Adhyaya 9
Mohinī-mūrti Distributes Amṛta; Rāhu is Severed; Results Differ by Shelter
மந்தனத்திற்குப் பின் அசுரர்கள் அமிர்தக் கலசத்தைப் பிடித்து உடனே உள்ளகப் போட்டியில் சிக்குகிறார்கள்—இன்பமும் அதிகாரமும் சார்ந்த கூட்டணி எவ்வளவு நிலையற்றது என்பதும் வெளிப்படுகிறது. அச்சமயம் பகவான் மிக அழகிய பெண் வடிவமான மோகினி-மூர்த்தியாகத் தோன்றி, அவளின் கவர்ச்சி அசுரர்களின் மனங்களை கலக்குகிறது. காச்யப வம்ச உறவை முன்வைத்து அமிர்தத்தை சமமாகப் பகிர நீதிபதியாக அவளை வேண்டுகின்றனர். மோகினி “சுயாதீனமான பெண்ணை நம்புவது அறிவல்ல” என்று வெளிப்படையாக எச்சரித்தும், அகந்தையால் மயங்கிய அசுரர்கள் கலசத்தை அவளிடம் ஒப்படைத்து, நியாயமோ அநியாயமோ எதுவாயினும் ஏற்றுக்கொள்வோம் என ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். சடங்கு முறைகளும் ஆசன ஒழுங்கும் செய்து, மோகினி தனித்தனி வரிசைகள் அமைத்து இனிய பேச்சால் அசுரர்களை ஏமாற்றி தேவர்களுக்கு அமிர்தம் வழங்குகிறாள்; அதனால் தேவர்கள் முதுமை-மரணத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகின்றனர். தங்கள் ‘சமநிலை’ என்ற உறுதியையும் மோக உறவையும் காக்க அசுரர்கள் மௌனமாக இருக்கிறார்கள். ராகு தேவர் வரிசையில் நுழைய, சூரியன்-சந்திரன் அவனை வெளிப்படுத்துகின்றனர்; ஹரி சுதர்சனச் சக்கரத்தால் அவன் தலையை வெட்டி, அமரத் தலை கிரகமாகி கிரகணங்களுக்கு காரணமாகிறது. தேவர்கள் அருந்தி முடிந்ததும் பகவான் தன் உண்மை ரூபத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். முடிவு—முயற்சி ஒன்றே, பலன் வேறு: தேவர்கள் பகவத் பாதாச்ரயத்தால் வெற்றி, அசுரர்கள் பக்தி விலகலால் தோல்வி; உலகச் செயல்களும் பகவானின் திருப்திக்காக அர்ப்பணித்தாலே பயன் தரும்।
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच तेऽन्योन्यतोऽसुरा: पात्रं हरन्तस्त्यक्तसौहृदा: । क्षिपन्तो दस्युधर्माण आयान्तीं ददृशु: स्त्रियम् ॥ १ ॥
ஸ்ரீ சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: பிறகு, அசுரர்கள் நட்புறவைக் கைவிட்டு, கொள்ளையர்களைப் போல அமிர்தக் கலசத்தைப் பறித்துக் கொண்டு சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெண் வருவதைக் கண்டனர்.
Verse 2
अहो रूपमहो धाम अहो अस्या नवं वय: । इति ते तामभिद्रुत्य पप्रच्छुर्जातहृच्छया: ॥ २ ॥
அந்தப் பெண்ணின் அழகைக் கண்ட அசுரர்கள், "ஆகா! என்ன அழகு, என்ன தேஜஸ், என்ன இளமை!" என்று கூறிக்கொண்டே, காமத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டு அவளை நெருங்கிப் பேசத் தொடங்கினர்.
Verse 3
का त्वं कञ्जपलाशाक्षि कुतो वा किं चिकीर्षसि । कस्यासि वद वामोरु मथ्नतीव मनांसि न: ॥ ३ ॥
ஓ தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடைய அழகியே, நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? இங்கு வந்த நோக்கம் என்ன, நீ யாருடையவள்? ஓ அழகிய தொடைகளையுடையவளே, உன்னைப் பார்த்தவுடனே எங்கள் மனங்கள் கலங்குகின்றன।
Verse 4
न वयं त्वामरैर्दैत्यै: सिद्धगन्धर्वचारणै: । नास्पृष्टपूर्वां जानीमो लोकेशैश्च कुतो नृभि: ॥ ४ ॥
மனிதர்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்; தேவர்கள், அசுரர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், சாரணர்கள், மேலும் உலகநியாமகர்கள், பிரஜாபதிகளும் கூட உன்னை முன்பு ஒருபோதும் தொடவில்லை. ஆனால் நாங்கள் உன் அடையாளத்தை அறிய இயலாதவர்கள் அல்லோம்।
Verse 5
नूनं त्वं विधिना सुभ्रू: प्रेषितासि शरीरिणाम् । सर्वेन्द्रियमन:प्रीतिं विधातुं सघृणेन किम् ॥ ५ ॥
ஓ அழகிய புருவங்களையுடைய பெண்ணே, நிச்சயமாக விதி-நியந்தா தன் காரணமற்ற கருணையால், எங்கள் அனைவரின் இந்திரியங்களையும் மனத்தையும் மகிழ்விக்க உன்னை அனுப்பியுள்ளார். இது உண்மை அல்லவா?
Verse 6
सा त्वं न: स्पर्धमानानामेकवस्तुनि मानिनि । ज्ञातीनां बद्धवैराणां शं विधत्स्व सुमध्यमे ॥ ६ ॥
ஓ மதிப்புமிக்கவளே, ஒரே பொருள்—அமிர்தக் கலசம்—காரணமாக நாங்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் போட்டியும் பகையும் கொண்டுள்ளோம். ஒரே குல உறவினராயிருந்தும் விரோதம் அதிகரிக்கிறது. ஓ மெலிந்த இடையுடையவளே, எங்களுக்கு நன்மை செய்து இந்தத் தகராறைத் தீர்த்து அருள்வாயாக।
Verse 7
वयं कश्यपदायादा भ्रातर: कृतपौरुषा: । विभजस्व यथान्यायं नैव भेदो यथा भवेत् ॥ ७ ॥
நாங்கள் அனைவரும்—தேவரும் அசுரரும்—கஷ்யபரின் சந்ததியர்; ஆகவே சகோதரர்கள். ஆனால் இப்போது தனித்திறன் காட்டி சச்சரவிலிருக்கிறோம். எனவே நீதியின்படி அமிர்தத்தைப் பகிர்ந்து, எங்களிடையே பிளவு ஏற்படாதபடி செய்।
Verse 8
इत्युपामन्त्रितो दैत्यैर्मायायोषिद्वपुर्हरि: । प्रहस्य रुचिरापाङ्गैर्निरीक्षन्निदमब्रवीत् ॥ ८ ॥
இவ்வாறு அசுரர்கள் வேண்டியபோது, மாயை-பெண் வடிவம் கொண்ட பகவான் ஹரி மெதுவாகச் சிரித்தார். அழகிய கடைக்கண்களால் அவர்களை நோக்கி இவ்வாறு உரைத்தார்.
Verse 9
श्रीभगवानुवाच कथं कश्यपदायादा: पुंश्चल्यां मयि सङ्गता: । विश्वासं पण्डितो जातु कामिनीषु न याति हि ॥ ९ ॥
ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்: கश्यபரின் சந்ததியரே! நான் வெறும் புன்ஷ்சலி (வெச்சை) மட்டுமே; என்மேல் நீங்கள் இத்தனை நம்பிக்கை எப்படிக் கொள்கிறீர்கள்? பண்டிதன் ஒருபோதும் காமினியர்மேல் நம்பிக்கை வைக்கமாட்டான்.
Verse 10
सालावृकाणां स्त्रीणां च स्वैरिणीनां सुरद्विष: । सख्यान्याहुरनित्यानि नूत्नं नूत्नं विचिन्वताम् ॥ १० ॥
தேவர்களை வெறுக்கும் அசுரர்களே! குரங்குகள், நரிகள், நாய்கள் காம உறவுகளில் நிலையில்லாமல் தினந்தோறும் புதிய புதிய துணைகளைத் தேடுவது போல, சுயேச்சையாக வாழும் பெண்களும் தினமும் புதிய நண்பர்களை நாடுவர். அத்தகைய பெண்ணின் நட்பு நிலையானதல்ல—இது அறிஞர்களின் கருத்து.
Verse 11
श्रीशुक उवाच इति ते क्ष्वेलितैस्तस्या आश्वस्तमनसोऽसुरा: । जहसुर्भावगम्भीरं ददुश्चामृतभाजनम् ॥ ११ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: மோஹினீ-மூர்த்தியின் நகைச்சுவைபோன்ற சொற்களை கேட்ட அசுரர்கள் மனம் தளர்வின்றி உறுதியடைந்தது. அவர்கள் கனத்த சிரிப்புடன் சிரித்து, இறுதியில் அமிர்தக் கலசத்தை அவளது கைகளில் ஒப்படைத்தனர்.
Verse 12
ततो गृहीत्वामृतभाजनं हरि- र्बभाष ईषत्स्मितशोभया गिरा । यद्यभ्युपेतं क्व च साध्वसाधु वा कृतं मया वो विभजे सुधामिमाम् ॥ १२ ॥
பின்னர் பகவான் ஹரி அமிர்தக் கலசத்தை கைப்பற்றி, சிறு புன்னகையால் அழகுபெற்ற இனிய சொற்களால் கூறினார்: அசுரர்களே! நான் செய்வது—நல்லதோ கெட்டதோ—எதுவாயினும் நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டால், இந்த சுதையை உங்களிடையேப் பகிரும் பொறுப்பை நான் ஏற்கிறேன்.
Verse 13
इत्यभिव्याहृतं तस्या आकर्ण्यासुरपुङ्गवा: । अप्रमाणविदस्तस्यास्तत् तथेत्यन्वमंसत ॥ १३ ॥
மோகினீ-மூர்த்தியின் இனிய சொற்களை கேட்டுத் தீர்மானத்தில் தேர்ச்சி இல்லாத அசுரத் தலைவர்கள் உடனே ஒப்புக் கொண்டனர். “ஆம், நீங்கள் சொன்னதே சரி” என்றனர்.
Verse 14
अथोपोष्य कृतस्नाना हुत्वा च हविषानलम् । दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्य: कृतस्वस्त्ययना द्विजै: ॥ १४ ॥ यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते । कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिता: ॥ १५ ॥
பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் உபவாசம் இருந்து நீராடி, நெய் முதலிய ஹவிஸ்களால் அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர். பசுக்கள், பிராமணர்கள் மற்றும் பிற வர்ணத்தார்க்கு தகுதியின்படி தானம் அளித்தனர். த்விஜர்களின் வழிகாட்டுதலால் ஸ்வஸ்த்யயன முதலிய சடங்குகள் நடந்தன. அதன் பின் அவர்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப புதிய ஆடைகள் அணிந்து, ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, குசை புல் ஆசனங்களில் கிழக்குநோக்கி அமர்ந்தனர்.
Verse 15
अथोपोष्य कृतस्नाना हुत्वा च हविषानलम् । दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्य: कृतस्वस्त्ययना द्विजै: ॥ १४ ॥ यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते । कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिता: ॥ १५ ॥
பின்னர் தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் உபவாசம் இருந்து நீராடி, நெய் முதலிய ஹவிஸ்களால் அக்னியில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர். பசுக்கள், பிராமணர்கள் மற்றும் பிற வர்ணத்தார்க்கு தகுதியின்படி தானம் அளித்தனர். த்விஜர்களின் வழிகாட்டுதலால் ஸ்வஸ்த்யயன முதலிய சடங்குகள் நடந்தன. அதன் பின் அவர்கள் விருப்பத்திற்கேற்ப புதிய ஆடைகள் அணிந்து, ஆபரணங்களால் அலங்கரித்து, குசை புல் ஆசனங்களில் கிழக்குநோக்கி அமர்ந்தனர்.
Verse 16
प्राङ्मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च । धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकै: ॥ १६ ॥ तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी । सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश ॥ १७ ॥
அரசே! தேவர்கள் மற்றும் திதிஜர்கள் கிழக்குநோக்கி அமர்ந்திருந்தபோது, தூபத்தின் மணம் பரவிய, மாலைகளும் விளக்குகளும் அலங்கரித்த அந்த மண்டபத்தில் அந்தப் பெண் நுழைந்தாள். மிக அழகிய ஆடை அணிந்து, தாழ்ந்த கனமான இடுப்பினால் மெதுவாக நடந்து, யௌவன மதத்தால் அலைபாயும் கண்களுடன், பொன் நுப்புரங்களின் சிணுங்கலுடன் குயில்போல் ஒலித்தவாறு வந்தாள். அவளது மார்புகள் கலசம்போல், தொடைகள் யானைத் துதிக்கைகள்போல், கையில் நீர்க்கலசம் இருந்தது.
Verse 17
प्राङ्मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च । धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकै: ॥ १६ ॥ तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी । सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश ॥ १७ ॥
அரசே! தேவர்கள் மற்றும் திதிஜர்கள் கிழக்குநோக்கி அமர்ந்திருந்தபோது, தூபத்தின் மணம் பரவிய, மாலைகளும் விளக்குகளும் அலங்கரித்த அந்த மண்டபத்தில் அந்தப் பெண் நுழைந்தாள். மிக அழகிய ஆடை அணிந்து, தாழ்ந்த கனமான இடுப்பினால் மெதுவாக நடந்து, யௌவன மதத்தால் அலைபாயும் கண்களுடன், பொன் நுப்புரங்களின் சிணுங்கலுடன் குயில்போல் ஒலித்தவாறு வந்தாள். அவளது மார்புகள் கலசம்போல், தொடைகள் யானைத் துதிக்கைகள்போல், கையில் நீர்க்கலசம் இருந்தது.
Verse 18
तां श्रीसखीं कनककुण्डलचारुकर्ण- नासाकपोलवदनां परदेवताख्याम् । संवीक्ष्य सम्मुमुहुरुत्स्मितवीक्षणेन देवासुरा विगलितस्तनपट्टिकान्ताम् ॥ १८ ॥
பொன் குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட காதுகள், அழகிய மூக்கு மற்றும் கன்னங்களால் அந்த பரதேவதையாகிய மோகினீ-மூர்த்தியின் முகம் மிக இனிமையாகத் திகழ்ந்தது. அவள் மெல்லிய புன்னகையுடன் கடைக்கண் பார்வை செலுத்தியதும், மார்பில் சேலையின் விளிம்பு சிறிது நகர்ந்ததைக் கண்ட தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் அனைவரும் முழுதும் மயங்கினர்।
Verse 19
असुराणां सुधादानं सर्पाणामिव दुर्नयम् । मत्वा जातिनृशंसानां न तां व्यभजदच्युत: ॥ १९ ॥
அசுரர்கள் இயல்பாகவே பாம்பைப் போல வஞ்சகர்கள்; ஆகவே அவர்களுக்கு அமிர்தப் பங்கை வழங்குவது பாம்புக்கு பால் கொடுப்பதுபோல் ஆபத்தானது. அவர்களின் பிறவியிலேயே உள்ள கொடுமையை எண்ணி, அச்யுத பகவான் அவர்களுக்கு அமிர்தம் அளிக்கவில்லை।
Verse 20
कल्पयित्वा पृथक् पङ्क्तीरुभयेषां जगत्पति: । तांश्चोपवेशयामास स्वेषु स्वेषु च पङ्क्तिषु ॥ २० ॥
ஜகத்பதி பகவான் (மோகினீ ரூபத்தில்) தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களுக்காக தனித்தனி வரிசைகளை அமைத்து, அவரவர் வரிசைகளில் அமரச் செய்தார்।
Verse 21
दैत्यान्गृहीतकलसो वञ्चयन्नुपसञ्चरै: । दूरस्थान् पाययामास जरामृत्युहरां सुधाम् ॥ २१ ॥
அமிர்தக் கலசத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டு அவள் முதலில் தைத்யர்களிடம் சென்று, இனிய வார்த்தைகளால் அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி, வஞ்சகமாக அவர்களின் அமிர்தப் பங்கைப் பறித்தாள். பின்னர் தூரத்தில் அமர்ந்திருந்த தேவர்களுக்கு மூப்பு, நோய், மரணம் ஆகியவற்றை அகற்றும் அமிர்தத்தை அருந்தச் செய்தாள்।
Verse 22
ते पालयन्त: समयमसुरा: स्वकृतं नृप । तूष्णीमासन्कृतस्नेहा: स्त्रीविवादजुगुप्सया ॥ २२ ॥
அரசே, ‘இந்தப் பெண் நீதியாகச் செய்தாலும் அநீதியாகச் செய்தாலும் நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம்’ என்று அசுரர்கள் செய்த வாக்குறுதியை காக்கவும், பெண்ணுடன் வாதிடுவது அருவருப்பென எண்ணவும், அவர்கள் மௌனமாக இருந்தனர்।
Verse 23
तस्यां कृतातिप्रणया: प्रणयापायकातरा: । बहुमानेन चाबद्धा नोचु: किञ्चन विप्रियम् ॥ २३ ॥
அசுரர்கள் மோகினி மூர்த்தியிடம் மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தனர்; அந்த உறவு முறிந்துவிடுமோ என்று அஞ்சினர். எனவே, அவர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் அமைதி காத்து, அவளுக்குப் பிடிக்காத எதையும் பேசவில்லை.
Verse 24
देवलिङ्गप्रतिच्छन्न: स्वर्भानुर्देवसंसदि । प्रविष्ट: सोममपिबच्चन्द्रार्काभ्यां च सूचित: ॥ २४ ॥
ராகு தேவர்களைப் போல மாறுவேடமிட்டு தேவர் சபையில் நுழைந்து அமிர்தத்தைப் பருகினான். ஆனால் சூரியனும் சந்திரனும் அவனை அடையாளம் கண்டு காட்டிக்கொடுத்தனர்.
Verse 25
चक्रेण क्षुरधारेण जहार पिबत: शिर: । हरिस्तस्य कबन्धस्तु सुधयाप्लावितोऽपतत् ॥ २५ ॥
பகவான் ஹரி தனது கூர்மையான சக்கரத்தால் ராகுவின் தலையைத் துண்டித்தார். அமிர்தம் தீண்டாத அவனது உடல் கீழே விழுந்தது.
Verse 26
शिरस्त्वमरतां नीतमजो ग्रहमचीक्लृपत् । यस्तु पर्वणि चन्द्रार्कावभिधावति वैरधी: ॥ २६ ॥
ராகுவின் தலை அமரத்துவம் அடைந்ததால், பிரம்மா அதனை ஒரு கிரகமாக மாற்றினார். பகையுணர்வுடன் அவன் பௌர்ணமி மற்றும் அமாவாசை நாட்களில் சூரிய சந்திரர்களைத் தாக்குகிறான்.
Verse 27
पीतप्रायेऽमृते देवैर्भगवान् लोकभावन: । पश्यतामसुरेन्द्राणां स्वं रूपं जगृहे हरि: ॥ २७ ॥
தேவர்கள் அமிர்தத்தை குடித்து முடிக்கும் தருவாயில், உலகைக் காக்கும் பகவான் ஹரி, அசுரர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே தனது சுயரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்.
Verse 28
एवं सुरासुरगणा: समदेशकाल- हेत्वर्थकर्ममतयोऽपि फले विकल्पा: । तत्रामृतं सुरगणा: फलमञ्जसापु- र्यत्पादपङ्कजरज:श्रयणान्न दैत्या: ॥ २८ ॥
இவ்வாறு தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள்—தேசம், காலம், காரணம், நோக்கம், செயல், ஆசை அனைத்திலும் ஒரேபோல இருந்தும்—பலனில் வேறுபட்டனர். ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளின் தூள்சரணால் தேவர்கள் எளிதில் அமிர்தம் அருந்தினர்; திருவடிச் சரணம் இல்லாத தைத்யர்கள் விரும்பிய பலனை அடையவில்லை।
Verse 29
यद् युज्यतेऽसुवसुकर्ममनोवचोभि- र्देहात्मजादिषु नृभिस्तदसत् पृथक्त्वात् । तैरेव सद् भवति यत् क्रियतेऽपृथक्त्वात् सर्वस्य तद् भवति मूलनिषेचनं यत् ॥ २९ ॥
மனம், சொல், செயல் ஆகியவற்றால் மனிதர் உடல், பிள்ளை முதலியவற்றிற்காக உயிர்-செல்வக் காவலென தனித்த நோக்கில் செய்வது, பக்தியிலிருந்து பிரிந்ததால் வீணாகிறது. அதே செயல்கள் ஆண்டவனைத் திருப்திப்படுத்தச் செய்யப்படும்போது அவை நன்மையாகி அனைவருக்கும் பயன் தரும்—மரத்தின் வேர் மீது நீர் ஊற்றினால் முழு மரத்திற்கும் அது பரவுவது போல।
Frequently Asked Questions
The chapter frames the asuras as “crooked like snakes,” meaning their intent is exploitative and dangerous; giving them amṛta would empower adharma, like “milk to a snake.” More fundamentally, the concluding teaching states that the devas attained the fruit because they were under the shelter of the Lord’s lotus feet, whereas the asuras—separate from bhakti—could not receive the intended result even though they participated in the same enterprise.
Rāhu disguises himself in deva dress and briefly succeeds due to the complexity of the Lord’s līlā, where the Lord’s arrangement also allows the eclipse-causation narrative to manifest. The Sun and Moon detect him due to their enduring enmity, and the Lord immediately acts as protector (poṣaṇa) by severing him with Sudarśana, preventing the full empowerment of his body.
Rāhu is an asura whose head became immortal by contact with amṛta, while his body perished because it was not touched by nectar. Accepted as a graha, he remains an eternal enemy of Sūrya and Candra and attacks them on full-moon and new-moon nights—an etiological (Purāṇic) explanation for eclipses integrated into the cosmos-and-dharma narrative of the Bhāgavatam.
The text explicitly states that place, time, cause, purpose, activity, and ambition were the same for devas and asuras, yet the result differed. The deciding factor is shelter (āśraya): acts disconnected from devotional service are baffled, but when the same acts are offered for the Lord’s satisfaction, the benefit spreads to all—like watering the root nourishing the entire tree.