Adhyaya 6
The Lord Appears to the Devas and Instructs the Truce; Mandara Is Brought for Churning
தேவர்களின் துயரமும் சரணாகதியும் தொடர, பிரம்மா, சிவன் மற்றும் கூடியிருந்த தேவர்களின் முன் ஸ்ரீஹரி அளவற்ற ஒளியுடன் தோன்றினார்; அந்தத் தேஜஸ் அவர்களின் பார்வையையே மயக்கிற்று. பிரம்மாவும் சங்கரனும் கௌஸ்துபம், லக்ஷ்மி, திவ்ய ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மரகத நிறப் பரமனின் ரூபத்தை கண்டனர்; தேவர்கள் பக்தியுடன் பணிந்தனர். பிரம்மா, இறைவன் குணாதீதன், உலகின் காரணம்-ஆதாரம்-லயம், அவரை அடையும் வழி பக்தியோகமே என்று தத்துவப் பிரார்த்தனைகள் செய்தார். தேவர்கள் வழிகாட்டல் கேட்டபோது, பகவான் கூறினார்—காலத்தால் ஆதரிக்கப்படும் அசுரர்களுடன் யுக்தியாக சமாதானம் செய்து, மந்தரத்தை மத்துக் கம்பமாகவும் வாசுகியை கயிறாகவும் கொண்டு க்ஷீரசாகரத்தை மத்துங்கள்; பொறுமை காக்குங்கள், காலகூட விஷம் எழுந்தாலும் அஞ்சாதீர்கள், இடையில் வரும் பொருட்களுக்குப் பேராசை கொள்ளாதீர்கள். பகவான் மறைந்த பின் தேவர்கள் பலியிடம் சென்று இந்திரனின் விஷ்ணு-ப்ரேரித முன்மொழிவைச் சொன்னார்கள்; பலி ஏற்றான். இருபுறமும் மந்தரத்தைப் பிடுங்கி எடுத்தபோது சோர்ந்து கீழே விட்டதால் பலர் நசிந்தனர். அப்போது கருடாரூட விஷ்ணு வந்து விழுந்தவர்களை உயிர்ப்பித்து, மந்தரத்தை எளிதில் கடலுக்கு எடுத்துச் சென்றார்—அடுத்த அத்தியாய மத்தனத்திற்கான முன்னுரை அமைந்தது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच एवं स्तुत: सुरगणैर्भगवान् हरिरीश्वर: । तेषामाविरभूद् राजन्सहस्रार्कोदयद्युति: ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! தேவர்கள் மற்றும் பிரம்மா இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தபோது, பரமேஸ்வரன் ஹரி அவர்கள்முன் தோன்றினார். அவரது தேஜஸ் ஆயிரம் சூரியர்கள் ஒரே நேரத்தில் உதித்ததுபோல் பிரகாசித்தது.
Verse 2
श्रीएवं उक्त्वा हरिवंशेण शकुन्तला पुरो हृषीकेशम् । अभ्युपगम्य महाभागा हर्षेणाभिवाद्य भास्करम् ॥ २ ॥
பெருமானின் தேஜஸால் தேவர்களின் பார்வை மறைக்கப்பட்டது. ஆகவே அவர்கள் ஆகாயம், திசைகள், பூமி, தங்களையே கூட காணவில்லை; முன்னே இருந்த ஹ்ருஷீகேசனை எப்படிக் காண முடியும்?
Verse 3
विरिञ्चो भगवान्दृष्ट्वा सह शर्वेण तां तनुम् । स्वच्छां मरकतश्यामां कञ्जगर्भारुणेक्षणाम् ॥ ३ ॥ तप्तहेमावदातेन लसत्कौशेयवाससा । प्रसन्नचारुसर्वाङ्गीं सुमुखीं सुन्दरभ्रुवम् ॥ ४ ॥ महामणिकिरीटेन केयूराभ्यां च भूषिताम् । कर्णाभरणनिर्भातकपोलश्रीमुखाम्बुजाम् ॥ ५ ॥ काञ्चीकलापवलयहारनूपुरशोभिताम् । कौस्तुभाभरणां लक्ष्मीं बिभ्रतीं वनमालिनीम् ॥ ६ ॥ सुदर्शनादिभि: स्वास्त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपासिताम् । तुष्टाव देवप्रवर: सशर्व: पुरुषं परम् । सर्वामरगणै: साकं सर्वाङ्गैरवनिं गतै: ॥ ७ ॥
பிரம்மா, சிவனுடன் சேர்ந்து பரமபுருஷனின் அந்தத் திருமேனியை கண்டார்—ஸ்படிகம்போல் தெளிவு, மரகதமணிபோல் கருநீலம், தாமரைக் கருவைப் போல் செம்மை கலந்த கண்கள்; உருகிய பொன்னென மஞ்சள் கௌசேய ஆடை; பிரசன்னமான அழகிய அங்கங்கள், இனிய முகம், அழகிய புருவங்கள். மகாமணிகள் பதித்த கிரீடம், கைகளில் கேயூரம்; காதணிகளின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் கன்னங்கள், தாமரைமுகம். இடையில் காஞ்சி, கைகளில் வளையல், மார்பில் மாலை, கால்களில் நூபுரம்; கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியும் வனமாலையும், உடன் லக்ஷ்மிதேவி; சுதர்சனம் முதலிய தெய்வ ஆயுதங்கள் உருவமெடுத்து சேவை செய்தன. இதைக் கண்ட பிரம்மா, சிவன் மற்றும் எல்லா தேவர்களும் சாஷ்டாங்கமாக பூமியில் விழுந்து வணங்கினர்.
Verse 4
विरिञ्चो भगवान्दृष्ट्वा सह शर्वेण तां तनुम् । स्वच्छां मरकतश्यामां कञ्जगर्भारुणेक्षणाम् ॥ ३ ॥ तप्तहेमावदातेन लसत्कौशेयवाससा । प्रसन्नचारुसर्वाङ्गीं सुमुखीं सुन्दरभ्रुवम् ॥ ४ ॥ महामणिकिरीटेन केयूराभ्यां च भूषिताम् । कर्णाभरणनिर्भातकपोलश्रीमुखाम्बुजाम् ॥ ५ ॥ काञ्चीकलापवलयहारनूपुरशोभिताम् । कौस्तुभाभरणां लक्ष्मीं बिभ्रतीं वनमालिनीम् ॥ ६ ॥ सुदर्शनादिभि: स्वास्त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपासिताम् । तुष्टाव देवप्रवर: सशर्व: पुरुषं परम् । सर्वामरगणै: साकं सर्वाङ्गैरवनिं गतै: ॥ ७ ॥
பகவான் பிரம்மா சிவனுடன் சேர்ந்து பரமபுருஷனின் அந்தத் தெளிந்த மரகத-श्यாம உடலைக் கண்டார்; தாமரைக் கருவைப் போல அருண நிறக் கண்கள். உருகிய பொன்னெனப் பீத நிறப் பட்டு ஆடை, பிரசன்னமான அழகிய அங்கங்கள், இனிய முகம், அழகிய புருவங்கள் ஆகியவற்றால் அவர் ஒளிர்ந்தார்.
Verse 5
विरिञ्चो भगवान्दृष्ट्वा सह शर्वेण तां तनुम् । स्वच्छां मरकतश्यामां कञ्जगर्भारुणेक्षणाम् ॥ ३ ॥ तप्तहेमावदातेन लसत्कौशेयवाससा । प्रसन्नचारुसर्वाङ्गीं सुमुखीं सुन्दरभ्रुवम् ॥ ४ ॥ महामणिकिरीटेन केयूराभ्यां च भूषिताम् । कर्णाभरणनिर्भातकपोलश्रीमुखाम्बुजाम् ॥ ५ ॥ काञ्चीकलापवलयहारनूपुरशोभिताम् । कौस्तुभाभरणां लक्ष्मीं बिभ्रतीं वनमालिनीम् ॥ ६ ॥ सुदर्शनादिभि: स्वास्त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपासिताम् । तुष्टाव देवप्रवर: सशर्व: पुरुषं परम् । सर्वामरगणै: साकं सर्वाङ्गैरवनिं गतै: ॥ ७ ॥
அவர் தலையில் மகாமணிகள் பதித்த கிரீடமும், தோள்களில் கேயூரங்களும் இருந்தன. காதணிகளின் ஒளியால் கன்னங்கள் பிரகாசித்தன; புன்னகையால் ஒளிரும் முகத் தாமரை கொண்ட அந்த ஹரியின் ரூபத்தை பிரம்மா சிவனுடன் கண்டார்.
Verse 6
विरिञ्चो भगवान्दृष्ट्वा सह शर्वेण तां तनुम् । स्वच्छां मरकतश्यामां कञ्जगर्भारुणेक्षणाम् ॥ ३ ॥ तप्तहेमावदातेन लसत्कौशेयवाससा । प्रसन्नचारुसर्वाङ्गीं सुमुखीं सुन्दरभ्रुवम् ॥ ४ ॥ महामणिकिरीटेन केयूराभ्यां च भूषिताम् । कर्णाभरणनिर्भातकपोलश्रीमुखाम्बुजाम् ॥ ५ ॥ काञ्चीकलापवलयहारनूपुरशोभिताम् । कौस्तुभाभरणां लक्ष्मीं बिभ्रतीं वनमालिनीम् ॥ ६ ॥ सुदर्शनादिभि: स्वास्त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपासिताम् । तुष्टाव देवप्रवर: सशर्व: पुरुषं परम् । सर्वामरगणै: साकं सर्वाङ्गैरवनिं गतै: ॥ ७ ॥
அவர் இடுப்பில் காஞ்சி, கைகளில் வளையல்கள், மார்பில் மாலை, கால்களில் நூபுரங்கள் ஆகியவற்றைக் கண்டார். கழுத்தில் கௌஸ்துப மணியின் ஒளி; வனமாலை அணிந்து, திருமகளைத் தம்முடன் தாங்கியிருந்தார்.
Verse 7
विरिञ्चो भगवान्दृष्ट्वा सह शर्वेण तां तनुम् । स्वच्छां मरकतश्यामां कञ्जगर्भारुणेक्षणाम् ॥ ३ ॥ तप्तहेमावदातेन लसत्कौशेयवाससा । प्रसन्नचारुसर्वाङ्गीं सुमुखीं सुन्दरभ्रुवम् ॥ ४ ॥ महामणिकिरीटेन केयूराभ्यां च भूषिताम् । कर्णाभरणनिर्भातकपोलश्रीमुखाम्बुजाम् ॥ ५ ॥ काञ्चीकलापवलयहारनूपुरशोभिताम् । कौस्तुभाभरणां लक्ष्मीं बिभ्रतीं वनमालिनीम् ॥ ६ ॥ सुदर्शनादिभि: स्वास्त्रैर्मूर्तिमद्भिरुपासिताम् । तुष्टाव देवप्रवर: सशर्व: पुरुषं परम् । सर्वामरगणै: साकं सर्वाङ्गैरवनिं गतै: ॥ ७ ॥
சுதர்சனம் முதலிய தம் ஆயுதங்கள் மూర్తிமான்களாய் சேவிக்கும் அந்த பரமபுருஷனைப் பார்த்தவுடன், தேவர்களில் சிறந்த பிரம்மா சிவனுடன் எல்லாத் தேவர்களோடும் சேர்ந்து சாஷ்டாங்கமாக தரையில் விழுந்து வணங்கி ஸ்தோத்திரம் செய்தார்.
Verse 8
श्रीब्रह्मोवाच अजातजन्मस्थितिसंयमाया- गुणाय निर्वाणसुखार्णवाय । अणोरणिम्नेऽपरिगण्यधाम्ने
ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—பிரபுவே! நீங்கள் அஜன்மன்; ஆயினும் அவதாரமாகத் தோன்றி மறைவது இடையறாது நிகழ்கிறது. நீங்கள் குணாதீதன், நிர்வாண ஆனந்தக் கடலின் ஆதாரம்; அணுவினும் அணுவான, அசிந்த்ய இருப்புடைய பரமேஸ்வரனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.
Verse 9
रूपं तवैतत् पुरुषर्षभेज्यं श्रेयोऽर्थिभिर्वैदिकतान्त्रिकेण । योगेन धात: सह नस्त्रिलोकान् पश्याम्यमुष्मिन्नु ह विश्वमूर्तौ ॥ ९ ॥
ஹே புருஷரிஷபா, ஹே பரம நியந்தா! பரம நன்மையை நாடுவோர் வைதிக-தாந்திரிக முறையின்படி உமது இவ்வுருவை வழிபடுகின்றனர். ஆண்டவா, உமது இவ்விச்வமூர்த்தியில் மூன்று உலகங்களையும் காண்கிறோம்.
Verse 10
त्वय्यग्र आसीत् त्वयि मध्य आसीत् त्वय्यन्त आसीदिदमात्मतन्त्रे । त्वमादिरन्तो जगतोऽस्य मध्यं घटस्य मृत्स्नेव पर: परस्मात् ॥ १० ॥
ஹே சுயாதீனமான ஆண்டவா! இவ்வுலகம் ஆதியில் உம்முள் இருந்தது; நடுவிலும் உம்மேல் நிலைக்கிறது; முடிவிலும் உம்முள் லயமாகிறது. நீரே இதன் ஆதியும் நடுவும் முடிவும்—மண் குடத்தின் காரணமும் ஆதாரமும்; உடைந்தபின் குடம் மண்ணிலேயே திரும்புவது போல.
Verse 11
त्वं माययात्माश्रयया स्वयेदं निर्माय विश्वं तदनुप्रविष्ट: । पश्यन्ति युक्ता मनसा मनीषिणो गुणव्यवायेऽप्यगुणं विपश्चित: ॥ ११ ॥
ஹே பரமேஸ்வரா! நீர் சுயாதீனமும் சுயபூரணமும்; பிறரின் உதவி உமக்கு வேண்டாது. உமது ஆத்மாச்ரய மாயாசக்தியால் இவ்வுலகை உருவாக்கி அதில் நீரே பிரவேசிக்கிறீர். பக்தியோகத்தால் தூய்மையடைந்து, சாஸ்திரப் பிரமாணத்தில் நிபுணராய், தெளிந்த மனத்துடன் உள்ள ஞானிகள்—குண மாற்றங்களுக்குள் இருந்தாலும் நீர் குணாதீதனாய் அச்பரிசமாய் இருப்பதை காண்கிறார்கள்.
Verse 12
यथाग्निमेधस्यमृतं च गोषु भुव्यन्नमम्बूद्यमने च वृत्तिम् । योगैर्मनुष्या अधियन्ति हि त्वां गुणेषु बुद्ध्या कवयो वदन्ति ॥ १२ ॥
மரத்திலிருந்து தீ, பசுவிலிருந்து பால், நிலத்திலிருந்து தானியமும் நீரும், தொழில்முயற்சியிலிருந்து வாழ்வாதார வளமும் பெறுவது போல, பக்தியோகப் பயிற்சியால் இவ்வுலகிலேயே மனிதன் உமது அருளை அடையவும், அறிவால் உம்மை அணுகவும் முடியும். புண்ணியமான கவிஞர்கள் இதையே உறுதியாகச் சொல்கிறார்கள்.
Verse 13
तं त्वां वयं नाथ समुज्जिहानं सरोजनाभातिचिरेप्सितार्थम् । दृष्ट्वा गता निर्वृतमद्य सर्वे गजा दवार्ता इव गाङ्गमम्भ: ॥ १३ ॥
ஹே நாதா, ஹே சரோஜநாபா! நீண்ட காலமாகக் காண விரும்பிய உம்மை இன்று எங்கள் முன் எழுந்தருளக் கண்டோம். உம்மைத் தரிசித்து நாங்கள் அனைவரும் பரமானந்த நிவ்ருத்தியை அடைந்தோம்—காட்டுத்தீயால் துன்புற்ற யானைகள் கங்கைநீரைப் பெற்றால் மகிழ்வது போல.
Verse 14
स त्वं विधत्स्वाखिललोकपाला वयं यदर्थास्तव पादमूलम् । समागतास्ते बहिरन्तरात्मन् किं वान्यविज्ञाप्यमशेषसाक्षिण: ॥ १४ ॥
ஓ அகிலலோகபாலா! எந்நோக்கத்திற்காக நாங்கள் தேவர்கள் உமது திருவடித் தாமரையின் அடியில் வந்தோமோ, அதனை நிறைவேற்றுவாயாக. நீ உள்ளும் புறமும் அனைத்திற்கும் சாட்சி; உமக்கு எதுவும் அறியாதது இல்லை, ஆகவே மீண்டும் அறிவித்தல் தேவையில்லை.
Verse 15
अहं गिरित्रश्च सुरादयो ये दक्षादयोऽग्नेरिव केतवस्ते । किं वा विदामेश पृथग्विभाता विधत्स्व शं नो द्विजदेवमन्त्रम् ॥ १५ ॥
நான் பிரம்மா, கிரித்ரன் சிவன், மற்ற தேவர்கள், தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகள்—எல்லோரும் உமது மூல அக்கினியால் ஒளிரும் சினுக்குகள் போன்றவர்கள். ஓ ஈசா! நாங்கள் உமது அங்கங்கள்; எங்கள் நன்மை என்ன என்பதை எவ்வாறு அறிய முடியும்? இருவகைத் தெய்வங்களுக்கும் (பிராமணர், தேவர்) ஏற்ற விடுதலை வழியை அருள்வாயாக.
Verse 16
श्रीशुक उवाच एवं विरिञ्चादिभिरीडितस्तद् विज्ञाय तेषां हृदयं यथैव । जगाद जीमूतगभीरया गिरा बद्धाञ्जलीन्संवृतसर्वकारकान् ॥ १६ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தபோது, பகவான் அவர்கள் இதய நோக்கத்தைத் துல்லியமாக அறிந்தார். பின்னர் மேக முழக்கம்போல் ஆழ்ந்த குரலில், கைகூப்பி கவனமாக நின்ற தேவர்களுக்கு பதிலுரைத்தார்.
Verse 17
एक एवेश्वरस्तस्मिन्सुरकार्ये सुरेश्वर: । विहर्तुकामस्तानाह समुद्रोन्मथनादिभि: ॥ १७ ॥
தேவர்களின் ஈசன் ஆகிய பரமபுருஷன் அந்தத் தேவர்காரியத்தை தனித்தே செய்ய வல்லவராயிருந்தும், கடல் மத்தனம் முதலிய லீலைகளில் விளையாட விரும்பினார். ஆகவே அவர் தேவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
Verse 18
श्रीभगवानुवाच हन्त ब्रह्मन्नहो शम्भो हे देवा मम भाषितम् । शृणुतावहिता: सर्वे श्रेयो व: स्याद् यथा सुरा: ॥ १८ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பிரம்மனே! ஆஹா சம்போ! ஓ தேவர்களே! நீங்கள் அனைவரும் கவனத்துடன் என் சொற்களை கேளுங்கள்; நான் கூறுவது உங்களுக்கெல்லாம் நன்மையை அளிக்கும்.
Verse 19
यात दानवदैतेयैस्तावत् सन्धिर्विधीयताम् । कालेनानुगृहीतैस्तैर्यावद् वो भव आत्मन: ॥ १९ ॥
நீங்கள் இன்னும் செழிக்காத வரையில், காலத்தின் அருளால் வலிமை பெற்ற தானவ‑தைத்யர்களுடன் சமாதான உடன்படிக்கை செய்து கொள்ளுங்கள்; உங்கள் நலன் நிலைக்கும் வரை.
Verse 20
अरयोऽपि हि सन्धेया: सति कार्यार्थगौरवे । अहिमूषिकवद् देवा ह्यर्थस्य पदवीं गतै: ॥ २० ॥
காரியமும் சுயநலமும் மிக முக்கியமானபோது, பகைவருடனும் சமாதானம் செய்ய வேண்டி வரும். தேவர்களே, சுயநல நிறைவேற்றத்திற்குப் பாம்பு‑எலி நியாயம்போல் நடக்க வேண்டும்.
Verse 21
अमृतोत्पादने यत्न: क्रियतामविलम्बितम् । यस्य पीतस्य वै जन्तुर्मृत्युग्रस्तोऽमरो भवेत् ॥ २१ ॥
அமிர்தத்தை உருவாக்கும் முயற்சியை உடனே, தாமதமின்றி செய்யுங்கள்; அதை அருந்தினால் மரணத்தின் பிடியில் உள்ள உயிரும் அமரனாகும்.
Verse 22
क्षिप्त्वा क्षीरोदधौ सर्वा वीरुत्तृणलतौषधी: । मन्थानं मन्दरं कृत्वा नेत्रं कृत्वा तु वासुकिम् ॥ २२ ॥ सहायेन मया देवा निर्मन्थध्वमतन्द्रिता: । क्लेशभाजो भविष्यन्ति दैत्या यूयं फलग्रहा: ॥ २३ ॥
தேவர்களே, பாற்கடலில் எல்லா வகை கீரை‑காய்கள், புல், கொடிகள், மூலிகைகள் அனைத்தையும் வீசுங்கள். பின்னர் மந்தர மலையை மத்துக் கம்பமாகவும், வாசுகியை கயிறாகவும் செய்து, என் துணையுடன் சோர்வின்றி பாற்கடலை மத்துங்கள்.
Verse 23
क्षिप्त्वा क्षीरोदधौ सर्वा वीरुत्तृणलतौषधी: । मन्थानं मन्दरं कृत्वा नेत्रं कृत्वा तु वासुकिम् ॥ २२ ॥ सहायेन मया देवा निर्मन्थध्वमतन्द्रिता: । क्लेशभाजो भविष्यन्ति दैत्या यूयं फलग्रहा: ॥ २३ ॥
இவ்வாறு மத்தலில் தைத்யர்கள் உழைப்பின் துன்பத்தைச் சுமப்பார்கள்; தேவர்களே, பலனைப் பெறுவது நீங்கள்—கடலில் தோன்றும் அமிர்தம் உங்களுக்கே கிடைக்கும்.
Verse 24
यूयं तदनुमोदध्वं यदिच्छन्त्यसुरा: सुरा: । न संरम्भेण सिध्यन्ति सर्वार्था: सान्त्वया यथा ॥ २४ ॥
தேவர்களே! பொறுமையும் அமைதியும் இருந்தால் எல்லாம் நிறைவேறும்; கோபத்தில் இலக்கு கிடையாது. ஆகவே அசுரர்கள் கேட்பதற்கு ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்.
Verse 25
न भेतव्यं कालकूटाद् विषाज्जलधिसम्भवात् । लोभ: कार्यो न वो जातु रोष: कामस्तु वस्तुषु ॥ २५ ॥
பாற்கடலில் இருந்து ‘காலகூட’ம் எனும் விஷம் தோன்றும்; அதற்கு அஞ்சாதீர்கள். மேலும் பல பொருட்கள் வெளிப்படும் போது அவற்றில் பேராசை, பெறவேண்டும் என்ற பதட்டம், கோபம் எதையும் கொள்ளாதீர்கள்.
Verse 26
श्रीशुक उवाच इति देवान्समादिश्य भगवान् पुरुषोत्तम: । तेषामन्तर्दधे राजन्स्वच्छन्दगतिरीश्वर: ॥ २६ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! இவ்வாறு தேவர்களுக்கு அறிவுரை கூறிய பின், சுயாதீனமான பரமபுருஷன், புருஷோத்தம பகவான், அவர்களின் முன்னிலையிலிருந்து மறைந்தார்.
Verse 27
अथ तस्मै भगवते नमस्कृत्य पितामह: । भवश्च जग्मतु: स्वं स्वं धामोपेयुर्बलिं सुरा: ॥ २७ ॥
அப்போது பிதாமகன் பிரம்மாவும் பவனான சிவனும் பகவானுக்கு வணங்கி தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர். பின்னர் எல்லா தேவர்களும் மகாராஜா பலியிடம் அணைந்தனர்.
Verse 28
दृष्ट्वारीनप्यसंयत्ताञ्जातक्षोभान्स्वनायकान् । न्यषेधद् दैत्यराट् श्लोक्य: सन्धिविग्रहकालवित् ॥ २८ ॥
தன் தளபதிகள் கோபமுற்று பகைவரை கொல்லத் தயாராக இருந்ததையும் கண்டபோதும், தேவர்கள் போர்மனமின்றி வருவதைப் பார்த்து, சமாதானமும் போரும் எப்போது என அறிந்த புகழ்மிக்க தைத்யராஜா பலி அவர்களைத் தடுத்தான்.
Verse 29
ते वैरोचनिमासीनं गुप्तं चासुरयूथपै: । श्रिया परमया जुष्टं जिताशेषमुपागमन् ॥ २९ ॥
தேவர்கள் வைரோசனன் புதல்வன் பலி மகாராஜனை அணுகி அவன் அருகில் அமர்ந்தனர். அவன் அசுர சேனாதிபதிகளால் காக்கப்பட்டு, பரம செல்வத்தில் விளங்கி, அனைத்துலகையும் வென்றிருந்தான்.
Verse 30
महेन्द्र: श्लक्ष्णया वाचा सान्त्वयित्वा महामति: । अभ्यभाषत तत् सर्वं शिक्षितं पुरुषोत्तमात् ॥ ३० ॥
மகேந்திரன் மென்மையான சொற்களால் அந்த மகாமதி பலியை மகிழ்வித்து, புருஷோத்தமனான ஸ்ரீ விஷ்ணுவிடமிருந்து கற்ற அனைத்துப் பரிந்துரைகளையும் பணிவுடன் தெரிவித்தான்.
Verse 31
तत्त्वरोचत दैत्यस्य तत्रान्ये येऽसुराधिपा: । शम्बरोऽरिष्टनेमिश्च ये च त्रिपुरवासिन: ॥ ३१ ॥
இந்திரன் அளித்த முன்மொழிவுகள் தைத்யராஜன் பலிக்கு உடனே விருப்பமானவையாக இருந்தன. சம்பர், அரிஷ்டநேமி முதலிய அசுரத் தலைவர்கள் மற்றும் திரிபுர வாசிகள் அனைவரும் அதைத் துரிதமாக ஏற்றனர்.
Verse 32
ततो देवासुरा: कृत्वा संविदं कृतसौहृदा: । उद्यमं परमं चक्रुरमृतार्थे परन्तप ॥ ३२ ॥
எதிரிகளை அடக்கும் பரீக்ஷித்தே! அதன் பின் தேவர்களும் அசுரர்களும் நட்புடன் உடன்படிக்கை செய்து கொண்டனர். பின்னர் அமிர்தத்திற்காக அவர்கள் மிகப் பெரிய முயற்சியை மேற்கொண்டனர்.
Verse 33
ततस्ते मन्दरगिरिमोजसोत्पाट्य दुर्मदा: । नदन्त उदधिं निन्यु: शक्ता: परिघबाहव: ॥ ३३ ॥
பின்னர் மிகுந்த வலிமையுடைய தேவர்களும் அசுரர்களும்—கதையெனத் திடமான நீண்ட கரங்களையுடையோர்—அகந்தையால் மயங்கி மந்தர மலைையை வலியுடன் பிடுங்கினர். பெரும் முழக்கமிட்டு அதை பாற்கடலின் நோக்கி எடுத்துச் சென்றனர்.
Verse 34
दूरभारोद्वहश्रान्ता: शक्रवैरोचनादय: । अपारयन्तस्तं वोढुं विवशा विजहु: पथि ॥ ३४ ॥
நீண்ட தூரம் மிகப் பாரமான மலையைச் சுமந்து சுமந்து, சக்ரன், வைரோசனன் (பலியரசன்) முதலிய தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் களைத்தனர். சுமக்க இயலாமல் வழியிலேயே அதை விட்டனர்.
Verse 35
निपतन्स गिरिस्तत्र बहूनमरदानवान् । चूर्णयामास महता भारेण कनकाचल: ॥ ३५ ॥
அப்போது பொன்னால் ஆன மிகப் பாரமான மந்தர மலை கீழே விழுந்து, அதன் பெரும் பாரத்தால் பல தேவர்களையும் அசுரர்களையும் நசுக்கி விட்டது.
Verse 36
तांस्तथा भग्नमनसो भग्नबाहूरुकन्धरान् । विज्ञाय भगवांस्तत्र बभूव गरुडध्वज: ॥ ३६ ॥
அவர்களின் மனம் முறிந்தது; கை, தொடை, தோள் ஆகியவை உடைந்தன. இதை அறிந்த அனைத்தையும் அறியும் கருடத்வஜன் ஆகிய பகவான் அங்கே தோன்றினார்.
Verse 37
गिरिपातविनिष्पिष्टान्विलोक्यामरदानवान् । ईक्षया जीवयामास निर्जरान् निर्व्रणान् यथा ॥ ३७ ॥
மலை விழுந்து நசுங்கிய தேவர்களையும் அசுரர்களையும் பார்த்த ஆண்டவன், தன் பார்வையாலேயே அவர்களை உயிர்ப்பித்தான். அவர்கள் துயரமின்றி, உடலில் காயம்கூட இல்லாதவர்களாயினர்.
Verse 38
गिरिं चारोप्य गरुडे हस्तेनैकेन लीलया । आरुह्य प्रययावब्धिं सुरासुरगणैर्वृत: ॥ ३८ ॥
ஆண்டவன் ஒரே கையால் விளையாட்டுபோல் மலையைத் தூக்கி கருடனின் முதுகில் வைத்தான். பின்னர் தானும் கருடாரூடனாய், தேவர்-அசுரர் கூட்டம் சூழ, பாற்கடலை நோக்கிச் சென்றான்.
Verse 39
अवरोप्य गिरिं स्कन्धात् सुपर्ण: पततां वर: । ययौ जलान्त उत्सृज्य हरिणा स विसर्जित: ॥ ३९ ॥
அதன்பின் பறவைகளில் சிறந்த கருடன் மந்தரமலையைத் தன் தோளிலிருந்து இறக்கி நீரருகே கொண்டு வைத்தான். பின்னர் ஸ்ரீஹரியின் ஆணையால் அந்த இடத்தை விட்டு அவன் புறப்பட்டுச் சென்றான்.
Frequently Asked Questions
The chapter states that the asuras were ‘favored by time’ (kāla), so direct confrontation would not yield the devas’ welfare. Viṣṇu teaches upāya-kauśalya: for a higher objective (amṛta and restoration of cosmic balance), one may adopt a temporary truce—even with enemies—while remaining internally steady and dharmically guided.
He is described as radiantly effulgent (blinding like thousands of suns), yet personally beautiful: marakata-like dark complexion, lotus-reddish eyes, yellow garments, jeweled helmet, ornaments, garlands, Kaustubha, weapons, and Lakṣmī. The theological point is that Bhagavān is simultaneously transcendent (beyond guṇas and ordinary perception) and personal (sac-cid-ānanda vigraha), approachable through devotion rather than material vision.
Viṣṇu’s warning frames the churning as a process where dangerous and distracting byproducts appear before the final goal (amṛta). It teaches steadiness (kṣānti/śānti), freedom from fear and greed, and trust in divine oversight—an ethical and spiritual template for pursuing higher ends without being derailed by intermediate crises or temptations.
Bali Mahārāja, son of Virocana, is the asura king portrayed as politically discerning—knowing when to fight and when to make peace. He accepts because the devas approach without hostility and because the proposal promises a strategic advantage (participation in producing nectar), aligning with statecraft even within asuric power politics.