றம் ஆகியவற்றையும் நான் அறியேன்।

Verse 34

इहाद्य सन्तमात्मानं विदाम न तत: परम् । येनेयं निर्मिता वीर पुरी शरणमात्मन: ॥ ३४ ॥

ஓ மாவீரனே, நாங்கள் இவ்விடத்தில் இருக்கிறோம் என்பதை மட்டுமே அறிவோம். இதற்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது என்பதை நாங்கள் அறியோம். உண்மையில், எங்கள் வசிப்பிடத்திற்காக இந்த அழகிய நகரத்தை உருவாக்கியவர் யார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளக் கூட நாங்கள் முயலாத அளவுக்கு அறிவற்றவர்களாக இருக்கிறோம்.

Verse 35

एते सखाय: सख्यो मे नरा नार्यश्च मानद । सुप्तायां मयि जागर्ति नागोऽयं पालयन् पुरीम् ॥ ३५ ॥

கண்ணியத்திற்குரியவரே, என்னுடன் இருக்கும் இந்த ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் அனைவரும் என் நண்பர்களாக அறியப்படுகிறார்கள். எப்போதும் விழித்திருக்கும் இந்த பாம்பு (பிராணன்), நான் உறங்கும் நேரத்திலும் இந்த நகரத்தைப் பாதுகாக்கிறது. இவ்வளவு மட்டுமே நான் அறிவேன்; இதற்கு அப்பால் நான் எதையும் அறியேன்.

Verse 36

दिष्ट्यागतोऽसि भद्रं ते ग्राम्यान् कामानभीप्ससे । उद्वहिष्यामि तांस्तेऽहं स्वबन्धुभिररिन्दम ॥ ३६ ॥

எதிரிகளை அழிப்பவரே, எப்படியோ நீங்கள் இங்கு வந்துவிட்டீர்கள். இது நிச்சயமாக எனக்குப் பெரும் பாக்கியம். உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். நீங்கள் புலன் இன்பங்களை விரும்புகிறீர்கள்; நானும் என் நண்பர்களும் உங்கள் ஆசைகளை நிறைவேற்ற எங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்வோம்.

Verse 37

इमां त्वमधितिष्ठस्व पुरीं नवमुखीं विभो । मयोपनीतान् गृह्णान: कामभोगान् शतं समा: ॥ ३७ ॥

என் தலைவனே, நீங்கள் அனைத்து விதமான புலன் இன்பங்களையும் அனுபவிப்பதற்காக ஒன்பது வாயில்களைக் கொண்ட இந்த நகரத்தை நான் ஏற்பாடு செய்துள்ளேன். நீங்கள் இங்கு நூறு ஆண்டுகள் வசிக்கலாம்; உங்கள் புலன் இன்பத்திற்குத் தேவையான அனைத்தும் வழங்கப்படும்.

Verse 38

कं नु त्वदन्यं रमये ह्यरतिज्ञमकोविदम् । असम्परायाभिमुखमश्वस्तनविदं पशुम् ॥ ३८ ॥

உங்களைத் தவிர வேறு யாருடன் சேர நான் எதிர்பார்க்க முடியும்? மற்றவர்கள் காமக்கலையில் தேர்ச்சி பெற்றவர்களும் அல்ல, வாழ்நாளிலோ அல்லது இறப்பிற்குப் பின்னரோ இன்பத்தை அனுபவிப்பது எப்படி என்பதை அறியும் திறனும் அற்றவர்கள். அத்தகைய மூடர்கள் விலங்குகளைப் போன்றவர்கள்; ஏனெனில் இம்மையிலும் மறுமையிலும் புலன் இன்பத்தை அனுபவிக்கும் முறையை அவர்கள் அறியவில்லை.

Verse 39

धर्मो ह्यत्रार्थकामौ च प्रजानन्दोऽमृतं यश: । लोका विशोका विरजा यान्न केवलिनो विदु: ॥ ३९ ॥

பெண் கூறினாள்—இந்த உலகில் கிருஹஸ்த ஆசிரமம் தர்மம், அர்த்தம், காமம், சந்தான ஆனந்தம் ஆகிய பல இன்பங்களை அளிக்கிறது. பின்னர் புகழும் மோக்ஷ விருப்பமும் எழுகிறது. யாகப் பலனால் உயர்ந்த லோகங்கள் பெறலாம். இத்தகைய பௌதிக இன்பம் கேவலிகளான விரக்தர்களுக்கு அறியப்படாது; அவர்கள் கற்பனையும் செய்ய முடியாது.

Verse 40

पितृदेवर्षिमर्त्यानां भूतानामात्मनश्च ह । क्षेम्यं वदन्ति शरणं भवेऽस्मिन् यद्गृहाश्रम: ॥ ४० ॥

பெண் கூறினாள்—அறிஞர்-பிரமாணங்கள் சொல்வதாவது: இவ்வுலகில் கிருஹஸ்த ஆசிரமம் பித்ருக்கள், தேவர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள், எல்லா உயிர்கள் மற்றும் தன்னிற்கும் நலமளிக்கும் சரணம்; அது சுகமும் க்ஷேமமும் தருவது.

Verse 41

का नाम वीर विख्यातं वदान्यं प्रियदर्शनम् । न वृणीत प्रियं प्राप्तं माद‍ृशी त्वाद‍ृशं पतिम् ॥ ४१ ॥

வீரனே! இந்த உலகில் உன்னைப் போன்ற கணவரை யார் ஏற்காமல் இருப்பார்? நீ புகழ்பெற்றவன், தாராளன், அழகிய தரிசனம் உடையவன், எளிதில் கிடைக்கக்கூடியவன். என்னைப் போன்ற பெண் உன்னைப் பிரியனாகப் பெற்றபின் ஏன் வரிக்கமாட்டாள்?

Verse 42

कस्या मनस्ते भुवि भोगिभोगयो: स्त्रिया न सज्जेद्भुजयोर्महाभुज । योऽनाथवर्गाधिमलं घृणोद्धत स्मितावलोकेन चरत्यपोहितुम् ॥ ४२ ॥

மகாபுஜனே! இந்தப் பூமியில் எந்தப் பெண்ணின் மனம் உன் புஜங்களில் ஈர்க்கப்படாமல் இருக்கும்? அவை பாம்பின் உடலைப் போன்ற இன்பப் பொருள்களெனத் தோன்றுகின்றன. உன் இனிய புன்னகை நிறைந்த பார்வையும் கருணை கலந்த வீரமும் எங்களைப் போன்ற ஆதரவற்ற பெண்களின் துயரை அகற்றுகின்றன. நீ பூமியில் சுற்றுவது எங்களுக்கே நன்மை செய்யவே என்று நாங்கள் எண்ணுகிறோம்.

Verse 43

नारद उवाच इति तौ दम्पती तत्र समुद्य समयं मिथ: । तां प्रविश्य पुरीं राजन्मुमुदाते शतं समा: ॥ ४३ ॥

நாரதர் கூறினார்—அரசே! இவ்வாறு அந்தத் தம்பதியர் பரஸ்பர ஒற்றுமையால் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்து அந்த நகரத்தில் நுழைந்து, நூறு ஆண்டுகள் வாழ்க்கையை அனுபவித்து மகிழ்ந்தனர்.

Verse 44

उपगीयमानो ललितं तत्र तत्र च गायकै: । क्रीडन् परिवृत: स्त्रीभिर्ह्रदिनीमाविशच्छुचौ ॥ ४४ ॥

அங்கே அங்கே பாடகர்கள் அவன் புகழையும் செயல்களையும் இனிமையாகப் பாடினர். கோடையின் வெப்பம் மிகும்போது, பல பெண்களால் சூழப்பட்டு அவன் குளிர்ந்த நீர்த்தடாகத்தில் இறங்கி அவர்களுடன் விளையாடினான்.

Verse 45

सप्तोपरि कृता द्वार: पुरस्तस्यास्तु द्वे अध: । पृथग्विषयगत्यर्थं तस्यां य: कश्चनेश्वर: ॥ ४५ ॥

அந்நகரில் ஒன்பது வாயில்கள் இருந்தன—ஏழு மேல்புறத்தில், இரண்டு கீழே நிலத்தடியில். வெவ்வேறு பொருள்களுக்குச் செல்ல அவை அமைக்கப்பட்டன; நகரின் ஆளுநன் அவை அனைத்தையும் பயன்படுத்தினான்.

Verse 46

पञ्च द्वारस्तु पौरस्त्या दक्षिणैका तथोत्तरा । पश्चिमे द्वे अमूषां ते नामानि नृप वर्णये ॥ ४६ ॥

அரசே, அந்த ஒன்பது வாயில்களில் ஐந்து கிழக்கே, ஒன்று வடக்கே, ஒன்று தெற்கே, இரண்டு மேற்கே இருந்தன. இப்போது அவற்றின் பெயர்களை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 47

खद्योताविर्मुखी च प्राग्द्वारावेकत्र निर्मिते । विभ्राजितं जनपदं याति ताभ्यां द्युमत्सख: ॥ ४७ ॥

கத்யோதா மற்றும் ஆவிர்முகீ எனும் இரண்டு வாயில்கள் கிழக்கை நோக்கி ஒரே இடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அவ்விரு வாயில்களூடே அரசன் த்யுமானன் என்ற நண்பனுடன் விப்ராஜித நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 48

नलिनी नालिनी च प्राग्द्वारावेकत्र निर्मिते । अवधूतसखस्ताभ्यां विषयं याति सौरभम् ॥ ४८ ॥

அதேபோல் கிழக்கில் நலினீ மற்றும் நாலினீ எனும் இரண்டு வாயில்களும் ஒரே இடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. அவ்வாயில்களூடே அரசன் அவதூதன் என்ற நண்பனுடன் சௌரப நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 49

मुख्या नाम पुरस्ताद् द्वास्तयापणबहूदनौ । विषयौ याति पुरराड्रसज्ञविपणान्वित: ॥ ४९ ॥

கிழக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஐந்தாம் வாயில் ‘முக்யா’ (முதன்மை) எனப்பட்டது. அந்த வாயிலின் வழியாக புரஞ்சனன் அரசன் ரசஜ்ஞன், விபணன் என்ற நண்பர்களுடன் பஹூதன, ஆபண என்ற இரு இடங்களுக்குச் செல்வான்.

Verse 50

पितृहूर्नृप पुर्या द्वार्दक्षिणेन पुरञ्जन: । राष्ट्रं दक्षिणपञ्चालं याति श्रुतधरान्वित: ॥ ५० ॥

நகரத்தின் தெற்கு வாயில் ‘பித்ருஹூ’ எனப்பட்டது. அந்த வாயிலின் வழியாக புரஞ்சனன் அரசன் ஸ்ருததரன் என்ற நண்பனுடன் தக்ஷிண-பஞ்சாலம் எனப்படும் நாட்டிற்குச் செல்வான்.

Verse 51

देवहूर्नाम पुर्या द्वा उत्तरेण पुरञ्जन: । राष्ट्रमुत्तरपञ्चालं याति श्रुतधरान्वित: ॥ ५१ ॥

நகரத்தின் வடபுறத்தில் ‘தேவஹூ’ என்ற வாயில் இருந்தது. அந்த வாயிலின் வழியாக புரஞ்சனன் அரசன் ஸ்ருததரன் என்ற நண்பனுடன் உத்தர-பஞ்சாலம் எனப்படும் இடத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 52

आसुरी नाम पश्चाद् द्वास्तया याति पुरञ्जन: । ग्रामकं नाम विषयं दुर्मदेन समन्वित: ॥ ५२ ॥

மேற்குப் பக்கத்தில் ‘ஆசுரீ’ என்ற வாயில் இருந்தது. அந்த வாயிலின் வழியாக புரஞ்சனன் அரசன் துர்மதன் என்ற நண்பனுடன் கிராமக என்ற நகரத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 53

निऋर्तिर्नाम पश्चाद् द्वास्तया याति पुरञ्जन: । वैशसं नाम विषयं लुब्धकेन समन्वित: ॥ ५३ ॥

மேற்குப் பக்கத்தில் இன்னொரு வாயில் ‘நிர்ருதி’ எனப்பட்டது. அந்த வாயிலின் வழியாக புரஞ்சனன் அரசன் லுப்தகன் என்ற நண்பனுடன் வைசசம் எனப்படும் இடத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 54

अन्धावमीषां पौराणां निर्वाक्पेशस्कृतावुभौ । अक्षण्वतामधिपतिस्ताभ्यां याति करोति च ॥ ५४ ॥

இந்த நகரின் பல குடிமக்களில் நிர்வாக், பேஷஸ்க்ருத் எனும் இரு குருடர்கள் இருந்தனர். கண்களுள்ள குடிகளின் அதிபதியான புரஞ்சனன் அரசனும் துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்தக் குருடர்களுடன் பழகினான். அவர்களுடன் இங்கும் அங்கும் சென்று பல செயல்களைச் செய்தான்.

Verse 55

स यर्ह्यन्त:पुरगतो विषूचीनसमन्वित: । मोहं प्रसादं हर्षं वा याति जायात्मजोद्भवम् ॥ ५५ ॥

அவன் அந்தப்புரத்திற்குள் சென்றபோது, விஷூசீனன் எனும் முதன்மைச் சேவகர்—மனம்—உடன் இருந்தான். அப்போது மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளால் மாயை, திருப்தி, மகிழ்ச்சி ஆகியவை அவனுள் எழுந்தன.

Verse 56

एवं कर्मसु संसक्त: कामात्मा वञ्चितोऽबुध: । महिषी यद्यदीहेत तत्तदेवान्ववर्तत ॥ ५६ ॥

இவ்வாறு செயல்களில் சிக்கி, ஆசைமயமான அறியாமையால் புரஞ்சனன் அரசன் பொருட்புத்தியின் கட்டுப்பாட்டில் ஏமாற்றப்பட்டான். ராணி எதை எதை விரும்பினாளோ, அதையதையே அவன் நிறைவேற்றினான்.

Verse 57

क्‍वचित्पिबन्त्यां पिबति मदिरां मदविह्वल: । अश्नन्त्यां क्‍वचिदश्नाति जक्षत्यां सह जक्षिति ॥ ५७ ॥ क्‍वचिद्गायति गायन्त्यां रुदत्यां रुदति क्‍वचित् । क्‍वचिद्धसन्त्यां हसति जल्पन्त्यामनु जल्पति ॥ ५८ ॥ क्‍वचिद्धावति धावन्त्यां तिष्ठन्त्यामनु तिष्ठति । अनु शेते शयानायामन्वास्ते क्‍वचिदासतीम् ॥ ५९ ॥ क्‍वचिच्छृणोति श‍ृण्वन्त्यां पश्यन्त्यामनु पश्यति । क्‍वचिज्जिघ्रति जिघ्रन्त्यां स्पृशन्त्यां स्पृशति क्‍वचित् ॥ ६० ॥ क्‍वचिच्च शोचतीं जायामनुशोचति दीनवत् । अनु हृष्यति हृष्यन्त्यां मुदितामनु मोदते ॥ ६१ ॥

ராணி மதுவை அருந்தினால், புரஞ்சனனும் மயக்கத்துடன் அருந்தினான். அவள் உண்டால் அவனும் உண்டான்; அவள் மென்றால் அவனும் மென்றான். அவள் பாடினால் அவனும் பாடினான்; அவள் அழுதால் அவனும் அழுதான், அவள் சிரித்தால் அவனும் சிரித்தான்; அவள் வீணாகப் பேசினால் அவனும் அதுபோலப் பேசினான். அவள் ஓடினால் அவனும் ஓடினான்; அவள் நின்றால் அவனும் நின்றான்; அவள் படுத்தால் அவனும் பின்தொடர்ந்து படுத்தான்; அவள் அமர்ந்தால் அவனும் அமர்ந்தான். அவள் கேட்டால் அவனும் கேட்டான்; அவள் பார்த்தால் அவனும் பார்த்தான்; அவள் மணந்தால் அவனும் மணந்தான்; அவள் தொட்டால் அவனும் தொட்டான். அன்பு ராணி புலம்பினால் அவனும் ஏழைபோல் புலம்பினான்; அவள் மகிழ்ந்தால் அவனும் மகிழ்ந்தான்; அவள் திருப்தியடைந்தால் அவனும் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 58

क्‍वचित्पिबन्त्यां पिबति मदिरां मदविह्वल: । अश्नन्त्यां क्‍वचिदश्नाति जक्षत्यां सह जक्षिति ॥ ५७ ॥ क्‍वचिद्गायति गायन्त्यां रुदत्यां रुदति क्‍वचित् । क्‍वचिद्धसन्त्यां हसति जल्पन्त्यामनु जल्पति ॥ ५८ ॥ क्‍वचिद्धावति धावन्त्यां तिष्ठन्त्यामनु तिष्ठति । अनु शेते शयानायामन्वास्ते क्‍वचिदासतीम् ॥ ५९ ॥ क्‍वचिच्छृणोति श‍ृण्वन्त्यां पश्यन्त्यामनु पश्यति । क्‍वचिज्जिघ्रति जिघ्रन्त्यां स्पृशन्त्यां स्पृशति क्‍वचित् ॥ ६० ॥ क्‍वचिच्च शोचतीं जायामनुशोचति दीनवत् । अनु हृष्यति हृष्यन्त्यां मुदितामनु मोदते ॥ ६१ ॥

ராணி மதுவை அருந்தினால், புரஞ்சனனும் மயக்கத்துடன் அருந்தினான். அவள் உண்டால் அவனும் உண்டான்; அவள் மென்றால் அவனும் மென்றான். அவள் பாடினால் அவனும் பாடினான்; அவள் அழுதால் அவனும் அழுதான், அவள் சிரித்தால் அவனும் சிரித்தான்; அவள் வீணாகப் பேசினால் அவனும் அதுபோலப் பேசினான். அவள் ஓடினால் அவனும் ஓடினான்; அவள் நின்றால் அவனும் நின்றான்; அவள் படுத்தால் அவனும் பின்தொடர்ந்து படுத்தான்; அவள் அமர்ந்தால் அவனும் அமர்ந்தான். அவள் கேட்டால் அவனும் கேட்டான்; அவள் பார்த்தால் அவனும் பார்த்தான்; அவள் மணந்தால் அவனும் மணந்தான்; அவள் தொட்டால் அவனும் தொட்டான். அன்பு ராணி புலம்பினால் அவனும் ஏழைபோல் புலம்பினான்; அவள் மகிழ்ந்தால் அவனும் மகிழ்ந்தான்; அவள் திருப்தியடைந்தால் அவனும் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 59

क्‍वचित्पिबन्त्यां पिबति मदिरां मदविह्वल: । अश्नन्त्यां क्‍वचिदश्नाति जक्षत्यां सह जक्षिति ॥ ५७ ॥ क्‍वचिद्गायति गायन्त्यां रुदत्यां रुदति क्‍वचित् । क्‍वचिद्धसन्त्यां हसति जल्पन्त्यामनु जल्पति ॥ ५८ ॥ क्‍वचिद्धावति धावन्त्यां तिष्ठन्त्यामनु तिष्ठति । अनु शेते शयानायामन्वास्ते क्‍वचिदासतीम् ॥ ५९ ॥ क्‍वचिच्छृणोति श‍ृण्वन्त्यां पश्यन्त्यामनु पश्यति । क्‍वचिज्जिघ्रति जिघ्रन्त्यां स्पृशन्त्यां स्पृशति क्‍वचित् ॥ ६० ॥ क्‍वचिच्च शोचतीं जायामनुशोचति दीनवत् । अनु हृष्यति हृष्यन्त्यां मुदितामनु मोदते ॥ ६१ ॥

ராணி மதுவை அருந்தினால், புரஞ்சன அரசனும் மயக்கத்துடன் அருந்தினான். அவள் உண்டால், மென்றால், பாடினால், அழுதால், சிரித்தால் அல்லது அலட்சியமாகப் பேசினால், அரசனும் அதையே செய்தான். அவள் நடந்தால் அவன் பின்னே நடந்தான்; அவள் நின்றால் அவனும் நின்றான்; அவள் படுக்கையில் படுத்தால் அவனும் உடன் படுத்தான். அவள் அமர்ந்தால், கேட்டால், பார்த்தால், மணந்தால் அல்லது தொட்டால், அவனும் அதையே பின்பற்றினான். அன்பு ராணி புலம்பினால் அவன் தாழ்மையுடன் புலம்பினான்; அவள் மகிழ்ந்தால் அவனும் மகிழ்ச்சி, திருப்தி அடைந்தான்.

Verse 60

क्‍वचित्पिबन्त्यां पिबति मदिरां मदविह्वल: । अश्नन्त्यां क्‍वचिदश्नाति जक्षत्यां सह जक्षिति ॥ ५७ ॥ क्‍वचिद्गायति गायन्त्यां रुदत्यां रुदति क्‍वचित् । क्‍वचिद्धसन्त्यां हसति जल्पन्त्यामनु जल्पति ॥ ५८ ॥ क्‍वचिद्धावति धावन्त्यां तिष्ठन्त्यामनु तिष्ठति । अनु शेते शयानायामन्वास्ते क्‍वचिदासतीम् ॥ ५९ ॥ क्‍वचिच्छृणोति श‍ृण्वन्त्यां पश्यन्त्यामनु पश्यति । क्‍वचिज्जिघ्रति जिघ्रन्त्यां स्पृशन्त्यां स्पृशति क्‍वचित् ॥ ६० ॥ क्‍वचिच्च शोचतीं जायामनुशोचति दीनवत् । अनु हृष्यति हृष्यन्त्यां मुदितामनु मोदते ॥ ६१ ॥

ராணி மது அருந்துதல், உண்ணுதல், மென்றல், பாடுதல், அழுதல், சிரித்தல், அலட்சியமாகப் பேசுதல், ஓடுதல், நிற்றல், படுத்தல், அமர்தல், கேட்கல், பார்க்கல், மணத்தல், தொடுதல்—எதையும் செய்தாலும் புரஞ்சன அரசன் அனைத்திலும் அவளைப் பின்பற்றி அதையே செய்தான். அவள் துயருற்றால் அவனும் தாழ்மையுடன் துயருற்றான்; அவள் மகிழ்ந்தால் அவனும் மகிழ்ந்து திருப்தியடைந்தான்.

Verse 61

क्‍वचित्पिबन्त्यां पिबति मदिरां मदविह्वल: । अश्नन्त्यां क्‍वचिदश्नाति जक्षत्यां सह जक्षिति ॥ ५७ ॥ क्‍वचिद्गायति गायन्त्यां रुदत्यां रुदति क्‍वचित् । क्‍वचिद्धसन्त्यां हसति जल्पन्त्यामनु जल्पति ॥ ५८ ॥ क्‍वचिद्धावति धावन्त्यां तिष्ठन्त्यामनु तिष्ठति । अनु शेते शयानायामन्वास्ते क्‍वचिदासतीम् ॥ ५९ ॥ क्‍वचिच्छृणोति श‍ृण्वन्त्यां पश्यन्त्यामनु पश्यति । क्‍वचिज्जिघ्रति जिघ्रन्त्यां स्पृशन्त्यां स्पृशति क्‍वचित् ॥ ६० ॥ क्‍वचिच्च शोचतीं जायामनुशोचति दीनवत् । अनु हृष्यति हृष्यन्त्यां मुदितामनु मोदते ॥ ६१ ॥

அன்பு ராணி மகிழ்ந்தால் அரசன் மகிழ்ந்தான்; அவள் துயருற்றால் அவனும் துயருற்றான். இంద్రியங்களின் எல்லா செயல்களிலும் புரஞ்சன் அவளையே பின்பற்றினான். ஆகவே இன்பத்திலும் திருப்தியிலும் அவன் அவளோடு சேர்ந்து மகிழ்ந்தான்.

Verse 62

विप्रलब्धो महिष्यैवं सर्वप्रकृतिवञ्चित: । नेच्छन्ननुकरोत्यज्ञ: क्लैब्यात्क्रीडामृगो यथा ॥ ६२ ॥

இவ்வாறு அழகிய மனைவியின் மயக்கத்தில் புரஞ்சன அரசன் ஏமாற்றப்பட்டு, பொருட் உலகின் எல்லா இயல்புகளாலும் வஞ்சிக்கப்பட்டான். அந்த அறியாத அரசன் விருப்பமில்லாவிட்டாலும் மனைவியின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து அவளைப் பின்பற்றினான்—எஜமானின் கட்டளைக்கேற்ப ஆடும் செல்லப் பிராணிபோல்.