Adhyaya 24
Lord Śiva Instructs the Pracetās (Śiva-stuti and the Path of Bhakti)
இந்த அதிகாரத்தில் ப்ருது வம்சத்தில் விஜிதாஶ்வன் (அந்தர்தானன்) பேரரசாட்சியை ஏற்று, சகோதரர்களுக்கு திசைகளைப் பகிர்ந்து அளிக்கிறான். அரச வலிமை இருந்தும் இந்திரனிடம் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்து தண்டிக்கத் தயங்குகிறான்; இறுதியில் யாகங்களில் இருந்து விலகி, அறிவார்ந்த பக்திசேவையால் பகவத் தாமத்தை அடைகிறான். அவன் மகன் ஹவிர்தானன் மூலம் பர்ஹிஷத் பிறக்கிறான்; யாகங்களில் குசா புல் பரப்பியதால் ‘ப்ராசீனபர்ஹி’ எனப் புகழ்பெறுகிறான். பிரம்மாவின் ஆணையால் ப்ராசீனபர்ஹி சதத்ருதியை மணந்து பத்து மகன்கள்—ப்ரசேதாஸ்—பெற்று, சந்ததியை வளர்க்க அவர்களை அனுப்புகிறான். மேற்குப் பயணத்தில் அவர்கள் தாமரைகள் நிறைந்த பெரும் ஏரியையும் தெய்வீக இசை ஒலியையும் காண்கிறார்கள்; அந்த நீரிலிருந்து சிவபெருமான் கணங்களுடன் வெளிப்படுகிறார். அவர்களின் தவ-பக்தியில் மகிழ்ந்த சிவன், கிருஷ்ண/விஷ்ணுவின் மீது தன் பரபக்தியை வெளிப்படுத்தி, தேவபத ஆசையை விட சரணாகதி பக்தியே உயர்ந்தது என உபதேசிக்கிறார்; பகவானின் பிரபஞ்சச் செயல்கள், வ்யூஹங்கள் (சங்கர்ஷணன், ப்ரத்யும்னன், அனிருத்தன்) மற்றும் பக்தர்கள் நேசிக்கும் அழகிய திருமேனியைப் பாடும் வல்லமைமிக்க ஸ்தோத்திரத்தை உரைக்கிறார். அந்த ஸ்தோத்திர ஜப-தியானமே யோகமுறை எனக் கூறி, விரைவான சித்தியும் கர்மபந்த விடுதலையும் அருள்வதாக வாக்குறுதி அளிக்கிறார்; இதுவே அவர்களின் நீண்ட தவத்துக்கும் பக்தியால் நடைபெறும் அடுத்த படைப்பு நிலைக்கும் அடித்தளமாகிறது.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच विजिताश्वोऽधिराजासीत्पृथुपुत्र: पृथुश्रवा: । यवीयोभ्योऽददात्काष्ठा भ्रातृभ्यो भ्रातृवत्सल: ॥ १ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—பிருதுவின் புதல்வன் பிருதுஶ்ரவா (விஜிதாஷ்வ) பேரரசனானான். சகோதரப் பாசத்தால் இளையோருக்கு ஆளுமைக்காக பல திசைகளை அளித்தான்.
Verse 2
हर्यक्षायादिशत्प्राचीं धूम्रकेशाय दक्षिणाम् । प्रतीचीं वृकसंज्ञाय तुर्यां द्रविणसे विभु: ॥ २ ॥
அந்த வல்லரசன் ஹர்யக்ஷனுக்கு கிழக்கு, தூம்ரகேசனுக்கு தெற்கு, வ்ருகனுக்கு மேற்கு, திரவிணனுக்கு வடக்கு திசையின் ஆட்சியை அளித்தான்.
Verse 3
अन्तर्धानगतिं शक्राल्लब्ध्वान्तर्धानसंज्ञित: । अपत्यत्रयमाधत्त शिखण्डिन्यां सुसम्मतम् ॥ ३ ॥
முன்னொரு காலத்தில் மகாராஜா விஜிதாஶ்வன் தேவராஜன் இந்திரனை மகிழ்வித்து, அவரிடமிருந்து ‘அந்தர்தான’ என்ற பட்டத்தைப் பெற்றான். அவன் மனைவி ஶிகண்டினி; அவளால் மூன்று நல்ல புதல்வர்களை பெற்றான்.
Verse 4
पावक: पवमानश्च शुचिरित्यग्नय: पुरा । वसिष्ठशापादुत्पन्ना: पुनर्योगगतिं गता: ॥ ४ ॥
மகாராஜா அந்தர்தானனின் மூன்று மகன்கள் பாவகன், பவமானன், ஶுசி எனப்பட்டனர். முன்னர் அவர்கள் அக்னிதேவர்கள்; மகரிஷி வசிஷ்டரின் சாபத்தால் இங்கு பிறந்து, யோகசித்தியால் மீண்டும் அக்னிதேவ நிலையை அடைந்தனர்.
Verse 5
अन्तर्धानो नभस्वत्यां हविर्धानमविन्दत । य इन्द्रमश्वहर्तारं विद्वानपि न जघ्निवान् ॥ ५ ॥
மகாராஜா அந்தர்தானன் நபஸ்வதி என்ற மற்றொரு மனைவியால் ஹவிர்தானன் என்ற மகனைப் பெற்றான். யாகத்தில் தந்தையின் குதிரையைத் திருடியவன் இந்திரன் என அறிந்தும், தன் பெருந்தன்மையால் அவனை கொல்லவில்லை.
Verse 6
राज्ञां वृत्तिं करादानदण्डशुल्कादिदारुणाम् । मन्यमानो दीर्घसत्त्रव्याजेन विससर्ज ह ॥ ६ ॥
வரி வசூல், தண்டனை, சுங்கம் முதலிய கடுமையான அரசக் கடமைகளை அவர் கொடுமையென எண்ணினார். ஆகவே ‘நீண்ட சத்திரம்’ என்ற பெயரில் அவற்றை விட்டு, பல்வேறு யாகங்களைச் செய்து தன்னை ஈடுபடுத்தினார்.
Verse 7
तत्रापि हंसं पुरुषं परमात्मानमात्मदृक् । यजंस्तल्लोकतामाप कुशलेन समाधिना ॥ ७ ॥
யாகங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் அவர் ஆத்மஞானி. நுண்ணிய சமாதியால், பக்தர்களின் அச்சத்தை அகற்றும் பரமாத்மா—பரமஹம்சப் புருஷனை—பக்திசேவையால் வழிபட்டு, பரவச சமாதியில் எளிதாகவே அவரது லோகத்தை அடைந்தார்.
Verse 8
हविर्धानाद्धविर्धानी विदुरासूत षट्सुतान् । बर्हिषदं गयं शुक्लं कृष्णं सत्यं जितव्रतम् ॥ ८ ॥
மகாராஜா அந்தர்தானனின் புதல்வன் ஹவிர்தானனுக்கு ஹவிர்தானி என்ற மனைவி இருந்தாள்; அவள் விதுரா, ஆறு மக்களைப் பெற்றாள்—பர்ஹிஷத், கய, சுக்ல, கிருஷ்ண, சத்ய, ஜிதவ்ரத।
Verse 9
बर्हिषत् सुमहाभागो हाविर्धानि: प्रजापति: । क्रियाकाण्डेषु निष्णातो योगेषु च कुरूद्वह ॥ ९ ॥
மைத்ரேய முனி கூறினார்—விதுரா, ஹவிர்தானனின் மிகப் பெருமைமிக்க மகன் பர்ஹிஷத் கர்மகாண்ட யாகங்களில் தேர்ந்தவன்; யோகப் பயிற்சியிலும் வல்லவன். தன் உயர்ந்த குணங்களால் அவன் ‘பிரஜாபதி’ எனப் புகழ்பெற்றான்।
Verse 10
यस्येदं देवयजनमनुयज्ञं वितन्वत: । प्राचीनाग्रै: कुशैरासीदास्तृतं वसुधातलम् ॥ १० ॥
அவன் தேவயஜ்ஞங்களை விரித்து பல யாகங்களைச் செய்தான்; கிழக்கை நோக்கி முனைகள் உள்ள குசப்புல்களைச் சிதறி, பூமித்தளத்தைப் பரப்பினான்।
Verse 11
सामुद्रीं देवदेवोक्तामुपयेमे शतद्रुतिम् । यां वीक्ष्य चारुसर्वाङ्गीं किशोरीं सुष्ठ्वलङ्कृताम् । परिक्रमन्तीमुद्वाहे चकमेऽग्नि: शुकीमिव ॥ ११ ॥
தேவர்களின் தேவனான பிரம்மாவின் ஆணையின்படி (பர்ஹிஷத்) கடலின் மகளான சதத்ருதியை மணந்தான். முழு அங்கங்களிலும் அழகுடைய இளம்பெண், உரிய ஆடை-அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்து, திருமண மண்டபத்தில் சுற்றி வரும்போது, அக்னிதேவன் முன்பு சுகீயை விரும்பியதுபோல் அவளின் சங்கத்தை விரும்பினான்।
Verse 12
विबुधासुरगन्धर्वमुनिसिद्धनरोरगा: । विजिता: सूर्यया दिक्षु क्वणयन्त्यैव नूपुरै: ॥ १२ ॥
சதத்ருதியின் திருமண வேளையில் அவளது நுப்புரங்களின் இனிய ஒலியால் தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், மனிதர்கள், நாகர்கள்—எல்லாத் திசைகளிலும், உயர்ந்தவர்களாயினும், மயங்கி வசப்பட்டனர்।
Verse 13
प्राचीनबर्हिष: पुत्रा: शतद्रुत्यां दशाभवन् । तुल्यनामव्रता: सर्वे धर्मस्नाता: प्रचेतस: ॥ १३ ॥
அரசன் பிராசீனபர்ஹி, சதத்ருதி கர்ப்பத்தில் பத்து புதல்வர்களை பெற்றான். அனைவரும் ஒரே பெயர்-விரதம் உடையவர்களாய், தர்மநிஷ்டராய் ‘பிரசேதாஸ்’ எனப் புகழப்பட்டனர்.
Verse 14
पित्रादिष्टा: प्रजासर्गे तपसेऽर्णवमाविशन् । दशवर्षसहस्राणि तपसार्चंस्तपस्पतिम् ॥ १४ ॥
தந்தையின் ஆணையால் பிரஜைஸ்ருஷ்டிக்காக அவர்கள் கடலில் நுழைந்தனர். பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, தவத்தின் அதிபதி பரமபுருஷ பகவானை வழிபட்டனர்.
Verse 15
यदुक्तं पथि दृष्टेन गिरिशेन प्रसीदता । तद्ध्यायन्तो जपन्तश्च पूजयन्तश्च संयता: ॥ १५ ॥
வழியில் கருணையால் மகிழ்ந்த கிரீஷன் (சிவன்) கூறிய உபதேசத்தை அவர்கள் கட்டுப்பாட்டுடன் தியானித்து, ஜபித்து, மிகுந்த கவனத்துடன் வழிபட்டனர்.
Verse 16
विदुर उवाच प्रचेतसां गिरित्रेण यथासीत्पथि सङ्गम: । यदुताह हर: प्रीतस्तन्नो ब्रह्मन् वदार्थवत् ॥ १६ ॥
விதுரன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! வழியில் பிரசேதாஸ் கிறித்ரன் (சிவன்) அவர்களை எவ்வாறு சந்தித்தனர்? ஹரன் எவ்வாறு மகிழ்ந்தார், என்ன உபதேசித்தார்? அர்த்தமுள்ளவாறு கூறுக.
Verse 17
सङ्गम: खलु विप्रर्षे शिवेनेह शरीरिणाम् । दुर्लभो मुनयो दध्युरसङ्गाद्यमभीप्सितम् ॥ १७ ॥
ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே! உடலால் கட்டுப்பட்ட ஜீவர்களுக்கு இங்கு சிவனுடன் நேரடி சங்கமம் அரிது. பற்றற்ற முனிவர்களும் அவரது சான்னித்யத்தை நாடி தியானத்தில் மூழ்கினாலும் எளிதில் பெறார்.
Verse 18
आत्मारामोऽपि यस्त्वस्य लोककल्पस्य राधसे । शक्त्या युक्तो विचरति घोरया भगवान् भव: ॥ १८ ॥
பகவான் பவன் (சிவன்) ஆத்மாராமன்; ஆயினும் உலக நலனுக்காக காளி, துர்கை போன்ற கடும் சக்திகளுடன் கூடி எங்கும் இடையறாது இயங்குகிறார்।
Verse 19
मैत्रेय उवाच प्रचेतस: पितुर्वाक्यं शिरसादाय साधव: । दिशं प्रतीचीं प्रययुस्तपस्यादृतचेतस: ॥ १९ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—சாது இயல்புடைய பிரசேதர்கள் தந்தையின் வார்த்தையைத் தலைமேல் ஏற்று, உறுதியான மனத்துடன் தவம் செய்ய மேற்கு திசை நோக்கிச் சென்றனர்।
Verse 20
ससमुद्रमुप विस्तीर्णमपश्यन् सुमहत्सर: । महन्मन इव स्वच्छं प्रसन्नसलिलाशयम् ॥ २० ॥
பயணத்தில் பிரசேதர்கள் கடல்போல் விரிந்த ஒரு பெரிய ஏரியைக் கண்டனர். அதன் நீர் மகாத்மாவின் மனம்போல் தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தது।
Verse 21
नीलरक्तोत्पलाम्भोजकह्लारेन्दीवराकरम् । हंससारसचक्राह्वकारण्डवनिकूजितम् ॥ २१ ॥
அந்த ஏரி நீலமும் சிவப்பும் கொண்ட தாமரைகள், உற்பல, குமுத, இந்தீவரம் முதலிய மலர்களால் நிரம்பியது; கரையில் அன்னங்கள், சாரசங்கள், சக்கரவாகங்கள், காரண்டவங்கள் இனிய குரலில் ஒலித்தன।
Verse 22
मत्तभ्रमरसौस्वर्यहृष्टरोमलताङ्घ्रिपम् । पद्मकोशरजो दिक्षु विक्षिपत्पवनोत्सवम् ॥ २२ ॥
ஏரியைச் சுற்றி மரங்களும் கொடிகளும் இருந்தன; மயங்கிய வண்டுகளின் இனிய முரசொலியால் அவை புலகித்ததுபோல் தோன்றின. தாமரைப் பராகம் காற்றில் பறந்து திசைகளில் பரவி, அங்கு விழா நடப்பதுபோல் இருந்தது।
Verse 23
तत्र गान्धर्वमाकर्ण्य दिव्यमार्गमनोहरम् । विसिस्म्यू राजपुत्रास्ते मृदङ्गपणवाद्यनु ॥ २३ ॥
அங்கே தெய்வீகமான காந்தர்வ இசை பாதையை மனோகரமாக்கியது; மிருதங்கம், பணவம் முதலிய வாத்தியங்களின் ஒழுங்கான இனிய ஒலிகளை கேட்டதும் அந்த அரசகுமாரர்கள் பெரிதும் வியந்தனர்।
Verse 24
तर्ह्येव सरसस्तस्मान्निष्क्रामन्तं सहानुगम् । उपगीयमानममरप्रवरं विबुधानुगै: ॥ २४ ॥ तप्तहेमनिकायाभं शितिकण्ठं त्रिलोचनम् । प्रसादसुमुखं वीक्ष्य प्रणेमुर्जातकौतुका: ॥ २५ ॥
அப்பொழுதே அந்த ஏரியிலிருந்து தம் பரிவாரத்துடன் தேவர்களில் முதன்மையான பகவான் சிவன் வெளிவந்தார்; தேவர்கள் பாடலால் அவரைத் துதித்தனர். அவரது உடற்காந்தி உருகிய பொன்னைப் போல ஒளிர்ந்தது; கழுத்து நீலமாக, மூன்று கண்களுடன், முகம் அருளும் பிரசன்னமும் கொண்டது. அவரைக் கண்டவுடன் பிரசேதர்கள் வியப்புடன் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினர்।
Verse 25
तर्ह्येव सरसस्तस्मान्निष्क्रामन्तं सहानुगम् । उपगीयमानममरप्रवरं विबुधानुगै: ॥ २४ ॥ तप्तहेमनिकायाभं शितिकण्ठं त्रिलोचनम् । प्रसादसुमुखं वीक्ष्य प्रणेमुर्जातकौतुका: ॥ २५ ॥
உருகிய பொன்னைப் போல ஒளிரும் உடற்காந்தியுடன், நீலகண்டன், திரிநேத்திரன், அருளும் பிரசன்ன முகத்துடன் இருந்த பகவான் சிவனைப் பார்த்த பிரசேதர்கள் வியப்புடன் ஆண்டவனின் திருவடித் தாமரைகளில் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினர்।
Verse 26
स तान् प्रपन्नार्तिहरो भगवान्धर्मवत्सल: । धर्मज्ञान् शीलसम्पन्नान् प्रीत: प्रीतानुवाच ह ॥ २६ ॥
சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும், தர்மத்தை நேசிக்கும் பகவான் சிவன், தர்மஞானமும் நற்குணமும் நிறைந்த அந்த அரசகுமாரர்களால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, மகிழ்வுடன் இவ்வாறு உரைத்தார்।
Verse 27
श्रीरुद्र उवाच यूयं वेदिषद: पुत्रा विदितं वश्चिकीर्षितम् । अनुग्रहाय भद्रं व एवं मे दर्शनं कृतम् ॥ २७ ॥
ஸ்ரீருத்ரர் கூறினார்—நீங்கள் அனைவரும் வேதிஷதன் (பிராசீனபர்ஹி) புதல்வர்கள்; நீங்கள் செய்ய எண்ணுவது எனக்குத் தெரியும். உங்கள் நலனுக்காகவும் உங்களுக்கு அருள் செய்யவும் நான் உங்களுக்கு தரிசனம் அளித்தேன்।
Verse 28
य: परं रंहस: साक्षात्त्रिरगुणाज्जीवसंज्ञितात् । भगवन्तं वासुदेवं प्रपन्न: स प्रियो हि मे ॥ २८ ॥
மூன்று குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட, ஜீவனையும் இயற்கையையும் ஆளும் பரமநியந்தா பகவான் வாசுதேவ ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் சரணடைந்தவன் எனக்கு மிகப் பிரியமானவன்.
Verse 29
स्वधर्मनिष्ठ: शतजन्मभि: पुमान् विरिञ्चतामेति तत: परं हि माम् । अव्याकृतं भागवतोऽथ वैष्णवं पदं यथाहं विबुधा: कलात्यये ॥ २९ ॥
தன் ஸ்வதர்மத்தில் உறுதியாக இருந்து நூறு பிறவிகள் கடமையைச் சரியாகச் செய்பவன் பிரம்மபதத்தை அடைகிறான்; மேலும் தகுதி பெற்றால் என்னை அணைகிறான். ஆனால் பகவத்பாவத்துடன் கலப்பற்ற பக்திசேவையில் நேரடியாக ஸ்ரீகிருஷ்ணன்/விஷ்ணுவிடம் சரணடைந்தவன் உடனே அவ்யக்தமான வைஷ்ணவ பதம்—ஆன்மீக உலகங்களை—அடைகிறான்; நான் மற்றும் பிற தேவர்கள் இந்தப் பொருளுலகம் அழியும் காலத்திற்குப் பின் அதை அடைகிறோம்.
Verse 30
अथ भागवता यूयं प्रिया: स्थ भगवान् यथा । न मद्भागवतानां च प्रेयानन्योऽस्ति कर्हिचित् ॥ ३० ॥
நீங்கள் அனைவரும் ஆண்டவரின் பகவத பக்தர்கள்; ஆகையால் நீங்கள் எனக்கு ஆண்டவரைப் போலவே பிரியமும் மரியாதையும் உடையவர்கள். என் பக்தர்களுக்கு என்னைவிடப் பிரியமானவர் வேறு எவரும் எப்போதும் இல்லை.
Verse 31
इदं विविक्तं जप्तव्यं पवित्रं मङ्गलं परम् । नि:श्रेयसकरं चापि श्रूयतां तद्वदामि व: ॥ ३१ ॥
இப்போது நான் ஒரு மந்திரத்தை ஜபிக்கிறேன்; அது தெய்வீகமும் தூய்மையும் பரம மங்களமும் உடையது; மேலும் பரம நன்மை—நிஃஶ்ரேயஸ்—அளிப்பது. நான் சொல்வதை கவனமாகக் கேளுங்கள்.
Verse 32
मैत्रेय उवाच इत्यनुक्रोशहृदयो भगवानाह ताञ्छिव: । बद्धाञ्जलीन् राजपुत्रान्नारायणपरो वच: ॥ ३२ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்: காரணமற்ற கருணையால், நாராயணனின் பரம பக்தனான உயர்ந்த பகவான் சிவன், கைகூப்பி நின்ற அரசகுமாரர்களிடம் தொடர்ந்து உரைத்தார்.
Verse 33
श्रीरुद्र उवाच जितं त आत्मविद्वर्यस्वस्तये स्वस्तिरस्तु मे । भवताराधसा राद्धं सर्वस्मा आत्मने नम: ॥ ३३ ॥
ஸ்ரீ ருத்ரன் கூறினார்—ஹே பரம புருஷோத்தமா, உமக்கு ஜயம். ஆத்மஞானிகளில் நீர் உன்னதர்; ஆத்மசித்தர்களுக்கு நீர் எப்போதும் மங்களகரன், எனவே எனக்கும் மங்களம் அருள்வாயாக. உமது பரிபூரண உபதேசத்தால் ஆராதனை நிறைவேறும்; நீர் பரமாத்மா, உமக்கு வணக்கம்.
Verse 34
नम: पङ्कजनाभाय भूतसूक्ष्मेन्द्रियात्मने । वासुदेवाय शान्ताय कूटस्थाय स्वरोचिषे ॥ ३४ ॥
தாமரைநாபனாகிய இறைவனுக்கு வணக்கம்; அவர் பூதங்களின் நுண்தத்துவங்களுக்கும், இந்திரியங்களுக்கும் உள்ளந்தரியாமி. எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த வாசுதேவா, பரம சாந்தனே, மாற்றமற்ற கூடஸ்தனே, சுயஒளி வடிவனே—வணக்கம்.
Verse 35
सङ्कर्षणाय सूक्ष्माय दुरन्तायान्तकाय च । नमो विश्वप्रबोधाय प्रद्युम्नायान्तरात्मने ॥ ३५ ॥
நுண்தத்துவங்களின் ஆதிமூலம், ஒன்றாக்கலும் கலைத்தலும் ஆளும், வெல்ல இயலாத அந்தக ரூபமான சங்கர்ஷணனுக்கு வணக்கம். உலகை விழிப்பிக்கும், புத்தியின் அதிஷ்டாதா, உள்ளந்தரியாமி பிரத்யும்னனுக்கு வணக்கம்.
Verse 36
नमो नमोऽनिरुद्धाय हृषीकेशेन्द्रियात्मने । नम: परमहंसाय पूर्णाय निभृतात्मने ॥ ३६ ॥
அனிருத்தா, ஹ்ருஷீகேசா—இந்திரியங்களின் ஆண்டவனும் மனத்தின் நியந்தாவும் ஆன உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். பரமஹம்சனே, பரிபூரணனே, உள்ளே அமைந்த அமைதியான ஆத்மசொரூபனே—வணக்கம்.
Verse 37
स्वर्गापवर्गद्वाराय नित्यं शुचिषदे नम: । नमो हिरण्यवीर्याय चातुर्होत्राय तन्तवे ॥ ३७ ॥
ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சம்) திறக்கும் வாசலாகிய இறைவனுக்கு, ஜீவனின் தூய இதயத்தில் எப்போதும் உறையும் ஆண்டவனுக்கு வணக்கம். பொன்னொத்த வீர்ய-தேஜஸ் உடைய ஹிரண்யவீர்யனுக்கும், சாத்துர்ஹோத்ர முதலிய வேத யாகத் தந்துவை அக்னி ரூபமாக நடத்தும் இறைவனுக்கும் வணக்கம்.
Verse 38
नम ऊर्ज इषे त्रय्या: पतये यज्ञरेतसे । तृप्तिदाय च जीवानां नम: सर्वरसात्मने ॥ ३८ ॥
என் ஆண்டவனே! நீங்கள் பித்ருலோகங்களுக்கும் எல்லா தேவர்களுக்கும் போஷகர்; சந்திரனின் அதிதேவனும் மூன்று வேதங்களின் நாதனும் ஆவீர். எல்லா ஜீவர்களுக்கும் திருப்தியின் ஆதிமூலம், சர்வரஸாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 39
सर्वसत्त्वात्मदेहाय विशेषाय स्थवीयसे । नमस्त्रैलोक्यपालाय सह ओजोबलाय च ॥ ३९ ॥
என் ஆண்டவனே! எல்லா ஜீவர்களின் தனித்தனி உடல்களையும் தன்னுள் கொண்டுள்ள பேர்விராட் உலகுருவம் நீரே; நீர் விசேஷமும் மாபெருமையும் உடையவர். மூவுலகப் பாதுகாவலனே, ஓஜஸ் மற்றும் பலத்துடன் உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 40
अर्थलिङ्गाय नभसे नमोऽन्तर्बहिरात्मने । नम: पुण्याय लोकाय अमुष्मै भूरिवर्चसे ॥ ४० ॥
என் ஆண்டவனே! உங்கள் தெய்வீக நாதத்தை விரித்து எல்லாவற்றின் உண்மையான பொருளை வெளிப்படுத்துகிறீர். உள்ளும் புறமும் பரவி நிற்கும் ஆகாயஸ்வரூபனே; இவ்வுலகிலும் அப்புலகிலும் செய்யப்படும் புண்ணியங்களின் பரம இலக்கே நீர். பேரொளியுடைய உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்।
Verse 41
प्रवृत्ताय निवृत्ताय पितृदेवाय कर्मणे । नमोऽधर्मविपाकाय मृत्यवे दु:खदाय च ॥ ४१ ॥
என் ஆண்டவனே! புண்ணியச் செயல்களின் பலனை நோக்கும் சாட்சியாய் நீரே; பிரவிருத்தி, நிவிருத்தி மற்றும் அவற்றால் விளையும் கர்மங்களும் நீரே. அதர்மத்தின் விபாகத்தால் வரும் துயர்நிலைக்குக் காரணமாய் நீரே மரணம் எனப்படுகிறீர். உமக்கு நமஸ்காரம்।
Verse 42
नमस्त आशिषामीश मनवे कारणात्मने । नमो धर्माय बृहते कृष्णायाकुण्ठमेधसे । पुरुषाय पुराणाय साङ्ख्ययोगेश्वराय च ॥ ४२ ॥
ஓ ஈசனே! நீர் ஆசிகளின் பரம தாதா, ஆதிமனு, காரணங்களுக்குக் காரணமான காரணாத்மா. மாபெரும் தர்மஸ்வரூபனே, ஸ்ரீகிருஷ்ணா—எந்த நிலையாலும் தடுக்கப்படாத மேதையுடையவனே—உமக்கு நமஸ்காரம். ஆதிபுருஷனே, புராதன புருஷனே, சாங்க்ய-யோக ஈஸ்வரனே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।
Verse 43
शक्तित्रयसमेताय मीढुषेऽहङ्कृतात्मने । चेतआकूतिरूपाय नमो वाचो विभूतये ॥ ४३ ॥
ஓ பரமபிரபுவே! மூன்று சக்திகளுடன் கூடி கர்மம், இந்திரியச் செயல்கள், அவற்றின் பலன் ஆகியவற்றின் உச்ச கட்டுப்பாட்டாளர் நீரே; உடல்–மனம்–இந்திரியங்களின் ஆண்டவன் நீரே. அகங்காரரூப ருத்ரனுக்கும் அதிபதி; வேதவாணி, விதிநெறிச் செயல்களின் மகிமை—உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 44
दर्शनं नो दिदृक्षूणां देहि भागवतार्चितम् । रूपं प्रियतमं स्वानां सर्वेन्द्रियगुणाञ्जनम् ॥ ४४ ॥
ஓ ஆண்டவனே! நாங்கள் தரிசனத்தை விரும்புகிறோம்; பகவத பக்தர்கள் ஆராதிக்கும் அதே ரூபத்தை அருளி காட்டுங்கள். உமது அன்பர்களுக்கு மிகப் பிரியமானதும், எல்லா இந்திரியங்களின் ஆசைகளையும் நிறைவு செய்யவல்லதும் ஆன அந்த ரூபத்தை எங்களுக்கு அளியுங்கள்.
Verse 45
स्निग्धप्रावृड्घनश्यामं सर्वसौन्दर्यसङ्ग्रहम् । चार्वायतचतुर्बाहु सुजातरुचिराननम् ॥ ४५ ॥ पद्मकोशपलाशाक्षं सुन्दरभ्रु सुनासिकम् । सुद्विजं सुकपोलास्यं समकर्णविभूषणम् ॥ ४६ ॥
பிரபுவின் அழகு மழைக்காலத்தின் மென்மையான கருமேகத்தைப் போன்றது; அவர் எல்லா அழகின் தொகை. அவருக்கு நான்கு கரங்கள்; முகம் மிக இனிமை. கண்கள் தாமரை இதழ்போல், புருவம் அழகு, மூக்கு உயர்ந்தது. பளபளக்கும் பற்கள், இனிய கன்னங்கள், இரு காதுகளும் சமமாக அலங்கரிக்கப்பட்டவை.
Verse 46
स्निग्धप्रावृड्घनश्यामं सर्वसौन्दर्यसङ्ग्रहम् । चार्वायतचतुर्बाहु सुजातरुचिराननम् ॥ ४५ ॥ पद्मकोशपलाशाक्षं सुन्दरभ्रु सुनासिकम् । सुद्विजं सुकपोलास्यं समकर्णविभूषणम् ॥ ४६ ॥
பிரபுவின் அழகு மழைக்காலத்தின் மென்மையான கருமேகத்தைப் போன்றது; அவர் எல்லா அழகின் தொகை. அவருக்கு நான்கு கரங்கள்; முகம் மிக இனிமை. கண்கள் தாமரை இதழ்போல், புருவம் அழகு, மூக்கு உயர்ந்தது. பளபளக்கும் பற்கள், இனிய கன்னங்கள், இரு காதுகளும் சமமாக அலங்கரிக்கப்பட்டவை.
Verse 47
प्रीतिप्रहसितापाङ्गमलकै रूपशोभितम् । लसत्पङ्कजकिञ्जल्कदुकूलं मृष्टकुण्डलम् ॥ ४७ ॥ स्फुरत्किरीटवलयहारनूपुरमेखलम् । शङ्खचक्रगदापद्ममालामण्युत्तमर्द्धिमत् ॥ ४८ ॥
பிரபுவின் கருணை நிறைந்த திறந்த புன்னகையும், பக்தர்களை நோக்கும் பக்கநோக்கும் அவரின் அழகை மேலும் உயர்த்துகின்றன. சுருள்சுருளான கருங்கேசம் அவரை அலங்கரிக்கிறது; காற்றில் அலைக்கும் பீதாம்பரம் தாமரைக் கேசரத் தூள்போல் ஒளிர்கிறது. மின்னும் குண்டலங்கள், பிரகாசிக்கும் கிரீடம், வளையல்கள், மாலை, நுப்புரம், இடைக்கட்டு; மேலும் சங்கு, சக்கரம், கதை, தாமரை, மணிமாலைகள்—இவை அனைத்தும் மார்பிலுள்ள கௌஸ்துப மணியின் இயல்பழகை அதிகரிக்கின்றன.
Verse 48
प्रीतिप्रहसितापाङ्गमलकै रूपशोभितम् । लसत्पङ्कजकिञ्जल्कदुकूलं मृष्टकुण्डलम् ॥ ४७ ॥ स्फुरत्किरीटवलयहारनूपुरमेखलम् । शङ्खचक्रगदापद्ममालामण्युत्तमर्द्धिमत् ॥ ४८ ॥
பகவான் அன்பும் கருணையும் நிறைந்த புன்னகையாலும், பக்தர்கள்மேல் வீசும் பக்கநோக்காலும் மிகுந்த அழகுடன் விளங்குகிறார். அவரின் கருஞ்சுருள் கூந்தல், காற்றில் அலைபாயும் பீதாம்பரம் தாமரை மலரின் குங்குமப் பராகம் போல ஒளிர்கிறது. மின்னும் குண்டலங்கள், கிரீடம், வளையல்கள், மாலை, நுபுரம், மேகலை ஆகியவற்றோடு சங்கம்-சக்கரம்-கதை-தாமரை, மாலையும் ரத்தினங்களும் சேர்ந்து மார்பிலுள்ள கௌஸ்துப மணியின் இயல்பழகை மேலும் உயர்த்துகின்றன.
Verse 49
सिंहस्कन्धत्विषो बिभ्रत्सौभगग्रीवकौस्तुभम् । श्रियानपायिन्या क्षिप्तनिकषाश्मोरसोल्लसत् ॥ ४९ ॥
பகவானின் தோள்கள் சிங்கத்தின் தோள்களைப் போல வலிமையும் ஒளியும் உடையவை. அவற்றின் மேல் மாலைகள், ஹாரங்கள், தோளணிகள் எப்போதும் மின்னுகின்றன. பாக்கியமிகு கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியும், கருமையான மார்பில் திருமகளின் அடையாளமான ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் விளங்குகின்றன. அந்தச் சின்னத்தின் ஒளி, தங்கம் சோதிக்கும் கல்லில் தோன்றும் பொன்னிற கோட்டின் அழகையும் மிஞ்சுகிறது.
Verse 50
पूररेचकसंविग्नवलिवल्गुदलोदरम् । प्रतिसङ्क्रामयद्विश्वं नाभ्यावर्तगभीरया ॥ ५० ॥
பகவானின் வயிறு மூன்று அழகிய மடிப்புகளால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது. வட்டமான அந்த வயிறு ஆலமர இலை போலத் தோன்றுகிறது; மூச்சு இழுத்து விடும் போது மடிப்புகள் அசைவது மிக இனிமையாகக் காட்சியளிக்கிறது. அவரின் நாபியின் சுழல் மிக ஆழமானதால், முழு பிரபஞ்சமும் அங்கிருந்து முளைத்ததுபோலும் மீண்டும் அங்கேயே திரும்ப விரும்புவதுபோலும் தெரிகிறது.
Verse 51
श्यामश्रोण्यधिरोचिष्णुदुकूलस्वर्णमेखलम् । समचार्वङ्घ्रिजङ्घोरुनिम्नजानुसुदर्शनम् ॥ ५१ ॥
பகவானின் இடுப்புக்குக் கீழ்பகுதி கருநிறமாக உள்ளது; அதன்மேல் பீதாம்பரமும் பொன்னூல்காரியத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மேகலையும் ஒளிர்கின்றன. அவரது சமச்சீரான தாமரைப் பாதங்கள், கால் தசைகள், தொடைகள், முழங்கால் மூட்டுகள் அனைத்தும் மிக அழகானவை. உண்மையில், பகவானின் முழு திருமேனி நன்கு அமைந்த அற்புத வடிவமாகத் தோன்றுகிறது.
Verse 52
पदा शरत्पद्मपलाशरोचिषा नखद्युभिर्नोऽन्तरघं विधुन्वता । प्रदर्शय स्वीयमपास्तसाध्वसं पदं गुरो मार्गगुरुस्तमोजुषाम् ॥ ५२ ॥
என் அருள்குருவே! உங்கள் இரு தாமரைப் பாதங்கள் சரத்காலத்தில் மலரும் தாமரையின் இதழ்கள் போல ஒளிர்கின்றன. உங்கள் பாதநகங்களின் பிரகாசம் எங்கள் உள்ளத்தின் இருளை உடனே அகற்றுகிறது. பக்தரின் இதயத்திலிருந்து எல்லாப் பயமும் தமஸும் நீக்கும் உங்கள் அந்தத் திருவுருவை தயை செய்து எனக்குக் காட்டுங்கள். ஆண்டவரே! நீங்கள் அனைவருக்கும் பரம ஆன்மிக குரு; அறியாமையின் இருளில் மூழ்கிய ஜீவர்கள் உங்கள் குருத்துவத்தால் ஒளியடைகின்றனர்.
Verse 53
एतद्रूपमनुध्येयमात्मशुद्धिमभीप्सताम् । यद्भक्तियोगोऽभयद: स्वधर्ममनुतिष्ठताम् ॥ ५३ ॥
ஆத்மசுத்தியை விரும்புவோர் எப்போதும் உங்கள் தாமரைத் திருவடிகளைத் தியானிக்க வேண்டும். தம் ஸ்வதர்மத்தை உறுதியாகக் கடைப்பிடித்து அச்சமின்மையை நாடுவோர் பக்தியோகத்தையே பற்றுக.
Verse 54
भवान् भक्तिमता लभ्यो दुर्लभ: सर्वदेहिनाम् । स्वाराज्यस्याप्यभिमत एकान्तेनात्मविद्गति: ॥ ५४ ॥
பிரபுவே, பக்தருக்கு நீங்கள் எளிதில் அடையப்படுபவர்; ஆனால் எல்லா தேஹதாரிகளுக்கும் நீங்கள் அரிது. ஸ்வர்கராஜ்யத்திற்கும் மேலாக விரும்பப்படும், ஏகாந்த ஆத்மவிதர்களின் பரமகதியும் நீங்களே.
Verse 55
तं दुराराध्यमाराध्य सतामपि दुरापया । एकान्तभक्त्या को वाञ्छेत्पादमूलं विना बहि: ॥ ५५ ॥
பிரபுவே, நீங்கள் அரிதாக ஆராதிக்கப்படுபவர்; சத்புருஷர்களுக்கும் பிற சாதனைகளால் உங்களை அடைதல் கடினம். ஆனால் ஏகாந்த பக்தியாலே நீங்கள் திருப்தி அடைகிறீர்; அப்படியிருக்க, உங்கள் திருவடி மூலத்தை விட்டுப் பிற வழியை யார் நாடுவார்?
Verse 56
यत्र निर्विष्टमरणं कृतान्तो नाभिमन्यते । विश्वं विध्वंसयन् वीर्यशौर्यविस्फूर्जितभ्रुवा ॥ ५६ ॥
உங்கள் தாமரைத் திருவடிகளில் முழு சரணடைந்து மரணத்தையும் அற்பமாக்கிய பக்தரிடம், க்ருதாந்தமாகிய காலன் அணுகான். ஆனால் அதே காலன், உங்கள் புருவத்தின் சிறு விரிவால் கணநேரத்தில் உலகமெங்கும் அழிக்க வல்லவன்.
Verse 57
क्षणार्धेनापि तुलये न स्वर्गं नापुनर्भवम् । भगवत्सङ्गिसङ्गस्य मर्त्यानां किमुताशिष: ॥ ५७ ॥
பகவத்-பக்தரின் சங்கம் அரைக்கணமே கிடைத்தாலும், மனிதன் ஸ்வர்கத்தையும் அல்ல, அபுனர்பவமான மோக்ஷத்தையும் அல்ல—எதையும் ஒப்பிடமாட்டான். பிறப்பு-இறப்பின் விதிக்குட்பட்ட தேவர்களின் வரங்களில் அவனுக்கு என்ன ஆசை இருக்கும்?
Verse 58
अथानघाङ्घ्रेस्तव कीर्तितीर्थयो- रन्तर्बहि:स्नानविधूतपाप्मनाम् । भूतेष्वनुक्रोशसुसत्त्वशीलिनां स्यात्सङ्गमोऽनुग्रह एष नस्तव ॥ ५८ ॥
என் ஆண்டவனே! உமது குற்றமற்ற தாமரைத் திருவடிகள் எல்லா மங்களங்களுக்கும் காரணமும் பாவமாசை அழிப்பதும் ஆகும். உமது திருவடிகளை வழிபட்டு உள்ளும் புறமும் தூய்மையடைந்து, பந்தப்பட்ட ஜீவர்கள்மேல் கருணை கொண்ட உமது பக்தர்களின் சங்கத்தை எனக்கு அருள்வதே உமது உண்மையான அருளாகும்.
Verse 59
न यस्य चित्तं बहिरर्थविभ्रमं तमोगुहायां च विशुद्धमाविशत् । यद्भक्तियोगानुगृहीतमञ्जसा मुनिर्विचष्टे ननु तत्र ते गतिम् ॥ ५९ ॥
பக்தியோகத்தின் அருளால் இதயம் முற்றிலும் தூய்மையடைந்த பக்தன், இருண்ட கிணறு போன்ற வெளிப்புற விஷய மாயையில் மயங்கான். இவ்வாறு மாசற்றவனாகி, அவன் மகிழ்ச்சியுடன் உமது நாமம், புகழ், ரூபம், லீலைகள் முதலியவற்றை தெளிவாக உணர்கிறான்.
Verse 60
यत्रेदं व्यज्यते विश्वं विश्वस्मिन्नवभाति यत् । तत् त्वं ब्रह्म परं ज्योतिराकाशमिव विस्तृतम् ॥ ६० ॥
என் ஆண்டவனே! ஆகாயம் அல்லது சூரியஒளிபோல் எங்கும் பரவி, அதனுள் இந்தப் பிரபஞ்சம் வெளிப்பட்டு அதிலேயே ஒளிரும் நிராகார பிரம்மம்—அந்த பரபிரம்மம், பரம ஜோதி நீரே.
Verse 61
यो माययेदं पुरुरूपयासृजद् बिभर्ति भूय: क्षपयत्यविक्रिय: । यद्भेदबुद्धि: सदिवात्मदु:स्थया त्वमात्मतन्त्रं भगवन् प्रतीमहि ॥ ६१ ॥
பகவானே! நீர் உமது மாயாசக்தியால் பல வடிவங்களில் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து, நிலைத்திருப்பதுபோல் காத்து, இறுதியில் அழித்தும் விடுகிறீர்; ஆயினும் நீர் மாற்றமற்றவராய் இருக்கிறீர். ஜீவன் தன் ஆத்மத் துன்பநிலையால் வேறுபாடு எண்ணி உம்மை உலகத்திலிருந்து பிரித்துக் காண்கிறான்; ஆனால் நான் உம்மை எப்போதும் சுதந்திரமான பரமாத்மாவென உணர்கிறேன்.
Verse 62
क्रियाकलापैरिदमेव योगिन: श्रद्धान्विता: साधु यजन्ति सिद्धये । भूतेन्द्रियान्त:करणोपलक्षितं वेदे च तन्त्रे च त एव कोविदा: ॥ ६२ ॥
பிரபுவே! பஞ்சபூதங்கள், இந்திரியங்கள், மனம், புத்தி, பொருட் அஹங்காரம், மேலும் அனைத்தையும் நடத்தும் உமது அம்சமான பரமாத்மா—இவையே உமது விஸ்வரூபமாகும். பக்தர்களைத் தவிர கர்மயோகியும் ஞானயோகியும் தத்தம் செயல்களால், நம்பிக்கையுடன், சித்திக்காக உம்மையே வழிபடுகின்றனர். வேதங்களிலும் வேதத்தொடர் சாஸ்திரங்களிலும் எங்கும் ‘வழிபடத்தக்கவர் நீரே’ என்று கூறப்படுகிறது; இதுவே வேதங்களின் நிபுண முடிவு.
Verse 63
त्वमेक आद्य: पुरुष: सुप्तशक्ति- स्तया रज:सत्त्वतमो विभिद्यते । महानहं खं मरुदग्निवार्धरा: सुरर्षयो भूतगणा इदं यत: ॥ ६३ ॥
என் ஆண்டவனே! நீயே ஒரே ஆதிப் புருஷன்; எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணம். படைப்பிற்கு முன் உன் மாயாசக்தி உறங்கிக் கிடக்கும்; அது அசைந்தவுடன் ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்கள் செயல்பட்டு, மகத், அகங்காரம், ஆகாயம், வாயு, அக்னி, நீர், பூமி மற்றும் தேவர்-ரிஷிகள் முதலியோர் வெளிப்பட்டு இவ்வுலகம் தோன்றுகிறது.
Verse 64
सृष्टं स्वशक्त्येदमनुप्रविष्ट- श्चचतुर्विधं पुरमात्मांशकेन । अथो विदुस्तं पुरुषं सन्तमन्त- र्भुङ्क्ते हृषीकैर्मधु सारघं य: ॥ ६४ ॥
பிரபுவே! உன் சொந்த சக்திகளால் இவ்வுலகை படைத்து, உன் ஆத்மஅம்சத்தால் அதில் நுழைந்து நான்கு வகை ரூபங்களாக நிலைகொள்கிறாய். ஜீவர்களின் இதயங்களில் இருந்து அவர்கள் புலன்களால் எவ்வாறு அனுபவிக்கிறார்கள் என்பதை நீ அறிவாய். இச்சிருஷ்டியின் சொல்லப்படும் இன்பம், தேன்கூட்டில் சேகரித்த தேனை தேனீக்கள் சுவைப்பதுபோலவே.
Verse 65
स एष लोकानतिचण्डवेगो विकर्षसि त्वं खलु कालयान: । भूतानि भूतैरनुमेयतत्त्वो घनावलीर्वायुरिवाविषह्य: ॥ ६५ ॥
பிரபுவே! நீ காலரூபனாக மிகக் கொடூர வேகத்துடன் உலகங்களை இழுத்துச் செல்கிறாய். உன் பரம அதிகாரம் நேரடியாகப் புலப்படாது; ஆனால் உலகச் செயல்களால் காலநெடுவரிசையில் அனைத்தும் அழிகிறது என்பதை ஊகிக்கலாம்—ஒரு உயிர் மற்றொன்றால் உண்ணப்படுவது போல. நீ வானின் மேகக்கூட்டங்களை சகிக்க முடியாத காற்றுபோல் சிதறடிக்கிறாய்.
Verse 66
प्रमत्तमुच्चैरिति कृत्यचिन्तया प्रवृद्धलोभं विषयेषु लालसम् । त्वमप्रमत्त: सहसाभिपद्यसे क्षुल्लेलिहानोऽहिरिवाखुमन्तक: ॥ ६६ ॥
பிரபுவே! உயிர்கள் செயல்-திட்டங்களில் மயங்கி, விஷயங்களில் ஆசை கொண்டு, கட்டுப்படாத பேராசையால் அலைகின்றன. ஆனால் நீ எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவன்; காலம் வந்தால் திடீரென அவர்களைப் பிடித்துக் கொள்கிறாய்—எலியைப் பிடித்து எளிதில் விழுங்கும் பாம்பு போல.
Verse 67
कस्त्वत्पदाब्जं विजहाति पण्डितो यस्तेऽवमानव्ययमानकेतन: । विशङ्कयास्मद्गुरुरर्चति स्म यद् विनोपपत्तिं मनवश्चतुर्दश ॥ ६७ ॥
பிரபுவே! உன்னை வழிபடாமல் வாழ்வு வீணாகிறது என்று அறிந்த பண்டிதன் உன் தாமரைப் பாதங்களை எவ்வாறு விட்டு விடுவான்? எங்கள் தந்தையும் குருவுமான பிரம்மாவும் தயக்கமின்றி உன்னை ஆராதித்தார்; அவரின் பாதச்சுவடுகளை பதினான்கு மனுக்கள் பின்பற்றினர்.
Verse 68
अथ त्वमसि नो ब्रह्मन् परमात्मन् विपश्चिताम् । विश्वं रुद्रभयध्वस्तमकुतश्चिद्भया गति: ॥ ६८ ॥
ஓ பிரஹ்மனே, ஓ பரமாத்மனே! அறிவுடையோர் உம்மையே பரப்ரஹ்மமும் அந்தர்யாமியும் என அறிகின்றனர். ருத்ரபயத்தால் நடுங்கும் உலகிலும் நீர் பக்த ஞானிகளுக்கு அச்சமற்ற சரணாகதி.
Verse 69
इदं जपत भद्रं वो विशुद्धा नृपनन्दना: । स्वधर्ममनुतिष्ठन्तो भगवत्यर्पिताशया: ॥ ६९ ॥
அரசரின் புதல்வர்களே! தூய உள்ளத்துடன் உங்கள் அரசதர்மத்தை நிறைவேற்றுங்கள். ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஜபியுங்கள்; அதனால் உங்களுக்கு எல்லா மங்களமும் உண்டாகும், பகவான் மகிழ்வார்.
Verse 70
तमेवात्मानमात्मस्थं सर्वभूतेष्ववस्थितम् । पूजयध्वं गृणन्तश्च ध्यायन्तश्चासकृद्धरिम् ॥ ७० ॥
அந்த ஹரியே பரமாத்மா; எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும், உங்கள் இதயத்திலும் அவர் உறைகிறார். ஆகவே இறைவனின் புகழை பாடி, அவரை வழிபட்டு, இடையறாது ஹரியைத் தியானியுங்கள்.
Verse 71
योगादेशमुपासाद्य धारयन्तो मुनिव्रता: । समाहितधिय: सर्व एतदभ्यसतादृता: ॥ ७१ ॥
அரசகுமாரர்களே! பிரார்த்தனை வடிவில் நான் நாமஜப யோக முறையை விளக்கியுள்ளேன். இதை மனத்தில் உறுதியாகக் கொண்டு, முனிவிரதம் ஏற்று, மௌனத்துடன், மரியாதை-பக்தியோடு, ஒருமுகமாகப் பயிற்சி செய்யுங்கள்.
Verse 72
इदमाह पुरास्माकं भगवान् विश्वसृक्पति: । भृग्वादीनामात्मजानां सिसृक्षु: संसिसृक्षताम् ॥ ७२ ॥
இந்தப் பிரார்த்தனையை முதலில் எங்களுக்கு எல்லா படைப்பாளர்களின் தலைவரான பகவான் பிரம்மா உரைத்தார். படைக்க விரும்பிய ப்ருகு முதலிய அவரது புதல்வர்களுக்கும் படைப்புப் பணிக்காக இதே ஸ்தோத்திரம் உபதேசிக்கப்பட்டது.
Verse 73
ते वयं नोदिता: सर्वे प्रजासर्गे प्रजेश्वरा: । अनेन ध्वस्ततमस: सिसृक्ष्मो विविधा: प्रजा: ॥ ७३ ॥
பிரம்மதேவர் எங்களை எல்லா பிரஜாபதிகளையும் பிரஜா-ஸ்ருஷ்டிக்குக் கட்டளையிட்டபோது, பரம புருஷனான பகவானைத் துதித்தோம்; அறியாமையின் இருள் நீங்கி, பலவகை உயிர்களை உருவாக்க இயன்றது।
Verse 74
अथेदं नित्यदा युक्तो जपन्नवहित: पुमान् । अचिराच्छ्रेय आप्नोति वासुदेवपरायण: ॥ ७४ ॥
வாசுதேவனில் மனம் எப்போதும் ஒன்றியவனாய், கவனமும் பக்தியும் கொண்டு இந்த ஸ்தோத்ரத்தை ஜபிப்பவன், தாமதமின்றி பரம நன்மை—வாழ்வின் உச்ச சித்தியை—அடைகிறான்।
Verse 75
श्रेयसामिह सर्वेषां ज्ञानं नि:श्रेयसं परम् । सुखं तरति दुष्पारं ज्ञाननौर्व्यसनार्णवम् ॥ ७५ ॥
இந்த உலகில் பலவகை நன்மைகள் இருந்தாலும், அவற்றில் ஞானமே பரம நன்மை; ஏனெனில் ஞானம் எனும் படகிலேயே மனிதன் அறியாமை எனும் கடக்க இயலாத துன்பக் கடலைத் தாண்டுகிறான்।
Verse 76
य इमं श्रद्धया युक्तो मद्गीतं भगवत्स्तवम् । अधीयानो दुराराध्यं हरिमाराधयत्यसौ ॥ ७६ ॥
என் பாடலாக அமைந்த இந்த பகவத் ஸ்தவத்தை பக்தியுடன் வாசிக்கவோ உச்சரிக்கவோ செய்பவன், ஆராதிக்க அரிதான ஹரியையும் எளிதில் ஆராதித்து அவரது அருளைப் பெறுவான்।
Verse 77
विन्दते पुरुषोऽमुष्माद्यद्यदिच्छत्यसत्वरम् । मद्गीतगीतात्सुप्रीताच्छ्रेयसामेकवल्लभात् ॥ ७७ ॥
எல்லா மங்களங்களிலும் மிகப் பிரியமான இலக்கு பரம புருஷனான பகவானே. நான் பாடிய இந்தப் பாடலைப் பாடுபவன் பகவானை மகிழ்விப்பான்; பக்தியில் நிலைத்து, தன் விருப்பத்தை ஆண்டவரிடமிருந்து பெறுவான்।
Verse 78
इदं य: कल्य उत्थाय प्राञ्जलि: श्रद्धयान्वित: । शृणुयाच्छ्रावयेन्मर्त्यो मुच्यते कर्मबन्धनै: ॥ ७८ ॥
எவன் காலையில் எழுந்து பக்தியுடன் கைகூப்பி இச் சிவன் பாடிய ஸ்தோத்திரத்தை கேட்டு, பிறருக்கும் கேட்கச் செய்கிறானோ, அவன் நிச்சயமாக கர்மப் பந்தனத்திலிருந்து விடுபடுவான்।
Verse 79
गीतं मयेदं नरदेवनन्दना: परस्य पुंस: परमात्मन: स्तवम् । जपन्त एकाग्रधियस्तपो महत् चरध्वमन्ते तत आप्स्यथेप्सितम् ॥ ७९ ॥
அரசரின் புதல்வர்களே! நான் பாடிய இந்த ஸ்தவம் பரமபுருஷன் பரமாத்மாவை மகிழ்விப்பதற்கே. ஒருமுக மனத்துடன் இதை ஜபியுங்கள்; இது மாபெரும் தவத்துக்கு இணையான பலன் தரும். இறுதியில் நீங்கள் விரும்பியதை நிச்சயமாக அடைவீர்கள்।
Frequently Asked Questions
Because they were obedient and pious princes acting under their father’s order, they became fit recipients of divine guidance. Lord Śiva, as protector of sādhus and foremost Vaiṣṇava, manifested to redirect their mission of progeny-creation from mere prajā-vṛddhi (population increase) through karma to creation empowered by bhakti—ensuring their austerity would culminate in devotion to Hari rather than fruitive ambition.
The episode highlights the tension between kṣatriya administration and the saintly king’s compassion. Antardhāna’s restraint toward Indra reflects tolerance and freedom from envy, while his reluctance to punish and tax indicates detachment from coercive power. The Bhāgavata frames his resolution—engagement in sacrifice combined with realized devotional service—as the mature integration of duty with transcendence, culminating in attainment of the Lord’s planet.
Śiva explicitly states that those surrendered to Kṛṣṇa are dearest to him and that pure devotion grants immediate access to spiritual realms, whereas even exalted demigods attain those realms only after cosmic dissolution. The stotra positions demigods within the Lord’s governance but establishes Viṣṇu/Kṛṣṇa as the ultimate object of worship taught by the Vedas, with Śiva modeling ideal devotion.
Śiva presents the stotra as a mantra-like discipline: hear attentively, chant with reverence, fix the mind on the Lord’s lotus feet and personal form, and maintain continuous remembrance. He describes it as a form of nāma-yoga and stotra-sādhana that purifies the heart, frees one from bondage to karma, and quickly grants the highest perfection when practiced regularly (especially morning recitation and sharing with others).