Adhyaya 15

Verse 1

मैत्रेय उवाच अथ तस्य पुनर्विप्रैरपुत्रस्य महीपते: । बाहुभ्यां मथ्यमानाभ्यां मिथुनं समपद्यत ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரா! பின்னர் மகனில்லாமல் இறந்த வேன அரசனின் இரு கரங்களையும் பிராமணரும் மகரிஷிகளும் மீண்டும் மத்தனம் செய்தனர். அதன் விளைவாக ஒரு ஆண்-பெண் ஜோடி வெளிப்பட்டது।

Verse 2

तद् दृष्ट्वा मिथुनं जातमृषयो ब्रह्मवादिन: । ऊचु: परमसन्तुष्टा विदित्वा भगवत्कलाम् ॥ २ ॥

அந்த ஆண்-பெண் ஜோடி பிறந்ததைப் பார்த்த வேதஞான முனிவர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அது பரம்பொருளான விஷ்ணுவின் அंश-கலையின் விரிவென்று உணர்ந்து அவர்கள் ஆனந்தத்தில் திளைத்தனர்।

Verse 3

ऋषय ऊचु: एष विष्णोर्भगवत: कला भुवनपालिनी । इयं च लक्ष्म्या: सम्भूति: पुरुषस्यानपायिनी ॥ ३ ॥

ரிஷிகள் கூறினர்—இந்த ஆண், அனைத்துலகையும் காக்கும் விஷ்ணு பகவானின் சக்தியின் அம்‌சம்; இந்தப் பெண், எப்போதும் பிரபுவை விட்டு பிரியாத திருமகள் (லக்ஷ்மி) தேவியின் அம்‌சப் பிறவி.

Verse 4

अयं तु प्रथमो राज्ञां पुमान् प्रथयिता यश: । पृथुर्नाम महाराजो भविष्यति पृथुश्रवा: ॥ ४ ॥

இவ்விருவரில் இந்த ஆண் அரசர்களில் முதன்மையானவனாய், தன் புகழை உலகமெங்கும் பரப்புவான். அவன் பெயர் ப்ருது; அவன் மகாராஜா ப்ருதுஶ்ரவா ஆவான்.

Verse 5

इयं च सुदती देवी गुणभूषणभूषणा । अर्चिर्नाम वरारोहा पृथुमेवावरुन्धती ॥ ५ ॥

இந்த தேவி அழகிய பற்களும் உயர்ந்த குணங்களும் உடையவள்; அவள் அணியும் ஆபரணங்களுக்கே அவள் மேலும் அழகு சேர்ப்பாள். அவள் பெயர் அர்சி; இந்த வராரோஹை எதிர்காலத்தில் ப்ருதுவையே கணவராக ஏற்றுக்கொள்வாள்.

Verse 6

एष साक्षाद्धरेरंशो जातो लोकरिरक्षया । इयं च तत्परा हि श्रीरनुजज्ञेऽनपायिनी ॥ ६ ॥

ப்ருது வடிவில் இவர் ஹரியின் அம்‌சமாகவே உலகரட்சைக்காகப் பிறந்தார். மேலும், பிரபுவை விட்டு பிரியாத நித்திய துணைவியான திருமகள் (ஸ்ரீ லக்ஷ்மி) அர்சி வடிவில் அம்‌சமாக அவதரித்து ப்ருதுவின் பட்டமகிஷியாக இருப்பாள்.

Verse 7

मैत्रेय उवाच प्रशंसन्ति स्म तं विप्रा गन्धर्वप्रवरा जगु: । मुमुचु: सुमनोधारा: सिद्धा नृत्यन्ति स्व:स्त्रिय: ॥ ७ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—அன்பு விதுரரே, அப்போது எல்லா பிராமணர்களும் ப்ருது மகாராஜாவை மிகுந்து புகழ்ந்தனர்; கந்தர்வலோகத்தின் சிறந்த பாடகர்கள் அவரது கீர்த்தியைப் பாடினர். சித்தலோக வாசிகள் மலர்மழை பொழிந்தனர்; விண்ணுலகப் பெண்கள் பரவசத்தில் நடனமாடினர்.

Verse 8

शङ्खतूर्यमृदङ्गाद्या नेदुर्दुन्दुभयो दिवि । तत्र सर्व उपाजग्मुर्देवर्षिपितृणां गणा: ॥ ८ ॥

வானில் சங்கம், தூரியம், மிருதங்கம் முதலியனவும் துந்துபிகளும் முழங்கின. அப்போது தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள் மற்றும் விண்ணுலகக் கணங்கள் அனைத்தும் அங்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 9

ब्रह्मा जगद्गुरुर्देवै: सहासृत्य सुरेश्वरै: । वैन्यस्य दक्षिणे हस्ते दृष्ट्वा चिह्नं गदाभृत: ॥ ९ ॥ पादयोररविन्दं च तं वै मेने हरे: कलाम् । यस्याप्रतिहतं चक्रमंश: स परमेष्ठिन: ॥ १० ॥

அகிலத்தின் குருவான பிரம்மா, தேவர்களும் அவர்தம் தலைவர்களும் உடன் அங்கு வந்தார். வையன்யபுத்திரன் ப்ருது அரசனின் வலக்கையில் கதாதர விஷ்ணுவின் ரேகைச் சின்னங்களையும், பாதத்தளங்களில் தாமரை முத்திரைகளையும் கண்டு, அவர் ஸ்ரீஹரியின் அம்‌ச-கலையென பிரம்மா உணர்ந்தார். யாருடைய கரத்தில் சக்கரச் சின்னம் முதலியவை உள்ளதோ, அவர் பரமேஸ்வரனின் அம்‌சாவதாரமென கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 10

ब्रह्मा जगद्गुरुर्देवै: सहासृत्य सुरेश्वरै: । वैन्यस्य दक्षिणे हस्ते दृष्ट्वा चिह्नं गदाभृत: ॥ ९ ॥ पादयोररविन्दं च तं वै मेने हरे: कलाम् । यस्याप्रतिहतं चक्रमंश: स परमेष्ठिन: ॥ १० ॥

ஜகத்குரு பிரம்மா தேவர்களும் அவர்தம் தலைவர்களும் உடன் வந்தார். ப்ருதுவின் வலக்கையில் கதாதர விஷ்ணுவின் சின்னங்களையும், பாதத்தளங்களில் தாமரை முத்திரைகளையும் கண்டு, அவர் ஸ்ரீஹரியின் அம்‌ச-கலையென அறிந்தார்; கரத்தில் சக்கரச் சின்னம் முதலியவை உள்ளவர் பரமேஸ்வரனின் அம்‌சாவதாரமென கருதப்படுகிறார்.

Verse 11

तस्याभिषेक आरब्धो ब्राह्मणैर्ब्रह्मवादिभि: । आभिषेचनिकान्यस्मै आजह्रु: सर्वतो जना: ॥ ११ ॥

அப்போது வேதவிதிகளில் பற்றுடைய பிரம்மவாதி பிராமணர்கள் அரசரின் அபிஷேகத்தைத் தொடங்கினர். எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மக்கள் அபிஷேகப் பொருட்களை கொண்டு வந்தனர்; இவ்வாறு அனைத்தும் நிறைவு பெற்றது.

Verse 12

सरित्समुद्रा गिरयो नागा गाव: खगा मृगा: । द्यौ: क्षिति: सर्वभूतानि समाजह्रुरुपायनम् ॥ १२ ॥

நதிகள், கடல்கள், மலைகள், நாகங்கள், பசுக்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், விண்ணுலகம், பூமி மற்றும் எல்லா உயிர்களும்—தத்தம் திறனுக்கேற்ப அரசருக்கு அர்ப்பணிக்கப் பரிசுகளைச் சேகரித்தன.

Verse 13

सोऽभिषिक्तो महाराज: सुवासा: साध्वलड़्क़ृत: । पत्‍न्यार्चिषालड्‌क़ृतया विरेजेऽग्निरिवापर: ॥ १३ ॥

இவ்வாறு மகாராஜா ப்ருது சிறந்த ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அணிந்து அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு சிங்காசனத்தில் அமர்த்தப்பட்டார். அலங்கரிக்கப்பட்ட அர்சி தேவியுடன் அவர் இருவரும் அக்கினியைப் போல ஒளிர்ந்தனர்.

Verse 14

तस्मै जहार धनदो हैमं वीर वरासनम् । वरुण: सलिलस्रावमातपत्रं शशिप्रभम् ॥ १४ ॥

அப்போது தனதனான குபேரன் அவருக்கு பொன்னால் ஆன வீரச் சிறந்த ஆசனத்தை அளித்தான். வருணதேவன் நிலவொளிபோல் பிரகாசிக்கும், எப்போதும் நுண்ணிய நீர்த்துளிகளைத் தெளிக்கும் குடையை வழங்கினான்.

Verse 15

वायुश्च वालव्यजने धर्म: कीर्तिमयीं स्रजम् । इन्द्र: किरीटमुत्कृष्टं दण्डं संयमनं यम: ॥ १५ ॥

வாயுதேவன் அவருக்கு முடிச் சாமரங்களான இரண்டு விசிறிகளை அளித்தான். தர்மராஜன் புகழை விரிவாக்கும் மலர்மாலையைத் தந்தான். இந்திரன் சிறந்த கிரீடத்தை வழங்கினான்; யமராஜன் உலகை ஆளும் அரசதண்டத்தை அளித்தான்.

Verse 16

ब्रह्मा ब्रह्ममयं वर्म भारती हारमुत्तमम् । हरि: सुदर्शनं चक्रं तत्पत्‍न्यव्याहतां श्रियम् ॥ १६ ॥

பிரம்மா அவருக்கு ஆன்மிக ஞானமயமான பாதுகாப்புக் கவசத்தை அளித்தார்; அவரது துணைவி பாரதி (சரஸ்வதி) உயர்ந்த மாலையை வழங்கினார். ஹரி (விஷ்ணு) சுதர்சனச் சக்கரத்தைத் தந்தார்; அவரது துணைவி லக்ஷ்மி தேவி அழியாத செல்வச் சிறப்பை அருளினார்.

Verse 17

दशचन्द्रमसिं रुद्र: शतचन्द्रं तथाम्बिका । सोमोऽमृतमयानश्वांस्त्वष्टा रूपाश्रयं रथम् ॥ १७ ॥

ருத்ரன் (சிவன்) பத்து நிலாச் சின்னங்கள் பொறித்த உறையுடன் கூடிய வாளை அளித்தார்; அம்பிகை (துர்கை) நூறு நிலாச் சின்னங்கள் பொறித்த கேடயத்தை வழங்கினார். சோமதேவன் அமிர்தமய குதிரைகளைத் தந்தான்; த்வஷ்டா (விஸ்வகர்மா) மிக அழகிய ரதத்தை அளித்தான்.

Verse 18

अग्निराजगवं चापं सूर्यो रश्मिमयानिषून् । भू: पादुके योगमय्यौ द्यौ: पुष्पावलिमन्वहम् ॥ १८ ॥

அக்னிதேவன் ஆடு, மாடு கொம்புகளால் செய்யப்பட்ட அஜகவ வில்லைக் கொடுத்தான். சூரியன் சூரியக்கதிர்களைப் போல ஒளிரும் அம்புகளை அளித்தான். பூலோகத்தின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதை யோகமயமான பாதுகைகளைத் தந்தாள்; விண்ணுலகத் தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் மலர்மாலைகளை அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 19

नाट्यं सुगीतं वादित्रमन्तर्धानं च खेचरा: । ऋषयश्चाशिष: सत्या: समुद्र: शङ्खमात्मजम् ॥ १९ ॥

விண்வெளியில் எப்போதும் உலாவும் தேவர்கள் நாடகம், இனிய பாடல், இசைக்கருவி வித்தை, மேலும் விருப்பப்படி மறைந்து தோன்றும் கலையையும் அளித்தனர். மகரிஷிகள் தவறாத ஆசிகளை வழங்கினர். கடல், கடலிலிருந்து பிறந்த சங்கினை அர்ப்பணித்தது.

Verse 20

सिन्धव: पर्वता नद्यो रथवीथीर्महात्मन: । सूतोऽथ मागधो वन्दी तं स्तोतुमुपतस्थिरे ॥ २० ॥

கடல்கள், மலைகள், நதிகள் அந்த மகாத்மாவிற்கு தேரைத் தடையின்றி ஓட்ட வழியளித்தன. மேலும் சூதன், மாகதன், வந்தி ஆகியோர் அவரைத் துதித்து புகழ்வதற்காக முன்னிலையாயினர்; தத்தம் கடமைகளைச் செய்யவே அவர்கள் வந்தனர்.

Verse 21

स्तावकांस्तानभिप्रेत्य पृथुर्वैन्य: प्रतापवान् । मेघनिर्ह्रादया वाचा प्रहसन्निदमब्रवीत् ॥ २१ ॥

அந்தப் புகழ்பாடுவோரை கண்ட வல்லமைமிகு வேனபுத்திரன் பிருது, அவர்களை வாழ்த்தும் பொருட்டு புன்னகைத்து, மேகமுழக்கம் போன்ற கனத்த குரலில் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 22

पृथुरुवाच भो: सूत हे मागध सौम्य वन्दिँ- ल्लोकेऽधुनास्पष्टगुणस्य मे स्यात् । किमाश्रयो मे स्तव एष योज्यतां मा मय्यभूवन्वितथा गिरो व: ॥ २२ ॥

பிருது கூறினான்—ஓ மென்மையான சூதா, ஓ மாகதா, ஓ வந்தியே! நீங்கள் சொன்ன குணங்கள் இப்போது என்னுள் தெளிவாக இல்லை. அப்படியிருக்க, என் ஆதாரத்தில் இந்தத் துதி ஏன் பொருத்தப்பட வேண்டும்? உங்கள் சொற்கள் என்னைப்பற்றி வீணாகிவிட வேண்டாம்; அவை தகுதியான ஒருவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்படுவது நன்று.

Verse 23

तस्मात्परोक्षेऽस्मदुपश्रुतान्यलं करिष्यथ स्तोत्रमपीच्यवाच: । सत्युत्तमश्लोकगुणानुवादे जुगुप्सितं न स्तवयन्ति सभ्या: ॥ २३ ॥

ஆகையால், இனிய சொல் பாடகர்களே, நீங்கள் என்னைப்பற்றி கேட்டுள்ள குணங்கள் உண்மையாகவே என்னுள் வெளிப்படும் போது, உரிய காலத்தில் மட்டுமே ஸ்தோத்திரம் செய்யுங்கள். உத்தமஷ்லோகனாகிய பரமபுருஷனின் குணங்களைப் பாடும் சான்றோர், உண்மையில் இல்லாத குணங்களை மனிதனுக்கு ஏற்றி புகழ்வதில்லை.

Verse 24

महद्गुणानात्मनि कर्तुमीश: क: स्तावकै: स्तावयतेऽसतोऽपि । तेऽस्याभविष्यन्निति विप्रलब्धो जनावहासं कुमतिर्न वेद ॥ २४ ॥

இத்தகைய உயர்ந்த குணங்களைத் தன்னுள் கொண்டிருக்கத் தகுதியான அறிவுடையவன், அவை உண்மையில் இல்லாதபோது தன் अनुயாயர்களால் தன்னைப் புகழச் செய்வானா? ‘இவனுக்கு பின்னால் இக்குணங்கள் வரும்’ என்று சொல்லி புகழ்வது வெறும் ஏமாற்றமே; அதை ஏற்றுக் கொள்கிற மூடன், மக்கள் தன்னை இகழ்கிறார்கள் என்பதை அறியான்.

Verse 25

प्रभवो ह्यात्मन: स्तोत्रं जुगुप्सन्त्यपि विश्रुता: । ह्रीमन्त: परमोदारा: पौरुषं वा विगर्हितम् ॥ २५ ॥

மரியாதை உணர்வும் பெருந்தன்மையும் உடையவன் தன் நிந்தைக்குரிய செயல்களைப் பற்றி கேட்க விரும்பாததுபோல், மிகப் புகழ்பெற்றும் வல்லமையுள்ளவனும் தன்னைப் புகழ்ந்து கேட்பதையும் விரும்பான்.

Verse 26

वयं त्वविदिता लोके सूताद्यापि वरीमभि: । कर्मभि: कथमात्मानं गापयिष्याम बालवत् ॥ २६ ॥

சூதர் முதலான பக்தர்களே, இன்னும் நான் என் சிறந்த செயல்களால் உலகில் அறியப்படவில்லை; ஏனெனில் நீங்கள் பாடத்தக்கதாக நான் எதையும் செய்ததில்லை. அப்படியிருக்க, குழந்தைகளைப் போல என் செயல்களைப் பாடுமாறு உங்களை நான் எவ்வாறு ஈடுபடுத்துவேன்?