Adhyaya 16

Verse 1

मैत्रेय उवाच इति ब्रुवाणं नृपतिं गायका मुनिचोदिता: । तुष्टुवुस्तुष्टमनसस्तद्वागमृतसेवया ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—அரசன் ப்ருது இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்க, முனிவர்களின் ஆணையால் தூண்டப்பட்ட பாடகர்கள், அவனுடைய அமுதமயமான பணிவான சொற்களைச் சேவித்து மனம் நிறைந்தனர்; பின்னர் அவர்கள் மீண்டும் உயர்ந்த ஸ்தோத்திரங்களால் அரசனை மிகுந்து புகழ்ந்தனர்.

Verse 2

नालं वयं ते महिमानुवर्णने यो देववर्योऽवततार मायया । वेनाङ्गजातस्य च पौरुषाणि ते वाचस्पतीनामपि बभ्रमुर्धिय: ॥ २ ॥

சூதர்கள் கூறினர்—அரசே, நீர் சாக்ஷாத் பரமபுருஷன் ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் அவதாரம்; அவரது அஹேதுக கிருபையால் பூமியில் இறங்கியவர். ஆகையால் உமது மகிமையையும் உயர்ந்த செயல்களையும் முழுமையாகப் புகழ்ந்து கூற எங்களால் இயலாது. வேன அரசனின் உடலிலிருந்து தோன்றினீராயினும், பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் மற்றும் பெரிய பேச்சாளர்களும் உமது பெருமைகளைத் துல்லியமாக விவரிக்க முடியாது।

Verse 3

अथाप्युदारश्रवस: पृथोर्हरे: कलावतारस्य कथामृताद‍ृता: । यथोपदेशं मुनिभि: प्रचोदिता: श्लाघ्यानि कर्माणि वयं वितन्महि ॥ ३ ॥

எனினும், உதாரப் புகழுடைய ஹரியின் கலா-அவதாரமான ப்ருது மகாராஜாவின் கதாமிருதம் எங்கள் உள்ளத்தில் தெய்வீக ருசியை எழுப்புகிறது. முனிவர்களின் உபதேசத்தின்படி தூண்டப்பட்டு, அவருடைய புகழத்தக்க செயல்களை நாம் விரித்து உரைப்போம்; ஆயினும் எங்கள் சொற்கள் எப்போதும் போதாமையாய் இருக்கும்।

Verse 4

एष धर्मभृतां श्रेष्ठो लोकं धर्मेऽनुवर्तयन् । गोप्ता च धर्मसेतूनां शास्ता तत्परिपन्थिनाम् ॥ ४ ॥

இந்தப் ப்ருது மகாராஜா தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோரில் சிறந்தவர். அவர் உலகமெங்கும் தர்ம வழியைப் பின்பற்றச் செய்வார், தர்மத்தின் பாலங்களைப் பாதுகாப்பார், மேலும் அதர்மிகளையும் நாத்திகர்களையும் தண்டிப்பார்।

Verse 5

एष वै लोकपालानां बिभर्त्येकस्तनौ तनू: । काले काले यथाभागं लोकयोरुभयोर्हितम् ॥ ५ ॥

இந்த அரசன் ஒருவனே தன் உடலிலேயே காலந்தோறும் லோகபாலர்களைப் போல பல வடிவங்களை வெளிப்படுத்தி, இரு உலகங்களின் நலனுக்காக தக்க துறைக் காரியங்களை நிறைவேற்றுவான்।

Verse 6

वसु काल उपादत्ते काले चायं विमुञ्चति । सम: सर्वेषु भूतेषु प्रतपन् सूर्यवद्विभु: ॥ ६ ॥

இந்தப் ப்ருது அரசன் சூரியனைப் போல வல்லமையும் ஒளியும் உடையவன். சூரியன் அனைவருக்கும் சமமாக ஒளி வழங்குவது போல, அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் சமமாக அருளை வழங்குவான். மேலும் சூரியன் பல மாதங்கள் நீரை ஆவியாக்கி மழைக்காலத்தில் பெருகத் திருப்பித் தருவது போல, அவன் குடிமக்களிடமிருந்து வரி வசூலித்து, தேவைப்படும் காலத்தில் அதை மீண்டும் வழங்குவான்।

Verse 7

तितिक्षत्यक्रमं वैन्य उपर्याक्रमतामपि । भूतानां करुण: शश्वदार्तानां क्षितिवृत्तिमान् ॥ ७ ॥

வைன்யன் ப்ருது மன்னன் எல்லா குடிமக்களிடமும் மிகுந்த கருணையுடன் இருப்பான். ஏழை ஒருவர் விதிமுறைகளை மீறி மன்னனின் தலையின்மேலும் ஏறிவிட்டாலும், அவன் காரணமற்ற அருளால் அதை மறந்து மன்னித்து விடுவான். உலகைக் காக்கும் அரசனாக, பூமிபோல் பொறுமையுடன் இருப்பான்.

Verse 8

देवेऽवर्षत्यसौ देवो नरदेववपुर्हरि: । कृच्छ्रप्राणा: प्रजा ह्येष रक्षिष्यत्यञ्जसेन्द्रवत् ॥ ८ ॥

தேவர்கள் மழை பொழியாதபோது, நீரின்மையால் மக்கள் உயிர் அபாயத்தில் ஆழ்ந்தால், இந்த நரதேவ-வடிவ ஹரியெனும் அரசன் இந்திரனைப் போல மழையை அளிக்க வல்லவன். இவ்வாறு வறட்சியிலிருந்து குடிமக்களை எளிதில் காப்பான்.

Verse 9

आप्याययत्यसौ लोकं वदनामृतमूर्तिना । सानुरागावलोकेन विशदस्मितचारुणा ॥ ९ ॥

இந்த ப்ருது மகாராஜன், அமுதமயமான முகச்சந்திரம், அன்பு நிறைந்த பார்வை, தெளிந்த இனிய புன்னகை ஆகியவற்றால் உலகைத் தணிக்கும். அவனுடைய பாசமிகு நோக்கு அனைவரின் அமைதியான வாழ்வை வளர்க்கும்.

Verse 10

अव्यक्तवर्त्मैष निगूढकार्योगम्भीरवेधा उपगुप्तवित्त: । अनन्तमाहात्म्यगुणैकधामापृथु: प्रचेता इव संवृतात्मा ॥ १० ॥

பாடகர்கள் தொடர்ந்தனர்: இந்த அரசன் பின்பற்றும் அரசியல் வழிமுறை யாருக்கும் வெளிப்படையாகப் புரியாது. அவனுடைய செயல்கள் மிக ரகசியமும் ஆழமுமானவையாக இருக்கும்; ஒவ்வொரு காரியத்தையும் எவ்வாறு வெற்றியடையச் செய்கிறான் என்பதை யாரும் அறிய முடியாது. அவனுடைய களஞ்சியமும் அனைவருக்கும் மறைந்தே இருக்கும். அளவற்ற மகிமைகளும் நற்குணங்களும் நிறைந்த ஒரே தாமமாகிய ப்ருது, நீரால் எல்லாப் புறமும் மூடப்பட்ட வருணனைப் போல, பிரசேதனைப் போன்ற உள்ளடக்கத்துடன் மறைவாக நிலைப்பான்.

Verse 11

दुरासदो दुर्विषह आसन्नोऽपि विदूरवत् । नैवाभिभवितुं शक्यो वेनारण्युत्थितोऽनल: ॥ ११ ॥

ப்ருது மன்னன் அணுக முடியாதவனும் தாங்க முடியாதவனுமாக இருப்பான். அருகில் இருந்தாலும் பகைவர்களுக்கு அவன் தொலைவில் இருப்பதுபோல் தோன்றுவான். வேனனின் இறந்த உடலிலிருந்து, அரணி மரத்திலிருந்து தீ எழுவது போல அவன் தோன்றினான்; ஆகவே அவன் வலிமையை யாரும் வெல்ல முடியாது, பகைவர்கள் அருகில் இருந்தும் அணுக இயலாது.

Verse 12

अन्तर्बहिश्च भूतानां पश्यन् कर्माणि चारणै: । उदासीन इवाध्यक्षो वायुरात्मेव देहिनाम् ॥ १२ ॥

பிருது மகாராஜன் உள்புறமும் வெளிப்புறமும் உள்ள குடிமக்களின் செயல்களை உளவாளர்களால் காண்பான்; ஆனால் அவன் உளவு முறையை யாரும் அறியமாட்டார்கள். புகழ்‑இகழ்ச்சி இரண்டிலும் அவன் நடுநிலையாய் இருப்பான்—உடலில் உள்ளும் புறமும் வெளிப்படும் பிராணவாயு எல்லாச் செயல்களிலும் பற்றற்றதுபோல்।

Verse 13

नादण्ड्यं दण्डयत्येष सुतमात्मद्विषामपि । दण्डयत्यात्मजमपि दण्ड्यं धर्मपथे स्थित: ॥ १३ ॥

தர்மப் பாதையில் நிலைத்த அரசன், தண்டனைக்குரியவன் அல்லாத பகைவரின் மகனையும் தண்டிக்கமாட்டான்; தண்டனைக்குரியவன் என்றால் தன் மகனையும் உடனே தண்டிப்பான். நீதியில் சமநிலை, பாகுபாடற்றவன்.

Verse 14

अस्याप्रतिहतं चक्रं पृथोरामानसाचलात् । वर्तते भगवानर्को यावत्तपति गोगणै: ॥ १४ ॥

பகவான் சூரியன் ஆமானசாசலம் (ஆர்க்டிக்) வரை தடையின்றி தன் கதிர்களைப் பரப்புவது போல, பிருது மகாராஜனின் தடுக்கமுடியாத ஆட்சி-வலிமைவும் ஆமானசாசலம் வரை எல்லா நிலங்களையும் மூடி, அவர் வாழ்நாள் முழுதும் இடையூறின்றி நிலைத்திருக்கும்।

Verse 15

रञ्जयिष्यति यल्लोकमयमात्मविचेष्टितै: । अथामुमाहू राजानं मनोरञ्जनकै: प्रजा: ॥ १५ ॥

இந்த அரசன் தன் நடைமுறைச் செயல்களால் உலகை மகிழ்விப்பான்; அவன் குடிமக்கள் மிகுந்த திருப்தியுடன் இருப்பார்கள். ஆகவே அவன் மனமகிழ்விக்கும் பண்புகளால் மக்கள் அவனை மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் ஆளும் அரசனாக ஏற்றுக்கொள்வார்கள்।

Verse 16

द‍ृढव्रत: सत्यसन्धो ब्रह्मण्यो वृद्धसेवक: । शरण्य: सर्वभूतानां मानदो दीनवत्सल: ॥ १६ ॥

அரசன் உறுதியான விரதம் கொண்டவன், சத்தியத்தில் நிலைத்தவன், பிராமணிய பண்பாட்டை நேசிப்பவன். முதியோருக்கு சேவை செய்து, சரணடைந்தவர்களுக்கு அடைக்கலம் அளித்து, அனைவருக்கும் மரியாதை வழங்கி, ஏழை மற்றும் நிரபராதிகளிடம் எப்போதும் கருணையுடன் இருப்பான்।

Verse 17

मातृभक्ति: परस्त्रीषु पत्‍न्यामर्ध इवात्मन: । प्रजासु पितृवत्स्‍निग्ध: किङ्करो ब्रह्मवादिनाम् ॥ १७ ॥

அந்த அரசன் பிறர் மனைவியரைத் தாயென மதித்து, தன் மனைவியைத் தன் உடலின் பாதியாகக் கருதுவான். குடிமக்களிடம் அன்புத் தந்தைபோல் நடந்து, இறைவன் புகழை உரைக்கும் பக்தர்களுக்கு பணிவான சேவகனாக இருப்பான்।

Verse 18

देहिनामात्मवत्प्रेष्ठ: सुहृदां नन्दिवर्धन: । मुक्तसङ्गप्रसङ्गोऽयं दण्डपाणिरसाधुषु ॥ १८ ॥

அந்த அரசன் எல்லா உடலுடைய உயிர்களையும் தன்னைப் போலவே அன்பானவர்களாகக் கருதி, நண்பர்களின் மகிழ்ச்சியை எப்போதும் வளர்ப்பான். முக்தர்களுடன் நெருங்கிப் பழகி, தீயோருக்கு தண்டனை வழங்கும் கரமாக இருப்பான்।

Verse 19

अयं तु साक्षाद्भगवांस्त्र्यधीश:कूटस्थ आत्मा कलयावतीर्ण: । यस्मिन्नविद्यारचितं निरर्थकंपश्यन्ति नानात्वमपि प्रतीतम् ॥ १९ ॥

இந்த அரசன் மூன்று உலகங்களின் அதிபதி; பரமபுருஷனின் சக்தியால் நேரடியாக ஆவேசிக்கப்பட்டவன், மாற்றமற்ற கூடஸ்த ஆத்மா; சக்த்யாவேச அவதாரமாக அவதரித்தவன். முக்தனும் முழு ஞானியும் ஆகையால், அவித்யையால் உருவான பொருட் பல்வகைத் தோற்றங்களைத் தோன்றினாலும் அர்த்தமற்றவை எனக் காண்கிறான்।

Verse 20

अयं भुवो मण्डलमोदयाद्रे-र्गोप्तैकवीरो नरदेवनाथ: । आस्थाय जैत्रं रथमात्तचाप:पर्यस्यते दक्षिणतो यथार्क: ॥ २० ॥

இந்த அரசன் பூமண்டலத்தின் காவலன்; ஒப்பற்ற வீரன், போட்டியற்றவன். வெற்றித் தேரில் ஏறி, கையில் வெல்ல முடியாத வில்லைக் கொண்டு, தெற்கிலிருந்து தன் பாதையில் சுற்றும் சூரியனைப் போல, உலகமெங்கும் சுற்றிப் பயணிப்பான்।

Verse 21

अस्मै नृपाला: किल तत्र तत्रबलिं हरिष्यन्ति सलोकपाला: । मंस्यन्त एषां स्त्रिय आदिराजंचक्रायुधं तद्यश उद्धरन्त्य: ॥ २१ ॥

அரசன் உலகமெங்கும் பயணிக்கும் போது, இடமிடமாக மற்ற அரசர்களும் லோகபால தேவர்களும் அவனுக்கு காணிக்கைகள் அளிப்பார்கள். அவர்களின் ராணிகளும் அவனை கதை-சக்கரத்தைத் தாங்கும் ஆதியரசனென எண்ணி, அவன் புகழைப் பாடுவார்கள்; அவன் கீர்த்தி பரமபுருஷனைப் போலப் பிரசித்தமாக இருக்கும்।

Verse 22

अयं महीं गां दुदुहेऽधिराज:प्रजापतिर्वृत्तिकर: प्रजानाम् । यो लीलयाद्रीन् स्वशरासकोट्याभिन्दन् समां गामकरोद्यथेन्द्र: ॥ २२ ॥

இந்த அதிராஜன் பிரஜாபதிகளுக்கு ஒப்பான சிறந்த குடிமக்கள் காவலன். குடிகளின் வாழ்வாதாரத்திற்காக பூமியைப் பசுவைப் போலக் கறந்து, இந்திரன் போல் வில்லின் முனையால் மலைகளை உடைத்து நிலத்தை சமப்படுத்துவான்।

Verse 23

विस्फूर्जयन्नाजगवं धनु: स्वयंयदाचरत्क्ष्मामविषह्यमाजौ । तदा निलिल्युर्दिशि दिश्यसन्तोलाङ्गूलमुद्यम्य यथा मृगेन्द्र: ॥ २३ ॥

அவன் தானே அஜகவ வில்லின் நாணை முழங்கச் செய்து, போரில் எதிர்க்க முடியாதவனாய் நாட்டில் உலாவும் போது, சிங்கம் வாலெழுப்பி காட்டில் நடக்கையில் சிறு விலங்குகள் ஒளிவதுபோல், தீய அசுரப் பண்புடைய கள்வரும் திருடரும் எல்லாத் திசைகளிலும் மறைந்து கொள்வர்।

Verse 24

एषोऽश्वमेधाञ् शतमाजहारसरस्वती प्रादुरभावि यत्र । अहार्षीद्यस्य हयं पुरन्दर:शतक्रतुश्चरमे वर्तमाने ॥ २४ ॥

சரஸ்வதி நதியின் தோற்ற இடத்தில் இந்த அரசன் நூறு அஸ்வமேத யாகங்களை நடத்துவான். இறுதி யாகம் நடைபெறும் போது சதக்ரது புரந்தரன் இந்திரன் யாகக் குதிரையைத் திருடிச் செல்வான்।

Verse 25

एष स्वसद्मोपवने समेत्यसनत्कुमारं भगवन्तमेकम् । आराध्य भक्त्यालभतामलं तज्ज्ञानं यतो ब्रह्म परं विदन्ति ॥ २५ ॥

இந்த அரசன் தன் அரண்மனைத் தோட்டத்தில் நான்கு குமாரர்களில் ஒருவரான பகவான் சனத்குமாரரைச் சந்திப்பான். பக்தியுடன் அவரை ஆராதித்து, பரப்ரஹ்மத்தை அறியச் செய்யும் மாசற்ற ஞானத்தையும் அதனால் விளையும் தெய்வீக ஆனந்தத்தையும் பெறுவான்।

Verse 26

तत्र तत्र गिरस्तास्ता इति विश्रुतविक्रम: । श्रोष्यत्यात्माश्रिता गाथा: पृथु: पृथुपराक्रम: ॥ २६ ॥

இவ்வாறு அரசன் ப்ருது வின் வீரச் செயல்கள் மக்கள் மத்தியில் புகழ்பெற்றதும், பெரும் பராக்கிரமம் கொண்ட ப்ருது தன்னைச் சார்ந்த, தன் மகிமையைப் பாடும் கீதங்களையும் கதைகளையும் எப்போதும் கேட்டு மகிழ்வான்।

Verse 27

दिशो विजित्याप्रतिरुद्धचक्र:स्वतेजसोत्पाटितलोकशल्य: । सुरासुरेन्द्रैरुपगीयमानमहानुभावो भविता पतिर्भुव: ॥ २७ ॥

பிருது மகாராஜாவின் ஆணையை யாரும் மீற இயலாது. அவர் உலகை வென்று, தன் தேஜஸால் குடிமக்களின் மூவகைத் துயரங்களையும் முற்றிலும் அகற்றுவார். அப்போது அவர் எங்கும் புகழ்பெறுவார்; தேவர்கள் மற்றும் அசுரத் தலைவர்கள் அவரது பெருந்தன்மைச் செயல்களை நிச்சயமாகப் பாடுவார்கள்.