Adhyaya 21

Verse 1

मैत्रेय उवाच । मौक्तिकैः कुसुम-स्रग्भिर् दुकूलैः स्वर्ण-तोरणैः महासुरभिभिर् धूपैः मण्डितं तत्र तत्र वाइ ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரா! அரசன் நகரில் நுழைந்தபோது, நகரம் எங்கும் முத்துக்கள், மலர்மாலைகள், அழகிய ஆடைகள், பொன் தோரணங்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மிகுந்த நறுமண தூபத்தால் முழு நகரமும் மணந்தது।

Verse 2

चन्दनागुरुतोयार्द्ररथ्याचत्वरमार्गवत् । पुष्पाक्षतफलैस्तोक्‍मैर्लाजैरर्चिर्भिरर्चितम् ॥ २ ॥

சந்தனம், அகுரு மணமுள்ள நீர் நகரின் தெருக்கள், சந்திப்புகள், பாதைகள் எங்கும் தெளிக்கப்பட்டது. மலர்கள், அக்ஷதம், உடையாத கனிகள், லாஜம், பலவகை ரத்தினங்கள், தீப ஒளி ஆகிய மங்களப் பொருட்களால் அனைத்தும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 3

सवृन्दै: कदलीस्तम्भै: पूगपोतै: परिष्कृतम् । तरुपल्लवमालाभि: सर्वत: समलङ्‌कृतम् ॥ ३ ॥

பழம்-மலர் கொத்துகளுடன் வாழைத் தூண்களும் பாக்குக் கிளைகளும் சந்திப்புகளில் அமைக்கப்பட்டன. மரப் பல்லவ மாலைகளால் நகரம் எங்கும் அலங்கரிக்கப்பட்டு மிக அழகாகத் தோன்றியது.

Verse 4

प्रजास्तं दीपबलिभि: सम्भृताशेषमङ्गलै: । अभीयुर्मृष्टकन्याश्च मृष्टकुण्डलमण्डिता: ॥ ४ ॥

அரசன் நகர வாயிலில் நுழைந்ததும் மக்கள் தீபம், மலர், தயிர் முதலிய எல்லா மங்களப் பொருட்களுடன் வரவேற்க வந்தனர். மேலும் மோதிச் சிணுங்கும் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பல அழகிய கன்னியரும் அவனை எதிர்கொண்டனர்.

Verse 5

शङ्खदुन्दुभिघोषेण ब्रह्मघोषेण चर्त्विजाम् । विवेश भवनं वीर: स्तूयमानो गतस्मय: ॥ ५ ॥

அரசன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தபோது சங்கமும் துந்துபியும் முழங்கின; ரித்விகர்கள் வேத மந்திரங்களால் பிரம்மகோஷம் செய்தனர்; சூதர் முதலியோர் பலவித ஸ்துதிகளைப் பாடினர். இத்தனை வரவேற்பிலும் அந்த வீரன் சிறிதும் அகந்தையடையவில்லை.

Verse 6

पूजित: पूजयामास तत्र तत्र महायशा: । पौराञ्जानपदांस्तांस्तान्प्रीत: प्रियवरप्रद: ॥ ६ ॥

தானே பூஜிக்கப்பட்டபோதிலும் அந்த மகாயசஸ்வி அரசன் இடமிடமாக அனைவரையும் மரியாதை செய்தான். மகிழ்ந்து நகரவாசிகளுக்கும் நாட்டுப்புற மக்களுக்கும் அவர்கள் விரும்பிய வரங்களை அருளினான்.

Verse 7

स एवमादीन्यनवद्यचेष्टित: कर्माणि भूयांसि महान्महत्तम: । कुर्वन् शशासावनिमण्डलं यश: स्फीतं निधायारुरुहे परं पदम् ॥ ७ ॥

பிருது மஹாராஜா மகத்தம மகாத்மா; ஆகையால் அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவர். பூமண்டலத்தை ஆளும் போது அவர் குற்றமற்ற பல மகத்தான செயல்களைச் செய்தார். உலகமெங்கும் பரந்த புகழை நிறுவி, இறுதியில் பரமபுருஷ பகவானின் திருவடித் தாமரை—பரம பதம்—அடைந்தார்.

Verse 8

सूत उवाच तदादिराजस्य यशो विजृम्भितं गुणैरशेषैर्गुणवत्सभाजितम् । क्षत्ता महाभागवत: सदस्पते कौषारविं प्राह गृणन्तमर्चयन् ॥ ८ ॥

சூத கோஸ்வாமி கூறினார்: ஓ சௌனகா, மகரிஷிகளின் தலைவரே! எல்லாக் குணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு உலகமெங்கும் புகழப்பட்ட ஆதிராஜன் பிருதுவின் யசஸை மைத்ரேயரிடமிருந்து கேட்ட பின், மகாபாகவதன் விதுரன் பணிவுடன் கௌஷாரவி ரிஷியை வணங்கி வழிபட்டு, பின்வரும் கேள்வியை கேட்டான்.

Verse 9

विदुर उवाच सोऽभिषिक्त: पृथुर्विप्रैर्लब्धाशेषसुरार्हण: । बिभ्रत् स वैष्णवं तेजो बाह्वोर्याभ्यां दुदोह गाम् ॥ ९ ॥

விதுரன் கூறினான்: ஓ பிராமண மைத்ரேயா! ரிஷி-பிராமணர்கள் பிருதுவை அரசராக அபிஷேகம் செய்தனர் என்பதை அறிதல் மிக ஒளியூட்டுகிறது. எல்லா தேவர்களும் அவருக்கு எண்ணற்ற காணிக்கைகள் அளித்தனர். மேலும் விஷ்ணுவிடமிருந்து பெற்ற வைஷ்ணவத் தேஜஸை தன் புயங்களில் தாங்கி, பூமியை ‘தோய்த்து’ மிகச் செழிப்பாக்கினார்.

Verse 10

को न्वस्य कीर्तिं न श‍ृणोत्यभिज्ञो यद्विक्रमोच्छिष्टमशेषभूपा: । लोका: सपाला उपजीवन्ति काम- मद्यापि तन्मे वद कर्म शुद्धम् ॥ १० ॥

இத்தகைய மகாபராக்கிரமன் பிருதுவின் புகழை அறிவுள்ளவர் யார் கேட்காமல் இருப்பார்? அவரது வீரத்தின் தடங்களைப் பின்பற்றி இன்றும் எல்லா அரசர்களும், லோகபாலர்களும் தத்தம் உலகங்களை நடத்துகின்றனர். ஆகவே, அவரது தூய, புண்ணியமான, மங்களகரமான செயல்களை எனக்கு மேலும் கூறுங்கள்; நான் மேலும் மேலும் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 11

मैत्रेय उवाच गङ्गायमुनयोर्नद्योरन्तरा क्षेत्रमावसन् । आरब्धानेव बुभुजे भोगान् पुण्यजिहासया ॥ ११ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்: ஓ விதுரா! பிருது கங்கை, யமுனை எனும் இரு மகாநதிகளுக்கிடையிலான பகுதியில் வாழ்ந்தார். அவர் மிகுந்த ஐஸ்வர்யம் உடையவர்; எனினும், முன் புண்ணியத்தின் பலனைச் சுருக்குவதற்காக விதிக்கப்பட்ட போகங்களை அனுபவிப்பதுபோல் தோன்றியது.

Verse 12

सर्वत्रास्खलितादेश: सप्तद्वीपैकदण्डधृक् । अन्यत्र ब्राह्मणकुलादन्यत्राच्युतगोत्रत: ॥ १२ ॥

மகாராஜ ப்ருது எங்கும் தளராத ஆணையுடைய ஒப்பற்ற அரசன்; பூமியின் ஏழு தீவுகளையும் ஆளும் தண்டத்தைத் தாங்கினார். அவரது உறுதியான கட்டளையை மீற இயல்வோர் சாது பிராமணரும் அச்யுத-கோத்திர வைஷ்ணவருமே.

Verse 13

एकदासीन्महासत्रदीक्षा तत्र दिवौकसाम् । समाजो ब्रह्मर्षीणां च राजर्षीणां च सत्तम ॥ १३ ॥

ஒருமுறை மகாராஜ ப்ருது மிகப் பெரிய ‘மஹாசத்ர’ யாகத்திற்கு தீட்சை பெற்றார். அங்கே உயருலக தேவர்கள், பிரம்மரிஷிகள், சிறந்த பிராமணர்கள், மேலும் ராஜரிஷி எனப் போற்றப்படும் புனித அரசர்கள் அனைவரும் கூடினர்.

Verse 14

तस्मिन्नर्हत्सु सर्वेषु स्वर्चितेषु यथार्हत: । उत्थित: सदसो मध्ये ताराणामुडुराडिव ॥ १४ ॥

அந்த மாபெரும் சபையில் மகாராஜ ப்ருது முதலில் வந்திருந்த எல்லா மதிப்பிற்குரியவர்களையும் அவரவர் நிலையிற்கேற்ப முறையாகப் பூஜித்தார். பின்னர் சபையின் நடுவில் எழுந்து நின்றார்; நட்சத்திரங்களிடையே பூர்ண சந்திரன் உதித்ததுபோல் அவர் ஒளிர்ந்தார்.

Verse 15

प्रांशु: पीनायतभुजो गौर: कञ्जारुणेक्षण: । सुनास: सुमुख: सौम्य: पीनांस: सुद्विजस्मित: ॥ १५ ॥

அரசர் ப்ருதுவின் உடல் உயரமும் உறுதியும் உடையது; நிறம் வெண்மையாக இருந்தது. அவரது கரங்கள் நிறைந்தும் அகன்றும் இருந்தன; கண்கள் உதய சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்து தாமரைச் சிவப்பாக இருந்தன. மூக்கு நேராக, முகம் மிக அழகு, இயல்பு கம்பீரம்; புன்னகையில் பற்கள் இனிமையாக ஒளிர்ந்தன.

Verse 16

व्यूढवक्षा बृहच्छ्रोणिर्वलिवल्गुदलोदर: । आवर्तनाभिरोजस्वी काञ्चनोरुरुदग्रपात् ॥ १६ ॥

மகாராஜ ப்ருதுவின் மார்பு மிக அகலமாக இருந்தது; இடுப்பு கனமாக இருந்தது; வயிற்றில் தோல் கோடுகள் ஆலமர இலைபோல் அமைந்திருந்தன. நாபி சுழலுடன் ஆழமாக இருந்தது; தொடைகள் பொன்னிற ஒளியுடன் திகழ்ந்தன; பாதத்தின் மேற்பகுதி வில்ல்போல் வளைந்து உயர்ந்திருந்தது.

Verse 17

सूक्ष्मवक्रासितस्‍निग्धमूर्धज: कम्बुकन्धर: । महाधने दुकूलाग्र्ये परिधायोपवीय च ॥ १७ ॥

அவரது தலைமுடி மிக நுண்ணியதாக, கருமையாக, பளபளப்பாகச் சுருளாக இருந்தது; சங்குபோன்ற கழுத்தில் மங்கள ரேகைகள் விளங்கின. அவர் மிக மதிப்புள்ள தோத்தியும் மேலாடையும் அணிந்திருந்தார்.

Verse 18

व्यञ्जिताशेषगात्रश्रीर्नियमे न्यस्तभूषण: । कृष्णाजिनधर: श्रीमान् कुशपाणि:कृतोचित: ॥ १८ ॥

யாகத் தீட்சை விதியில் அவர் ஆபரணங்களையும் மதிப்புள்ள ஆடைகளையும் விலக்கி வைத்ததால், உடலின் இயல்பான அழகு வெளிப்பட்டது. கருமான் தோலை அணிந்து, விரலில் குச வளையம் தரித்தது அவரின் அழகை மேலும் உயர்த்தியது; அவர் நியமங்களை முறையாகக் கடைப்பிடித்தார்.

Verse 19

शिशिरस्‍निग्धताराक्ष: समैक्षत समन्तत: । ऊचिवानिदमुर्वीश: सद: संहर्षयन्निव ॥ १९ ॥

சபையினரின் உற்சாகத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் உயர்த்தப் ப்ருது மஹாராஜா சுற்றிலும் பார்வை செலுத்தினார்; அவரது கண்கள் பனித்துளி நனைந்த வானின் நட்சத்திரங்களைப் போல ஒளிர்ந்தன. பின்னர் அவர் பெரும், கனமான குரலில் உரைத்தார்.

Verse 20

चारु चित्रपदं श्लक्ष्णं मृष्टं गूढमविक्लवम् । सर्वेषामुपकारार्थं तदा अनुवदन्निव ॥ २० ॥

அவரது பேச்சு மிக அழகாகவும், உவமை-அலங்காரங்களால் நிறைந்ததாகவும், தெளிவாகவும், கேட்பதற்கு இனிமையாகவும் இருந்தது; சொற்கள் கனமும் உறுதியும் கொண்டவை. அனைவரின் நலனுக்காக அவர் பேசும்போது, பரமசத்தியின் தனிப்பட்ட அனுபவத்தை வெளிப்படுத்துவது போலத் தோன்றியது.

Verse 21

राजोवाच सभ्या: श‍ृणुत भद्रं व: साधवो य इहागता: । सत्सु जिज्ञासुभिर्धर्ममावेद्यं स्वमनीषितम् ॥ २१ ॥

ராஜா கூறினார்: சபையினரே, உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகுக! இங்கு வந்துள்ள சாது மக்களே, தயவுசெய்து என் வேண்டுகோளை கவனமாகக் கேளுங்கள். உண்மையில் அறிய விரும்புபவன், தன் தீர்மானத்தை நற்குணமுள்ளோரின் சபையில் அறிவிக்க வேண்டும்.

Verse 22

अहं दण्डधरो राजा प्रजानामिह योजित: । रक्षिता वृत्तिद: स्वेषु सेतुषु स्थापिता पृथक् ॥ २२ ॥

பிருது மன்னன் கூறினான்—நான் தண்டம் ஏந்திய அரசன்; இவ்வுலகில் குடிகளுக்காக நியமிக்கப்பட்டேன். அவர்களைப் பாதுகாத்து, வேத விதிகளால் நிறுவப்பட்ட ஒழுங்கில் அவரவர் நிலைக்கு ஏற்ற தொழிலில் அமர்த்துகிறேன்.

Verse 23

तस्य मे तदनुष्ठानाद्यानाहुर्ब्रह्मवादिन: । लोका: स्यु: कामसन्दोहा यस्य तुष्यति दिष्टद‍ृक् ॥ २३ ॥

பிருது மகாராஜன் கூறினான்—அரச தர்மத்தை முறையாக நிறைவேற்றினால், வேதஞானிகள் கூறும் விரும்பத்தக்க இலக்குகள் எனக்கு கிடைக்கும்; ஏனெனில் விதியை எல்லாம் காணும் பரமபுருஷன் திருப்தியடைந்தாலே அந்தப் பயன் உறுதியாகும்.

Verse 24

य उद्धरेत्करं राजा प्रजा धर्मेष्वशिक्षयन् । प्रजानां शमलं भुङ्क्ते भगं च स्वं जहाति स: ॥ २४ ॥

வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தை குடிகளுக்குக் கற்பிக்காமல் வெறும் வரி மட்டும் வசூலிக்கும் அரசன், குடிகளின் பாவத்தின் பங்கை அனுபவித்து துன்புறுவான்; மேலும் தன் செல்வமும் இழப்பான்.

Verse 25

तत् प्रजा भर्तृपिण्डार्थं स्वार्थमेवानसूयव: । कुरुताधोक्षजधियस्तर्हि मेऽनुग्रह: कृत: ॥ २५ ॥

ஆகையால், குற்றமற்ற குடிகளே, உங்கள் அரசனின் மறுமை நலனுக்காகவும் உங்கள் சொந்த நலனுக்காகவும், வர்ணாஶ்ரம ஒழுங்கின்படி உங்கள் கடமைகளைச் சரியாகச் செய்து, இதயத்தில் அதோக்ஷஜ பரமனைக் எப்போதும் நினையுங்கள்; அப்பொழுது எனக்கும் அருள் செய்ததாகும்.

Verse 26

यूयं तदनुमोदध्वं पितृदेवर्षयोऽमला: । कर्तु: शास्तुरनुज्ञातुस्तुल्यं यत्प्रेत्य तत्फलम् ॥ २६ ॥

தூய உள்ளம் கொண்ட தேவர்கள், பித்ருக்கள், ரிஷிகள் அனைவரும் என் முன்மொழிவை ஆதரியுங்கள்; ஏனெனில் மரணத்திற்குப் பின் செயல் பயன் செய்பவன், வழிநடத்துபவன், ஆதரிப்பவன்—மூவருக்கும் சமமாகப் பகிரப்படும்.

Verse 27

अस्ति यज्ञपतिर्नाम केषाञ्चिदर्हसत्तमा: । इहामुत्र च लक्ष्यन्ते ज्योत्‍स्‍नावत्य: क्‍वचिद्भुव: ॥ २७ ॥

மாண்புமிகு பெரியோர்களே, சாஸ்திரப் பிரமாணத்தின்படி யஜ்ஞபதி எனும் பரம அதிகாரி நிச்சயமாக உள்ளார்; அவர் நம் கர்மங்களுக்கு ஏற்ற பலன்களை அளிக்கிறார். இல்லையெனில் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் சிலர் அபூர்வ அழகும் வலிமையும் உடையவர்களாக ஏன் தோன்றுகின்றனர்?

Verse 28

मनोरुत्तानपादस्य ध्रुवस्यापि महीपते: । प्रियव्रतस्य राजर्षेरङ्गस्यास्मत्पितु: पितु: ॥ २८ ॥ ईद‍ृशानामथान्येषामजस्य च भवस्य च । प्रह्लादस्य बलेश्चापि कृत्यमस्ति गदाभृता ॥ २९ ॥

மனு, உத்தானபாதன், மகாராஜ துருவன், ராஜரிஷி பிரியவ்ரதன், மேலும் என் பிதாமகன் அங்கன்—இம்மகாத்மாக்களின் நடத்தையாலும் வேதப் பிரமாணம் உறுதியாகிறது.

Verse 29

मनोरुत्तानपादस्य ध्रुवस्यापि महीपते: । प्रियव्रतस्य राजर्षेरङ्गस्यास्मत्पितु: पितु: ॥ २८ ॥ ईद‍ृशानामथान्येषामजस्य च भवस्य च । प्रह्लादस्य बलेश्चापि कृत्यमस्ति गदाभृता ॥ २९ ॥

அதேபோல் அஜன், பவன் (சிவன்), பிரஹ்லாதன், பலி முதலிய பல மகாத்மாக்களும், கதை ஏந்தும் பரமபுருஷோத்தம பகவான் உள்ளார் என்று உறுதியாக நம்புகின்றனர்; ஆகவே எல்லாக் கடமைகளும் அவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 30

दौहित्रादीनृते मृत्यो: शोच्यान् धर्मविमोहितान् । वर्गस्वर्गापवर्गाणां प्रायेणैकात्म्यहेतुना ॥ ३० ॥

மரணத்தின் பேரன் வேணன் போன்ற அருவருப்பானோர் தர்மப் பாதையில் மயங்கி இரங்கத்தக்கவர்கள்; ஆயினும் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோட்சம், மேலும் ஸ்வர்க உயர்வு போன்ற வரங்களை அளிப்பவர் பெரும்பாலும் ஒருவரே—பரமபுருஷோத்தம பகவான்—என்று எல்லா மகாத்மாக்களும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

Verse 31

यत्पादसेवाभिरुचिस्तपस्विना- मशेषजन्मोपचितं मलं धिय: । सद्य: क्षिणोत्यन्वहमेधती सती यथा पदाङ्गुष्ठविनि:सृता सरित् ॥ ३१ ॥

பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சேவிக்க விருப்பம் எழுந்தால், எண்ணற்ற பிறவிகளில் மனத்தில் சேர்க்கப்பட்ட மாசு உடனே அழிகிறது. ஆண்டவனின் திருவடி விரலிலிருந்து வெளிப்பட்ட கங்கை நீர் உடனடியாகத் தூய்மைப்படுத்துவது போல, இப்பக்தி மனத்தைச் சுத்தமாக்கி கிருஷ்ண சிந்தனையை நாள்தோறும் வளர்க்கிறது.

Verse 32

विनिर्धुताशेषमनोमल: पुमा- नसङ्गविज्ञानविशेषवीर्यवान् । यदङ्‌घ्रिमूले कृतकेतन: पुन- र्न संसृतिं क्लेशवहां प्रपद्यते ॥ ३२ ॥

பரமபுருஷனான ஸ்ரீஹரியின் தாமரைத் திருவடிகளின் அடியில் சரணடைந்த பக்தன், மனத்தின் எல்லா மாசும் தவறான ஊகங்களும் முற்றிலும் நீங்கி, பக்தியோகத்தின் வலிமையால் வைராக்யம் வெளிப்படுகிறது. ஆண்டவனின் திருவடி மூலத்தில் அடைக்கலம் கொண்டவன், மூவகைத் துன்பங்கள் நிறைந்த இந்தச் சம்சாரத்திற்கு மீண்டும் வரமாட்டான்.

Verse 33

तमेव यूयं भजतात्मवृत्तिभि- र्मनोवच:कायगुणै: स्वकर्मभि: । अमायिन: कामदुघाङ्‌घ्रिपङ्कजं यथाधिकारावसितार्थसिद्धय: ॥ ३३ ॥

நீங்கள் அனைவரும் மனம், சொல், உடல், இயல்புக் குணங்கள் மற்றும் உங்கள் தொழில்-கடமைகளின் பலன்களால், கபடமின்றி அந்த ஸ்ரீஹரியையே வழிபடுங்கள். உங்கள் தகுதி மற்றும் நிலையின்படி, விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளை முழு நம்பிக்கையுடன் தயக்கமின்றி சேவியுங்கள்; அப்பொழுது வாழ்வின் பரம இலக்கு நிச்சயம் நிறைவேறும்.

Verse 34

असाविहानेकगुणोऽगुणोऽध्वर: पृथग्विधद्रव्यगुणक्रियोक्तिभि: । सम्पद्यतेऽर्थाशयलिङ्गनामभि- र्विशुद्धविज्ञानघन: स्वरूपत: ॥ ३४ ॥

பரமபுருஷன் இயல்பில் தூய அறிவுச் சைதன்யக் கனம்; பொருட்குணங்களால் மாசுபடாதவன். ஆயினும் கட்டுண்ட ஜீவர்களின் நன்மைக்காக, பலவகைத் த்ரவ்யங்கள், குணங்கள், கிரியைகள், மந்திரோச்சாரங்களுடன் செய்யப்படும் பலவித யாகங்களை அவர் ஏற்றுக்கொள்கிறான். செய்பவர்களின் நோக்கத்திற்கேற்ப அவை தேவதைகளின் பல பெயர்களால் வழங்கப்பட்டாலும், உண்மையில் அவற்றின் போக்தா அந்த பகவானே.

Verse 35

प्रधानकालाशयधर्मसङ्ग्रहे शरीर एष प्रतिपद्य चेतनाम् । क्रियाफलत्वेन विभुर्विभाव्यते यथानलो दारुषु तद्गुणात्मक: ॥ ३५ ॥

பிரதானம் (பிரகృతి), காலம், ஆசைகள், தர்மம் (கர்மம்) ஆகியவற்றின் சேர்க்கையால் உருவாகும் பலவகை உடல்களில், அந்த எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த ஆண்டவன் சைதன்யமாகப் புகுந்ததுபோல் தோன்றுகிறான். செயல்-பலன் வேறுபாட்டின்படி அவன் வெளிப்பாடு மாறுபடுகிறது—ஒரே தீ மரக்கட்டைகளின் வடிவம், அளவுக்கேற்ப பலவிதமாக எரிவதுபோல்.

Verse 36

अहो ममामी वितरन्त्यनुग्रहं हरिं गुरुं यज्ञभुजामधीश्वरम् । स्वधर्मयोगेन यजन्ति मामका निरन्तरं क्षोणितले द‍ृढव्रता: ॥ ३६ ॥

அஹோ! யாகங்களின் போக்தாவும் அதிபதியும் பரமகுருவும் ஆகிய ஸ்ரீஹரியையே நீங்கள் வழிபடுகிறீர்கள். என் குடிமக்களே, பூமித்தளத்தில் உங்கள் உங்கள் ஸ்வதர்ம-யோகத்தால் உறுதியான விரதத்துடன் இடையறாது அவரை பூஜிப்பதன் மூலம், நீங்கள் என்மீதே அருளை வழங்குகிறீர்கள். ஆகவே நான் உங்களுக்கு மனமார்ந்த நன்றி செலுத்துகிறேன்.

Verse 37

मा जातु तेज: प्रभवेन्महर्द्धिभि- स्तितिक्षया तपसा विद्यया च । देदीप्यमानेऽजितदेवतानां कुले स्वयं राजकुलाद् द्विजानाम् ॥ ३७ ॥

பிராமணரும் வைஷ்ணவரும் பொறுமை, தவம், ஞானம், கல்வி ஆகியவற்றின் ஒளியால் தாமே மகிமை பெறுகின்றனர். இவ்வாத்மிகச் செல்வத்தால் அவர்கள் அரச வலிமையைவிட மேன்மை உடையோர்; ஆகவே அரசகுலம் அவர்கள்முன் பௌதிகப் பெருமையை காட்டாமல், அவர்களை அவமதிக்காமல் இருக்க வேண்டும்.

Verse 38

ब्रह्मण्यदेव: पुरुष: पुरातनो नित्यं हरिर्यच्चरणाभिवन्दनात् । अवाप लक्ष्मीमनपायिनीं यशो जगत्पवित्रं च महत्तमाग्रणी: ॥ ३८ ॥

பிராமண்யதேவன், ஆதிகாலமும் நித்தியமும் ஆன ஹரி—மகாபுருஷர்களில் முன்னோன்—பிராமணர் மற்றும் வைஷ்ணவர்களின் தாமரைத் திருவடிகளை வணங்கியதால் அழியாத லக்ஷ்மியையும், உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் புகழையும் பெற்றான்.

Verse 39

यत्सेवयाशेषगुहाशय: स्वराड् विप्रप्रियस्तुष्यति काममीश्वर: । तदेव तद्धर्मपरैर्विनीतै: सर्वात्मना ब्रह्मकुलं निषेव्यताम् ॥ ३९ ॥

யாருடைய சேவையால் இதயத்தில் உறையும், எப்போதும் சுதந்திரமான ஈசன் முழுமையாக மகிழ்கிறானோ—அவன் பிராமணருக்கு அன்பானவன். ஆகவே தர்மநிஷ்டையும் பணிவும் உடையோர் முழு மனத்துடன் பிராமண-வைஷ்ணவ குலத்தைச் சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 40

पुमाँल्लभेतानतिवेलमात्मन: प्रसीदतोऽत्यन्तशमं स्वत: स्वयम् । यन्नित्यसम्बन्धनिषेवया तत: परं किमत्रास्ति मुखं हविर्भुजाम् ॥ ४० ॥

பிராமணர் மற்றும் வைஷ்ணவர்களுக்கு இடையறாத சேவை செய்தால் இதயத்தின் அழுக்கு நீங்கி, மனிதன் பரம அமைதி, பற்றின்மை, முக்தி ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறான். இவ்வுலகில் பிராமண-சேவையைவிட உயர்ந்த கர்மம் இல்லை; ஏனெனில் யாகங்களின் போக்தா தேவர்களும் இதனால் மகிழ்வர்.

Verse 41

अश्नात्यनन्त: खलु तत्त्वकोविदै: श्रद्धाहुतं यन्मुख इज्यनामभि: । न वै तथा चेतनया बहिष्कृते हुताशने पारमहंस्यपर्यगु: ॥ ४१ ॥

அனந்தனாகிய பரமேஸ்வரன் பல தேவர்களின் நாமங்களில் யாகஅக்னியில் நம்பிக்கையுடன் அர்ப்பணித்த ஆஹுதியை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; ஆனால் அக்னி வழியாக அவ்வளவு மகிழ்வதில்லை. தத்துவம் அறிந்த முனிவர் மற்றும் பக்தர்களின் வாய்மூலம் அர்ப்பணிக்கப்படும் நைவேத்யத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது அவன் அதிகம் மகிழ்கிறான்; ஏனெனில் அப்போது அவன் பக்தசங்கத்தை விட்டு விலகுவதில்லை.

Verse 42

यद्ब्रह्म नित्यं विरजं सनातनं श्रद्धातपोमङ्गलमौनसंयमै: । समाधिना बिभ्रति हार्थद‍ृष्टये यत्रेदमादर्श इवावभासते ॥ ४२ ॥

பிராமண பண்பாட்டில் பிராமணனின் அதீத நிலை எந்நாளும் நிலைத்திருக்கும்; ஏனெனில் அவன் வேத விதிகளை நம்பிக்கையுடன் ஏற்று, தவம், சாஸ்திரத் தீர்மானம், புலன்-மனக் கட்டுப்பாடு, மௌனம் மற்றும் சமாதியால் பரமார்த்தக் காட்சியைத் தாங்குகிறான். அப்போது வாழ்க்கையின் உண்மைக் குறிக்கோள் தூய கண்ணாடியில் முகப் பிரதிபலிப்பைப் போலத் தெளிவாக ஒளிர்கிறது.

Verse 43

तेषामहं पादसरोजरेणु- मार्या वहेयाधिकिरीटमायु: । यं नित्यदा बिभ्रत आशु पापं नश्यत्यमुं सर्वगुणा भजन्ति ॥ ४३ ॥

மதிப்பிற்குரிய ஆரியர்களே, உங்கள் ஆசீர்வாதத்தை நான் வேண்டுகிறேன்—இத்தகைய பிராமணரும் வைஷ்ணவரும் ஆகியோரின் திருவடித் தாமரையின் தூளை என் வாழ்நாள் முடிவுவரை என் கிரீடத்தில் எப்போதும் தாங்குவேனாக. அந்தத் தூளைத் தலையில் தாங்குபவனின் பாவவினைப் பயன்கள் விரைவில் அழிந்து, இறுதியில் எல்லா நற்குணங்களும் அவனைச் சேர்ந்தடையும்.

Verse 44

गुणायनं शीलधनं कृतज्ञं वृद्धाश्रयं संवृणतेऽनु सम्पद: । प्रसीदतां ब्रह्मकुलं गवां च जनार्दन: सानुचरश्च मह्यम् ॥ ४४ ॥

பிராமணத் தகுதிகளைப் பெறுபவன்—நற்குணங்களின் தாயகம், ஒழுக்கமே செல்வம், நன்றியுணர்வு கொண்டவன், அனுபவமிக்க மூத்தோரின் அடைக்கலத்தை நாடுபவன்—அவனிடம் உலகின் எல்லாச் செல்வங்களும் தாமே வந்து சேரும். ஆகவே, ஜனார்தனன் எனும் பரமபுருஷன் தம் பரிவாரத்துடன் பிராமண குலத்திலும், பசுக்களிலும், என்னிடமும் பிரசன்னனாக இருப்பானாக.

Verse 45

मैत्रेय उवाच इति ब्रुवाणं नृपतिं पितृदेवद्विजातय: । तुष्टुवुर्हृष्टमनस: साधुवादेन साधव: ॥ ४५ ॥

மகா முனி மைத்ரேயர் கூறினார்: மன்னன் ப்ருது இவ்வளவு இனிமையாகப் பேசியதை கேட்டதும், அங்கு இருந்த தேவர்கள், பித்ருலோக வாசிகள், பிராமணர்கள் மற்றும் சாதுக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவரை நல்வாழ்த்துகளால் பாராட்டி புகழ்ந்தனர்.

Verse 46

पुत्रेण जयते लोकानिति सत्यवती श्रुति: । ब्रह्मदण्डहत: पापो यद्वेनोऽत्यतरत्तम: ॥ ४६ ॥

அவர்கள் அறிவித்தனர்: ‘புத்திரனால் உலகங்களை வெல்லலாம்’ என்ற வேதத் தீர்மானம் உண்மையென நிரூபிக்கப்பட்டது; ஏனெனில் பிராமணர்களின் சாபத் தண்டத்தால் கொல்லப்பட்ட மிகப் பாவியான வேனன், நரக வாழ்வின் கடும் இருளில் வீழ்ந்திருந்தான்; இப்போது அவன் மகன் மகாராஜா ப்ருது அவனை அந்தத் தமஸிலிருந்து மீட்டெடுத்தான்.

Verse 47

हिरण्यकशिपुश्चापि भगवन्निन्दया तम: । विविक्षुरत्यगात्सूनो: प्रह्लादस्यानुभावत: ॥ ४७ ॥

ஹிரண்யகசிபுவும் பகவானை நிந்தித்து பாவச் செயல்களால் கடும் இருள் நிறைந்த நரகத்தில் வீழ்ந்தான்; ஆனால் மகாத்மா மகன் பிரஹ்லாதனின் அருள்பலனால் அவனும் விடுபட்டு பகவத் தாமம் சென்றான்।

Verse 48

वीरवर्य पित: पृथ्व्या: समा: सञ्जीव शाश्वती: । यस्येद‍ृश्यच्युते भक्ति: सर्वलोकैकभर्तरि ॥ ४८ ॥

வீரர்களில் சிறந்தவரே, பூமியின் தந்தையே, நீர் நீண்ட ஆயுள் பெறுவீராக; ஏனெனில் அனைத்துலகங்களின் ஒரே ஆண்டவனான அச்யுத பகவானில் உமக்கு உறுதியான பக்தி உள்ளது।

Verse 49

अहो वयं ह्यद्य पवित्रकीर्ते त्वयैव नाथेन मुकुन्दनाथा: । य उत्तमश्लोकतमस्य विष्णो- र्ब्रह्मण्यदेवस्य कथां व्यनक्ति ॥ ४९ ॥

அதீத தூய புகழுடைய அரசே, இன்று நாம் பாக்கியசாலிகள்; உம்மைப் போன்ற நாதன் இருப்பதால் நாம் முகுந்தனின் அடியார்களாய் வாழ்கிறோம். ஏனெனில் நீர் உத்தமச்லோக விஷ்ணு, பிராமண்யதேவன், அவரின் மகிமைக் கதைகளைப் பரப்புகிறீர்।

Verse 50

नात्यद्भुतमिदं नाथ तवाजीव्यानुशासनम् । प्रजानुरागो महतां प्रकृति: करुणात्मनाम् ॥ ५० ॥

நாதனே, குடிமக்களை ஆளுதல் உமது கடமை; கருணை நிறைந்த உம்மைப் போன்ற மகாத்மருக்கு இது வியப்பல்ல, ஏனெனில் மகான்களின் இயல்பே பிரஜைகளின் நலனில் அன்பு கொள்ளுதல்।

Verse 51

अद्य नस्तमस: पारस्त्वयोपासादित: प्रभो । भ्राम्यतां नष्टद‍ृष्टीनां कर्मभिर्दैवसंज्ञितै: ॥ ५१ ॥

பிரபுவே, இன்று நீர் எங்கள் கண்களைத் திறந்து இருள் கடலைக் கடக்கும் வழியை வெளிப்படுத்தினீர். முந்தைய கர்மங்களாலும் தெய்வ ஏற்பாடாலும் நாம் கர்மவலையில் சிக்கி இலக்கை மறந்து உலகமெங்கும் அலைந்தோம்।

Verse 52

नमो विवृद्धसत्त्वाय पुरुषाय महीयसे । यो ब्रह्म क्षत्रमाविश्य बिभर्तीदं स्वतेजसा ॥ ५२ ॥

பிரபுவே! தூய சத்த்வத்தில் நிலைபெற்ற மகாபுருஷனே, உமக்கு நமஸ்காரம். நீர் பிராமணிய பண்பாட்டை நிறுவி, க்ஷத்திரிய தர்மத்தால் காத்து, உமது தேஜஸால் உலகமெங்கும் தாங்குகின்றீர்.