Adhyaya 13
Dhruva-vaṁśa Continuation: Utkala’s Renunciation, Aṅga’s Sacrifice, and the Birth of Vena (Prelude to Pṛthu)
துருவ மகாராஜர் விஷ்ணுலோகத்திற்கு சென்ற பின், பக்தியால் உருகிய விதுரர் பிரசேதர்கள் மற்றும் நாரதர் துருவனைப் புகழ்ந்ததைப் பற்றி மைத்ரேயரிடம் கேட்கிறார். மைத்ரேயர் துருவவம்சத் தொடரை விளக்குகிறார்—உத்கலன் பிரம்மானுபவமும் பக்தியோகமும் நிறைந்ததால் அரசை ஏற்க மறுக்கிறான்; உலகத்தார்க்கு அவன் பித்தன் போலத் தோன்றுகிறான். ஆகவே வத்ஸரன் அரசனாகி, வம்சம் சாக்ஷுஷ மனுவின் வரையிலும் சென்று, இறுதியில் அங்கன் வழியாக வேனன் பிறக்கிறான். பின்னர் வம்சக்கதை நெருக்கடியாக மாறுகிறது—அங்கனின் அச்வமேதத்தில் தேவர்கள் ஹவிஸை ஏற்கவில்லை; காரணம் புத்திரமின்மையால் ஏற்பட்ட கர்மத் தடையாகும். யாகத்தை ஹரி (விஷ்ணு)க்கு அர்ப்பணித்தபோது, ரித்விக்களுக்கு தெய்வப் பிரசாதம் கிடைத்து புத்திரன் பிறக்கிறான்; ஆனால் வேனன் கொடூரனாகவும் அதர்மனாகவும் வளர்கிறான். இதனால் அங்கன் ராஜ்யமும் இல்லமும் துறந்து வைராக்யம் அடைகிறான்; குடிகளின் துயரும் ரிஷிகளின் சபையும் வேனனின் ஆட்சி, பிராமணர்களுடன் மோதல், அடுத்த தொடரில் ப்ருது தோற்றம் ஆகியவற்றுக்கான முன்னுரையை அமைக்கின்றன.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच निशम्य कौषारविणोपवर्णितंध्रुवस्य वैकुण्ठपदाधिरोहणम् । प्ररूढभावो भगवत्यधोक्षजेप्रष्टुं पुनस्तं विदुर: प्रचक्रमे ॥ १ ॥
சூதர் கூறினார்—கௌஷாரவி (மைத்ரேய) முனிவர் விவரித்த துருவ மகாராஜாவின் வைகுண்டப் பதம் ஏற்றத்தை கேட்டவுடன், விதுரரின் உள்ளத்தில் அதோக்ஷஜ பகவானின் மீது பக்தி-பாவம் மிகுந்து எழுந்தது. அப்போது அவர் மீண்டும் மைத்ரேயரை வினவத் தொடங்கினார்।
Verse 2
विदुर उवाच के ते प्रचेतसो नाम कस्यापत्यानि सुव्रत । कस्यान्ववाये प्रख्याता: कुत्र वा सत्रमासत ॥ २ ॥
விதுரர் கேட்டார்—ஹே சுவ்ரதா, அந்த பிரசேதாஸ் யார்? அவர்கள் யாருடைய புதல்வர்கள்? எந்த வம்சத்தில் புகழ்பெற்றவர்கள்? மேலும் அவர்கள் அந்த மகா சத்ர யாகத்தை எங்கு செய்தார்கள்?
Verse 3
मन्ये महाभागवतं नारदं देवदर्शनम् । येन प्रोक्त: क्रियायोग: परिचर्याविधिर्हरे: ॥ ३ ॥
விதுரன் கூறினான்—தேவதரிசனம் பெற்ற மகாபாகவதர் நாரத முனியையே நான் உயர்ந்த பக்தன் என எண்ணுகிறேன். அவரே ஹரியின் பாஞ்சராத்திர பரிசர்யா விதியையும் கிரியாயோகத்தையும் உரைத்தார்.
Verse 4
स्वधर्मशीलै: पुरुषैर्भगवान् यज्ञपूरुष: । इज्यमानो भक्तिमता नारदेनेरित: किल ॥ ४ ॥
சுயதர்மத்தில் நிலைத்த பக்தர்கள் யஜ்ஞபுருஷனாகிய பகவானைத் திருப்திப்படுத்த யாகாதி கர்மங்களால் வழிபட்டபோது, நாரத முனி துருவ மகாராஜாவின் தெய்வீக குணங்களைப் புகழ்ந்து உரைத்தார்.
Verse 5
यास्ता देवर्षिणा तत्र वर्णिता भगवत्कथा: । मह्यं शुश्रूषवे ब्रह्मन् कार्त्स्न्येनाचष्टुमर्हसि ॥ ५ ॥
பிராமணரே! அங்கே தேவर्षி நாரதர் உரைத்த பகவத் கதைகள் யாவை, அவர் எவ்வாறு ஆண்டவனைப் புகழ்ந்தார்—அவற்றை நான் கேட்க மிக ஆவலாக இருக்கிறேன். தயை செய்து முழுமையாக விளக்குங்கள்.
Verse 6
मैत्रेय उवाच ध्रुवस्य चोत्कल: पुत्र: पितरि प्रस्थिते वनम् । सार्वभौमश्रियं नैच्छदधिराजासनं पितु: ॥ ६ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரரே! மகாராஜ துருவன் வனத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, அவன் மகன் உத்கலன், உலகமெங்கும் ஆளும் அரசருக்குரிய தந்தையின் செல்வமிகு சிங்காசனத்தை ஏற்க விரும்பவில்லை.
Verse 7
स जन्मनोपशान्तात्मा नि:सङ्ग: समदर्शन: । ददर्श लोके विततमात्मानं लोकमात्मनि ॥ ७ ॥
பிறப்பிலிருந்தே உத்கலன் அமைதியான மனத்துடன், பற்றற்றவனாக, சமதரிசனமுடையவனாக இருந்தான். உலகில் பரவி நிற்கும் பரமாத்மாவைக் கண்டான்; உலகமெல்லாம் பரமாத்மாவிலேயே நிலைத்திருப்பதையும் கண்டான்.
Verse 8
आत्मानं ब्रह्म निर्वाणं प्रत्यस्तमितविग्रहम् । अवबोधरसैकात्म्यमानन्दमनुसन्ततम् ॥ ८ ॥ अव्यवच्छिन्नयोगाग्निदग्धकर्ममलाशय: । स्वरूपमवरुन्धानो नात्मनोऽन्यं तदैक्षत ॥ ९ ॥
பரப்பிரம்ம அறிவின் விரிவினால் அவர் உடல் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றார். பக்தி யோகத் தீயினால் கர்ம வினைகளை எரித்து, அவர் இறைவனையும் தன்னையும் மட்டுமே கண்டார்.
Verse 9
आत्मानं ब्रह्म निर्वाणं प्रत्यस्तमितविग्रहम् । अवबोधरसैकात्म्यमानन्दमनुसन्ततम् ॥ ८ ॥ अव्यवच्छिन्नयोगाग्निदग्धकर्ममलाशय: । स्वरूपमवरुन्धानो नात्मनोऽन्यं तदैक्षत ॥ ९ ॥
பரப்பிரம்ம அறிவின் விரிவினால் அவர் உடல் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றார். பக்தி யோகத் தீயினால் கர்ம வினைகளை எரித்து, அவர் இறைவனையும் தன்னையும் மட்டுமே கண்டார்.
Verse 10
जडान्धबधिरोन्मत्तमूकाकृतिरतन्मति: । लक्षित: पथि बालानां प्रशान्तार्चिरिवानल: ॥ १० ॥
உண்மையில் அவர் அவ்வாறு இல்லையென்றாலும், வழியில் இருந்த பாமர மக்களுக்கு உத்கலர் முட்டாளாகவும், குருடராகவும், செவிடராகவும், பைத்தியமாகவும் தோன்றினார். அவர் சாம்பலால் மூடப்பட்ட நெருப்பைப் போல இருந்தார்.
Verse 11
मत्वा तं जडमुन्मत्तं कुलवृद्धा: समन्त्रिण: । वत्सरं भूपतिं चक्रुर्यवीयांसं भ्रमे: सुतम् ॥ ११ ॥
இதன் காரணமாக அமைச்சர்களும் குடும்பத்திலுள்ள பெரியோர்களும் உத்கலரை புத்தியில்லாதவர் என்றும் பைத்தியம் என்றும் நினைத்தனர். எனவே அவரது தம்பியான, பிரமியின் மகனான வத்சரரை அரசராக்கினர்.
Verse 12
स्वर्वीथिर्वत्सरस्येष्टा भार्यासूत षडात्मजान् । पुष्पार्णं तिग्मकेतुं च इषमूर्जं वसुं जयम् ॥ १२ ॥
மன்னர் வத்சரருக்கு ஸ்வர்வீதி என்ற மிக அன்பான மனைவி இருந்தாள். அவள் புஷ்பார்ணன், திக்மகேது, இஷன், ஊர்ஜன், வசு, ஜயன் என்ற ஆறு மகன்களைப் பெற்றெடுத்தாள்.
Verse 13
पुष्पार्णस्य प्रभा भार्या दोषा च द्वे बभूवतु: । प्रातर्मध्यन्दिनं सायमिति ह्यासन् प्रभासुता: ॥ १३ ॥
புஷ்பார்ணனுக்கு பிரபா, தோஷா என இரண்டு மனைவியர் இருந்தனர். பிரபாவிற்கு பிராதர், மத்யந்தினம், சாயம் என மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 14
प्रदोषो निशिथो व्युष्ट इति दोषासुतास्त्रय: । व्युष्ट: सुतं पुष्करिण्यां सर्वतेजसमादधे ॥ १४ ॥
தோஷாவிற்கு பிரதோஷ, நிசித, வ்யுஷ்ட என மூன்று புதல்வர்கள். வ்யுஷ்டனின் மனைவி புஷ்கரிணி; அவளால் ‘சர்வதேஜா’ எனும் மிகுந்த வல்லமை உடைய மகன் பிறந்தான்.
Verse 15
स चक्षु: सुतमाकूत्यां पत्न्यां मनुमवाप ह । मनोरसूत महिषी विरजान्नड्वला सुतान् ॥ १५ ॥ पुरुं कुत्सं त्रितं द्युम्नं सत्यवन्तमृतं व्रतम् । अग्निष्टोममतीरात्रं प्रद्युम्नं शिबिमुल्मुकम् ॥ १६ ॥
சர்வதேஜாவின் மனைவி ஆகூதி, ‘சாக்ஷுஷ’ எனும் மகனைப் பெற்றாள்; மன்வந்தர முடிவில் அவர் ஆறாம் மனுவானார். சாக்ஷுஷ மனுவின் மகிஷி நட்வலா (விரஜா) குறையற்ற புதல்வர்களாக—புரு, குத்ஸ, திரித, த்யும்ன, சத்யவான், ருத, வ்ரத, அக்னிஷ்டோம, அதீராத்ர, பிரத்யும்ன, ஷிபி, உல்முக—எனப் பெற்றாள்.
Verse 16
स चक्षु: सुतमाकूत्यां पत्न्यां मनुमवाप ह । मनोरसूत महिषी विरजान्नड्वला सुतान् ॥ १५ ॥ पुरुं कुत्सं त्रितं द्युम्नं सत्यवन्तमृतं व्रतम् । अग्निष्टोममतीरात्रं प्रद्युम्नं शिबिमुल्मुकम् ॥ १६ ॥
சர்வதேஜாவின் மனைவி ஆகூதி, ‘சாக்ஷுஷ’ எனும் மகனைப் பெற்றாள்; மன்வந்தர முடிவில் அவர் ஆறாம் மனுவானார். சாக்ஷுஷ மனுவின் மகிஷி நட்வலா (விரஜா) குறையற்ற புதல்வர்களாக—புரு, குத்ஸ, திரித, த்யும்ன, சத்யவான், ருத, வ்ரத, அக்னிஷ்டோம, அதீராத்ர, பிரத்யும்ன, ஷிபி, உல்முக—எனப் பெற்றாள்.
Verse 17
उल्मुकोऽजनयत्पुत्रान्पुष्करिण्यां षडुत्तमान् । अङ्गं सुमनसं ख्यातिं क्रतुमङ्गिरसं गयम् ॥ १७ ॥
உல்முகன் தனது மனைவி புஷ்கரிணியால் ஆறு சிறந்த புதல்வர்களைப் பெற்றான். அவர்கள்—அங்க, சுமனா, க்யாதி, கிரது, அங்கிரா, கய—என அழைக்கப்பட்டனர்.
Verse 18
सुनीथाङ्गस्य या पत्नी सुषुवे वेनमुल्बणम् । यद्दौ:शील्यात्स राजर्षिर्निर्विण्णो निरगात्पुरात् ॥ १८ ॥
அங்கரின் மனைவி சுநீதா, வெணன் எனும் மிகக் கொடிய குணமுடைய மகனைப் பெற்றாள். வெணனின் துர்ச்சரிதத்தால் ராஜரிஷி அங்கர் மனம் வெறுத்து நகரமும் அரசையும் விட்டுத் துறவாக வனத்திற்குச் சென்றார்.
Verse 19
यमङ्ग शेपु: कुपिता वाग्वज्रा मुनय: किल । गतासोस्तस्य भूयस्ते ममन्थुर्दक्षिणं करम् ॥ १९ ॥ अराजके तदा लोके दस्युभि: पीडिता: प्रजा: । जातो नारायणांशेन पृथुराद्य: क्षितीश्वर: ॥ २० ॥
விதுரா, மகரிஷிகளின் சாபவாக்கு வஜ்ரம்போல் வெல்ல முடியாதது. கோபத்தில் அவர்கள் வேணனைச் சபித்ததால் அவன் உயிரிழந்தான். அரசன் இல்லாததால் திருடரும் துஷ்டரும் பெருகி, நாடு ஒழுங்கிழந்து மக்கள் மிகுந்த துன்புற்றனர். இதைக் கண்டு ரிஷிகள் வேணனின் வலக்கையை மத்தனக் கம்பியாகக் கொண்டு மத்தனம் செய்தனர்; அதன் பயனாக நாராயணனின் அம்சமாகப் ப்ருது எனும் முதற் பேரரசன் தோன்றினான்.
Verse 20
यमङ्ग शेपु: कुपिता वाग्वज्रा मुनय: किल । गतासोस्तस्य भूयस्ते ममन्थुर्दक्षिणं करम् ॥ १९ ॥ अराजके तदा लोके दस्युभि: पीडिता: प्रजा: । जातो नारायणांशेन पृथुराद्य: क्षितीश्वर: ॥ २० ॥
அரசன் இல்லாததால் திருடர்-துஷ்டர்கள் மக்களைப் பீடித்தனர்; நாடு ஒழுங்கிழந்து மக்கள் மிகுந்த துன்புற்றனர். அப்போது ரிஷிகள் வேணனின் வலக்கையை மத்தனம் செய்து, நாராயணனின் அம்சமாகப் ப்ருது எனும் முதற் பூமியரசனை வெளிப்படுத்தினர்.
Verse 21
विदुर उवाच तस्य शीलनिधे: साधोर्ब्रह्मण्यस्य महात्मन: । राज्ञ: कथमभूद्दुष्टा प्रजा यद्विमना ययौ ॥ २१ ॥
விதுரன் கூறினான்—ஓ சாதுவே, நற்குண நிதியே, பிராமண்யத்தை நேசிக்கும் மகாத்மாவே! அத்தகைய மென்மையான ராஜா அங்கருக்கு எவ்வாறு வேணன் போன்ற தீய மகன் பிறந்தான்? அவனால் மனம் வெறுத்து அவர் அரசை விட்டுச் சென்றதேன்?
Verse 22
किं वांहो वेन उद्दिश्य ब्रह्मदण्डमयूयुजन् । दण्डव्रतधरे राज्ञि मुनयो धर्मकोविदा: ॥ २२ ॥
விதுரன் கேட்டான்—தர்மத்தில் தேர்ந்த முனிவர்கள், தண்டனைத் தடியை ஏந்தும் அரசன் வேணனை நோக்கி, எதனால் பிரஹ்மதண்டம் எனும் சாபத்தை அளிக்க விரும்பினர்?
Verse 23
नावध्येय: प्रजापाल: प्रजाभिरघवानपि । यदसौ लोकपालानां बिभर्त्योज: स्वतेजसा ॥ २३ ॥
அரசன் சில சமயம் பாவமெனத் தோன்றும் செயலைச் செய்தாலும், குடிமக்கள் அவனை ஒருபோதும் இழிவுபடுத்தக் கூடாது. ஏனெனில் தன் வீரமும் தன் தேஜஸும் கொண்டு அவன் மற்ற எல்லா ஆளுநர்களையும் விட மேலான செல்வாக்கு உடையவன்.
Verse 24
एतदाख्याहि मे ब्रह्मन् सुनीथात्मजचेष्टितम् । श्रद्दधानाय भक्ताय त्वं परावरवित्तम: ॥ २४ ॥
ஓ பிராமணரே, சுனீதையின் புதல்வன் வேனனின் செயல்களை எனக்கு விளக்கி அருளுங்கள். நீங்கள் கடந்ததும் வருங்காலமும் அறிந்தவர்; நான் நம்பிக்கையுள்ள பக்தன், ஆகவே தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.
Verse 25
मैत्रेय उवाच अङ्गोऽश्वमेधं राजर्षिराजहार महाक्रतुम् । नाजग्मुर्देवतास्तस्मिन्नाहूता ब्रह्मवादिभि: ॥ २५ ॥
ஸ்ரீ மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரா, ராஜரிஷி அங்கன் மகாக்ரதுவான அச்வமேத யாகத்தை நடத்தினார். பிரம்மவாதி ரித்விக்கள் தேவர்களை அழைத்தும், முயற்சியின்போதும் எந்தத் தேவனும் அந்த யாகத்தில் வரவும், தோன்றவும் இல்லை.
Verse 26
तमूचुर्विस्मितास्तत्र यजमानमथर्त्विज: । हवींषि हूयमानानि न ते गृह्णन्ति देवता: ॥ २६ ॥
அப்போது அங்கே இருந்த ரித்விக்கள் வியப்புடன் யஜமானனான அரசன் அங்கனை நோக்கி—ஓ அரசே, நாங்கள் நெய் முதலிய ஹவியை முறையாக ஆஹுதியாக அளிக்கிறோம்; ஆயினும் தேவர்கள் அதை ஏற்கவில்லை—என்று கூறினர்.
Verse 27
राजन् हवींष्यदुष्टानि श्रद्धयासादितानि ते । छन्दांस्ययातयामानि योजितानि धृतव्रतै: ॥ २७ ॥
ஓ அரசே, நீங்கள் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் சேகரித்த ஹவி-பொருட்கள் குற்றமற்ற தூயவை. மேலும் இங்கே உள்ள விரதம் காத்த பிராமணர்கள் வேதச் சந்தஸ்களையும் ‘அயாதயாமம்’ எனும் பிழையற்ற முறையில் விதிப்படி உச்சரிக்கின்றனர்.
Verse 28
न विदामेह देवानां हेलनं वयमण्वपि । यन्न गृह्णन्ति भागान् स्वान् ये देवा: कर्मसाक्षिण: ॥ २८ ॥
அரசே, தேவர்களுக்கு அவமதிப்பு அல்லது அலட்சியம் ஏற்பட்டதாக எங்களுக்கு சிறிதும் தெரியவில்லை; ஆனாலும் யாகத்தின் சாட்சிகளான தேவர்கள் தங்கள் பங்குகளை ஏற்கவில்லை—ஏன் இவ்வாறு என்று நாங்கள் அறியோம்।
Verse 29
मैत्रेय उवाच अङ्गो द्विजवच: श्रुत्वा यजमान: सुदुर्मना: । तत्प्रष्टुं व्यसृजद्वाचं सदस्यांस्तदनुज्ञया ॥ २९ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—புரோகிதர்களின் சொற்களைக் கேட்ட யஜமானன் அங்க அரசன் மிகுந்த மனவேதனையுற்றான். பின்னர் அவர்களின் அனுமதியுடன் மௌனத்தை உடைத்து, யாகமண்டபத்தில் இருந்த அனைத்து ரித்விக்களிடமும் வினவினான்।
Verse 30
नागच्छन्त्याहुता देवा न गृह्णन्ति ग्रहानिह । सदसस्पतयो ब्रूत किमवद्यं मया कृतम् ॥ ३० ॥
அங்க அரசன் கூறினான்—அழைத்தும் தேவர்கள் வரவில்லை; இங்கே தமக்குரிய பங்குகளையும் ஏற்கவில்லை. ஹே சதஸ்பதிகளே, நான் செய்த குற்றம் என்னவென்று சொல்லுங்கள்।
Verse 31
सदसस्पतय ऊचु: नरदेवेह भवतो नाघं तावन् मनाक्स्थितम् । अस्त्येकं प्राक्तनमघं यदिहेदृक् त्वमप्रज: ॥ ३१ ॥
முதன்மை ரித்விக்கள் கூறினர்—மனிதராஜனே, இவ்வாழ்வில் உம்மிடம், உமது மனத்திலும் கூட, பாவத்தின் சிறுதுளியும் இல்லை; நீர் எவ்விதத்திலும் குற்றவாளி அல்ல. ஆனால் முன்ஜென்மத்தில் செய்த ஒரு பாவம் உள்ளது; அதனால் எல்லா தகுதிகளும் இருந்தும் நீர் புத்திரஹீனனாய் உள்ளீர்।
Verse 32
तथा साधय भद्रं ते आत्मानं सुप्रजं नृप । इष्टस्ते पुत्रकामस्य पुत्रं दास्यति यज्ञभुक् ॥ ३२ ॥
ஆகையால் அரசே, உமக்கு நன்மை உண்டாகுக. உடனே உம்மை நல்ல புத்திரம் பெறும் வகையில் ஏற்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். புத்திரகாமனையுடன் நீங்கள் யாகம் செய்தால், யாகபோக்தாவான பரமேஸ்வரன் திருப்தியடைந்து உமக்கு புத்திரனை அருள்வான்।
Verse 33
तथा स्वभागधेयानि ग्रहीष्यन्ति दिवौकस: । यद्यज्ञपुरुष: साक्षादपत्याय हरिर्वृत: ॥ ३३ ॥
மகன் வேண்டி யஜ்ஞபுருஷனாகிய ஸாக்ஷாத் ஹரியை அழைத்தால், தேவர்கள் அனைவரும் அவருடன் வந்து யாகத்தில் தத்தம் பங்குகளைப் பெறுவர்।
Verse 34
तांस्तान् कामान् हरिर्दद्याद्यान् यान् कामयते जन: । आराधितो यथैवैष तथा पुंसां फलोदय: ॥ ३४ ॥
மனிதன் எந்த எந்த ஆசைகளை விரும்புகிறானோ, ஆராதிக்கப்பட்ட ஹரி அவற்றை அவற்றாக அளிப்பார்; ஆராதனை எப்படியோ அப்படியே பலன் உதயமாகும்।
Verse 35
इति व्यवसिता विप्रास्तस्य राज्ञ: प्रजातये । पुरोडाशं निरवपन् शिपिविष्टाय विष्णवे ॥ ३५ ॥
இவ்வாறு அந்த அரசன் அங்கனுக்கு சந்ததி வேண்டி அந்தணர்கள் தீர்மானித்து, எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் உறையும் ஷிபிவிஷ்ட விஷ்ணுவுக்கு புரோடாசம் அர்ப்பணித்தனர்।
Verse 36
तस्मात्पुरुष उत्तस्थौ हेममाल्यमलाम्बर: । हिरण्मयेन पात्रेण सिद्धमादाय पायसम् ॥ ३६ ॥
அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்திய உடனே, யாகவேதியிலிருந்து ஒரு புருஷன் எழுந்தான்—தங்க மாலையும் வெண்வஸ்திரமும் அணிந்து—தங்கப் பாத்திரத்தில் பால் வேகவைத்த பாயசத்தை ஏந்தி வந்தான்।
Verse 37
स विप्रानुमतो राजा गृहीत्वाञ्जलिनौदनम् । अवघ्राय मुदा युक्त: प्रादात्पत्न्या उदारधी: ॥ ३७ ॥
அந்தணர்களின் அனுமதி பெற்று, தாராள மனமுடைய அரசன் கூப்பிய கரங்களில் அந்த அன்னப்பிரசாதத்தை எடுத்துக் கொண்டு, மணம் நுகர்ந்து மகிழ்ந்து, ஒரு பகுதியை மனைவிக்கு அளித்தான்।
Verse 38
सा तत्पुंसवनं राज्ञी प्राश्य वै पत्युरादधे । गर्भं काल उपावृत्ते कुमारं सुषुवेऽप्रजा ॥ ३८ ॥
ராணிக்கு குழந்தை இல்லை என்றாலும், ஆண் குழந்தையைத் தரும் அந்த உணவை உண்ட பிறகு, அவள் தன் கணவனால் கர்ப்பமடைந்தாள்; உரிய காலத்தில் ஒரு மகனைப் பெற்றெடுத்தாள்.
Verse 39
स बाल एव पुरुषो मातामहमनुव्रत: । अधर्मांशोद्भवं मृत्युं तेनाभवदधार्मिक: ॥ ३९ ॥
அந்தச் சிறுவன் அதர்மத்தின் வம்சத்தில் தோன்றிய தன் தாய்வழி பாட்டனான 'மிருத்யு'வை (மரணம்) பின்பற்றினான்; அதனால் அவன் மிகவும் அதர்மமானவனாக மாறினான்.
Verse 40
स शरासनमुद्यम्य मृगयुर्वनगोचर: । हन्त्यसाधुर्मृगान् दीनान् वेनोऽसावित्यरौज्जन: ॥ ४० ॥
அந்தக் கொடிய சிறுவன் வில்லையும் அம்பையும் ஏन्திக்கொண்டு காட்டுக்குச் சென்று, அப்பாவி மான்களைக் கொல்வான்; மக்கள் அவனைக் கண்டதும், 'இதோ கொடிய வேனன் வருகிறான்!' என்று அலறுவார்கள்.
Verse 41
आक्रीडे क्रीडतो बालान् वयस्यानतिदारुण: । प्रसह्य निरनुक्रोश: पशुमारममारयत् ॥ ४१ ॥
அந்தச் சிறுவன் மிகவும் கொடூரமானவன்; தன் வயது ஒத்த சிறுவர்களுடன் விளையாடும்போது, அவர்களை ஆடு மாடுகளைப் போல ஈவிரக்கமின்றி கொன்றுவிடுவான்.
Verse 42
तं विचक्ष्य खलं पुत्रं शासनैर्विविधैर्नृप: । यदा न शासितुं कल्पो भृशमासीत्सुदुर्मना: ॥ ४२ ॥
தன் மகன் வேனனின் கொடூரமான நடத்தையைக் கண்ட மன்னர் அங்கன், அவனைத் திருத்த பல வழிகளில் தண்டித்தார்; ஆனால் அவனை நல்வழிக்குக் கொண்டுவர முடியவில்லை. இதனால் மன்னர் மிகுந்த துயரமடைந்தார்.
Verse 43
प्रायेणाभ्यर्चितो देवो येऽप्रजा गृहमेधिन: । कदपत्यभृतं दु:खं ये न विन्दन्ति दुर्भरम् ॥ ४३ ॥
அரசன் மனத்துள் எண்ணினான்—மகன் இல்லாதவர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள். அவர்கள் முன்ஜென்மத்தில் பகவானை வழிபட்டதால், கெட்ட மகனால் வரும் தாங்கமுடியாத துயரை அனுபவிக்க வேண்டியதில்லை.
Verse 44
यत: पापीयसी कीर्तिरधर्मश्च महान्नृणाम् । यतो विरोध: सर्वेषां यत आधिरनन्तक: ॥ ४४ ॥
கெட்ட மகனால் மனிதனின் புகழ் அழிந்து பாவப்புகழே பரவுகிறது. வீட்டில் அவன் அதர்மம் எல்லோரிடமும் சண்டையை எழுப்பி, முடிவில்லா கவலையையே உண்டாக்குகிறது.
Verse 45
कस्तं प्रजापदेशं वै मोहबन्धनमात्मन: । पण्डितो बहु मन्येत यदर्था: क्लेशदा गृहा: ॥ ४५ ॥
விவேகமும் அறிவும் உள்ளவன், அத்தகைய மதிப்பற்ற மகனை ஏன் விரும்புவான்? அவன் ஜீவனுக்கு மாயைச் சங்கிலி; அவனால் இல்லமே துன்பத்தின் இடமாகிறது.
Verse 46
कदपत्यं वरं मन्ये सदपत्याच्छुचां पदात् । निर्विद्येत गृहान्मर्त्यो यत्क्लेशनिवहा गृहा: ॥ ४६ ॥
பின் அரசன் எண்ணினான்—நல்ல மகனைவிட கெட்ட மகனே மேல்; நல்ல மகன் இல்லத்தின்மேல் பற்றை வளர்க்கிறான், கெட்ட மகன் அல்ல. கெட்ட மகன் இல்லத்தை நரகம்போல் ஆக்குவதால், அறிவுள்ளவன் இயல்பாகவே விரைவில் இல்லப்பற்றிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
Verse 47
एवं स निर्विण्णमना नृपो गृहा- न्निशीथ उत्थाय महोदयोदयात् । अलब्धनिद्रोऽनुपलक्षितो नृभि- र्हित्वा गतो वेनसुवं प्रसुप्ताम् ॥ ४७ ॥
இவ்வாறு எண்ணியதால் அங்க அரசன் இரவில் உறங்க முடியாமல், இல்லற வாழ்வில் முழுமையாக விரக்தியடைந்தான். ஒரு நாள் நள்ளிரவில் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த வேனனின் தாய் (மனைவி)யை விட்டுவிட்டு, மிகப் பெரும் செல்வச் செழிப்புள்ள அரசின் மீது இருந்த ஆசையைத் துறந்து, யாருக்கும் தெரியாமல் அமைதியாக இல்லத்தை விட்டுத் துறவறக் காடை நோக்கிச் சென்றான்.
Verse 48
विज्ञाय निर्विद्य गतं पतिं प्रजा: पुरोहितामात्यसुहृद्गणादय: । विचिक्युरुर्व्यामतिशोककातरा यथा निगूढं पुरुषं कुयोगिन: ॥ ४८ ॥
அரசன் விரக்தியுடன் இல்லத்தை விட்டு சென்றான் என்று அறிந்ததும், மக்கள், புரோகிதர், அமைச்சர்கள், நண்பர்கள் முதலியோர் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். அவர்கள் உலகமெங்கும் அவனைத் தேடினர்; அனுபவமற்ற யோகி தன்னுள் மறைந்த பரமாத்மாவைத் தேடுவது போல।
Verse 49
अलक्षयन्त: पदवीं प्रजापते- र्हतोद्यमा: प्रत्युपसृत्य ते पुरीम् । ऋषीन् समेतानभिवन्द्य साश्रवो न्यवेदयन् पौरव भर्तृविप्लवम् ॥ ४९ ॥
எங்கும் தேடியும் அரசனின் தடம் கிடைக்காததால் மக்கள் மிகுந்த ஏமாற்றமடைந்தனர். அவர்கள் நகரத்திற்குத் திரும்பினர்; அரசன் இல்லாததால் அங்கு நாட்டின் மகரிஷிகள் கூடியிருந்தனர். கண்ணீருடன் அவர்கள் ரிஷிகளுக்கு வணங்கி, அரசனை எங்கும் காணவில்லை என்று விரிவாக அறிவித்தனர்।
Frequently Asked Questions
Vidura’s question introduces the next major narrative arc (the Pracetās and their devotional achievements). The Bhāgavata uses this inquiry as a hinge: from Dhruva’s concluded episode to the continuation of dynastic history that will intersect with the Pracetās, Nārada, and the restoration of dharma through exemplary rulers.
The text presents Utkala as internally fixed in self-realization—seeing the Supersoul in all and all in the Supersoul—while externally indifferent to social performance. Like “fire covered with ashes,” his spiritual potency is concealed; worldly observers misread his nonconformity as incapacity, illustrating how transcendence can be misunderstood when judged by material norms.
The priests diagnose no present offense in Aṅga’s conduct or ritual execution, but identify a prior-life karmic impediment manifesting as childlessness. Since yajña is meant for Hari as the ultimate enjoyer, they redirect the sacrifice toward Viṣṇu; when Hari is properly worshiped, the demigods—being His empowered administrators—naturally receive their shares.
Bhāgavata theology allows for complex karmic inheritance and the autonomy of the jīva: a virtuous parent may receive a difficult progeny due to residual karma and the incoming soul’s dispositions. The narrative uses this to teach detachment, the limits of material arrangements, and the need for divine-centered dharma rather than mere social respectability.
Aṅga’s renunciation is triggered by grief and disillusionment with Vena’s incorrigible cruelty, revealing how adharma in leadership corrodes the very purpose of rulership. His disappearance creates a power vacuum, leading to social disorder and the sages’ intervention—setting up Vena’s later actions, his punishment, and the eventual advent of Pṛthu as dharma-restorer.