Adhyaya 22
Pṛthu Mahārāja Meets the Four Kumāras: Bhakti as the Boat Across Saṁsāra
பிருது மகாராஜனை மக்கள் புகழ்ந்து கொண்டிருக்கையில், நான்கு குமாரர்கள் தங்கள் தெய்வீக ஒளி மற்றும் சித்திகளால் அறியப்பட்டவர்களாக இறங்குகின்றனர். பிருது உடனே எழுந்து சாஸ்திர விதிப்படி அவர்களை வரவேற்று பூஜை செய்து, உயர்ந்த பக்தர்களை வரவேற்கும் சிறந்த முறையாக சரணாம்ருதத்தை மதிக்கிறார். இல்லற வாழ்வை உண்மையில் புனிதமாக்குவது பிராமணர் மற்றும் வைஷ்ணவர்களின் சங்கமே; பக்தர்கள் இல்லாத செல்வமிகு இல்லமும் பயனற்றது என அவர் கூறுகிறார். பின்னர் பிருது குமாரர்களிடம்—சம்சாரத் தாபத்தில் எரியும் ஜீவர்கள் எவ்வாறு விரைவில் பரம இலக்கை அடைவார்கள்?—என்று கேட்கிறார். சனத் குமாரர் பதிலளிக்கிறார்: பக்தியோகத்தால்—விசாரணை, அர்ச்சனை, ஸ்ரவணம்-கீர்த்தனம்—பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளில் உறுதியான பற்றை வளர்த்து, இந்திரிய ஆசை தூண்டும் சங்கத்தை விலக்கினால் காமமும் கர்மக் கட்டுகளும் வேரோடு அகலும். மனக் கலக்கம், நினைவழிவு, அர்த்த-காம பற்றின் வீண்மை ஆகியவற்றை விளக்கி, பரமாத்மாவிடம் சரணடைந்து மோக்ஷத்தை தீவிரமாக நாடுமாறு உபதேசிக்கிறார். பிருது அனைத்தையும் முனிவர்களுக்கு அர்ப்பணிக்க, அவர்கள் ஆசீர்வதித்து புகழ்கிறார்கள்; அத்தியாயம் தொடர்ந்து அவர் வைராக்யத்துடன் செழிப்பான பக்த அரசனாக ஆட்சி செய்ததை முன்னோக்கி நகர்கிறது.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच जनेषु प्रगृणत्स्वेवं पृथुं पृथुलविक्रमम् । तत्रोपजग्मुर्मुनयश्चत्वार: सूर्यवर्चस: ॥ १ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—மக்கள் இவ்வாறு மிகப் பராக்கிரமமுள்ள அரசன் ப்ருதுவைத் துதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சூரியனைப் போல் ஒளிரும் நான்கு குமார முனிவர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர்.
Verse 2
तांस्तु सिद्धेश्वरान् राजा व्योम्नोऽवतरतोऽर्चिषा । लोकानपापान् कुर्वाणान् सानुगोऽचष्ट लक्षितान् ॥ २ ॥
வானிலிருந்து ஒளியுடன் இறங்கிய அந்த சித்தேஸ்வர நான்கு குமாரர்களின் தேஜஸைக் கண்டு, அரசன் தன் துணையர்களுடன் அவர்களை அறிந்தான்; அவர்கள் தம் ஒளியால் உலகங்களைப் பாவனமாக்கினர்.
Verse 3
तद्दर्शनोद्गतान् प्राणान् प्रत्यादित्सुरिवोत्थित: । ससदस्यानुगो वैन्य इन्द्रियेशो गुणानिव ॥ ३ ॥
அவர்களைத் தரிசித்தவுடன் ப்ருது மகாராஜாவின் உயிர் உந்தி எழுந்தது; அவர் அமைச்சர்களும் சேவகரும் உடன் அவசரமாக எழுந்தார்—பந்தப்பட்ட ஜீவன் இంద్రியங்களால் குணங்களிடம் இழுக்கப்படுவது போல.
Verse 4
गौरवाद्यन्त्रित: सभ्य: प्रश्रयानतकन्धर: । विधिवत्पूजयां चक्रे गृहीताध्यर्हणासनान् ॥ ४ ॥
முனிவர்கள் சாஸ்திர விதிப்படி வரவேற்பை ஏற்று அரசன் அளித்த ஆசனங்களில் அமர்ந்தபின், அவர்களின் மகிமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அரசன் பணிவுடன் தலை குனிந்து நான்கு குமாரர்களை முறையாகப் பூஜித்தான்.
Verse 5
तत्पादशौचसलिलैर्मार्जितालकबन्धन: । तत्र शीलवतां वृत्तमाचरन्मानयन्निव ॥ ५ ॥
பின்னர் அரசன் குமாரர்களின் தாமரைத் திருவடிகளைத் துவைத்த நீரை எடுத்து தன் தலைமுடியில் தெளித்தான். இவ்வாறு சீருடையோரின் நடத்தையைப் பின்பற்றி உயர்ந்தோரைக் கௌரவிக்கும் முறையை முன்மாதிரியாகக் காட்டினான்।
Verse 6
हाटकासन आसीनान् स्वधिष्ण्येष्विव पावकान् । श्रद्धासंयमसंयुक्त: प्रीत: प्राह भवाग्रजान् ॥ ६ ॥
பொன்னாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்த நான்கு மகரிஷிகள் யாகவேதியில் ஜ்வலிக்கும் அக்னிபோல் ஒளிர்ந்தனர். சிவனைவிட மூத்த அந்த முனிவர்களிடம், மகாராஜா ப்ருது பக்தியுடனும் கட்டுப்பாட்டுடனும் மகிழ்ந்து பேசத் தொடங்கினார்।
Verse 7
पृथुरुवाच अहो आचरितं किं मे मङ्गलं मङ्गलायना: । यस्य वो दर्शनं ह्यासीद्दुर्दर्शानां च योगिभि: ॥ ७ ॥
ப்ருது கூறினார்—ஓ மகரிஷிகளே, நீங்கள் மங்களத்தின் உருவமே. நான் எந்தப் புண்ணியத்தைச் செய்தேன், உங்கள் தரிசனம் எனக்கு எளிதில் கிடைத்தது? யோகிகளுக்கே உங்கள் தரிசனம் அரிது।
Verse 8
किं तस्य दुर्लभतरमिह लोके परत्र च । यस्य विप्रा: प्रसीदन्ति शिवो विष्णुश्च सानुग: ॥ ८ ॥
யார்மேல் பிராமணரும் வைஷ்ணவரும் திருப்தியடைகிறார்களோ, அவருக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எது அரிதாக இருக்கும்? மேலும், அவர்களைத் துணைபுரியும் மங்களகரமான சிவனும் பகவான் விஷ்ணுவும் அருள்புரிவார்கள்।
Verse 9
नैव लक्षयते लोको लोकान् पर्यटतोऽपि यान् । यथा सर्वदृशं सर्व आत्मानं येऽस्य हेतव: ॥ ९ ॥
நீங்கள் எல்லா உலகங்களிலும் சுற்றினாலும் மக்கள் உங்களை அறியார்; அதுபோல எல்லாவற்றையும் காணும் பரமாத்மா அனைவரின் இதயத்தில் சாட்சியாக இருந்தும் அவரை மக்கள் உணரார்।
Verse 10
अधना अपि ते धन्या: साधवो गृहमेधिन: । यद्गृहा ह्यर्हवर्याम्बुतृणभूमीश्वरावरा: ॥ १० ॥
மிகச் செல்வமில்லாத குடும்பஸ்தனும், அவன் இல்லத்தில் சாது-பக்தர்கள் வந்தால், அவன் பாக்கியவான் ஆவான். அவர்களுக்கு நீர், ஆசனம், வரவேற்புப் பொருட்கள் அளிக்கும் இல்லத்தார்-பணியாளரும் அந்த இல்லமும் புனிதமாய் மகிமை பெறும்.
Verse 11
व्यालालयद्रुमा वै तेष्वरिक्ताखिलसम्पद: । यद्गृहास्तीर्थपादीयपादतीर्थविवर्जिता: ॥ ११ ॥
மாறாக, எல்லாச் செல்வங்களும் நிறைந்த இல்லமாக இருந்தாலும், அங்கே பகவான் பக்தர்கள் வர அனுமதி இல்லாமல், அவர்களின் திருவடிகளைத் துவைக்கத் திருப்பாததீர்த்தம் (சரணாமிர்த நீர்) இல்லையெனில், அது விஷப் பாம்புகள் குடியிருக்கும் மரம்போல் கருதப்பட வேண்டும்.
Verse 12
स्वागतं वो द्विजश्रेष्ठा यद्व्रतानि मुमुक्षव: । चरन्ति श्रद्धया धीरा बाला एव बृहन्ति च ॥ १२ ॥
பிருது மகாராஜா நான்கு குமாரர்களை ‘த்விஜச்ரேஷ்டர்களே’ என்று வணங்கி வரவேற்றார். அவர் கூறினார்—நீங்கள் பிறப்பிலிருந்தே நம்பிக்கையுடன் பிரம்மச்சரிய விரதங்களைப் பின்பற்றுகிறீர்கள்; விடுதலைப் பாதையில் தேர்ந்தவர்களாயினும் சிறு குழந்தைகள் போலவே இருக்கிறீர்கள்.
Verse 13
कच्चिन्न: कुशलं नाथा इन्द्रियार्थार्थवेदिनाम् । व्यसनावाप एतस्मिन्पतितानां स्वकर्मभि: ॥ १३ ॥
பிருது மகாராஜா முனிவர்களிடம் கேட்டார்—ஓ நாதர்களே! இంద్రிய இன்பமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, தம் கர்மங்களால் இந்த அபாயகரமான சம்சாரத்தில் வீழ்ந்தவர்களுக்கு ஏதேனும் நன்மை அல்லது பாக்கியம் உண்டாகுமா?
Verse 14
भवत्सु कुशलप्रश्न आत्मारामेषु नेष्यते । कुशलाकुशला यत्र न सन्ति मतिवृत्तय: ॥ १४ ॥
நீங்கள் ஆத்மாராம மகான்கள்; ஆகவே உங்கள் நலம்-தீமை பற்றி கேட்கத் தேவையில்லை, ஏனெனில் நீங்கள் எப்போதும் ஆத்மானந்தத்தில் லயித்திருக்கிறீர்கள். உங்களில் சுப-அசுபம் என்ற மனக்கற்பனை இல்லை; அப்படியிருக்க, பாக்கியம்-அபாக்கியம் என்ற கேள்வி எங்கே?
Verse 15
तदहं कृतविश्रम्भ: सुहृदो वस्तपस्विनाम् । सम्पृच्छे भव एतस्मिन् क्षेम: केनाञ्जसा भवेत् ॥ १५ ॥
இந்தப் பொருட்பவாக்னியில் எரியும் உயிர்களுக்கு உம்மைப் போன்ற மகான்களே உண்மையான சுஹ்ருதர்கள் என்று எனக்கு உறுதி. ஆகவே கேட்கிறேன்—இந்த உலகில் எளிதாகவும் விரைவாகவும் பரம க்ஷேமத்தை எவ்வாறு அடையலாம்?
Verse 16
व्यक्तमात्मवतामात्मा भगवानात्मभावन: । स्वानामनुग्रहायेमां सिद्धरूपी चरत्यज: ॥ १६ ॥
பகவான், ஆத்மவான்களின் ஆத்மாவாகவும் ஆத்மபாவத்தை எழுப்புபவராகவும் இருந்து, தம்முடைய அங்கங்களான ஜீவர்களை உயர்த்த எப்போதும் ஆவலுடன் இருக்கிறார். அவர்களுக்குச் சிறப்பு அருளளிக்கவே, உம்மைப் போன்ற சித்தர்களின் ரூபத்தில் உலகமெங்கும் அவர் சஞ்சரிக்கிறார்.
Verse 17
मैत्रेय उवाच पृथोस्तत्सूक्तमाकर्ण्य सारं सुष्ठु मितं मधु । स्मयमान इव प्रीत्या कुमार: प्रत्युवाच ह ॥ १७ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்: ப்ருது மகாராஜாவின் அர்த்தமிக்க, பொருத்தமான, சுருக்கமான, இனிய சொற்களை கேட்டுச் செல்விரதர்களில் சிறந்த சனத்குமாரர் திருப்தியுடன் புன்னகைத்தார்; பின்னர் இவ்வாறு பதிலளிக்கத் தொடங்கினார்.
Verse 18
सनत्कुमार उवाच साधु पृष्टं महाराज सर्वभूतहितात्मना । भवता विदुषा चापि साधूनां मतिरीदृशी ॥ १८ ॥
சனத்குமாரர் கூறினார்: மகாராஜா! நீங்கள் மிகச் சிறப்பாகக் கேட்டீர்கள். நீங்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை நாடுபவர்; ஆகவே இந்தக் கேள்வி அனைவருக்கும் மங்களகரமானது. அனைத்தையும் அறிந்திருந்தும் இவ்வாறு கேட்பது சாதுக்களின் நடைமுறை; இத்தகைய அறிவு உங்கள் நிலையிற்கே உரியது.
Verse 19
सङ्गम: खलु साधूनामुभयेषां च सम्मत: । यत्सम्भाषणसम्प्रश्न: सर्वेषां वितनोति शम् ॥ १९ ॥
பக்தர்களான சாதுக்களின் சங்கம் பேச்சாளருக்கும் கேட்போருக்கும் இருவருக்கும் உகந்தது; ஏனெனில் அங்கு உரையாடல், கேள்வி-பதில் அனைவருக்கும் அமைதியையும் உண்மையான ஆனந்தத்தையும் விரிவாக்குகிறது.
Verse 20
अस्त्येव राजन् भवतो मधुद्विष: पादारविन्दस्य गुणानुवादने । रतिर्दुरापा विधुनोति नैष्ठिकी कामं कषायं मलमन्तरात्मन: ॥ २० ॥
அரசே, மதுத்விஷன் ஆகிய பரமபுருஷனின் தாமரைத் திருவடிகளின் குணகீர்த்தனையில் உனக்கு ஏற்கெனவே ஈடுபாடு உள்ளது. அது அரிது; ஆனால் அசையாத நிஷ்டையுடன் நிலைத்தால், உள்ளத்தின் ஆழத்தில் உள்ள காமம், கசாயம், மலம் தானே நீங்கும்।
Verse 21
शास्त्रेष्वियानेव सुनिश्चितो नृणां क्षेमस्य सध्र्यग्विमृशेषु हेतु: । असङ्ग आत्मव्यतिरिक्त आत्मनि दृढा रतिर्ब्रह्मणि निर्गुणे च या ॥ २१ ॥
சாஸ்திரங்களில் நன்கு ஆராய்ந்து உறுதியாகக் கூறப்பட்டது: மனிதரின் நலனுக்கான உச்ச காரணம் தேகமே ஆத்மா என்ற எண்ணத்திலிருந்து பற்றின்மை, மேலும் குணங்களைத் தாண்டிய, ஆத்மாவிற்கு அப்பாற்பட்ட பரப்ரஹ்மனாகிய பகவானில் உறுதியான நிலையான பற்று.
Verse 22
सा श्रद्धया भगवद्धर्मचर्यया जिज्ञासयाध्यात्मिकयोगनिष्ठया । योगेश्वरोपासनया च नित्यं पुण्यश्रव:कथया पुण्यया च ॥ २२ ॥
அந்த பற்று, ஸ்ரத்தையால், பகவத் தர்மத்தை அனுசரிப்பதால், பகவானை அறிய விரும்பும் ஜிஜ்ஞாசையால், ஆத்மிக யோகத்தில் நிஷ்டையால், யோகேஸ்வரனாகிய பகவானை தினமும் வழிபடுவதால், மேலும் புண்யஸ்ரவனான அவரின் புனிதக் கதைகளை கேட்டு-பாடுவதால் வளர்கிறது।
Verse 23
अर्थेन्द्रियारामसगोष्ठ्यतृष्णया तत्सम्मतानामपरिग्रहेण च । विविक्तरुच्या परितोष आत्मनि विना हरेर्गुणपीयूषपानात् ॥ २३ ॥
பொருள், இంద్రிய இன்பம் ஆகியவற்றில் மட்டுமே மூழ்கியவர்களின் கூட்டுறவுக்கான ஆசையை விட்டுவிட்டு, அவர்களுடன் பழகுவோரையும் தவிர்த்து, ஹரியின் குண-அமுதத்தை அருந்தாமல் உள்ளம் அமைதி பெறாதபடி வாழ்க்கையை அமைக்க வேண்டும். இன்பவாசனையின் சுவையில் வெறுப்பு வந்தால் உயர்வு உண்டாகும்।
Verse 24
अहिंसया पारमहंस्यचर्यया स्मृत्या मुकुन्दाचरिताग्र्यसीधुना । यमैरकामैर्नियमैश्चाप्यनिन्दया निरीहया द्वन्द्वतितिक्षया च ॥ २४ ॥
ஆன்மிக முன்னேற்றம் நாடுபவன் அஹிம்சையுடன் இருக்க வேண்டும்; பரமஹம்ஸ ஆசார்யர்களின் பாதையைப் பின்பற்ற வேண்டும்; முகுந்தனின் லீலைகளின் உத்தம மதுவை எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்; ஆசையின்றி யம-நியமங்களை கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; கடைப்பிடிக்கும் போது பிறரை நிந்திக்கக் கூடாது. எளிய வாழ்வை நடத்தி, இரட்டைத்தன்மைகளால் கலங்காமல் பொறுத்துக் கொள்ளக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்।
Verse 25
हरेर्मुहुस्तत्परकर्णपूर गुणाभिधानेन विजृम्भमाणया । भक्त्या ह्यसङ्ग: सदसत्यनात्मनि स्यान्निर्गुणे ब्रह्मणि चाञ्जसा रति: ॥ २५ ॥
பக்தர்களின் காதுகளுக்கே ஆபரணமாக விளங்கும் ஸ்ரீஹரியின் திவ்ய குணங்களை இடையறாது கேட்பதால் பக்திசேவை மெதுவாக வளர்கிறது. அந்த பக்தியால் குணங்களைத் தாண்டி, அசத்-அநாத்மத்தில் பற்றின்மை பெற்று, நிர்குண பிரம்மன்—ஸ்ரீபகவானில் எளிதில் ரதி நிலைபெறும்.
Verse 26
यदा रतिर्ब्रह्मणि नैष्ठिकी पुमा- नाचार्यवान् ज्ञानविरागरंहसा । दहत्यवीर्यं हृदयं जीवकोशं पञ्चात्मकं योनिमिवोत्थितोऽग्नि: ॥ २६ ॥
ஆசார்யரின் அருளால் ஞானமும் வைராக்யமும் எழுந்து, ஒருவனின் ரதி ஸ்ரீபகவானில் உறுதியாக நிலைபெறும்போது, இதயத்தில் உள்ள ஜீவன் பஞ்சபூதக் கவசத்துடன் கூடிய உடல் சூழலை, மரத்திலிருந்து எழும் தீ அந்த மரத்தையே எரிப்பதுபோல் எரித்து விடுகிறது.
Verse 27
दग्धाशयो मुक्तसमस्ततद्गुणो नैवात्मनो बहिरन्तर्विचष्टे । परात्मनोर्यद्वयवधानं पुरस्तात् स्वप्ने यथा पुरुषस्तद्विनाशे ॥ २७ ॥
வாசனைகள் எரிந்து, எல்லா குணங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன், வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும் செயல்களின் வேறுபாட்டை இனி காணான். முன்பு ஆத்மா-பரமாத்மா இடையில் இருந்ததாகத் தோன்றிய இடைவெளி ஆத்மசாக்ஷாத்காரத்தில் அழிகிறது; கனவு முடிந்தபின் கனவும் கனவுக்காண்பவனும் வேறுபடாததுபோல்.
Verse 28
आत्मानमिन्द्रियार्थं च परं यदुभयोरपि । सत्याशय उपाधौ वै पुमान् पश्यति नान्यदा ॥ २८ ॥
இந்திரிய இன்பத்திற்காக ஆத்மா வாழும்போது பல ஆசைகளை உருவாக்கி, அதனால் உபாதிகளுக்குள் கட்டுப்படுகிறது. ஆனால் பரம நிலை வந்தபோது, இறைவனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதிலேயே அவன் ஈடுபடுகிறான்; வேறெதிலும் அல்ல.
Verse 29
निमित्ते सति सर्वत्र जलादावपि पूरुष: । आत्मनश्च परस्यापि भिदां पश्यति नान्यदा ॥ २९ ॥
வேறு வேறு காரணங்களாலேயே மனிதன் எங்கும் தன்னை மற்றவர்களிலிருந்து வேறுபட்டதாகக் காண்கிறான்; நீர், எண்ணெய் அல்லது கண்ணாடியில் உடலின் பிரதிபலிப்பு விதவிதமாகத் தோன்றுவது போல.
Verse 30
इन्द्रियैर्विषयाकृष्टैराक्षिप्तं ध्यायतां मन: । चेतनां हरते बुद्धे: स्तम्बस्तोयमिव ह्रदात् ॥ ३० ॥
இந்திரியங்கள் விஷய இன்பங்களுக்கு இழுக்கப்பட்டால் மனம் கலங்குகிறது. விஷயங்களை இடையறாது சிந்திப்பதால் புத்தியின் உண்மையான சைதன்யம் கவரப்பட்டு மங்குகிறது; ஏரியின் நீர் கரையோரப் புல்நாள்களால் மெதுவாக உறிஞ்சப்படுவது போல.
Verse 31
भ्रश्यत्यनुस्मृतिश्चित्तं ज्ञानभ्रंश: स्मृतिक्षये । तद्रोधं कवय: प्राहुरात्मापह्नवमात्मन: ॥ ३१ ॥
மூலச் சைதன்யத்திலிருந்து வழுவினால் சித்தத்தின் அனுச்ம்ருதி சிதைகிறது; ஸ்ம்ருதி அழிந்தால் ஞானமும் சிதறும். இதை கவிஞர்கள் ‘ஆத்மாபஹ்னவம்’—ஆத்மா தன் சொரூபத்தைத் தானே மறத்தல்—என்று கூறுகின்றனர்.
Verse 32
नात: परतरो लोके पुंस: स्वार्थव्यतिक्रम: । यदध्यन्यस्य प्रेयस्त्वमात्मन: स्वव्यतिक्रमात् ॥ ३२ ॥
இந்த உலகில் மனிதனின் சுயநலனுக்குப் பெரிய தடையில்லை; ஆத்ம-சாக்ஷாத்காரத்தை விட்டு பிற விஷயங்களையே அதிக இனிமை என எண்ணுதல் அதுவே.
Verse 33
अर्थेन्द्रियार्थाभिध्यानं सर्वार्थापह्नवो नृणाम् । भ्रंशितो ज्ञानविज्ञानाद्येनाविशति मुख्यताम् ॥ ३३ ॥
பணம் ஈட்டுவது, அதை இந்திரிய இன்பத்திற்கு செலவிடுவது என்ற இடையறாத சிந்தனை மனிதர்களின் எல்லா நலனையும் அழிக்கிறது. ஞானமும் விஞ்ஞானமும் பக்தியும் இன்றித் தாழ்ந்து, மரம்-கல் போன்ற யோனிகளில் வீழ்கிறான்.
Verse 34
न कुर्यात्कर्हिचित्सङ्गं तमस्तीव्रं तितीरिषु: । धर्मार्थकाममोक्षाणां यदत्यन्तविघातकम् ॥ ३४ ॥
அஞ்ஞானத்தின் கடலைக் கடக்க விரும்புவோர் தமோகுணத்துடன் எப்போதும் சங்கம் கொள்ளக் கூடாது; ஏனெனில் இன்பவாதச் செயல்கள் தர்மம், அர்த்தம், காமம், இறுதியில் மோக்ஷம்—இவற்றின் சாதனைகளுக்கு மிகப் பெரிய தடையாகும்.
Verse 35
तत्रापि मोक्ष एवार्थ आत्यन्तिकतयेष्यते । त्रैवर्ग्योऽर्थो यतो नित्यं कृतान्तभयसंयुत: ॥ ३५ ॥
நான்கு புருஷார்த்தங்களில் மோட்சமே பரம இலக்கு; அதை மிகுந்த தீவிரத்துடன் ஏற்க வேண்டும். தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவை மரணமெனும் இயற்கையின் கடுமையான விதியால் எப்போதும் அழிவுக்குட்படும்.
Verse 36
परेऽवरे च ये भावा गुणव्यतिकरादनु । न तेषां विद्यते क्षेममीशविध्वंसिताशिषाम् ॥ ३६ ॥
உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் என நாம் ஆசீர்வாதமாகக் கருதும் நிலைகள், இயற்கையின் குணங்கள் பரிமாறிக் கலப்பதாலேயே தோன்றுகின்றன. உண்மையில் அவற்றில் நிலையான நன்மை இல்லை; பரம கட்டுப்படுத்துபவன் அனைத்தையும் அழித்துவிடுவான்.
Verse 37
तत्त्वं नरेन्द्र जगतामथ तस्थूषां च देहेन्द्रियासुधिषणात्मभिरावृतानाम् । य: क्षेत्रवित्तपतया हृदि विश्वगावि: प्रत्यक् चकास्ति भगवांस्तमवेहि सोऽस्मि ॥ ३७ ॥
அரசே ப்ருது! அசையும் அசையாத அனைத்துத் தேகங்களிலும், ஜீவாத்மா ஸ்தூல தேகமும் பிராணவாயு-புத்தி ஆகிய சூக்ஷ்ம தேகமும் மூடியிருந்தாலும், இதயத்தில் க்ஷேத்திரத்தின் அதிபதியாக உள்ளே உள்ளே ஒளிரும் பகவானை அறிந்துகொள்; அவனே நானே.
Verse 38
यस्मिन्निदं सदसदात्मतया विभाति माया विवेकविधुति स्रजि वाहिबुद्धि: । तं नित्यमुक्तपरिशुद्धविशुद्धतत्त्वं प्रत्यूढकर्मकलिलप्रकृतिं प्रपद्ये ॥ ३८ ॥
அவரில் இந்த உலகம் காரண-காரியமாக சத்-அசத் போல மாயையால் தோன்றுகிறது; ஆனால் விவேகத்தால்—கயிற்றில் பாம்பு மாயை நீங்குவது போல—மாயையைத் தாண்டியவன் பரமாத்மா நித்திய முக்தன், பரிசுத்தன், விசுத்தத் தத்துவம், கர்ம மாசிலிருந்து அப்பாற்பட்டவன் என அறிகிறான். நான் அவனிடமே சரணடைகிறேன்.
Verse 39
यत्पादपङ्कजपलाशविलासभक्त्या कर्माशयं ग्रथितमुद्ग्रथयन्ति सन्त: । तद्वन्न रिक्तमतयो यतयोऽपि रुद्ध स्रोतोगणास्तमरणं भज वासुदेवम् ॥ ३९ ॥
கர்த்தரின் தாமரைப் பாதங்களின் இலைகள் போன்ற மென்மையான சேவையில் விளங்கும் பக்தியால், சாந்தர்கள் கர்ம ஆசைகளின் கடினக் கட்டுகளை எளிதில் அவிழ்க்கிறார்கள். ஆனால் பக்தியற்ற ஞானி-யோகிகளும் இంద్రிய இன்பத்தின் அலைகளை அடக்க முயன்றும் அடக்க முடியாது. ஆகவே வாசுதேவனின் மகனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பக்தியுடன் வழிபடு.
Verse 40
कृच्छ्रो महानिह भवार्णवमप्लवेशां षड्वर्गनक्रमसुखेन तितीर्षन्ति । तत्त्वं हरेर्भगवतो भजनीयमङ्घ्रिं कृत्वोडुपं व्यसनमुत्तर दुस्तरार्णम् ॥ ४० ॥
இங்கு அறியாமையின் பவசாகரம் மிகக் கடினம்; ஷட்வர்கம் எனும் முதலைகள் நிறைந்தது. பக்தியில்லாதோர் கடும் தவத்தால் அதைத் தாண்ட முயல்கிறார்கள்; ஆனால் நாம் சொல்வது—பகவான் ஹரியின் வணங்கத்தக்க தாமரைத் திருவடிகளைப் படகாகக் கொண்டு அடைந்தால், இந்தத் தாண்ட இயலாத கடலைக் கடந்து எல்லா அபாயங்களையும் வெல்வீர்।
Verse 41
मैत्रेय उवाच स एवं ब्रह्मपुत्रेण कुमारेणात्ममेधसा । दर्शितात्मगति: सम्यक्प्रशस्योवाच तं नृप: ॥ ४१ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—பிரம்மாவின் புதல்வனான, ஆத்மஞானத்தில் நிறைந்த குமாரர் இவ்வாறு முழுமையான ஆன்மிக அறிவால் விளக்கினார்; தன் ஆத்மகதியைத் தெளிவாக அறிந்த அரசன் அவரைச் சரியாகப் புகழ்ந்து இவ்வாறு உரைத்தான்।
Verse 42
राजोवाच कृतो मेऽनुग्रह: पूर्वं हरिणार्तानुकम्पिना । तमापादयितुं ब्रह्मन् भगवन् यूयमागता: ॥ ४२ ॥
அரசன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே, ஓ பகவானே! முன்பு துன்புறுவோர்க்கு கருணை காட்டும் பகவான் ஹரி என்மேல் காரணமற்ற அருளைச் செய்தார்; நீங்கள் என் இல்லத்துக்கு வருவீர்கள் என்று சுட்டினார். அந்த அருள்வாக்கை உறுதிப்படுத்தவே நீங்கள் அனைவரும் வந்துள்ளீர்கள்।
Verse 43
निष्पादितश्च कार्त्स्न्येन भगवद्भिर्घृणालुभि: । साधूच्छिष्टं हि मे सर्वमात्मना सह किं ददे ॥ ४३ ॥
அன்புள்ள பிராமணரே! நீங்கள் பகவானைப் போலவே கருணைமிக்கவர்; ஆகவே கட்டளையை முழுமையாக நிறைவேற்றினீர். எனவே உங்களுக்கு ஏதாவது அளிப்பது என் கடமை; ஆனால் என்னிடம் உள்ள அனைத்தும் மகா சாதுக்களின் உச்சிஷ்டம் போன்றதே. என்னையே சேர்த்து நான் என்ன தருவேன்?
Verse 44
प्राणा दारा: सुता ब्रह्मन् गृहाश्च सपरिच्छदा: । राज्यं बलं मही कोश इति सर्वं निवेदितम् ॥ ४४ ॥
அரசன் தொடர்ந்தான்—ஓ பிராமணர்களே! என் உயிர், மனைவி, பிள்ளைகள், வீடு மற்றும் வீட்டுப் பொருட்கள், என் அரசாட்சி, வலிமை, நிலம், குறிப்பாக என் கருவூலம்—இவை அனைத்தையும் உங்களுக்கே சமர்ப்பிக்கிறேன்।
Verse 45
सैनापत्यं च राज्यं च दण्डनेतृत्वमेव च । सर्व लोकाधिपत्यं च वेदशास्त्रविदर्हति ॥ ४५ ॥
வேத-சாஸ்திர நியமங்களில் முழுமையாக கல்வியுற்றவரே சேனாதிபதி, அரசன், தண்டனை நடத்துபவன், உலகாதிபதி ஆகத் தகுதியுடையவர்; ஆகவே ப்ருது மகாராஜா அனைத்தையும் குமாரர்களுக்கு அர்ப்பணித்தார்।
Verse 46
स्वमेव ब्राह्मणो भुङ्क्ते स्वं वस्ते स्वं ददाति च । तस्यैवानुग्रहेणान्नं भुञ्जते क्षत्रियादय: ॥ ४६ ॥
பிராமணன் தன் சொத்தினாலேயே உண்கிறான், தன் சொத்தினாலேயே ஆடை அணிகிறான், தன் சொத்தினாலேயே தானம் செய்கிறான்; அவன் அருளாலேயே க்ஷத்திரியர் முதலியோர் அன்னம் உண்ணுகின்றனர்।
Verse 47
यैरीदृशी भगवतो गतिरात्मवाद एकान्ततो निगमिभि: प्रतिपादिता न: । तुष्यन्त्वदभ्रकरुणा: स्वकृतेन नित्यं को नाम तत्प्रतिकरोति विनोदपात्रम् ॥ ४७ ॥
பகவானுடன் தொடர்புடைய ஆத்ம-உணர்வின் பாதையை முழு உறுதியுடனும் வேதப் பிரமாணங்களுடனும் எங்களுக்கு விளக்கி அளவற்ற சேவை செய்த மேகம்போல் கருணைமிகு மகாத்மர்களுக்கு எவ்வாறு ஈடு செய்ய முடியும்? அவர்களின் திருப்திக்காக கைகளில் நீர் அர்ப்பணிப்பதே நமக்குச் சாத்தியம்; அவர்கள் தம் அளவற்ற அருளால் மனித சமுதாயத்தில் பகிரும் தம் செயல்களாலேயே திருப்தியடைகிறார்கள்।
Verse 48
मैत्रेय उवाच त आत्मयोगपतय आदिराजेन पूजिता: । शीलं तदीयं शंसन्त: खेऽभवन्मिषतां नृणाम् ॥ ४८ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—மகாராஜா ப்ருது இவ்வாறு வழிபட்டதால், பக்தி-யோகத்தின் அதிபதிகளான அந்த நான்கு குமாரர்கள் மிக மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் ஆகாயத்தில் தோன்றி அரசனின் நற்குணத்தைப் புகழ்ந்தனர்; அனைவரும் அவர்களை கண்டனர்।
Verse 49
वैन्यस्तु धुर्यो महतां संस्थित्याध्यात्मशिक्षया । आप्तकाममिवात्मानं मेन आत्मन्यवस्थित: ॥ ४९ ॥
மகாத்மர்களில் வைன்ய ப்ருது ஆன்மீக போதனையில் உறுதியாக நிலைத்திருந்ததால் முதன்மையானவர். அவர் ஆத்மாவில் நிலைத்து, ஆன்மீக அறிவில் எல்லாச் சாதனையும் பெற்றவனைப் போல திருப்தியுடன் இருந்தார்।
Verse 50
कर्माणि च यथाकालं यथादेशं यथाबलम् । यथोचितं यथावित्तमकरोद्ब्रह्मसात्कृतम् ॥ ५० ॥
ஆத்மதிருப்தியுடைய ப்ருது மகாராஜா காலம், சூழ்நிலை, வலிமை, செல்வநிலை ஆகியவற்றிற்கு ஏற்ப யதோசிதமாக தன் கடமைகளைச் செய்தார். அவரது எல்லா செயல்களிலும் ஒரே நோக்கம் பரமசத்தியான பகவானைத் திருப்திப்படுத்துவதே; இவ்வாறு அவர் முறையாக நடந்தார்।
Verse 51
फलं ब्रह्मणि संन्यस्य निर्विषङ्ग: समाहित: । कर्माध्यक्षं च मन्वान आत्मानं प्रकृते: परम् ॥ ५१ ॥
ப்ருது மகாராஜா தன் செயல்களின் பலன்களைப் பிரம்மனில் (பகவானில்) அர்ப்பணித்து, பற்றற்றவனாய் ஒருமுகமாக இருந்தார். கர்மங்களின் அதிபதி பகவான் எனக் கருதி, தன்னைப் பொருட்பிரகிருதியைத் தாண்டிய பரமபுருஷோத்தமனின் நித்திய தாசனாகவே எண்ணினார்।
Verse 52
गृहेषु वर्तमानोऽपि स साम्राज्यश्रियान्वित: । नासज्जतेन्द्रियार्थेषु निरहंमतिरर्कवत् ॥ ५२ ॥
முழு பேரரசின் செழிப்பால் மிகுந்த ஐஸ்வர்யம் பெற்றிருந்தாலும் ப்ருது மகாராஜா இல்லறத்தில் இருந்தார். இంద్రிய இன்பத்திற்காகத் தன் செல்வத்தைப் பயன்படுத்தும் விருப்பம் அவருக்கு இல்லை; ஆகவே எல்லாச் சூழலிலும் சூரியனைப் போலப் பற்றற்றவராகவும் அகந்தையற்றவராகவும் இருந்தார்।
Verse 53
एवमध्यात्मयोगेन कर्माण्यनुसमाचरन् । पुत्रानुत्पादयामास पञ्चार्चिष्यात्मसम्मतान् ॥ ५३ ॥
இவ்வாறு ஆத்யாத்ம யோகத்தில் (பக்தி யோகத்தில்) நிலைபெற்று ப்ருது மகாராஜா கர்மங்களை முறையாகச் செய்து, தன் மனைவி அர்ச்சியால் ஐந்து புதல்வர்களைப் பெற்றார். உண்மையில், அந்தப் புதல்வர்கள் அவரது விருப்பத்திற்கேற்பப் பிறந்தவர்கள்.
Verse 54
विजिताश्वं धूम्रकेशं हर्यक्षं द्रविणं वृकम् । सर्वेषां लोकपालानां दधारैक: पृथुर्गुणान् ॥ ५४ ॥
விஜிதாஷ்வ, தூம்ரகேஷ, ஹர்யக்ஷ, த்ரவிண, வ்ருக—எனும் ஐந்து புதல்வர்களைப் பெற்ற பின் ப்ருது மகாராஜா உலகை ஆளத் தொடர்ந்தார். பிற உலகங்களின் லோகபால தேவர்களின் எல்லா குணங்களையும் அவர் ஒருவரே தாங்கினார்।
Verse 55
गोपीथाय जगत्सृष्टे: काले स्वे स्वेऽच्युतात्मक: । मनोवाग्वृत्तिभि: सौम्यैर्गुणै: संरञ्जयन् प्रजा: ॥ ५५ ॥
அச்யுத பரமபுருஷனின் பரம பக்தனான மகாராஜா ப்ருது, இறைவனின் படைப்பை காக்க மக்கள் தத்தம் விருப்பங்களின்படி மனம், வாக்கு, செயல் மற்றும் மென்மையான நடத்தை மூலம் எல்லாரையும் எல்லாவிதமாக மகிழ்வித்தார்।
Verse 56
राजेत्यधान्नामधेयं सोमराज इवापर: । सूर्यवद्विसृजन् गृह्णन् प्रतपंश्च भुवो वसु ॥ ५६ ॥
மகாராஜா ப்ருது ‘ராஜா’ என்ற நாமத்தால் சந்திரராஜன் சோமராஜனைப் போலப் புகழ்பெற்றார். சூரியதேவனைப் போல ஒளி-வெப்பத்தை வழங்கியும், அதே நேரம் உலகங்களின் நீரையும் ஈர்த்துக் கொள்ளும் வல்லமை உடையவராயிருந்தார்।
Verse 57
दुर्धर्षस्तेजसेवाग्निर्महेन्द्र इव दुर्जय: । तितिक्षया धरित्रीव द्यौरिवाभीष्टदो नृणाम् ॥ ५७ ॥
மகாராஜா ப்ருது தீயைப் போல அடக்கமுடியாத வல்லமை உடையவர்; அவரின் ஆணையை யாரும் மீற இயலாது. அவர் இந்திரனைப் போல அஜேயர்; அதே சமயம் பூமியைப் போல பொறுமையாளர், மனிதர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதில் வானத்தைப் போல தாராளர்.
Verse 58
वर्षति स्म यथाकामं पर्जन्य इव तर्पयन् । समुद्र इव दुर्बोध: सत्त्वेनाचलराडिव ॥ ५८ ॥
விருப்பத்திற்கேற்ப மழை பொழிந்து அனைவரையும் திருப்திப்படுத்தும் மேகத்தைப் போல, மகாராஜா ப்ருது அனைவரையும் நிறைவேற்றி மகிழ்வித்தார். அவர் கடலைப் போல ஆழமறியாதவர்; மேலும் மேரு மலைபோல் தன் நோக்கத்தில் அசையாத உறுதியுடையவர்.
Verse 59
धर्मराडिव शिक्षायामाश्चर्ये हिमवानिव । कुवेर इव कोशाढ्यो गुप्तार्थो वरुणो यथा ॥ ५९ ॥
மகாராஜா ப்ருதுவின் அறிவும் கல்வியும் தர்மராஜ யமனைப் போல வியப்பூட்டியது. அவரது செல்வம் இமயமலை போல ரத்தினங்களும் தாதுக்களும் குவிந்தது. அவர் குபேரனைப் போல நிதி வளமுடையவர்; வருணதேவனைப் போல அவரது ரகசியங்கள் வெளிப்படாதவை—யாராலும் அவை வெளிக்கொணர இயலவில்லை.
Verse 60
मातरिश्वेव सर्वात्मा बलेन महसौजसा । अविषह्यतया देवो भगवान् भूतराडिव ॥ ६० ॥
உடல் வலிமையிலும் புலன் வலிமையிலும் மகாராஜா ப்ருது எங்கும் செல்லும் காற்றைப் போல வலிமைமிக்கவர்; சகிக்கமுடியாத தேஜஸில் அவர் பகவான் ருத்ரரூப சதாக்ஷிவனை ஒத்தவர்।
Verse 61
कन्दर्प इव सौन्दर्ये मनस्वी मृगराडिव । वात्सल्ये मनुवन्नृणां प्रभुत्वे भगवानज: ॥ ६१ ॥
அழகில் அவர் கந்தர்ப்பனைப் போலவும், மனத் திடத்தில் சிங்கத்தைப் போலவும் இருந்தார். பாசத்தில் ஸ்வாயம்புவ மனுவைப் போலவும், ஆளும் திறனில் பகவான் பிரம்மாவைப் போலவும் இருந்தார்।
Verse 62
बृहस्पतिर्ब्रह्मवादे आत्मवत्त्वे स्वयं हरि: । भक्त्या गोगुरुविप्रेषु विष्वक्सेनानुवर्तिषु । ह्रिया प्रश्रयशीलाभ्यामात्मतुल्य: परोद्यमे ॥ ६२ ॥
ஆன்மிக ஞானத்தில் அவர் ப்ருஹஸ்பதியை ஒத்தவர்; தன்னடக்கத்தில் ஸ்வயம் ஹரியைப் போன்றவர். பசு-பாதுகாப்பும், குரு மற்றும் பிராமண சேவையும் செய்யும் பக்தர்கள்—விஷ்வக்சேனனின் अनुயாயிகள்—அவர்களை அவர் பக்தியுடன் பின்பற்றினார். நாணமும் பணிவும் நிறைந்தவர்; பிறர்நலச் செயல்களில் தன் ஆத்மாவுக்காகவே செய்கிறதுபோல் உழைத்தார்।
Verse 63
कीर्त्योर्ध्वगीतया पुम्भिस्त्रैलोक्ये तत्र तत्र ह । प्रविष्ट: कर्णरन्ध्रेषु स्त्रीणां राम: सतामिव ॥ ६३ ॥
மேல், நடு, கீழ் என மூவுலகமெங்கும் மக்கள் அவரது புகழை உரக்கப் பாடினர். பெண்களும் சாந்தர்களும் அவரது இனிய மகிமைகளைச் செவியுற்றனர்; அது ஸ்ரீராமரின் புகழைப் போல இனிமைமிக்கது।
Frequently Asked Questions
This act honors caraṇāmṛta as spiritually purifying and models śāstric etiquette: a ruler becomes truly glorious by humility before realized devotees. In Bhāgavata theology, the Lord’s mercy flows through His devotees; reverence to them accelerates purification and anchors kingship in service rather than pride.
He defines it as detachment from the bodily concept and steady attachment to the Supreme Lord beyond the guṇas. This attachment is cultivated through bhakti practices—hearing, chanting, worship, and inquiry—and it naturally cleanses lust from the heart, making liberation meaningful and stable.
Those absorbed in money-making and sense gratification—and even those who keep such association—should be avoided, because that association agitates the mind, strengthens anarthas, and obstructs dharma, artha, kāma, and especially mokṣa. The chapter frames bad association as the practical root of spiritual decline.
Because without devotion to the Lord’s lotus feet, the ‘hard-knotted’ desires for fruitive activity persist. Sanat-kumāra presents bhakti as uniquely effective: service to Bhagavān redirects desire itself, whereas mere restraint or analysis often fails against entrenched saṁskāras.
The Lord’s lotus feet are compared to boats that carry one safely across saṁsāra, which is dangerous like an ocean filled with sharks (temptations, anarthas, karmic reactions). The teaching emphasizes śaraṇāgati—taking shelter—over relying solely on austerity or self-powered methods.