Adhyaya 14
King Vena’s Tyranny, the Sages’ Counsel, and the Birth of Niṣāda
அங்கராஜன் அங்கன் இல்லாததால் சமூக ஒழுங்கு தளர்கிறது. ப்ருகு முதலிய முனிவர்கள் ராணி சுநீதாவின் சம்மதத்துடன், அமைச்சர்களின் ஐயத்தையும் மீறி, வேனனை அரசனாக அமர்த்துகின்றனர். தொடக்கத்தில் அவன் கடும் தண்டனையால் குற்றவாளிகள் அஞ்சினாலும், செல்வச் செழிப்பு வந்ததும் வேனன் அகந்தையால் யாகம்‑தானம் ஆகியவற்றைத் தடை செய்து நாடெங்கும் யஜ்ஞங்களை நிறுத்துகிறான். மக்கள் ஒரு புறம் அரசனின் அதர்மம், மறுபுறம் மீண்டும் தலைதூக்கும் திருடர்கள்—இரண்டிற்கும் நடுவில் சிக்குகின்றனர். பாதுகாப்புக்காக அமர்த்தியவன் இப்போது அச்சுறுத்தலாகிவிட்டான் என முனிவர்கள் தீர்மானித்து, நயமாக அறிவுறுத்துகின்றனர்: அரசனின் நியாயம் என்பது குடிகளைப் பாதுகாப்பதும், வர்ணாஶ்ரம ஒழுங்கை நிலைநாட்டுவதும், யாகங்களின் மூலம் விஷ்ணு ஆராதனையை நடத்துவதும்தான். வேனன் இதை மறுத்து, அரசனே பரமாராத்யன் எனக் கூறி, விஷ்ணுபக்தியையும் தேவர்களையும் இகழ்கிறான். அதர்மத்தால் உலகை எரிப்பான் எனக் கருதி, முனிவர்கள் மந்திரவலிமையால் அவனை வதம் செய்கின்றனர். அவன் இறந்ததும் அराजகம் பரவி கொள்ளை அதிகரிக்கிறது. அங்க வம்சத்தில் ஆட்சி தொடர வேண்டும் என முனிவர்கள் வேனனின் உடலை மத்தனம் செய்து, கருநிறக் குறுநிலையான பாஹுகனைப் பிறப்பிக்கின்றனர்; அவனே நிஷாதன்—வேனனின் பாவங்களைத் தன்னுள் ஏற்று, பின்னர் தர்மமிகு ப்ருது தோன்றவும் தர்மம் மீளவும் பாலமாகிறான்.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच भृग्वादयस्ते मुनयो लोकानां क्षेमदर्शिन: । गोप्तर्यसति वै नृणां पश्यन्त: पशुसाम्यताम् ॥ १ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—வீரன் விதுரா! ப்ருகு முதலிய முனிவர்கள் எப்போதும் உலக நலனையே நோக்கினர். அரசன் அங்கன் இல்லாததால் மக்களை காக்க யாரும் இல்லை என்று கண்ட அவர்கள், ஆட்சியாளர் இல்லையெனில் மக்கள் கட்டுப்பாடின்றி மிருகங்கள்போல் ஆகிவிடுவர் என்று உணர்ந்தனர்।
Verse 2
वीरमातरमाहूय सुनीथां ब्रह्मवादिन: । प्रकृत्यसम्मतं वेनमभ्यषिञ्चन् पतिं भुव: ॥ २ ॥
அப்போது பிரம்மவாதி முனிவர்கள் வீரமாதா சுநீதாவை அழைத்தனர். அவளின் அனுமதியுடன், இயல்பாகவே (பிரஜைகளால்) ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வேனனைப் பூமியின் அதிபதியாக அரியணையில் அபிஷேகம் செய்தனர்।
Verse 3
श्रुत्वा नृपासनगतं वेनमत्युग्रशासनम् । निलिल्युर्दस्यव: सद्य: सर्पत्रस्ता इवाखव: ॥ ३ ॥
வேனன் மிகக் கடுமையான, கொடூரமான ஆட்சியாளர் என்று அறிந்திருந்ததால், அவன் அரச அரியணையில் அமர்ந்த செய்தி கேட்டவுடன் திருடர்களும் கள்வர்களும் உடனே அஞ்சினர். அவர்கள் எங்கெங்கோ ஒளிந்தனர்; பாம்பைக் கண்டு பயந்த எலிகள் ஒளிவது போல।
Verse 4
स आरूढनृपस्थान उन्नद्धोऽष्टविभूतिभि: । अवमेने महाभागान् स्तब्ध: सम्भावित: स्वत: ॥ ४ ॥
அரியணை ஏறியதும் அவன் எட்டு வகை ஐஸ்வர்யங்களால் அகந்தை கொண்டான். பொய்மரியாதையால் மகான்களை இகழ்ந்து அவமதித்தான்.
Verse 5
एवं मदान्ध उत्सिक्तो निरङ्कुश इव द्विप: । पर्यटन् रथमास्थाय कम्पयन्निव रोदसी ॥ ५ ॥
ஐஸ்வர்ய மயக்கத்தில் குருடனாய், கட்டுப்பாடற்ற யானைபோல் ரதமேறி நாட்டெங்கும் சுற்றினான்; சென்ற இடமெல்லாம் வானும் பூமியும் நடுங்கின.
Verse 6
न यष्टव्यं न दातव्यं न होतव्यं द्विजा: क्वचित् । इति न्यवारयद्धर्मं भेरीघोषेण सर्वश: ॥ ६ ॥
அவன் அறிவித்தான்—“இருபிறப்பினரே, இனி எங்கும் யாகம் செய்யாதீர்; தானம் அளிக்காதீர்; நெய்யாகுதி செலுத்தாதீர்.” இவ்வாறு முரசொலியால் எல்லா தர்மச் சடங்குகளையும் தடுத்தான்.
Verse 7
वेनस्यावेक्ष्य मुनयो दुर्वृत्तस्य विचेष्टितम् । विमृश्य लोकव्यसनं कृपयोचु: स्म सत्रिण: ॥ ७ ॥
தீயொழுக்கம் கொண்ட வேனனின் செயல்களைப் பார்த்த யாககர்த்தா முனிவர்கள், உலகிற்கு பெரும் பேராபத்து வருவதை எண்ணினர். கருணையால் அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்தனர்.
Verse 8
अहो उभयत: प्राप्तं लोकस्य व्यसनं महत् । दारुण्युभयतो दीप्ते इव तस्करपालयो: ॥ ८ ॥
அய்யோ! மக்கள் இருபுறமும் பெரும் ஆபத்தில் உள்ளனர்—மரக்கட்டையின் இரு முனைகளிலும் தீ எரிந்தால் நடுவிலுள்ள எறும்புகள் சிக்குவது போல; ஒரு புறம் பொறுப்பற்ற அரசன், மறுபுறம் திருடர்-கள்வர்.
Verse 9
अराजकभयादेष कृतो राजातदर्हण: । ततोऽप्यासीद्भयं त्वद्य कथं स्यात्स्वस्ति देहिनाम् ॥ ९ ॥
அரசன் இல்லாத நிலையால் ஏற்படும் பயத்தினால் தகுதியற்ற வேனை அரசனாக நியமித்தோம். ஆனால் இப்போது அரசனாலேயே பயம் உண்டாகியுள்ளது. இந்நிலையில் மக்களுக்கு எவ்வாறு நன்மை உண்டாகும்?
Verse 10
अहेरिव पय:पोष: पोषकस्याप्यनर्थभृत् । वेन: प्रकृत्यैव खल: सुनीथागर्भसम्भव: ॥ १० ॥
பாம்பிற்குப் பால் வார்ப்பது போல, இந்தத் தீய அரசனை ஆதரிப்பது வளர்ப்பவருக்கே ஆபத்தானது. சுனீதையின் வயிற்றில் பிறந்ததால், வேன் இயல்பிலேயே கொடியவன்.
Verse 11
निरूपित: प्रजापाल: स जिघांसति वै प्रजा: । तथापि सान्त्वयेमामुं नास्मांस्तत्पातकं स्पृशेत् ॥ ११ ॥
குடிமக்களைக் காப்பവனாக நியமிக்கப்பட்ட இவன், குடிகளையே அழிக்க நினைக்கிறான். இருப்பினும், இவனது பாவங்கள் நம்மைத் தீண்டாதிருக்க, நாம் இவனைச் சமாதானப்படுத்த வேண்டும்.
Verse 12
तद्विद्वद्भिरसद्वृत्तो वेनोऽस्माभि: कृतो नृप: । सान्त्वितो यदि नो वाचं न ग्रहीष्यत्यधर्मकृत् । लोकधिक्कारसन्दग्धं दहिष्याम: स्वतेजसा ॥ १२ ॥
அவனது தீய இயல்பை அறிந்திருந்தும் நாம் வேனை அரசனாக முடிசூட்டினோம். அவன் நம் அறிவுரையை ஏற்காவிட்டால், மக்கள் பழிப்பால் ஏற்கனவே வெந்துபோன அவனை நம் தவ வலிமையால் எரித்துச் சாம்பலாக்குவோம்.
Verse 13
एवमध्यवसायैनं मुनयो गूढमन्यव: । उपव्रज्याब्रुवन् वेनं सान्त्वयित्वा च सामभि: ॥ १३ ॥
இவ்வாறு முடிவெடுத்த முனிவர்கள், தங்கள் கோபத்தை மறைத்துக்கொண்டு மன்னன் வேனை அணுகினர். இனிய சொற்களால் அவனைச் சமாதானப்படுத்திப் பின்வருமாறு கூறினர்.
Verse 14
मुनय ऊचु: नृपवर्य निबोधैतद्यत्ते विज्ञापयाम भो: । आयु:श्रीबलकीर्तीनां तव तात विवर्धनम् ॥ १४ ॥
முனிவர்கள் கூறினர்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, எங்கள் நல்வழிக் கூறுதலை கவனமாகக் கேள். இவ்வாறு செய்தால், அன்புக் குமாரா, உன் ஆயுள், செல்வம், வலிமை, புகழ் வளர்வன.
Verse 15
धर्म आचरित: पुंसां वाङ्मन:कायबुद्धिभि: । लोकान् विशोकान् वतरत्यथानन्त्यमसङ्गिनाम् ॥ १५ ॥
வாக்கு, மனம், உடல், அறிவு ஆகியவற்றால் தர்மத்தைப் பின்பற்றுவோர் துயரமற்ற உலகங்களை அடைவர். பொருட்பாசம் நீங்கி, அவர்கள் எல்லையற்ற ஆனந்தத்தைப் பெறுவர்.
Verse 16
स ते मा विनशेद्वीर प्रजानां क्षेमलक्षण: । यस्मिन् विनष्टे नृपतिरैश्वर्यादवरोहति ॥ १६ ॥
வீரனே, ஆகையால் மக்களின் நலனைக் குறிக்கும் தர்மம் உன்னால் அழியாதிருக்கட்டும். அது அழிந்தால் அரசன் செல்வமும் அரச பதவியும் இழந்து வீழ்வான்.
Verse 17
राजन्नसाध्वमात्येभ्यश्चोरादिभ्य: प्रजा नृप: । रक्षन्यथा बलिं गृह्णन्निह प्रेत्य च मोदते ॥ १७ ॥
அரசே, தீய அமைச்சர்கள், திருடர்கள் முதலியோரின் தொல்லையிலிருந்து குடிகளை காத்து, நீதியுடன் வரி (பலியை) ஏற்றுக் கொள்பவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் மகிழ்வான்.
Verse 18
यस्य राष्ट्रे पुरे चैव भगवान् यज्ञपूरुष: । इज्यते स्वेन धर्मेण जनैर्वर्णाश्रमान्वितै: ॥ १८ ॥
எவன் நாட்டிலும் நகரங்களிலும் வர்ணாஶ்ரம ஒழுங்கில் நிலைத்த மக்கள் தத்தம் கடமைகளால் பகவான் யஜ்ஞபுருஷன் (ஸ்ரீஹரி) அவரை வழிபடுகிறார்களோ, அவனே தர்மநிஷ்ட அரசன் எனக் கருதப்படுவான்.
Verse 19
तस्य राज्ञो महाभाग भगवान् भूतभावन: । परितुष्यति विश्वात्मा तिष्ठतो निजशासने ॥ १९ ॥
ஓ மகாபாகனே! அரசன் தன் ஆட்சியில் உலகாத்மா, பூதபாவனன், பிரபஞ்சத்தின் ஆதிகாரணமான ஸ்ரீபகவான் வழிபடப்படுவதை காணின், பகவான் திருப்தியடைவார்।
Verse 20
तस्मिंस्तुष्टे किमप्राप्यं जगतामीश्वरेश्वरे । लोका: सपाला ह्येतस्मै हरन्ति बलिमादृता: ॥ २० ॥
உலகங்களின் ஈசுவரேசுவரனான ஸ்ரீபகவான் திருப்தியடைந்தால் எது கிடைக்காதது? ஆகவே லோகபால தேவர்கள் மற்றும் அவரவர் உலகவாசிகள் பக்தியுடன் பலி-அர்ப்பணங்களைச் செலுத்துகின்றனர்।
Verse 21
तं सर्वलोकामरयज्ञसङ्ग्रहं त्रयीमयं द्रव्यमयं तपोमयम् । यज्ञैर्विचित्रैर्यजतो भवाय ते राजन् स्वदेशाननुरोद्धुमर्हसि ॥ २१ ॥
அரசே! எல்லா உலகங்களிலும் நடைபெறும் யாகங்களின் பலனை, ஆதிக்கத் தேவர்களுடன் சேர்ந்து அனுபவிப்பவர் அந்த ஸ்ரீபகவானே. அவர் மூன்று வேதங்களின் முழுத் தொகை, அனைத்துச் செல்வத்தின் உரிமையாளர், தவத்தின் பரம இலக்கு. ஆகவே உங்கள் உயர்விற்காக நாட்டுமக்களை பலவகை யாகங்களில் ஈடுபடுத்தி, எப்போதும் யாகார்ப்பணத்திற்கே வழிநடத்த வேண்டும்।
Verse 22
यज्ञेन युष्मद्विषये द्विजातिभि- र्वितायमानेन सुरा: कला हरे: । स्विष्टा: सुतुष्टा: प्रदिशन्ति वाञ्छितं तद्धेलनं नार्हसि वीर चेष्टितुम् ॥ २२ ॥
உங்கள் நாட்டில் இருபிறப்பினர் (பிராமணர்கள்) யாகங்களை விரிவாக நடத்தினால், ஹரியின் கலையெனும் தேவர்கள் அதனால் மிகத் திருப்தியடைந்து நீங்கள் விரும்பிய பலனை அளிப்பார்கள். ஆகவே வீரனே! யாகங்களை நிறுத்தி தேவர்களை அவமதிப்பது உமக்கு உரியதல்ல।
Verse 23
वेन उवाच बालिशा बत यूयं वा अधर्मे धर्ममानिन: । ये वृत्तिदं पतिं हित्वा जारं पतिमुपासते ॥ २३ ॥
வேனன் கூறினான்—அய்யோ! நீங்கள் மிகவும் அறியாமையினர்; அதர்மத்தையே தர்மமென எண்ணுகிறீர்கள். வாழ்வளிக்கும் உண்மைப் கணவரை விட்டுவிட்டு, பரகாமியை கணவரெனக் கருதி வழிபடுவது போலவே நீங்கள் செய்கிறீர்கள்।
Verse 24
अवजानन्त्यमी मूढा नृपरूपिणमीश्वरम् । नानुविन्दन्ति ते भद्रमिह लोके परत्र च ॥ २४ ॥
அறியாமையால் அரசரூபத்தில் உள்ள பரமேஸ்வரனை அவமதித்து வழிபடாத மூடர்கள், இவ்வுலகிலும் மறுலகிலும் நன்மைச் சுகம் பெறார்।
Verse 25
को यज्ञपुरुषो नाम यत्र वो भक्तिरीदृशी । भर्तृस्नेहविदूराणां यथा जारे कुयोषिताम् ॥ २५ ॥
நீங்கள் ‘யஜ்ஞபுருஷன்’ என்று சொல்லுவது யார்? தேவர்களிடம் உங்கள் பக்தி, கணவனின் அன்பை விட்டு பரபுருஷனை நாடும் குலட்டையின் ஆசைபோலவே உள்ளது।
Verse 26
विष्णुर्विरिञ्चो गिरिश इन्द्रो वायुर्यमो रवि: । पर्जन्यो धनद: सोम: क्षितिरग्निरपाम्पति: ॥ २६ ॥ एते चान्ये च विबुधा: प्रभवो वरशापयो: । देहे भवन्ति नृपते: सर्वदेवमयो नृप: ॥ २७ ॥
விஷ்ணு, பிரமா, சிவன், இந்திரன், வாயு, யமன், சூரியன், மழையை நடத்தும் பர்ஜன்யன், குபேரன், சோமன் (சந்திரன்), பூமியின் அதிதேவி, அக்னி, வருணன் மற்றும் வரம்-சாபம் அளிக்க வல்ல பிற தேவர்கள்—இவர்கள் எல்லாம் அரசனின் உடலில் உறைகின்றனர்; ஆகவே அரசன் ‘சர்வதேவமயன்’ எனப்படுகிறான்।
Verse 27
विष्णुर्विरिञ्चो गिरिश इन्द्रो वायुर्यमो रवि: । पर्जन्यो धनद: सोम: क्षितिरग्निरपाम्पति: ॥ २६ ॥ एते चान्ये च विबुधा: प्रभवो वरशापयो: । देहे भवन्ति नृपते: सर्वदेवमयो नृप: ॥ २७ ॥
விஷ்ணு, பிரமா, சிவன், இந்திரன், வாயு, யமன், சூரியன், மழையை நடத்தும் பர்ஜன்யன், குபேரன், சோமன் (சந்திரன்), பூமியின் அதிதேவி, அக்னி, வருணன் மற்றும் வரம்-சாபம் அளிக்க வல்ல பிற தேவர்கள்—இவர்கள் எல்லாம் அரசனின் உடலில் உறைகின்றனர்; ஆகவே அரசன் ‘சர்வதேவமயன்’ எனப்படுகிறான்।
Verse 28
तस्मान्मां कर्मभिर्विप्रा यजध्वं गतमत्सरा: । बलिं च मह्यं हरत मत्तोऽन्य: कोऽग्रभुक्पुमान् ॥ २८ ॥
ஆகையால், ஓ விப்ரர்களே, என்னிடமுள்ள பொறாமையை விட்டுவிட்டு, உங்கள் கர்மகாண்டச் செயல்களால் என்னையே வழிபட்டு, எனக்கே பலி-உபஹாரங்களை அளியுங்கள்; என்னைவிட முதற்பலியை ஏற்க வல்லவன் வேறு யார்?—என்று வேனன் கூறினான்।
Verse 29
मैत्रेय उवाच इत्थं विपर्ययमति: पापीयानुत्पथं गत: । अनुनीयमानस्तद्याच्ञां न चक्रे भ्रष्टमङ्गल: ॥ २९ ॥
மைத்ரேய முனிவர் தொடர்ந்தார்: இவ்வாறு பாவ வாழ்க்கையினாலும் தவறான வழியில் சென்றதாலும் புத்தியிழந்த மன்னன், அனைத்து நற்பேறுகளையும் இழந்தான். முனிவர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் முன்வைத்த கோரிக்கையை அவன் ஏற்கவில்லை, அதனால் அவன் கண்டிக்கப்பட்டான்.
Verse 30
इति तेऽसत्कृतास्तेन द्विजा: पण्डितमानिना । भग्नायां भव्ययाच्ञायां तस्मै विदुर चुक्रुधु: ॥ ३० ॥
எனது அன்பு விதுரரே! தன்னைத் தானே பெரும் பண்டிதனாகக் கருதிய அந்த முட்டாள் மன்னன், முனிவர்களை அவமதித்தான். அவனது சொற்களால் மனம் உடைந்த முனிவர்கள், அவன் மீது கடும் கோபம் கொண்டனர்.
Verse 31
हन्यतां हन्यतामेष पाप: प्रकृतिदारुण: । जीवञ्जगदसावाशु कुरुते भस्मसाद् ध्रुवम् ॥ ३१ ॥
அனைத்து முனிவர்களும் உடனடியாகக் கூச்சலிட்டனர்: அவனைக் கொல்லுங்கள்! அவனைக் கொல்லுங்கள்! அவன் இயற்கையிலேயே மிகக் கொடூரமான பாவி. அவன் உயிரோடு இருந்தால், நிச்சயமாக உலகையே சாம்பலாக்கி விடுவான்.
Verse 32
नायमर्हत्यसद्वृत्तो नरदेववरासनम् । योऽधियज्ञपतिं विष्णुं विनिन्दत्यनपत्रप: ॥ ३२ ॥
முனிவர்கள் தொடர்ந்தனர்: இந்தத் தீய, திமிர் பிடித்த மனிதன் அரியணையில் அமரத் தகுதியற்றவன். இவன் எவ்வளவு வெட்கமற்றவன் என்றால், முழுமுதற் கடவுളான விஷ்ணுவையே நிந்திக்கும் துணிவு இவனுக்கு உள்ளது.
Verse 33
को वैनं परिचक्षीत वेनमेकमृतेऽशुभम् । प्राप्त ईदृशमैश्वर्यं यदनुग्रहभाजन: ॥ ३३ ॥
வெறும் அமங்கலமான வேதனைத் தவிர, வேறு யார் முழுமுதற் கடவுளை நிந்திப்பார்கள்? இறைவனின் கருணையாலேயே ஒருவன் அனைத்து விதமான செல்வங்களையும் ஐஸ்வரியங்களையும் பெறுகிறான்.
Verse 34
इत्थं व्यवसिता हन्तुमृषयो रूढमन्यव: । निजघ्नुर्हुङ्कृतैर्वेनं हतमच्युतनिन्दया ॥ ३४ ॥
இவ்வாறு மறைந்த கோபத்தை வெளிப்படுத்திய மகரிஷிகள் உடனே அரசனை கொல்லத் தீர்மானித்தனர். அச்யுதனை நிந்தித்ததால் வேனன் முன்பே மரித்ததுபோல் ஆனான்; ஆகவே ஆயுதமின்றி, உயர்ந்த ஹுங்காரச் சொற்களாலேயே ரிஷிகள் அவனை அழித்தனர்.
Verse 35
ऋषिभि: स्वाश्रमपदं गते पुत्रकलेवरम् । सुनीथा पालयामास विद्यायोगेन शोचती ॥ ३५ ॥
ரிஷிகள் தத்தம் ஆசிரமங்களுக்கு சென்ற பின், வேனனின் தாய் சுனீதா மகன் இறந்த துயரால் மிகுந்த வருத்தமுற்றாள். மந்திர-யோகமும் சில பொருட்களின் பயன்பாடும் கொண்டு மகனின் உடலைக் காக்கத் தீர்மானித்தாள்.
Verse 36
एकदा मुनयस्ते तु सरस्वत्सलिलाप्लुता: । हुत्वाग्नीन् सत्कथाश्चक्रुरुपविष्टा: सरित्तटे ॥ ३६ ॥
ஒரு நாள் அந்த முனிவர்கள் சரஸ்வதி நதிநீரில் நீராடி, யாக அக்கினிகளில் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து தினக்கடமைகளைச் செய்தனர். பின்னர் நதிக்கரையில் அமர்ந்து பரமபுருஷனும் அவன் லீலைகளும் பற்றிய புனித உரையாடலைத் தொடங்கினர்.
Verse 37
वीक्ष्योत्थितांस्तदोत्पातानाहुर्लोकभयङ्करान् । अप्यभद्रमनाथाया दस्युभ्यो न भवेद्भुव: ॥ ३७ ॥
அந்நாட்களில் நாட்டில் பல கலக்கங்கள் எழுந்து சமூகத்தில் அச்சத்தை உண்டாக்கின. அவற்றைக் கண்ட ரிஷிகள் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்: அரசன் இறந்ததால் உலகம் காவலற்றது; திருடர், கொள்ளையர் காரணமாக மக்களுக்கு துன்பம் நேராதிருக்க வேண்டும்.
Verse 38
एवं मृशन्त ऋषयो धावतां सर्वतोदिशम् । पांसु: समुत्थितो भूरिश्चोराणामभिलुम्पताम् ॥ ३८ ॥
ரிஷிகள் இவ்வாறு ஆலோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் பெரும் தூசிப் புயல் எழுவதைக் கண்டனர். குடிமக்களை கொள்ளையடிக்க ஓடிக்கொண்டிருந்த திருடர், கொள்ளையர் காரணமாக அந்தத் தூசி எழுந்தது.
Verse 39
तदुपद्रवमाज्ञाय लोकस्य वसु लुम्पताम् । भर्तर्युपरते तस्मिन्नन्योन्यं च जिघांसताम् ॥ ३९ ॥ चोरप्रायं जनपदं हीनसत्त्वमराजकम् । लोकान्नावारयञ्छक्ता अपि तद्दोषदर्शिन: ॥ ४० ॥
வேண அரசன் இறந்ததனால் மக்களிடையே பெரும் கலக்கம் ஏற்பட்டதை முனிவர்கள் உணர்ந்தனர். ஆட்சி இல்லாததால் நாடு அராஜகமாகி, திருடர்‑துஷ்டர்கள் ஒருவரையொருவர் கொல்லத் துணிந்து பொதுமக்களின் செல்வத்தை கொள்ளையிட்டனர்; சக்தி இருந்தும் முனிவர்கள் அதைத் தமக்குத் தகாதது எனக் கருதி தடுக்க முயலவில்லை.
Verse 40
तदुपद्रवमाज्ञाय लोकस्य वसु लुम्पताम् । भर्तर्युपरते तस्मिन्नन्योन्यं च जिघांसताम् ॥ ३९ ॥ चोरप्रायं जनपदं हीनसत्त्वमराजकम् । लोकान्नावारयञ्छक्ता अपि तद्दोषदर्शिन: ॥ ४० ॥
அரசாட்சி இல்லாத நாட்டில் மக்கள் மனவலிமை இழந்து, நாடே திருடர்கள் நிறைந்ததுபோல் ஆனது. முனிவர்கள் தங்கள் சக்தியால் மக்களை அடக்க முடிந்தும், குற்றத்தை உணர்ந்து தம் தர்மத்தை எண்ணி அதைச் செய்வது தகாதது எனக் கருதினர்.
Verse 41
ब्राह्मण: समदृक् शान्तो दीनानां समुपेक्षक: । स्रवते ब्रह्म तस्यापि भिन्नभाण्डात्पयो यथा ॥ ४१ ॥
பிராமணன் சமதரிசனமும் அமைதியும் உடையவனாக இருந்தாலும், ஏழைகளை அலட்சியம் செய்வது அவன் கடமை அல்ல. அலட்சியத்தால் அவன் பிரம்மதேஜஸ் குறையும்; பிளந்த பாத்திரத்திலிருந்து பால் சிந்துவது போல.
Verse 42
नाङ्गस्य वंशो राजर्षेरेष संस्थातुमर्हति । अमोघवीर्या हि नृपा वंशेऽस्मिन् केशवाश्रया: ॥ ४२ ॥
முனிவர்கள் தீர்மானித்தனர்: ராஜரிஷி அங்கரின் வம்சத்தைத் தடுக்கக் கூடாது. ஏனெனில் இவ்வம்சத்தில் அரசர்கள் அமோக வீரியமுடையவர்கள்; கேசவனைச் சார்ந்தவர்கள், அதாவது பகவான் பக்திக்கு இயல்பாக ஈடுபடுவோர்.
Verse 43
विनिश्चित्यैवमृषयो विपन्नस्य महीपते: । ममन्थुरूरुं तरसा तत्रासीद्बाहुको नर: ॥ ४३ ॥
இவ்வாறு தீர்மானித்து, முனிவர்கள் இறந்த வேண அரசனின் உடலின் தொடைகளை முறையோடு வலிமையாக மத்தினர். அந்த மத்தலின் விளைவாக அங்கே ‘பாஹுக’ எனும் குறுநிலையுடைய மனிதன் தோன்றினான்.
Verse 44
काककृष्णोऽतिह्रस्वाङ्गो ह्रस्वबाहुर्महाहनु: । ह्रस्वपान्निम्ननासाग्रो रक्ताक्षस्ताम्रमूर्धज: ॥ ४४ ॥
வேன அரசனின் தொடைகளிலிருந்து பிறந்த அவன் ‘பாஹுக’ என அழைக்கப்பட்டான். அவன் நிறம் காகம் போல கருமை; உடல் உறுப்புகள் மிகக் குறுகியவை, கைகள் கால்கள் குறுகியவை, தாடை பெரியது, மூக்கு தாழ்ந்தது, கண்கள் சிவப்பாகவும், முடி செம்பு நிறமாகவும் இருந்தது।
Verse 45
तं तु तेऽवनतं दीनं किं करोमीति वादिनम् । निषीदेत्यब्रुवंस्तात स निषादस्ततोऽभवत् ॥ ४५ ॥
அவன் தாழ்மையுடன் வணங்கி, “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டான். முனிவர்கள், “உட்கார் (நிஷீத)” என்று கூறினர். அதனால் அவன் ‘நிஷாத’ என அழைக்கப்பட்டு நைஷாத குலத்தின் தந்தையாக ஆனான்।
Verse 46
तस्य वंश्यास्तु नैषादा गिरिकाननगोचरा: । येनाहरज्जायमानो वेनकल्मषमुल्बणम् ॥ ४६ ॥
நிஷாதன் பிறந்த உடனே வேனனின் கடும் பாவச் செயல்களின் கர்மபலப் பாரத்தைத் தன் மீது ஏற்றுக் கொண்டான். ஆகவே நைஷாதர்கள் திருட்டு, கொள்ளை, வேட்டை போன்ற பாவச் செயல்களில் ஈடுபட்டு, மலைகளிலும் காடுகளிலும் மட்டுமே வாழ அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்।
Frequently Asked Questions
The sages perceived that without a ruler, society would become unregulated and vulnerable to thieves and rogue elements—an anarchy that would rapidly destroy dharma. In rāja-dharma terms, imperfect kingship can seem preferable to no kingship. Their later regret underscores a Bhāgavatam principle: political necessity cannot override moral qualification for leadership, because an adharmic ruler can become a greater calamity than external criminals.
In the Bhāgavatam’s framework, yajña is not mere ritualism; it sustains reciprocal harmony between humans, devas (as administrative powers), and the Supreme Lord as the ultimate enjoyer of sacrifice. By stopping sacrifice, charity, and offerings, Vena severed the religious economy that stabilizes varṇāśrama duties and divine satisfaction. The result is both inner decline (loss of spiritual culture) and outer breakdown (law-and-order deterioration and fear-driven social unrest).
Vena’s claim is the theological error of conflating delegated authority with the Absolute. While śāstra describes the king as embodying administrative aspects of various devas (a functional representation of cosmic governance), this does not make him Bhagavān. Vena turns a symbolic principle into self-worship, rejects Viṣṇu-yajña, and commits blasphemy—thereby violating the Bhāgavatam’s central axiom that all power is subordinate to the Supreme Lord.
The text presents brāhmaṇa-śakti: the potency of truth-aligned speech and mantra, rooted in tapas (austerity), purity, and realization. Their “high-sounding words” function as a sanctioned spiritual force, not personal vengeance. The narrative also implies a moral jurisprudence: when a ruler becomes a systemic threat to dharma and blasphemes the Lord, saintly authority may enact extraordinary correction to prevent wider catastrophe.
Niṣāda (first named Bāhuka) emerges when the sages churn Vena’s thigh, producing a being who immediately takes on the karmic residue of Vena’s sins. Symbolically, the “thigh” indicates a lower, supporting stratum of the social body, and the resulting Naiṣāda lineage is described as inclined toward activities like hunting and plundering. The episode frames a purification mechanism: extracting sin before generating a righteous successor, thereby preparing the state for restoration of dharma.