Adhyaya 23

Verse 1

मैत्रेय उवाच दृष्ट्वात्मानं प्रवयसमेकदा वैन्य आत्मवान् । आत्मना वर्धिताशेषस्वानुसर्ग: प्रजापति: ॥ १ ॥ जगतस्तस्थुषश्चापि वृत्तिदो धर्मभृत्सताम् । निष्पादितेश्वरादेशो यदर्थमिह जज्ञिवान् ॥ २ ॥ आत्मजेष्वात्मजां न्यस्य विरहाद्रुदतीमिव । प्रजासु विमन:स्वेक: सदारोऽगात्तपोवनम् ॥ ३ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டத்தில் வைன்யன் ப்ருது தன்னை முதிர்வடைந்ததைப் பார்த்தார். அசையும் அசையாத உலகிற்கு வாழ்வாதாரத்தை அளித்து, தர்மநிஷ்ட சத்புருஷர்களின் நலனைக் காக்கும் அந்த மகாத்மா பிரஜாபதி, பகவானின் ஆணையை முழு ஒத்திசைவுடன் நிறைவேற்றினார். பின்னர் தாம் சேர்த்த அனைத்துச் செல்வத்தையும் தர்மப்படி எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் பகிர்ந்து, பூமியை மகளெனக் கருதி தம் புதல்வர்களிடம் ஒப்படைத்தார். அரசனைப் பிரிந்த துயரால் பிரஜைகள் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அவர்களை விட்டுத் தன் மனைவியுடன் தனியாகத் தவோவனத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 2

मैत्रेय उवाच दृष्ट्वात्मानं प्रवयसमेकदा वैन्य आत्मवान् । आत्मना वर्धिताशेषस्वानुसर्ग: प्रजापति: ॥ १ ॥ जगतस्तस्थुषश्चापि वृत्तिदो धर्मभृत्सताम् । निष्पादितेश्वरादेशो यदर्थमिह जज्ञिवान् ॥ २ ॥ आत्मजेष्वात्मजां न्यस्य विरहाद्रुदतीमिव । प्रजासु विमन:स्वेक: सदारोऽगात्तपोवनम् ॥ ३ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தில் வையன்ய மகாராஜா ப்ருது தன்னை முதுமை அடைவதை கண்டார். உலகின் அரசனான அந்த மகாத்மா, நிலைநிற்பவையும் நகர்பவையும் ஆகிய எல்லா உயிர்களுக்கும் தன் சேர்த்த செல்வத்தை தர்மப்படி பகிர்ந்து, அனைவருக்கும் வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்தினார். பகவானின் ஆணையை முழு ஒத்துழைப்புடன் நிறைவேற்றி, பூமியை மகளெனக் கருதி அதை தம் புதல்வர்களிடம் ஒப்படைத்தார். பின்னர் பிரிவால் அழுதுகொண்டிருந்த குடிகளை விட்டு, மனைவியுடன் தனியாகத் தவோவனத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 3

मैत्रेय उवाच दृष्ट्वात्मानं प्रवयसमेकदा वैन्य आत्मवान् । आत्मना वर्धिताशेषस्वानुसर्ग: प्रजापति: ॥ १ ॥ जगतस्तस्थुषश्चापि वृत्तिदो धर्मभृत्सताम् । निष्पादितेश्वरादेशो यदर्थमिह जज्ञिवान् ॥ २ ॥ आत्मजेष्वात्मजां न्यस्य विरहाद्रुदतीमिव । प्रजासु विमन:स्वेक: सदारोऽगात्तपोवनम् ॥ ३ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்தில் வையன்ய மகாராஜா ப்ருது தன்னை முதுமை அடைவதை கண்டார். உலகின் அரசனான அந்த மகாத்மா, நிலைநிற்பவையும் நகர்பவையும் ஆகிய எல்லா உயிர்களுக்கும் தன் சேர்த்த செல்வத்தை தர்மப்படி பகிர்ந்து, அனைவருக்கும் வாழ்வாதாரத்தை ஏற்படுத்தினார். பகவானின் ஆணையை முழு ஒத்துழைப்புடன் நிறைவேற்றி, பூமியை மகளெனக் கருதி அதை தம் புதல்வர்களிடம் ஒப்படைத்தார். பின்னர் பிரிவால் அழுதுகொண்டிருந்த குடிகளை விட்டு, மனைவியுடன் தனியாகத் தவோவனத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 4

तत्राप्यदाभ्यनियमो वैखानससुसम्मते । आरब्ध उग्रतपसि यथा स्वविजये पुरा ॥ ४ ॥

அங்கேயும் வைகானஸ மரபில் ஏற்ற வானப்ரஸ்த தர்ம விதிகளை மகாராஜா ப்ருது தளராது கடைப்பிடித்தார். முன்பு ஆட்சியிலும் வெற்றியிலும் எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தாரோ, அதுபோலவே காட்டில் கடும் தவத்தில் முழு உறுதியுடன் ஈடுபட்டார்.

Verse 5

कन्दमूलफलाहार: शुष्कपर्णाशन: क्‍वचित् । अब्भक्ष: कतिचित्पक्षान् वायुभक्षस्तत: परम् ॥ ५ ॥

தவோவனத்தில் மகாராஜா ப்ருது சிலவேளை கந்த‑மூலங்களை உண்டார்; சிலவேளை பழங்களும் உலர்ந்த இலைகளும் உண்டார். சில வாரங்கள் நீரையே அருந்தி இருந்தார்; இறுதியில் காற்றை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.

Verse 6

ग्रीष्मे पञ्चतपा वीरो वर्षास्वासारषाण्मुनि: । आकण्ठमग्न: शिशिरे उदके स्थण्डिलेशय: ॥ ६ ॥

காட்டுவாழ்வின் நெறிகளையும் மகரிஷிகளின் பாதையையும் பின்பற்றி வீரன் ப்ருது கோடையில் பஞ்சதபம் மேற்கொண்டார்; மழைக்காலத்தில் பெருமழைத் தாரைகளைத் தாங்கினார்; குளிர்காலத்தில் கழுத்தளவு நீரில் நின்றார். உறங்குவதற்கு அவர் தரையில், நிலத்தட்டில் மட்டுமே படுத்தார்.

Verse 7

तितिक्षुर्यतवाग्दान्त ऊर्ध्वरेता जितानिल: । आरिराधयिषु: कृष्णमचरत्तप उत्तमम् ॥ ७ ॥

மகாராஜா ப்ருது வாக்கையும் இந்திரியங்களையும் அடக்க, விந்து வெளியேறாமலிருக்கவும், உட்பிராணவாயுவை வெல்லவும் மிகச் சிறந்த கடுந்தவம் செய்தார். இதையெல்லாம் அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணரைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகவே செய்தார்; வேறு நோக்கம் இல்லை।

Verse 8

तेन क्रमानुसिद्धेन ध्वस्तकर्ममलाशय: । प्राणायामै: सन्निरुद्धषड्‌वर्गश्छिन्नबन्धन: ॥ ८ ॥

இவ்வாறு படிப்படியாக நிறைவேறிய தவத்தால் மகாராஜா ப்ருதுவின் கர்மவாசனைகளின் மாசு அழிந்தது. அவர் பிராணாயாமத்தால் மனம்-இந்திரியங்களின் ஆறு குழுக்களையும் கட்டுப்படுத்தி பந்தங்களை அறுத்தார்; பலன் நாடும் ஆசையிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டார்।

Verse 9

सनत्कुमारो भगवान् यदाहाध्यात्मिकं परम् । योगं तेनैव पुरुषमभजत्पुरुषर्षभ: ॥ ९ ॥

பகவான் சனத்குமாரர் உபதேசித்த பரம ஆத்மிக யோகப் பாதையை மனிதர்களில் சிறந்த மகாராஜா ப்ருது பின்பற்றினார்; அதாவது பரம புருஷனான ஸ்ரீகிருஷ்ணரைப் பக்தியுடன் வழிபட்டார்।

Verse 10

भगवद्धर्मिण: साधो: श्रद्धया यतत: सदा । भक्तिर्भगवति ब्रह्मण्यनन्यविषयाभवत् ॥ १० ॥

பகவத் தர்மத்தைப் பின்பற்றும் அந்த சாதுவான மகாராஜா ப்ருது, நம்பிக்கையுடன் எப்போதும் முயன்றார். அதனால் பிராமணப்ரியனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் அவரது அனன்ய பக்தி வளர்ந்து, அசையாத நிலைபெற்றது।

Verse 11

तस्यानया भगवत: परिकर्मशुद्ध सत्त्वात्मनस्तदनुसंस्मरणानुपूर्त्या । ज्ञानं विरक्तिमदभून्निशितेन येन चिच्छेद संशयपदं निजजीवकोशम् ॥ ११ ॥

பகவானின் சேவைச் செயல்களால் சுத்த சத்துவமயமான மனம் பெற்ற ப்ருது மகாராஜா, இடையறாத ஸ்மரணத்தின் நிறைவால் ஞானமும் வைராக்யமும் அடைந்தார். அந்த கூர்மையான ஞானத்தால் சந்தேகத்தின் அடிப்படையை வெட்டி, பொய்யான அகங்காரம் மற்றும் உடலே நான் என்ற மாயக் கருத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டார்।

Verse 12

छिन्नान्यधीरधिगतात्मगतिर्निरीह- स्तत्तत्यजेऽच्छिनदिदं वयुनेन येन । तावन्न योगगतिभिर्यतिरप्रमत्तो यावद्गदाग्रजकथासु रतिं न कुर्यात् ॥ १२ ॥

தேகாபிமானம் முற்றிலும் அறுந்தபோது, மகாராஜா ப்ருது எல்லோரின் இதயத்திலும் அமர்ந்திருக்கும் பரமாத்மா ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நேரடியாக உணர்ந்தார். உள்ளிருந்து அவரிடமிருந்து உபதேசம் பெற்றதால், யோகமும் ஞானமும் போன்ற பிற சாதனைகளை அவர் விட்டு விட்டார்; அவற்றின் சித்திகளிலும் விருப்பமில்லை. ஏனெனில் கிருஷ்ணபக்தியே வாழ்வின் பரம இலக்கு; யோகிகளும் ஞானிகளும் கிருஷ்ணகதையில் ரதி பெறாவிட்டால், இருப்பின் மாயை-மயக்கம் நீங்காது என்று அவர் உறுதியாக அறிந்தார்।

Verse 13

एवं स वीरप्रवर: संयोज्यात्मानमात्मनि । ब्रह्मभूतो द‍ृढं काले तत्याज स्वं कलेवरम् ॥ १३ ॥

இவ்வாறு வீரர்களில் சிறந்த ப்ருது மகாராஜா, ஆத்மாவை ஆத்மாவில் ஒன்றாக்கி, மனத்தை ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடித் தாமரைகளில் உறுதியாக நிலைநிறுத்தினார். பின்னர் பிரஹ்மபூத நிலைமைக்கு முழுமையாக நிலைத்தவனாய், காலம் வந்தபோது தன் பௌதிக உடலைத் துறந்தார்।

Verse 14

सम्पीड्य पायुं पार्ष्णिभ्यां वायुमुत्सारयञ्छनै: । नाभ्यां कोष्ठेष्ववस्थाप्य हृदुर:कण्ठशीर्षणि ॥ १४ ॥

ஒரு குறிப்பிட்ட யோகாசனத்தில் அமர்ந்து, மகாராஜா ப்ருது தன் குதிகால்களால் மலத்வாரத்தை அடைத்து, வலது-இடது கால்தசைகளை அழுத்தி, உயிர்வாயுவை மெதுவாக மேலே உயர்த்தினார். அதை நாபிச்சக்கரத்தில் நிலைநிறுத்தி, இதயம் மற்றும் தொண்டை வழியாக கொண்டு சென்று, இறுதியில் இரு புருவங்களுக்கிடையிலுள்ள மையத்திற்குத் தள்ளினார்।

Verse 15

उत्सर्पयंस्तु तं मूर्ध्नि क्रमेणावेश्य नि:स्पृह: । वायुं वायौ क्षितौ कायं तेजस्तेजस्ययूयुजत् ॥ १५ ॥

இவ்வாறு மகாராஜா ப்ருது உயிர்வாயுவை படிப்படியாகத் தலையின் பிரஹ்மரந்திரம் வரை உயர்த்தி, பௌதிக ஆசைகளிலிருந்து நிராசகனானார். பின்னர் உயிர்வாயுவை மொத்த வாயுவில், உடலை மொத்த பூமித் தத்துவத்தில், உடலிலுள்ள தீத் தத்துவத்தை மொத்த அக்னியில் முறையே லயப்படுத்தினார்।

Verse 16

खान्याकाशे द्रवं तोये यथास्थानं विभागश: । क्षितिमम्भसि तत्तेजस्यदो वायौ नभस्यमुम् ॥ १६ ॥

இவ்வாறு உடலின் பல பகுதிகளின் நிலையின்படி, மகாராஜா ப்ருது உணர்வுறுப்புகளின் துளைகளை ஆகாயத்தில், இரத்தம் போன்ற உடல் திரவங்களை நீரில் தத்தம் இடங்களில் லயப்படுத்தினார். பின்னர் பூமியை நீரில், நீரை தீயில், தீயை காற்றில், காற்றை ஆகாயத்தில் என்று முறையே லயப்படுத்தினார்।

Verse 17

इन्द्रियेषु मनस्तानि तन्मात्रेषु यथोद्भवम् । भूतादिनामून्युत्कृष्य महत्यात्मनि सन्दधे ॥ १७ ॥

அவர் மனத்தை இந்திரியங்களில், இந்திரியங்களை தன் மாத்ரா-விஷயங்களில் தத்தம் நிலையின்படி ஒன்றாக்கி, பூதாதி அஹங்காரத்தை உயர்த்தி மகத்தத்துவமான மகதாத்மனில் லயப்படுத்தினார்।

Verse 18

तं सर्वगुणविन्यासं जीवे मायामये न्यधात् । तं चानुशयमात्मस्थमसावनुशयी पुमान् । ज्ञानवैराग्यवीर्येण स्वरूपस्थोऽजहात्प्रभु: ॥ १८ ॥

பிருது மகாராஜர் ஜீவனில் அமைந்திருந்த எல்லா குணவின்யாசங்களையும் மாயமயமான உபாதிகளையும் மாயாசக்தியின் பரம கட்டுப்படுத்துபவனுக்கு அர்ப்பணித்தார். ஞானம், வைராக்யம், பக்தி-வலத்தின் ஆன்மீக வீரியத்தால் ஸ்வரூபத்தில் நிலைத்து, இந்திரியங்களின் அதிபதி ‘பிரபு’ போல உடலைத் துறந்தார்।

Verse 19

अर्चिर्नाम महाराज्ञी तत्पत्‍न्यनुगता वनम् । सुकुमार्यतदर्हा च यत्पद्‌भ्यां स्पर्शनं भुव: ॥ १९ ॥

அர்சி என்னும் மகாராணி, பிருது மகாராஜரின் மனைவி, கணவரைத் தொடர்ந்து வனத்திற்குச் சென்றாள். அவள் மிக நுண்மையான உடலுடையவள்; வனவாசத்திற்கு தகுதியற்றவளாயினும், தன்னிச்சையாக தன் பாதங்களால் பூமியைத் தொட்டாள்।

Verse 20

अतीव भर्तुर्व्रतधर्मनिष्ठया शुश्रूषया चार्षदेहयात्रया । नाविन्दतार्तिं परिकर्शितापि सा प्रेयस्करस्पर्शनमाननिर्वृति: ॥ २० ॥

கணவரின் விரத-தர்மத்தில் உறுதியாகவும் சேவையில் ஈடுபட்டவளாகவும் இருந்த அரசி அர்சி, மகரிஷிகளைப் போல வனவாழ்க்கை நடத்தினாள். தரையில் படுத்து, பழம்-மலர்-இலைகளை மட்டும் உண்டு மெலிந்தாலும், கணவர் சேவையின் இன்பத்தால் அவளுக்கு துன்பம் தோன்றவில்லை।

Verse 21

देहं विपन्नाखिलचेतनादिकं पत्यु: पृथिव्या दयितस्य चात्मन: । आलक्ष्य किञ्चिच्च विलप्य सा सती चितामथारोपयदद्रिसानुनि ॥ २१ ॥

அரசி அர்சி, தன்னுக்கும் பூமிக்கும் தம் உறவினருக்கும் மிகுந்த கருணை காட்டிய கணவர் இப்போது உயிரின் அறிகுறிகளற்றவராக இருப்பதைப் பார்த்தாள். சிறிது நேரம் புலம்பி, மலைச்சிகரத்தில் சிதை அமைத்து கணவரின் உடலை அதில் வைத்தாள்।

Verse 22

विधाय कृत्यं ह्रदिनीजलाप्लुता दत्त्वोदकं भर्तुरुदारकर्मण: । नत्वा दिविस्थांस्त्रिदशांस्त्रि: परीत्य विवेश वह्निं ध्यायती भर्तृपादौ ॥ २२ ॥

பின்னர் ராணி தேவையான இறுதிச்சடங்குகளை நிறைவேற்றி, நதியில் நீராடி, உயர்ந்த கர்மம் செய்த கணவருக்காக நீர்தர்ப்பணம் அளித்தாள். வானில் உள்ள தேவர்களை வணங்கி மூன்று முறை சுற்றி, கணவரின் தாமரைப் பாதங்களைத் தியானித்தபடி தீயில் பிரவேசித்தாள்।

Verse 23

विलोक्यानुगतां साध्वीं पृथुं वीरवरं पतिम् । तुष्टुवुर्वरदा देवैर्देवपत्‍न्य: सहस्रश: ॥ २३ ॥

வீரசிறந்த கணவர் ப்ருது மகாராஜனைத் தொடர்ந்து சென்ற அந்த சாத்வி அர்ச்சியைப் பார்த்து, தேவர்களின் ஆயிரக்கணக்கான மனைவிகள் தங்கள் கணவர்களுடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து ராணியைப் புகழ்ந்து பாடினார்கள்।

Verse 24

कुर्वत्य: कुसुमासारं तस्मिन्मन्दरसानुनि । नदत्स्वमरतूर्येषु गृणन्ति स्म परस्परम् ॥ २४ ॥

அந்நேரம் தேவர்கள் மந்தர மலைச்சிகரத்தில் இருந்தனர்; அமரத் தூரியங்கள் முழங்கின. அப்போது அவர்களின் மனைவிகள் சிதையில் மலர்மழை பொழிந்து, ஒருவருக்கொருவர் இவ்வாறு பேசினார்கள்।

Verse 25

देव्य ऊचु: अहो इयं वधूर्धन्या या चैवं भूभुजां पतिम् । सर्वात्मना पतिं भेजे यज्ञेशं श्रीर्वधूरिव ॥ २५ ॥

தேவபத்னிகள் கூறினார்கள்—அஹோ, இவள் எவ்வளவு பாக்கியசாலி! உலகின் அரசர்களுக்கெல்லாம் அதிபதியான தன் கணவரை மனம், சொல், உடல் அனைத்தாலும் சேவித்தாள்; திருமகள் யஜ்ஞேசனான விஷ்ணுவைச் சேவிப்பதுபோல்।

Verse 26

सैषा नूनं व्रजत्यूर्ध्वमनु वैन्यं पतिं सती । पश्यतास्मानतीत्यार्चिर्दुर्विभाव्येन कर्मणा ॥ २६ ॥

தேவபத்னிகள் தொடர்ந்தனர்—பாருங்கள், இந்த சதி அர்ச்சி தன் அசிந்த்யமான புண்ணிய கர்மத்தின் பலத்தால், நம் பார்வைக்குமேல் தாண்டி, வைன்யன் ப்ருது கணவரைத் தொடர்ந்து மேலுலகிற்கு செல்கிறாள்।

Verse 27

तेषां दुरापं किं त्वन्यन्मर्त्यानां भगवत्पदम् । भुवि लोलायुषो ये वै नैष्कर्म्यं साधयन्त्युत ॥ २७ ॥

இந்த மর্ত்யலோகத்தில் மனிதரின் ஆயுள் நிலையற்றதும் குறைந்ததும்; ஆனால் பகவான் பக்திசேவையில் ஈடுபடுவோர் பகவத்பதத்தை அடைகிறார்கள். அத்தகைய பக்தர்க்கு எதுவும் அரிதல்ல।

Verse 28

स वञ्चितो बतात्मध्रुक् कृच्छ्रेण महता भुवि । लब्ध्वापवर्ग्यं मानुष्यं विषयेषु विषज्जते ॥ २८ ॥

துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை பெற வாய்ப்பான மனிதப் பிறவி கிடைத்தும், மிகுந்த போராட்டத்துடன் பலனாசைச் செயல்களில் ஈடுபட்டு விஷயங்களில் மூழ்குபவன் தன்னைத் தானே வஞ்சிப்பவன்; ஆத்மதுரோகி எனக் கருதப்பட வேண்டும்।

Verse 29

मैत्रेय उवाच स्तुवतीष्वमरस्त्रीषु पतिलोकं गता वधू: । यं वा आत्मविदां धुर्यो वैन्य: प्रापाच्युताश्रय: ॥ २९ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரரே! தேவர்களின் மனைவியர் இவ்வாறு புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ராணி அர்சி தன் கணவரின் லோகத்தை அடைந்தாள்; அச்ச்யுதனைச் சரணடைந்த, ஆத்மஞானிகளில் தலைசிறந்த வைன்யன் ப்ருது மகாராஜா அடைந்த அதே லோகம் அது।

Verse 30

इत्थम्भूतानुभावोऽसौ पृथु: स भगवत्तम: । कीर्तितं तस्य चरितमुद्दामचरितस्य ते ॥ ३० ॥

மைத்ரேயர் தொடர்ந்தார்—இவ்வாறு பக்தர்களில் சிறந்த ப்ருது மகாராஜா மிகுந்த சக்தியுடையவரும், தாராளமும், மகத்தான பெருந்தன்மையுமுடையவரும் ஆவார். அவரின் அந்த உயர்ந்த சரிதத்தை இயன்றவரை உனக்குச் சொன்னேன்।

Verse 31

य इदं सुमहत्पुण्यं श्रद्धयावहित: पठेत् । श्रावयेच्छृणुयाद्वापि स पृथो: पदवीमियात् ॥ ३१ ॥

இந்த மிகப் பெரும் புண்ணியமிக்க ப்ருது-சரிதத்தை நம்பிக்கையுடனும் ஒருமைப்பாட்டுடனும் படிப்பவனோ, கேட்பவனோ, பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனோ, நிச்சயமாக ப்ருது மகாராஜா அடைந்த பதவியையும்—அவர் லோகத்தையும்—அடைவான்; அதாவது வைகுண்டத்திற்கே திரும்புவான்।

Verse 32

ब्राह्मणो ब्रह्मवर्चस्वी राजन्यो जगतीपति: । वैश्य: पठन् विट्पति: स्याच्छूद्र: सत्तमतामियात् ॥ ३२ ॥

பிருது மகாராஜரின் குணலட்சணங்களைச் செவிமடுப்பவன், பிராமணனாக இருந்தால் பிராமணத் தேஜஸால் நிறைவு பெறுவான்; க்ஷத்திரியனாக இருந்தால் உலகின் அரசனாவான்; வைசியனாக இருந்தால் வைசியர்களுக்கும் பல மிருகச் செல்வத்திற்கும் தலைவனாவான்; சூத்ரனாக இருந்தால் உத்தம பக்தனாவான்।

Verse 33

त्रि: कृत्व इदमाकर्ण्य नरो नार्यथवाद‍ृता । अप्रज: सुप्रजतमो निर्धनो धनवत्तम: ॥ ३३ ॥

ஆண் அல்லது பெண்—யாராயினும் மிகுந்த மரியாதையுடன் பிருது மகாராஜரின் இந்தக் கதையை மூன்று முறை கேட்டால், பிள்ளையில்லாதவர் பல பிள்ளைகளின் பெற்றோராகிறார்; பணமில்லாதவர் மிகுந்த செல்வவானாகிறார்।

Verse 34

अस्पष्टकीर्ति: सुयशा मूर्खो भवति पण्डित: । इदं स्वस्त्ययनं पुंसाममङ्गल्यनिवारणम् ॥ ३४ ॥

புகழ் வெளிப்படாதவரும் பெரும் புகழ் பெறுவார்; அறியாதவரும் பண்டிதனாவார். பிருது மகாராஜரின் கதைகளைச் செவிமடுப்பது மனிதர்க்கு மிகுந்த மங்களம் அளித்து, எல்லா அமங்களத்தையும் நீக்கும்.

Verse 35

धन्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं कलिमलापहम् । धर्मार्थकाममोक्षाणां सम्यक्सिद्धिमभीप्सुभि: । श्रद्धयैतदनुश्राव्यं चतुर्णां कारणं परम् ॥ ३५ ॥

பிருது மகாராஜரின் கதையைச் செவிமடுப்பது பாக்கியமளிப்பது, புகழளிப்பது, ஆயுளை வளர்ப்பது, ஸ்வர்கப் பயனைத் தருவது, கலியுகக் கலுஷத்தை அகற்றுவது. தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம்—இந்த நான்கு புருஷார்த்தங்களின் நிறைவு வேண்டுவோர் இதை பக்தியுடன் கேட்க வேண்டும்; இதுவே அவற்றின் பரம காரணம்.

Verse 36

विजयाभिमुखो राजा श्रुत्वैतदभियाति यान् । बलिं तस्मै हरन्त्यग्रे राजान: पृथवे यथा ॥ ३६ ॥

வெற்றியும் ஆட்சிச் சக்தியும் நாடும் அரசன், தேரில் புறப்படுவதற்கு முன் பிருது மகாராஜரின் கதையை மூன்று முறை பாராயணம்/ஜபம் செய்தால், கீழ்ப்பட்ட அரசர்கள் தாமாகவே—பிருதுவுக்கு செலுத்தியதுபோல்—அவன் ஆணையினாலேயே வரிகளையும் காணிக்கைகளையும் செலுத்துவர்।

Verse 37

मुक्तान्यसङ्गो भगवत्यमलां भक्तिमुद्वहन् । वैन्यस्य चरितं पुण्यं श‍ृणुयाच्छ्रावयेत्पठेत् ॥ ३७ ॥

முக்தனாய் பற்றற்றவனாய் பகவானில் தூய பக்தியை ஏந்தினாலும், வையனன் (பிருது) அவர்களின் புண்ணியச் சரிதத்தை கேட்கவும், படிக்கவும், பிறர்க்குக் கேட்கச் செய்யவும் வேண்டும்.

Verse 38

वैचित्रवीर्याभिहितं महन्माहात्म्यसूचकम् । अस्मिन् कृतमतिमर्त्यं पार्थवीं गतिमाप्नुयात् ॥ ३८ ॥

இது வைசித்ரவீர்யர் உரைத்த மகத்தான மஹாத்மியத்தைச் சுட்டும் வரலாறு. இதில் மனம் நிலைபெற்ற மனிதனும் பிருதுவைப் போல பரமகதியை அடைவான்.

Verse 39

अनुदिनमिदमादरेण श‍ृण्वन् पृथुचरितं प्रथयन् विमुक्तसङ्ग: । भगवति भवसिन्धुपोतपादे स च निपुणां लभते रतिं मनुष्य: ॥ ३९ ॥

தினந்தோறும் பக்தியுடன் பிருது சரிதத்தை கேட்டு, ஜபித்து, பரப்புகிறவன் பற்றுகளிலிருந்து விடுபட்டு, அறியாமை கடலைக் கடக்கச் செய்யும் படகான ஆண்டவனின் திருவடித் தாமரைகளில் உறுதியான ஈர்ப்பை அடைவான்.