Adhyaya 8

Verse 1

श्रीशुक उवाच पीते गरे वृषाङ्केण प्रीतास्तेऽमरदानवा: । ममन्थुस्तरसा सिन्धुं हविर्धानी ततोऽभवत् ॥ १ ॥

வृषபத்வஜன் சிவன் விஷத்தை அருந்தியதும் தேவர்கள், அசுரர்கள் மகிழ்ந்து மேலும் வேகத்துடன் கடலைக் கடையத் தொடங்கினர்; அப்போது சுரபி எனும் பசு தோன்றியது।

Verse 2

तामग्निहोत्रीमृषयो जगृहुर्ब्रह्मवादिन: । यज्ञस्य देवयानस्य मेध्याय हविषे नृप ॥ २ ॥

ஓ பரீக்ஷித் அரசே! வேத யாகவிதிகளை நன்கு அறிந்த அக்னிஹோத்ரி முனிவர்கள், யாகத்தில் ஆஹுதி அளிக்கத் தேவையான தூய நெய்க்காக அந்தச் சுரபி பசுவை ஏற்றுக்கொண்டனர்; அதனால் தேவயான வழியில் உயருலகங்கள் வரை உயர்வு பெறலாம்।

Verse 3

तत उच्चै:श्रवा नाम हयोऽभूच्चन्द्रपाण्डुर: । तस्मिन्बलि: स्पृहां चक्रे नेन्द्र ईश्वरशिक्षया ॥ ३ ॥

பின்னர் நிலவுபோல் வெண்மையான உச்சைஃஸ்ரவா என்ற குதிரை தோன்றியது. அதை பெற விரும்பினார் பலி மகாராஜா; ஆனால் பரமபுருஷனின் அறிவுரையால் இந்திரன் எதிர்க்கவில்லை।

Verse 4

तत ऐरावतो नाम वारणेन्द्रो विनिर्गत: । दन्तैश्चतुर्भि: श्वेताद्रेर्हरन्भगवतो महिम् ॥ ४ ॥

அதன்பின் சமுத்திரமந்தனத்தில் இருந்து ஐராவதன் எனும் யானை அரசன் தோன்றினான். அவன் வெண்மையானவன்; நான்கு தந்தங்களால் கைலாசமலை—பகவான் சிவனின் தாமம்—மகிமையையும் சவால் செய்வதுபோல் இருந்தான்।

Verse 5

ऐरावणादयस्त्वष्टौ दिग् गजा अभवंस्तत: । अभ्रमुप्रभृतयोऽष्टौ च करिण्यस्त्वभवन्नृप ॥ ५ ॥

பின்னர், அரசே, ஐராவணன் முதலான எட்டு திக்குயானைகள் தோன்றின; அவை எல்லாத் திசைகளிலும் செல்லவல்லவை. அதுபோல அப்ரமு முதலான எட்டு பெண் யானைகளும் தோன்றின।

Verse 6

कौस्तुभाख्यमभूद् रत्नं पद्मरागो महोदधे: । तस्मिन् मणौ स्पृहां चक्रे वक्षोऽलङ्करणे हरि: । ततोऽभवत् पारिजात: सुरलोकविभूषणम् । पूरयत्यर्थिनो योऽर्थै: शश्वद् भुवि यथा भवान् ॥ ६ ॥

பின்னர் பேர்கடலில் இருந்து கௌஸ்துபமணி, பத்மராகமணி எனும் புகழ்பெற்ற ரத்தினங்கள் தோன்றின. தம் மார்பை அலங்கரிக்க பகவான் ஹரி அவற்றை விரும்பினார். அதன் பின் பாரிஜாத மரம் தோன்றியது—தேவலோகத்தின் பூஷணம். அரசே, நீங்கள் பூமியில் வேண்டுவோரின் ஆசைகளை நிறைவேற்றுவது போல, பாரிஜாதமும் அனைவரின் விருப்பங்களை எப்போதும் நிறைவேற்றுகிறது।

Verse 7

ततश्चाप्सरसो जाता निष्ककण्ठ्य: सुवासस: । रमण्य: स्वर्गिणां वल्गुगतिलीलावलोकनै: ॥ ७ ॥

அடுத்ததாக அப்சரஸ்கள் தோன்றினர். அவர்கள் பொன்னாபரணங்களும் கழுத்தணிகளும் அணிந்து, அழகிய ஆடைகள் தரித்திருந்தனர். அவர்களின் மெல்லிய மனம்கவரும் நடை மற்றும் லீலைமிகு பார்வை சொர்க்கவாசிகளின் மனங்களை மயக்கினது।

Verse 8

ततश्चाविरभूत् साक्षाच्छ्री रमा भगवत्परा । रञ्जयन्ती दिश: कान्त्या विद्युत् सौदामनी यथा ॥ ८ ॥

அதன்பின் பகவானுக்கே முழுமையாக அர்ப்பணித்துள்ள ஸ்ரீ ரமாதேவி நேரடியாகத் தோன்றினாள். அவள் ஒளியால் திசைகள் அனைத்தும் மகிழ்ந்தன; பளிங்குமலையை ஒளிரச் செய்யும் மின்னலைவிடவும் மேலான பிரகாசத்துடன் அவள் விளங்கினாள்।

Verse 9

तस्यां चक्रु: स्पृहां सर्वे ससुरासुरमानवा: । रूपौदार्यवयोवर्णमहिमाक्षिप्तचेतस: ॥ ९ ॥

அவளின் அழகு, உடல் சிறப்பு, இளமை, நிறம், மகிமை ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்ட தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் அவளை விரும்பினர்; அவள் எல்லா ஐஸ்வர்யங்களின் மூலாதாரம்.

Verse 10

तस्या आसनमानिन्ये महेन्द्रो महदद्भ‍ुतम् । मूर्तिमत्य: सरिच्छ्रेष्ठा हेमकुम्भैर्जलं शुचि ॥ १० ॥

வானரசன் இந்திரன் திருமகளுக்குத் தகுந்த அதிசயமான ஆசனத்தை கொண்டு வந்தான். கங்கை, யமுனை முதலிய புனித நதிகள் உருவம் கொண்டு, பொற்கலசங்களில் தூய நீரை எடுத்து தாயான லக்ஷ்மியை அபிஷேகிக்க வந்தன.

Verse 11

आभिषेचनिका भूमिराहरत् सकलौषधी: । गाव: पञ्च पवित्राणि वसन्तो मधुमाधवौ ॥ ११ ॥

அபிஷேகத்திற்காக பூமாதேவி உருவம் கொண்டு எல்லா மூலிகை-மருந்துகளையும் சேகரித்தாள். பசுக்கள் பால், தயிர், நெய், கோமூத்திரம், கோமயம் எனும் ஐந்து புனிதப் பொருட்களை அளித்தன; வசந்தன் சைத்ர-வைசாக மாதங்களில் விளைந்த அனைத்தையும் திரட்டினான்.

Verse 12

ऋषय: कल्पयांचक्रुराभिषेकं यथाविधि । जगुर्भद्राणि गन्धर्वा नट्यश्च ननृतुर्जगु: ॥ १२ ॥

மகா ரிஷிகள் சாஸ்திர விதிப்படி திருமகளின் அபிஷேகத்தை நடத்தினர். கந்தர்வர்கள் எல்லா மங்களமும் தரும் வேத மந்திரங்களைப் பாடினர்; நடனமாடும் பெண்கள் வேதத்தில் விதிக்கப்பட்ட பாடல்களைப் பாடி அழகாக நடனமாடினர்.

Verse 13

मेघा मृदङ्गपणवमुरजानकगोमुखान् । व्यनादयन् शङ्खवेणुवीणास्तुमुलनि:स्वनान् ॥ १३ ॥

மேகங்கள் உருவம் கொண்டு மிருதங்கம், பணவம், முரஜம், ஆனகம் போன்ற பல தாளவாத்தியங்களை முழங்கின. மேலும் சங்கம், கோமுகம் எனும் ஊதுகுழல், புல்லாங்குழல், வீணை ஆகியனவும் இசைக்கப்பட்டன; அவற்றின் கூட்டு ஒலி பேரொலியாகக் குமுறியது.

Verse 14

ततोऽभिषिषिचुर्देवीं श्रियं पद्मकरां सतीम् । दिगिभा: पूर्णकलशै: सूक्तवाक्यैर्द्विजेरितै: ॥ १४ ॥

பின்னர் திசைகளின் மகா யானைகள் கங்கைநீரால் நிரம்பிய பூர்ணகலசங்களை எடுத்துவந்து, தாமரைத் தாங்கிய சதியான ஸ்ரீதேவியை அபிஷேகம் செய்தன. பண்டித பிராமணர்கள் ஓதிய வேதமந்திர ஒலியுடன் அவள் பேரழகுடன் விளங்கினாள்; அவள் பரமபுருஷன் நாராயணனைத் தவிர வேறு யாரையும் அறியாத பரிசுத்தவள்।

Verse 15

समुद्र: पीतकौशेयवाससी समुपाहरत् । वरुण: स्रजं वैजयन्तीं मधुना मत्तषट्पदाम् ॥ १५ ॥

சமுத்திரன் மஞ்சள் பட்டாடைகளான மேலாடையும் கீழாடையும் அளித்தான். நீரின் அதிபதி வருணன், தேனில் மயங்கிய வண்டுகள் சூழ்ந்த வைஜயந்தி மலர்மாலையை வழங்கினான்.

Verse 16

भूषणानि विचित्राणि विश्वकर्मा प्रजापति: । हारं सरस्वती पद्ममजो नागाश्च कुण्डले ॥ १६ ॥

பிரஜாபதி விஸ்வகர்மா பலவகை அலங்கார ஆபரணங்களை அளித்தான். கல்வித் தெய்வமான சரஸ்வதி மாலையை வழங்கினாள்; அஜன் எனும் பிரம்மா தாமரையை அளித்தான்; நாகலோக வாசிகள் காதணிகளை அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 17

तत: कृतस्वस्त्ययनोत्पलस्रजं नदद्‌द्विरेफां परिगृह्य पाणिना । चचाल वक्त्रं सुकपोलकुण्डलं सव्रीडहासं दधती सुशोभनम् ॥ १७ ॥

பின்னர் மங்களமான ஸ்வஸ்த்யயனச் சடங்கால் போற்றப்பட்ட தாயார் லக்ஷ்மி, வண்டுகள் முரளும் தாமரைமாலையை கையில் ஏந்தி நடக்கத் தொடங்கினாள். நாணமிகு புன்னகை, காதணிகள் அலங்கரித்த கன்னங்கள், இனிய முகத்துடன் அவள் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கினாள்.

Verse 18

स्तनद्वयं चातिकृशोदरी समं निरन्तरं चन्दनकुङ्कुमोक्षितम् । ततस्ततो नूपुरवल्गुशिञ्जितै- र्विसर्पती हेमलतेव सा बभौ ॥ १८ ॥

அவளின் இரு மார்புகளும் சமமாகவும் அழகாகவும் அமைந்திருந்தன; சந்தனக் குழம்பும் குங்குமப் பொடியும் பூசப்பட்டிருந்தது; அவளின் இடை மிக மெலிந்தது. அவள் இங்கும் அங்கும் நடந்தபோது, நுப்புரங்களின் இனிய ஒலியுடன் பொன்னிலையாகப் பரவி, பொன் கொடிபோல் தோன்றினாள்.

Verse 19

विलोकयन्ती निरवद्यमात्मन: पदं ध्रुवं चाव्यभिचारिसद्गुणम् । गन्धर्वसिद्धासुरयक्षचारण- त्रैपिष्टपेयादिषु नान्वविन्दत ॥ १९ ॥

கந்தர்வர், சித்தர், அசுரர், யக்ஷர், சாரணர் மற்றும் ஸ்வர்கவாசிகள் நடுவே நடந்து சென்ற ஸ்ரீலட்சுமிதேவி அனைவரையும் கூர்ந்து ஆராய்ந்தாள்; ஆனால் இயல்பாகவே குற்றமற்ற, நிலையான பதத்துடன், அவ்யபிசாரி சத்குணங்கள் நிறைந்த ஒருவரையும் காணவில்லை. அனைவரிடமும் குறை இருந்ததால் அவள் யாரிடமும் சரணடையவில்லை.

Verse 20

नूनं तपो यस्य न मन्युनिर्जयो ज्ञानं क्‍वचित् तच्च न सङ्गवर्जितम् । कश्चिन्महांस्तस्य न कामनिर्जय: स ईश्वर: किं परतोव्यपाश्रय: ॥ २० ॥

அவையைக் கண்டு லட்சுமிதேவி மனத்தில் இவ்வாறு எண்ணினாள்—மிகுந்த தவம் செய்தவரும் கோபத்தை வெல்லவில்லை; ஒருவருக்கு ஞானம் இருந்தாலும் பற்றினின்றி இல்லை; ஒருவர் மகான் என்றாலும் காமத்தை வெல்ல இயலவில்லை. பிறர்மீது சார்ந்திருப்பவன் எவ்வாறு பரமேஸ்வரன் ஆக முடியும்?

Verse 21

धर्म: क्‍वचित् तत्र न भूतसौहृदं त्याग: क्‍वचित् तत्र न मुक्तिकारणम् । वीर्यं न पुंसोऽस्त्यजवेगनिष्कृतं न हि द्वितीयो गुणसङ्गवर्जित: ॥ २१ ॥

ஒருவருக்கு தர்மஞானம் முழுமையாக இருந்தாலும் எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை இருக்காது. ஒருவருக்கு துறவு இருந்தாலும் அது விடுதலைக்குக் காரணமல்ல. ஒருவருக்கு பெரும் வீரியம் இருந்தாலும் காலத்தின் வேகத்தைத் தடுக்க முடியாது. ஒருவர் குணப்பற்றை விட்டாலும் பரம்பொருளுக்கு இணையாக முடியாது. ஆகவே இயற்கையின் குணங்களின் தாக்கத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டவர் யாரும் இல்லை.

Verse 22

क्‍वचिच्चिरायुर्न हि शीलमङ्गलं क्‍वचित् तदप्यस्ति न वेद्यमायुष: । यत्रोभयं कुत्र च सोऽप्यमङ्गल: सुमङ्गल: कश्च न काङ्‌क्षते हि माम् ॥ २२ ॥

ஒருவருக்கு நீண்ட ஆயுள் இருந்தாலும் நற்குணமான நடத்தை இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஒருவருக்கு நற்குணமும் நல்வழக்கமும் இருந்தாலும் ஆயுளின் அளவு உறுதியில்லை. இரண்டும் உள்ள இடத்திலும் ஏதோ ஒரு அமங்கல பழக்கம் காணப்படும்; சிவபெருமான் நித்தியாயுள் உடையவராயினும் சுடுகாட்டில் வாழ்தல் போன்ற அசுப வழக்கங்கள் உள்ளன. மேலும் எல்லாவிதத்திலும் தகுதியானவர்களும் பரமபுருஷனின் பக்தர்கள் அல்லையெனில் என்னையும் விரும்பார்.

Verse 23

एवं विमृश्याव्यभिचारिसद्गुणै- र्वरं निजैकाश्रयतयागुणाश्रयम् । वव्रे वरं सर्वगुणैरपेक्षितं रमा मुकुन्दं निरपेक्षमीप्सितम् ॥ २३ ॥

இவ்வாறு முழுமையாக சிந்தித்த பின் ரமா (லட்சுமி) அவ்யபிசாரி சத்குணங்கள் நிறைந்த, தன்னிறைவு உடைய, எல்லாக் குணங்களுக்கும் ஆதாரமான, அனைவரும் விரும்பும் வரனைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். தன்னை வேண்டாத சுதந்திரனாக இருந்தாலும், மிக விரும்பத்தக்க முகுந்தனையே அவள் கணவராக ஏற்றாள்.

Verse 24

तस्यांसदेश उशतीं नवकञ्जमालां माद्यन्मधुव्रतवरूथगिरोपघुष्टाम् । तस्थौ निधाय निकटे तदुर: स्वधाम सव्रीडहासविकसन्नयनेन याता ॥ २४ ॥

அப்போது பரமபுருஷனான பகவானின் அருகே சென்ற ஸ்ரீதேவி, தேனைத் தேடி மும்முரமாக ஒலிக்கும் வண்டுகள் சூழ்ந்த புதிதாக மலர்ந்த தாமரைமாலையை அவர் தோள்களில் அணிவித்தாள். பின்னர் ஆண்டவனின் மார்பில் இடம் பெறும் ஆசையுடன், வெட்கச் சிரிப்பும் மலர்ந்த கண்களும் கொண்டு அவர் அருகில் நின்றாள்।

Verse 25

तस्या: श्रियस्त्रिजगतो जनको जनन्या वक्षोनिवासमकरोत् परमं विभूते: । श्री: स्वा: प्रजा: सकरुणेन निरीक्षणेन यत्र स्थितैधयत साधिपतींस्त्रिलोकान् ॥ २५ ॥

பகவான் மூன்று உலகங்களுக்கும் தந்தை; பரம ஐஸ்வர்யத்தின் அதிபதியான தாய் லக்ஷ்மியின் உன்னத வாசஸ்தலம் அவருடைய மார்பே. லக்ஷ்மீதேவி தன் அனுகூலமும் கருணையும் நிறைந்த பார்வையால், மூன்று உலகங்களையும்—அவற்றின் மக்கள், பிரஜாபதிகள் மற்றும் தேவர்களுடன்—செல்வச் செழிப்பில் வளர்த்திடுகிறாள்।

Verse 26

शङ्खतूर्यमृदङ्गानां वादित्राणां पृथु: स्वन: । देवानुगानां सस्त्रीणां नृत्यतां गायतामभूत् ॥ २६ ॥

அப்போது சங்கு, தூரியம், மிருதங்கம் முதலிய வாத்தியங்களின் பரந்த ஒலி முழங்கியது. கந்தர்வலோகமும் சாரணலோகமும் சேர்ந்தவர்கள் தங்கள் மனைவியருடன் ஆடிப் பாடத் தொடங்கினர்।

Verse 27

ब्रह्मरुद्राङ्गिरोमुख्या: सर्वे विश्वसृजो विभुम् । ईडिरेऽवितथैर्मन्त्रैस्तल्ल‍िङ्गै: पुष्पवर्षिण: ॥ २७ ॥

அப்போது பிரம்மா, ருத்ரன் (சிவன்), மகரிஷி அங்கிரா முதலிய உலக நிர்வாகத் தலைவர்கள் அனைவரும் மலர்மழை பொழிந்து, பரம்பொருளான ஆண்டவனைப் போற்றினர். அவர்கள் பகவானின் அதீத மகிமைகளைச் சுட்டும் உண்மை மந்திரங்களை உச்சரித்தனர்।

Verse 28

श्रियावलोकिता देवा: सप्रजापतय: प्रजा: । शीलादिगुणसम्पन्ना लेभिरे निर्वृतिं पराम् ॥ २८ ॥

லக்ஷ்மீதேவியின் கருணைக் கடாட்சம் பட்டவுடன், தேவர்கள், பிரஜாபதிகள் மற்றும் அவர்களின் சந்ததியர் நல்லொழுக்கமும் உயர்ந்த (ஆன்மீக) குணங்களும் பெற்றுச் செழித்தனர். ஆகவே அவர்கள் மிகுந்த திருப்தியையும் பரமானந்தத்தையும் அடைந்தனர்।

Verse 29

नि:सत्त्वा लोलुपा राजन् निरुद्योगा गतत्रपा: । यदा चोपेक्षिता लक्ष्म्या बभूवुर्दैत्यदानवा: ॥ २९ ॥

அரசே, திருமகள் (லக்ஷ்மி) புறக்கணித்ததால் தைத்ய-தானவர்கள் வலுவிழந்து, பேராசையுடன், முயற்சியின்றி, வெட்கமின்றி ஆனார்கள்; அவர்கள் துயரமும் மயக்கமும் ஏமாற்றமும் அடைந்தனர்।

Verse 30

अथासीद् वारुणी देवी कन्या कमललोचना । असुरा जगृहुस्तां वै हरेरनुमतेन ते ॥ ३० ॥

பின்னர் தாமரை கண்களையுடைய வாருணீ தேவி இளம்பெண்ணாகத் தோன்றினாள்; ஸ்ரீஹரி (கிருஷ்ணன்) அனுமதியால் அசுரர்கள் அவளை ஏற்றுக் கொண்டனர்।

Verse 31

अथोदधेर्मथ्यमानात् काश्यपैरमृतार्थिभि: । उदतिष्ठन्महाराज पुरुष: परमाद्भ‍ुत: ॥ ३१ ॥

மகாராஜா, பின்னர் காச்யபரின் புதல்வர்கள்—தேவர்கள் மற்றும் தைத்யர்கள்—அமிர்தத்தை நாடி பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, அங்கிருந்து மிக அதிசயமான ஒரு ஆண் உருவம் தோன்றினான்।

Verse 32

दीर्घपीवरदोर्दण्ड: कम्बुग्रीवोऽरुणेक्षण: । श्यामलस्तरुण: स्रग्वी सर्वाभरणभूषित: ॥ ३२ ॥

அவனுடைய கரங்கள் நீளமும் தடிமனும் வலிமையும் உடையவை; சங்கு போன்ற மூன்று கோடுகள் கொண்ட கழுத்து; கண்கள் சிவப்பொளியுடன், நிறம் கருமைத் தழும்பிய சியாமம். இளமையுடன் மலர்மாலை அணிந்து, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்।

Verse 33

पीतवासा महोरस्क: सुमृष्टमणिकुण्डल: । स्‍निग्धकुञ्चितकेशान्तसुभग: सिंहविक्रम: । अमृतापूर्णकलसं बिभ्रद् वलयभूषित: ॥ ३३ ॥

அவன் பீதாம்பரம் அணிந்தவன்; அகன்ற மார்புடையவன்; மெருகூட்டிய மணிக்குண்டலங்கள் அணிந்தவன். எண்ணெய் தடவிய சுருண்ட முடி முனைகளுடன் அழகியவன், சிங்கம் போல் வீரமுடையவன். வளையல்கள் அணிந்து, கையில் அமிர்தம் நிரம்பிய கலசத்தைத் தாங்கி வந்தான்।

Verse 34

स वै भगवत: साक्षाद्विष्णोरंशांशसम्भव: । धन्वन्तरिरिति ख्यात आयुर्वेदद‍ृगिज्यभाक् ॥ ३४ ॥

அவர் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் அங்கத்தின் அங்கமாக நேரடியாகத் தோன்றிய தன்வந்தரி. அவர் ஆயுர்வேதத்தில் பேரறிஞர்; தேவராக இருப்பதால் யாகங்களில் பங்குபெற அனுமதிக்கப்பட்டார்.

Verse 35

तमालोक्यासुरा: सर्वे कलसं चामृताभृतम् । लिप्सन्त: सर्ववस्तूनि कलसं तरसाहरन् ॥ ३५ ॥

தன்வந்தரி அமிர்தம் நிறைந்த குடத்தை எடுத்துவரக் கண்ட அசுரர்கள் அனைவரும், குடமும் அதிலுள்ள அமிர்தமும் வேண்டுமென்ற ஆசையால், பலவந்தமாக உடனே அதை பறித்துக் கொண்டனர்.

Verse 36

नीयमानेऽसुरैस्तस्मिन्कलसेऽमृतभाजने । विषण्णमनसो देवा हरिं शरणमाययु: ॥ ३६ ॥

அசுரர்கள் அந்த அமிர்தக் குடத்தை எடுத்துச் செல்லும்போது தேவர்கள் மனம் தளர்ந்து துயருற்றனர். ஆகவே அவர்கள் பரமபுருஷன் ஹரியின் திருவடித் தாமரைகளில் சரணடைந்தனர்.

Verse 37

इति तद्दैन्यमालोक्य भगवान्भृत्यकामकृत् । मा खिद्यत मिथोऽर्थं व: साधयिष्ये स्वमायया ॥ ३७ ॥

தேவர்கள் துயருற்ற நிலையைப் பார்த்து, பக்தர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் பகவான் கூறினார்: “வருந்தாதீர்கள். என் மாயாசக்தியால் அசுரர்களிடையே பரஸ்பர சண்டையை எழுப்பி அவர்களை மயக்கி, உங்கள் அமிர்த ஆசையை நிறைவேற்றுவேன்.”

Verse 38

मिथ: कलिरभूत्तेषां तदर्थे तर्षचेतसाम् । अहं पूर्वमहं पूर्वं न त्वं न त्वमिति प्रभो ॥ ३८ ॥

அரசே, அமிர்தத்திற்காக தாகம் கொண்ட அசுரர்களிடையே அதைப் பற்றியே பரஸ்பர சண்டை எழுந்தது. ஒவ்வொருவரும், “நான் முதலில், நான் முதலில்; நீ இல்லை, நீ இல்லை!” என்று கூறினர்.

Verse 39

देवा: स्वं भागमर्हन्ति ये तुल्यायासहेतव: । सत्रयाग इवैतस्मिन्नेष धर्म: सनातन: ॥ ३९ ॥ इति स्वान्प्रत्यषेधन्वै दैतेया जातमत्सरा: । दुर्बला: प्रबलान् राजन्गृहीतकलसान् मुहु: ॥ ४० ॥

சில தைத்யர்கள் கூறினர்—தேவர்களும் பாற்கடல் மத்தனத்தில் சமமான உழைப்பு செய்துள்ளனர்; ஆகவே சத்ரயாகம் போல இச்செயலிலும் சனாதன தர்மப்படி அவர்களுக்கு அமிர்தத்தில் தம் பங்கு உரியது. அரசே, இவ்வாறு பலவீன தைத்யர்கள் கலசம் பிடித்த வலிமைமிக்க தைத்யர்களை மீண்டும் மீண்டும் தடுத்தனர்.

Verse 40

देवा: स्वं भागमर्हन्ति ये तुल्यायासहेतव: । सत्रयाग इवैतस्मिन्नेष धर्म: सनातन: ॥ ३९ ॥ इति स्वान्प्रत्यषेधन्वै दैतेया जातमत्सरा: । दुर्बला: प्रबलान् राजन्गृहीतकलसान् मुहु: ॥ ४० ॥

சில தைத்யர்கள் கூறினர்—தேவர்களும் பாற்கடல் மத்தனத்தில் சம உழைப்பின் பங்காளிகள்; ஆகவே சத்ரயாகம் போல இச்செயலிலும் சனாதன தர்மப்படி அவர்களுக்கு அமிர்தத்தில் தம் பங்கு உரியது. அரசே, இவ்வாறு பொறாமை கொண்ட பலவீன தைத்யர்கள் கலசம் பிடித்த வலிமைமிக்கவர்களை மீண்டும் மீண்டும் தடுத்தனர்.

Verse 41

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

அந்நேரத்தில் எல்லா உபாயங்களையும் அறிந்த ஈசுவரனாகிய திருமால் (விஷ்ணு) மிக அதிசயமான, வர்ணிக்க இயலாத பெண் வடிவை ஏற்றார். அந்த மோகினி புதிதாய் மலர்ந்த கருநீலத் தாமரை நிறம் கொண்டு, அங்கமெங்கும் அழகுடன்; சமமான காதணிகள், அழகிய கன்னங்கள், உயர்ந்த மூக்கு, இளமை ஒளி நிறைந்த முகம் உடையவளாய் விளங்கினாள்.

Verse 42

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

அவளின் இளமைப் பருவத்தில் மலர்ந்த மார்பின் பாரம் காரணமாக அவளின் இடை மிகச் சுருங்கியதாய் தோன்றியது. முகமும் உடலும் பரப்பிய மணத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட வண்டுகள் மும்முரமாக ஒலித்துக் கொண்டு சுற்றி வட்டமிட்டதால் அவளின் கண்கள் அசைவுற்றன.

Verse 43

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

அவள் அழகிய கூந்தல் சுமையில் மலர்ந்த மல்லிகை மலர் மாலையைத் தாங்கினாள்; நன்கு அமைந்த கழுத்து மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, கைகள் அங்கதங்களால் ஒளிர்ந்தன. தூய ஆடையால் மூடப்பட்ட அவளின் இடுப்புப் பகுதி அழகு-கடலில் தீவுகள் போலத் தோன்றியது; இடைக்கச்சும் அசையும் கால் நுப்புரங்களின் இனிய ஒலியும் அவளை மேலும் மிளிரச் செய்தன. வெட்கச் சிரிப்பும், புருவ விளையாட்டும், சாய்ந்த பார்வையும் கொண்டு அவள் தைத்யத் தலைவர்களின் மனங்களில் மீண்டும் மீண்டும் காமத்தைத் தூண்டினாள்.

Verse 44

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

அவளது அழகிய கூந்தல் மலர்ந்த மல்லிகை மலர் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அவளது கழுத்து ஆபரணங்களாலும், கைகள் வளைகளாலும் அழகுறத் திகழ்ந்தன.

Verse 45

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

தூய்மையான ஆடையால் போர்த்தப்பட்ட அவளது இடுப்புப் பகுதி அழகுக்கடலில் உள்ள தீவு போலத் திகழ்ந்தது. ஒளிரும் ஒட்டியாணமும், கால்களில் சலங்கைகளும் அசைந்தாடின.

Verse 46

एतस्मिन्नन्तरे विष्णु: सर्वोपायविदीश्वर: । योषिद्रूपमनिर्देश्यं दधार परमाद्भ‍ुतम् ॥ ४१ ॥ प्रेक्षणीयोत्पलश्यामं सर्वावयवसुन्दरम् । समानकर्णाभरणं सुकपोलोन्नसाननम् ॥ ४२ ॥ नवयौवननिर्वृत्तस्तनभारकृशोदरम् । मुखामोदानुरक्तालिझङ्कारोद्विग्नलोचनम् ॥ ४३ ॥ बिभ्रत् सुकेशभारेण मालामुत्फुल्ल‍मल्ल‍िकाम् । सुग्रीवकण्ठाभरणं सुभुजाङ्गदभूषितम् ॥ ४४ ॥ विरजाम्बरसंवीतनितम्बद्वीपशोभया । काञ्‍च्या प्रविलसद्वल्गुचलच्चरणनूपुरम् ॥ ४५ ॥ सव्रीडस्मितविक्षिप्तभ्रूविलासावलोकनै: । दैत्ययूथपचेत:सु काममुद्दीपयन् मुहु: ॥ ४६ ॥

நாணத்துடன் கூடிய புன்னகை மற்றும் புருவ அசைவுகளுடனான அவளது பார்வைகள், அசுரத் தலைவர்களின் மனங்களில் மீண்டும் மீண்டும் காமத்தைத் தூண்டின.