Adhyaya 20

Verse 1

मैत्रेय उवाच । भगवानपि वैकुण्ठः साकं मघवता विभुः । यज्ञैर्यज्ञपतिस्तुष्टो यज्ञभुक् तमभाषत ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்: ஓ விதுரா, தொண்ணூற்று ஒன்பது அசுவமேத யாகங்களால் திருப்தியடைந்த யாகபதி வைகுண்டநாதன் விஷ்ணு பகவான் தோன்றினார். அவருடன் மঘவா இந்திரனும் இருந்தான்; பின்னர் பகவான் உரைத்தார்.

Verse 2

श्रीभगवानुवाच एष तेऽकार्षीद्भङ्गं हयमेधशतस्य ह । क्षमापयत आत्मानममुष्य क्षन्तुमर्हसि ॥ २ ॥

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்: அன்பு அரசன் ப்ருது, தேவராஜன் இந்திரன் உன் நூறு யாகங்களின் நிறைவேற்றத்தில் இடையூறு செய்தான். இப்போது அவன் என்னுடன் வந்து மன்னிப்புக் கேட்கிறான்; ஆகவே அவனை மன்னிப்பாயாக.

Verse 3

सुधिय: साधवो लोके नरदेव नरोत्तमा: । नाभिद्रुह्यन्ति भूतेभ्यो यर्हि नात्मा कलेवरम् ॥ ३ ॥

ஓ நரதேவா, நற்கருத்தும் சாதுவான இயல்பும் கொண்டு பிறர்நலத்தில் ஈடுபடுபவன் மனிதர்களில் சிறந்தவன். அவன் எந்த உயிருக்கும் தீங்கு நினையான்; ஏனெனில் உடல் ஆத்மா அல்ல என்பதை உணர்ந்திருப்பான்.

Verse 4

पुरुषा यदि मुह्यन्ति त्वाद‍ृशा देवमायया । श्रम एव परं जातो दीर्घया वृद्धसेवया ॥ ४ ॥

முன்னோர் ஆச்சாரியர்களின் ஆணையைப் பின்பற்றி இவ்வளவு உயர்ந்த நீ போன்றவர் கூட என் தேவமாயையால் மயங்கினால், நீண்ட காலம் மூத்தோரின் சேவையால் பெற்ற முன்னேற்றம் எல்லாம் வெறும் உழைப்பாகவே ஆகிவிடும்.

Verse 5

अत: कायमिमं विद्वानविद्याकामकर्मभि: । आरब्ध इति नैवास्मिन्प्रतिबुद्धोऽनुषज्जते ॥ ५ ॥

ஆகவே இந்த உடல் அவித்யை, ஆசை, மாயையால் உண்டான செயல்களால் உருவானது என்று அறிந்த ஞானி, விழித்திருந்து உடலுக்கு ஆசைபடான்।

Verse 6

असंसक्त: शरीरेऽस्मिन्नमुनोत्पादिते गृहे । अपत्ये द्रविणे वापि क: कुर्यान्ममतां बुध: ॥ ६ ॥

உடல்-பாவத்துக்கு முற்றிலும் பற்றற்ற ஞானி, இந்த உடலால் உண்டான வீடு, பிள்ளைகள், செல்வம் முதலியவற்றில் மமதை எவ்வாறு கொள்வான்?

Verse 7

एक: शुद्ध: स्वयंज्योतिर्निर्गुणोऽसौ गुणाश्रय: । सर्वगोऽनावृत: साक्षी निरात्मात्मात्मन: पर: ॥ ७ ॥

ஜீவாத்மா ஒன்று, தூயது, பொருட்குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது, தன்னொளியாய் விளங்குவது. அது நற்குணங்களின் ஆதாரம், எங்கும் நிறைந்தது, மூடுபடலமற்ற சாட்சி; பிற ஜீவர்களிலிருந்து வேறுபட்டு, உடலுடையோர்க்கும் அப்பாற்பட்டது।

Verse 8

य एवं सन्तमात्मानमात्मस्थं वेद पूरुष: । नाज्यते प्रकृतिस्थोऽपि तद्गुणै: स मयि स्थित: ॥ ८ ॥

இவ்வாறு உள்ளத்தில் உறையும் பரமாத்மாவையும் ஆத்மாவையும் அறிந்தவன், பிரகிருதியில் இருந்தாலும் அதன் குணங்களால் மாசுபடான்; ஏனெனில் அவன் என்னுள் நிலைத்து அன்புப் பக்திச் சேவையில் இருப்பான்।

Verse 9

य: स्वधर्मेण मां नित्यं निराशी: श्रद्धयान्वित: । भजते शनकैस्तस्य मनो राजन् प्रसीदति ॥ ९ ॥

தன் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்து, பலன் ஆசையின்றி, श्रद्धையுடன் நித்யம் என்னை வழிபடுகிறவனின் மனம், அரசனே, மெதுவாக மகிழ்ச்சி அடையும்।

Verse 10

परित्यक्तगुण: सम्यग्दर्शनो विशदाशय: । शान्तिं मे समवस्थानं ब्रह्म कैवल्यमश्नुते ॥ १० ॥

இதயம் எல்லா பௌதிக மாசுகளிலிருந்தும் சுத்தமாயின், பக்தனின் மனம் விரிந்தும் தெளிந்தும் சமதரிசனமாயும் ஆகிறது. அந்நிலையில் அமைதி உண்டாகி, என் சச்சிதானந்த ஸ்வரூபத்துடன் சமநிலையில் நிலைத்து, பிரஹ்ம-கைவல்யத்தை அடைகிறான்.

Verse 11

उदासीनमिवाध्यक्षं द्रव्यज्ञानक्रियात्मनाम् । कूटस्थमिममात्मानं यो वेदाप्नोति शोभनम् ॥ ११ ॥

ஐம்பெரும் பூதங்கள், அறிவுறுப்புகள், செயற்கருவிகள் மற்றும் மனம் ஆகியவற்றால் ஆன இந்த உடல், அசையாத ஆத்மாவால் உதாசீனமாக மேற்பார்வை செய்யப்படுவதென்று யார் அறிகிறாரோ, அவர் பௌதிக பந்தத்திலிருந்து விடுதலைக்குத் தகுதி பெற்று நன்மையான மோக்ஷத்தை அடைகிறார்.

Verse 12

भिन्नस्य लिङ्गस्य गुणप्रवाहो द्रव्यक्रियाकारकचेतनात्मन: । द‍ृष्टासु सम्पत्सु विपत्सु सूरयो न विक्रियन्ते मयि बद्धसौहृदा: ॥ १२ ॥

அன்புடைய அரசே, இந்த உலகின் இடையறாத மாற்றம் மூன்று குணங்களின் பரஸ்பரச் செயலால் நிகழ்கிறது. ஐம்பூதங்கள், அறிவுறுப்புகள், அவற்றை ஆளும் தேவதைகள், மேலும் ஆத்மாவால் அசைக்கப்படும் மனம்—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து உடலை உருவாக்குகின்றன; ஆனால் ஆத்மா இந்த நிலை-நுண் பொருட்களின் கூட்டத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. ஆகவே என்னோடு தீவிர நட்பு-பாசத்தில் இணைந்த ஞானமிக்க என் பக்தர்கள் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் ஒருபோதும் கலங்கார்.

Verse 13

सम: समानोत्तममध्यमाधम: सुखे च दु:खे च जितेन्द्रियाशय: । मयोपक्लृप्ताखिललोकसंयुतो विधत्स्व वीराखिललोकरक्षणम् ॥ १३ ॥

வீர அரசே, நீ எப்போதும் சமநிலையில் இருந்து, உன்னைவிட உயர்ந்தோர், நடுநிலை, தாழ்ந்தோர்—அனைவரையும் சமமாக நடத்துவாயாக. தற்காலிக இன்ப-துன்பங்களால் கலங்காதே; மனமும் அறிவுறுப்புகளும் முழுதும் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கட்டும். என் ஏற்பாட்டால் நீ எந்த நிலையிலிருந்தாலும், அதில் அரச தர்மத்தை நிறைவேற்று; இங்கு உன் ஒரே முதன்மைக் கடமை குடிமக்களைப் பாதுகாப்பதே.

Verse 14

श्रेय: प्रजापालनमेव राज्ञो यत्साम्पराये सुकृतात् षष्ठमंशम् । हर्तान्यथा हृतपुण्य: प्रजाना- मरक्षिता करहारोऽघमत्ति ॥ १४ ॥

அரசனுக்குப் பரம நன்மை என்பது குடிமக்களைப் பாதுகாப்பதே; ஏனெனில் மறுபிறவியில் அவன் குடிமக்களின் புண்ணியப் பலனில் ஆறில் ஒரு பங்கைப் பெறுகிறான். ஆனால் வரி மட்டும் வசூலித்து மனிதர்களாகிய குடிமக்களுக்கு உரிய பாதுகாப்பை அளிக்காத அரசனின் சொந்த புண்ணியம் குடிமக்களால் பறிக்கப்படும்; பாதுகாப்பளிக்காததற்குப் பதிலாக அவன் குடிமக்களின் பாவங்களுக்கு தண்டனைக்குரியவனாகிறான்.

Verse 15

एवं द्विजाग्र्यानुमतानुवृत्त धर्मप्रधानोऽन्यतमोऽवितास्या: । ह्रस्वेन कालेन गृहोपयातान् द्रष्टासि सिद्धाननुरक्तलोक: ॥ १५ ॥

ஸ்ரீ விஷ்ணு கூறினார்—ஓ அரசன் ப்ருது! சீடப் பரம்பரையில் கேள்வியால் பெறப்பட்ட உயர்ந்த பிராமணர்களின் ஆணைப்படி நீ குடிகளைப் பாதுகாத்து, மனக்கற்பனைக் கருத்துகளுக்கு ஆசை இன்றி அவர்கள் நிறுவிய தர்மத்தைப் பின்பற்றினால், உன் குடிமக்கள் அனைவரும் மகிழ்வர், உன்னை நேசிப்பர்; மேலும் விரைவில் சனகாதி நான்கு குமாரர்கள் போன்ற சித்த-முக்தர்களை நீ தரிசிப்பாய்.

Verse 16

वरं च मत्कञ्चन मानवेन्द्र वृणीष्व तेऽहं गुणशीलयन्त्रित: । नाहं मखैर्वै सुलभस्तपोभि- र्योगेन वा यत्समचित्तवर्ती ॥ १६ ॥

மனவேந்திர அரசனே! உன் உயர்ந்த குணங்களும் நற்குணச் செயல்களும் என்னை ஈர்த்துள்ளன; ஆகவே நீ விரும்பும் வரத்தை என்னிடமிருந்து கேள். உயர்ந்த குணமும் ஒழுக்கமும் இல்லாதவன் வெறும் யாகம், கடும் தவம் அல்லது யோகத்தால் என் அருளை பெற முடியாது. ஆனால் எல்லாச் சூழலிலும் சமச்சித்தனாய் இருப்பவனின் இதயத்தில் நான் சமநிலையுடன் தங்குகிறேன்.

Verse 17

मैत्रेय उवाच स इत्थं लोकगुरुणा विष्वक्सेनेन विश्वजित् । अनुशासित आदेशं शिरसा जगृहे हरे: ॥ १७ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—ஓ விதுரா! இவ்வாறு உலககுருவான விஷ்வக்சேனன் எனும் ஸ்ரீஹரியால் உபதேசம் பெற்ற உலகஜெயி மகாராஜா ப்ருது, பகவானின் ஆணையைத் தலையில் ஏற்றுக் கொண்டார்.

Verse 18

स्पृशन्तं पादयो: प्रेम्णा व्रीडितं स्वेन कर्मणा । शतक्रतुं परिष्वज्य विद्वेषं विससर्ज ह ॥ १८ ॥

இந்திரன் தன் செயல்களால் வெட்கமடைந்து நின்றான்; அன்புடன் ப்ருதுவின் தாமரைத் திருவடிகளைத் தொட விழுந்தான். ஆனால் ப்ருது மகாராஜா உடனே சதக்ரது இந்திரனை பேரானந்தத்தில் அணைத்துக் கொண்டு, யாகக் குதிரையைத் திருடியதற்காக இருந்த எல்லா பொறாமையையும் விட்டு விட்டார்.

Verse 19

भगवानथ विश्वात्मा पृथुनोपहृतार्हण: । समुज्जिहानया भक्त्या गृहीतचरणाम्बुज: ॥ १९ ॥

பகவான் விஸ்வாத்மா, ப்ருது அர்ப்பணித்த ஆராதனையை ஏற்றுக் கொண்டு அவன்மேல் கருணை கொண்டார். ப்ருது மகாராஜா ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளை மிகுதியாகப் பூஜித்தார்; அவ்வாறு பூஜிக்கப் பூஜிக்க அவரது பக்தி மெதுவாக உயர்ந்து, பக்திசேவையின் பரவசம் நாள்தோறும் பெருகியது.

Verse 20

प्रस्थानाभिमुखोऽप्येनमनुग्रहविलम्बित: । पश्यन् पद्मपलाशाक्षो न प्रतस्थे सुहृत्सताम् ॥ २० ॥

பிரபு புறப்படத் தயாராயிருந்தார்; ஆனால் மகாராஜா ப்ருது அவர்களின் நற்குண நடத்தை மீது அருளால் தாமதித்தார். தாமரை-கண் கொண்ட பக்தஹிதைஷி பிரபு புறப்படவில்லை.

Verse 21

स आदिराजो रचिताञ्जलिर्हरिं विलोकितुं नाशकदश्रुलोचन: । न किञ्चनोवाच स बाष्पविक्लवो हृदोपगुह्यामुमधादवस्थित: ॥ २१ ॥

ஆதியராஜன் ப்ருது கைகூப்பி நின்றார்; கண்ணீர் நிறைந்த கண்களால் ஹரியைத் தெளிவாகக் காண இயலவில்லை. குரல் தடைபட்டு எதையும் சொல்ல முடியாமல், இதயத்தில் பிரபுவை அணைத்தபடி அப்படியே நின்றார்.

Verse 22

अथावमृज्याश्रुकला विलोकयन्- नतृप्तद‍ृग्गोचरमाह पूरुषम् । पदा स्पृशन्तं क्षितिमंस उन्नते विन्यस्तहस्ताग्रमुरङ्गविद्विष: ॥ २२ ॥

அப்போது அரசன் கண்ணீரைத் துடைத்து புருஷோத்தமனை நோக்கினான்; ஆனாலும் பார்வை நிறைவு பெறவில்லை. பாம்பு-விரோதியான கருடனின் உயர்ந்த தோளில் கையின் முன்பகுதியை வைத்துக் கொண்டு, தாமரைப் பாதங்கள் நிலத்தைத் தொடும் போல பிரபு நின்றார். அப்போது ப்ருது இவ்வாறு பிரார்த்தித்தார்.

Verse 23

पृथुरुवाच वरान्विभो त्वद्वरदेश्वराद् बुध: कथं वृणीते गुणविक्रियात्मनाम् । ये नारकाणामपि सन्ति देहिनां तानीश कैवल्यपते वृणे न च ॥ २३ ॥

ப்ருது கூறினார்—ஓ விபோ! வரம் அளிப்பவர்களில் நீரே உத்தமன்; அப்படியிருக்க, இயற்கை குணங்களால் மயங்கிய ஜீவர்க்கான வரங்களை அறிவாளர் ஏன் வேண்ட வேண்டும்? அத்தகைய வரங்கள் நரகத்தில் துன்புறும் உடலாளர்களுக்கும் கிடைக்கின்றன. ஓ கைவல்யபதே! உம்மோடு சாயுஜ்யமும் எனக்கு வேண்டாம்.

Verse 24

न कामये नाथ तदप्यहं क्‍वचिन् न यत्र युष्मच्चरणाम्बुजासव: । महत्तमान्तर्हृदयान्मुखच्युतो विधत्स्व कर्णायुतमेष मे वर: ॥ २४ ॥

ஓ நாதா! உமது தாமரைச் சரணங்களின் அமுதரசம் இல்லாத சாயுஜ்யத்தையும் நான் எப்போதும் வேண்டேன். எனது வரம் இதுவே—எனக்கு கோடி காதுகளை அருள்வாயாக; தூய பக்தர்களின் வாயிலிருந்து உமது தாமரைப் பாத மகிமைகளை நான் கேட்க இயல வேண்டும்.

Verse 25

स उत्तमश्लोक महन्मुखच्युतो भवत्पदाम्भोजसुधा कणानिल: । स्मृतिं पुनर्विस्मृततत्त्ववर्त्मनां कुयोगिनां नो वितरत्यलं वरै: ॥ २५ ॥

ஹே உத்தமஶ்லோகப் பெருமானே! மகாபக்தர்களின் வாயிலிருந்து எழும் உமது தாமரைத் திருவடிகளின் அமுதத் துகள்கள் குங்குமத் தூளின் மணம்போல் உயிரை விழிப்பூட்டி, மறந்த நித்திய உறவை நினைவூட்டுகின்றன; எனவே எனக்கு வேறு வரம் வேண்டாம், தூய பக்தரின் வாயிலிருந்து கேட்கும் அருளே போதும்।

Verse 26

यश: शिवं सुश्रव आर्यसङ्गमे यद‍ृच्छया चोपश‍ृणोति ते सकृत् । कथं गुणज्ञो विरमेद्विना पशुं श्रीर्यत्प्रवव्रे गुणसङ्ग्रहेच्छया ॥ २६ ॥

ஹே மிகப் புகழ்பெற்ற இறைவா! ஆரிய சத்சங்கத்தில் யாரேனும் தற்செயலாக ஒருமுறையாவது உமது மங்களகரமான புகழைக் கேட்டால், அவன்—மிருகமல்லாதவரை—பக்தர்களின் சங்கத்தை எவ்வாறு விட்டு விடுவான்? உமது அளவற்ற லீலை-குணங்களை கேட்க விரும்பி லக்ஷ்மீதேவியும் இதையே ஏற்றாள்।

Verse 27

अथाभजे त्वाखिलपूरुषोत्तमं गुणालयं पद्मकरेव लालस: । अप्यावयोरेकपतिस्पृधो: कलि- र्न स्यात्कृतत्वच्चरणैकतानयो: ॥ २७ ॥

இப்போது நான் அகிலபுருஷோத்தமனும், குணங்களின் களஞ்சியமுமான உம்மை, கையில் தாமரை ஏந்தும் லக்ஷ்மீதேவியைப் போல உமது தாமரைத் திருவடிகளின் சேவையில் ஆவலுடன் ஈடுபட விரும்புகிறேன்; ஆனால் ஒரே சேவையில் இருவரும் ஒருமுகமாக இருப்பதால் போட்டி எழுமோ என அஞ்சுகிறேன்।

Verse 28

जगज्जनन्यां जगदीश वैशसं स्यादेव यत्कर्मणि न: समीहितम् । करोषि फल्ग्वप्युरु दीनवत्सल: स्व एव धिष्ण्येऽभिरतस्य किं तया ॥ २८ ॥

ஹே ஜகதீசா! உலகின் தாயான லக்ஷ்மீதேவி மிக விரும்பும் சேவைத் தளத்தில் நான் தலையிடுவதால் அவள் கோபமடையலாம்; ஆயினும், ஏழைகளுக்கு அருள்புரியும் ஆண்டவனே, நீர் என் பக்கம் நிற்பீர் என நம்புகிறேன், ஏனெனில் சிறிய சேவையையும் நீர் பெரிதாக்குகிறீர். மேலும் நீர் தன்னிறைவு உடையவர்—அவள் சினத்தால் உமக்கு என்ன இழப்பு?

Verse 29

भजन्त्यथ त्वामत एव साधवो व्युदस्तमायागुणविभ्रमोदयम् । भवत्पदानुस्मरणाद‍ृते सतां निमित्तमन्यद्भगवन्न विद्महे ॥ २९ ॥

ஆகையாலே மாயையின் குணமய மயக்கத்திலிருந்து விடுபட்ட சாதுக்கள் உம்மை பக்தியால் வழிபடுகின்றனர்; பக்தியாலேயே பொருள் மயக்கம் நீங்குகிறது. பகவானே, சத்புருஷர்களுக்கு உமது திருவடிகளை இடையறாது நினைதல் தவிர வேறு காரணம் எதையும் நாம் அறியோம்।

Verse 30

मन्ये गिरं ते जगतां विमोहिनीं वरं वृणीष्वेति भजन्तमात्थ यत् । वाचा नु तन्त्या यदि ते जनोऽसित: कथं पुन: कर्म करोति मोहित: ॥ ३० ॥

என் ஆண்டவனே, உமது வாக்கு உலகை மயக்கும்; தூய பக்தனிடம் ‘வரம் கேள்’ என்று கூறுதல் எனக்குச் சரியெனத் தோன்றவில்லை. வேதங்களின் இனிய சொற்களால் கட்டுண்ட மக்கள் பலனாசையால் மீண்டும் மீண்டும் கர்மங்களில் ஈடுபட்டு, செயல் பலனில் மயங்குகின்றனர்।

Verse 31

त्वन्माययाद्धा जन ईश खण्डितो यदन्यदाशास्त ऋतात्मनोऽबुध: । यथा चरेद् बालहितं पिता स्वयं तथा त्वमेवार्हसि न: समीहितुम् ॥ ३१ ॥

ஈசனே, உமது மாயையால் ஜீவன் தன் உண்மை நிலையைக் கெடுத்து மறந்து, அறியாமையால் வேறு வேறு உலகியல்ச் சுகங்களை நாடுகிறான். தந்தை மகனின் நலனுக்காக அவன் கேட்காமலே செய்வதுபோல், எனக்குச் சிறந்ததென நீங்கள் கருதுவதை அருள்வீராக।

Verse 32

मैत्रेय उवाच इत्यादिराजेन नुत: स विश्वद‍ृक् तमाह राजन्मयि भक्तिरस्तु ते । दिष्ट्येद‍ृशी धीर्मयि ते कृता यया मायां मदीयां तरति स्म दुस्त्यजाम् ॥ ३२ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—ஆதிராஜன் ப்ருது புகழ்ந்து வேண்டியதை கேட்ட உலகநோக்கி பகவான் கூறினார்: அரசே, என்னிடத்தில் உன் பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும். உன் இத்தகைய தூய அறிவு பாக்கியமானது; அதனால் என் தாண்ட இயலாத மாயையையும் கடக்க முடியும்।

Verse 33

तत्त्वं कुरु मयादिष्टमप्रमत्त: प्रजापते । मदादेशकरो लोक: सर्वत्राप्नोति शोभनम् ॥ ३३ ॥

பிரஜாபதே, நான் ஆணையிட்டதை அலட்சியமின்றி செய். என் ஆணையை நம்பிக்கையுடன் நிறைவேற்றுபவன் உலகமெங்கும் நன்மையும் செழிப்பும் பெறுவான்।

Verse 34

मैत्रेय उवाच इति वैन्यस्य राजर्षे: प्रतिनन्द्यार्थवद्वच: । पूजितोऽनुगृहीत्वैनं गन्तुं चक्रेऽच्युतो मतिम् ॥ ३४ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—வைன்ய ராஜரிஷி ப்ருதுவின் அர்த்தமிக்க சொற்களைப் பாராட்டி, அச்யுத பகவான் அரசன் செய்த பூஜையை ஏற்றார். பின்னர் அவனை அருளால் ஆசீர்வதித்து, புறப்படத் தீர்மானித்தார்।

Verse 35

देवर्षिपितृगन्धर्वसिद्धचारणपन्नगा: । किन्नराप्सरसो मर्त्या: खगा भूतान्यनेकश: ॥ ३५ ॥ यज्ञेश्वरधिया राज्ञा वाग्वित्ताञ्जलिभक्तित: । सभाजिता ययु: सर्वे वैकुण्ठानुगतास्तत: ॥ ३६ ॥

அரசன் ப்ருது தேவர்கள், தேவரிஷிகள், பித்ருலோக வாசிகள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், பன்னகர்கள், கின்னரர்கள், அப்ஸரஸ்கள், மனிதர்கள், பறவைகள் மற்றும் யாகமண்டபத்தில் வந்த பல உயிர்களை முறையாக வழிபட்டான்।

Verse 36

देवर्षिपितृगन्धर्वसिद्धचारणपन्नगा: । किन्नराप्सरसो मर्त्या: खगा भूतान्यनेकश: ॥ ३५ ॥ यज्ञेश्वरधिया राज्ञा वाग्वित्ताञ्जलिभक्तित: । सभाजिता ययु: सर्वे वैकुण्ठानुगतास्तत: ॥ ३६ ॥

அரசன் யஜ்ஞேஸ்வரனான ஸ்ரீவிஷ்ணுவையும் அவரது பரிஷதர்களையும் மனத்தில் தியானித்து வழிபட்டு, இனிய சொற்கள், இயன்ற அளவு செல்வத் தானம், கைகூப்பிய பக்தியால் அனைவரையும் கௌரவித்தான்; பின்னர் அவர்கள் வைಕುண்ட வழியைப் பின்பற்றி தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 37

भगवानपि राजर्षे: सोपाध्यायस्य चाच्युत: । हरन्निव मनोऽमुष्य स्वधाम प्रत्यपद्यत ॥ ३७ ॥

அச்யுத பகவான் அரசனும் அங்கு இருந்த புரோகிதர்களும் மனங்களை ஈர்த்தவனாய், பின்னர் தன் திவ்ய தாமத்திற்கு மீண்டும் சென்றான்।

Verse 38

अद‍ृष्टाय नमस्कृत्य नृप: सन्दर्शितात्मने । अव्यक्ताय च देवानां देवाय स्वपुरं ययौ ॥ ३८ ॥

அரசன் ப்ருது, புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராயினும் தன் அருளால் தன்னைத் தரிசிக்கச் செய்த, தேவர்களுக்கும் தேவனான அவ்யக்த பரமனை வணங்கி, பின்னர் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்।