Adhyaya 5

Verse 1

श्रीशुक उवाच राजन्नुदितमेतत् ते हरे: कर्माघनाशनम् । गजेन्द्रमोक्षणं पुण्यं रैवतं त्वन्तरं श‍ृणु ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அரசே! ஹரியின் பாவநாசக லீலைகளில் மிகப் புண்ணியமான கஜேந்திர-மோக்ஷணத்தை உனக்கு உரைத்தேன். இத்தகைய பகவத் செயல்களைச் செவிமடுத்தால் எல்லாப் பாவவினைகளும் அழியும். இப்போது ரைவத மன்வந்தரத்தை கேள்.

Verse 2

पञ्चमो रैवतो नाम मनुस्तामससोदर: । बलिविन्ध्यादयस्तस्य सुता हार्जुनपूर्वका: ॥ २ ॥

தாமஸ மனுவின் சகோதரனாகிய ஐந்தாம் மனு ‘ரைவத’ என அழைக்கப்பட்டான். அவனுடைய புதல்வர்கள் ஹார்ஜுனனைத் தலைமையாகக் கொண்டு அர்ஜுனன், பலி, விந்த்யன் முதலியோர் ஆவர்.

Verse 3

विभुरिन्द्र: सुरगणा राजन्भूतरयादय: । हिरण्यरोमा वेदशिरा ऊर्ध्वबाह्वादयो द्विजा: ॥ ३ ॥

அரசே! ரைவத மன்வந்தரத்தில் இந்திரன் ‘விபு’ என அழைக்கப்பட்டான். தேவர்களில் பூதரயர் முதலியோர் இருந்தனர்; ஏழு உலகங்களை ஆளும் ஏழு பிராமணர்களில் ஹிரண்யரோமா, வேதசிரா, ஊர்த்வபாஹு முதலியோர் இருந்தனர்.

Verse 4

पत्नी विकुण्ठा शुभ्रस्य वैकुण्ठै: सुरसत्तमै: । तयो: स्वकलया जज्ञे वैकुण्ठो भगवान्स्वयम् ॥ ४ ॥

சுப்ரன் மற்றும் அவன் மனைவி விகுண்டா இணைவால், தம் ஸ்வாம்சமான உயர்ந்த தேவர்களுடன் கூடி, ஸ்வயம் பகவான் வைகுண்டன் தோன்றினார்.

Verse 5

वैकुण्ठ: कल्पितो येन लोको लोकनमस्कृत: । रमया प्रार्थ्यमानेन देव्या तत्प्रियकाम्यया ॥ ५ ॥

தேவி ரமையின் பிரிய விருப்பத்தை நிறைவேற்ற, அவள் வேண்டுதலின்படி பகவான் வைகுண்டன் அனைவரும் வணங்கும் இன்னொரு வைகுண்ட லோகத்தை உருவாக்கினார்.

Verse 6

तस्यानुभाव: कथितो गुणाश्च परमोदया: । भौमान्‍रेणून्स विममे यो विष्णोर्वर्णयेद् गुणान् ॥ ६ ॥

பகவானின் பரமோதார குணங்களும் மகிமைகளும் கூறப்பட்டாலும், அவற்றை முழுதும் அறிதல் கடினம்; விஷ்ணுவுக்கு எல்லாம் சாத்தியம். யார் பிரபஞ்சத்தின் அணுக்களை எண்ண முடிகிறாரோ, அவரே ஆண்டவனின் குணங்களை எண்ண முடியும்—ஆனால் யாராலும் முடியாது.

Verse 7

षष्ठश्च चक्षुष: पुत्रश्चाक्षुषो नाम वै मनु: । पूरुपूरुषसुद्युम्नप्रमुखाश्चाक्षुषात्मजा: ॥ ७ ॥

சக்ஷுவின் மகனான சாக்ஷுஷன் ஆறாம் மனுவாக இருந்தான். அவனுக்கு பல புதல்வர்கள்; அவர்களில் பூரு, பூருஷ, சுத்யும்னன் முதன்மை பெற்றவர்கள்.

Verse 8

इन्द्रो मन्त्रद्रुमस्तत्र देवा आप्यादयो गणा: । मुनयस्तत्र वै राजन्हविष्मद्वीरकादय: ॥ ८ ॥

சாக்ஷுஷ மனுவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இந்திரன் ‘மந்திரத்ருமன்’ என அழைக்கப்பட்டான். தேவர்களில் ஆப்யர்கள் முதலியோர் இருந்தனர்; மகரிஷிகளில் ஹவிஷ்மான், வீரகன் முதலியோர் இருந்தனர், அரசனே.

Verse 9

तत्रापि देवसम्भूत्यां वैराजस्याभवत् सुत: । अजितो नाम भगवानंशेन जगत: पति: ॥ ९ ॥

இந்த ஆறாம் மன்வந்தரத்தில் தேவஸம்பூதியின் கர்ப்பத்தில் வைராஜனால் பகவான் விஷ்ணு தமது அಂசாவதாரமாக ‘அஜித’ என்ற நாமத்துடன் தோன்றினார்; அவர் உலகத்தின் அதிபதி।

Verse 10

पयोधिं येन निर्मथ्य सुराणां साधिता सुधा । भ्रममाणोऽम्भसि धृत: कूर्मरूपेण मन्दर: ॥ १० ॥

அவரே பாற்கடலைக் கடைந்து தேவர்களுக்கு அமிர்தத்தை அளித்தார்; கூர்ம அவதாரமாக நீரில் அலைந்து, மந்தர மலைையைத் தமது முதுகில் தாங்கினார்।

Verse 11

श्रीराजोवाच यथा भगवता ब्रह्मन्मथित: क्षीरसागर: । यदर्थं वा यतश्चाद्रिं दधाराम्बुचरात्मना ॥ ११ ॥ यथामृतं सुरै: प्राप्तं किं चान्यदभवत् तत: । एतद् भगवत: कर्म वदस्व परमाद्भ‍ुतम् ॥ १२ ॥

அரசர் பரீக்ஷித் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! பகவான் எவ்வாறு, எதற்காகப் பாற்கடலைக் கடைந்தார்? நீர்வாழ் கூர்ம ரூபமாக இருந்து மந்தர மலையை ஏன், எப்படி தாங்கினார்? தேவர்கள் அமிர்தத்தை எவ்வாறு பெற்றனர், மேலும் கடைதலால் இன்னும் என்னென்ன தோன்றின? தயவுசெய்து பகவானின் இப் பரம அதிசய செயல்களை விளக்குங்கள்।

Verse 12

श्रीराजोवाच यथा भगवता ब्रह्मन्मथित: क्षीरसागर: । यदर्थं वा यतश्चाद्रिं दधाराम्बुचरात्मना ॥ ११ ॥ यथामृतं सुरै: प्राप्तं किं चान्यदभवत् तत: । एतद् भगवत: कर्म वदस्व परमाद्भ‍ुतम् ॥ १२ ॥

அரசர் பரீக்ஷித் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! பகவான் எவ்வாறு, எதற்காகப் பாற்கடலைக் கடைந்தார்? நீர்வாழ் கூர்ம ரூபமாக இருந்து மந்தர மலையை ஏன், எப்படி தாங்கினார்? தேவர்கள் அமிர்தத்தை எவ்வாறு பெற்றனர், மேலும் கடைதலால் இன்னும் என்னென்ன தோன்றின? தயவுசெய்து பகவானின் இப் பரம அதிசய செயல்களை விளக்குங்கள்।

Verse 13

त्वया सङ्कथ्यमानेन महिम्ना सात्वतां पते: । नातितृप्यति मे चित्तं सुचिरं तापतापितम् ॥ १३ ॥

நீங்கள் சாத்த்வதர்களின் அதிபதியான பகவானின் மகிமையை உரைக்கிறபோதும், மூன்று துயரங்களால் கலங்கிய என் மனம் இன்னும் நிறைவடையவில்லை।

Verse 14

श्रीसूत उवाच सम्पृष्टो भगवानेवं द्वैपायनसुतो द्विजा: । अभिनन्द्य हरेर्वीर्यमभ्याचष्टुं प्रचक्रमे ॥ १४ ॥

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—நைமிஷாரண்யத்தில் கூடியுள்ள பண்டித பிராமணர்களே! அரசன் இவ்வாறு கேட்டபோது, த்வைபாயனரின் புதல்வனான பகவான் சுகதேவ கோஸ்வாமி அரசனைப் பாராட்டி, பின்னர் ஸ்ரீஹரியின் மகிமைகளை மேலும் விளக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 15

श्रीशुक उवाच यदा युद्धेऽसुरैर्देवा बध्यमाना: शितायुधै: । गतासवो निपतिता नोत्तिष्ठेरन्स्म भूरिश: ॥ १५ ॥ यदा दुर्वास: शापेन सेन्द्रा लोकास्त्रयो नृप । नि:श्रीकाश्चाभवंस्तत्र नेशुरिज्यादय: क्रिया: ॥ १६ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—போரில் அசுரர்கள் கூர்மையான ஆயுதங்களால் தேவர்களை கடுமையாகத் தாக்க, பல தேவர்கள் உயிரிழந்து வீழ்ந்தனர்; அவர்கள் மீண்டும் எழ முடியவில்லை. அப்போது, அரசே! துர்வாச முனிவரின் சாபத்தால் இந்திரனுடன் மூன்று உலகங்களும் செல்வஒளி இழந்தன; ஆகவே யாகாதி வைதிகச் சடங்குகளும் நடைபெறவில்லை.

Verse 16

श्रीशुक उवाच यदा युद्धेऽसुरैर्देवा बध्यमाना: शितायुधै: । गतासवो निपतिता नोत्तिष्ठेरन्स्म भूरिश: ॥ १५ ॥ यदा दुर्वास: शापेन सेन्द्रा लोकास्त्रयो नृप । नि:श्रीकाश्चाभवंस्तत्र नेशुरिज्यादय: क्रिया: ॥ १६ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—போரில் அசுரர்கள் கூர்மையான ஆயுதங்களால் தேவர்களை கடுமையாகத் தாக்க, பல தேவர்கள் உயிரிழந்து வீழ்ந்தனர்; அவர்கள் மீண்டும் எழ முடியவில்லை. அப்போது, அரசே! துர்வாச முனிவரின் சாபத்தால் இந்திரனுடன் மூன்று உலகங்களும் செல்வஒளி இழந்தன; ஆகவே யாகாதி வைதிகச் சடங்குகளும் நடைபெறவில்லை.

Verse 17

निशाम्यैतत् सुरगणा महेन्द्रवरुणादय: । नाध्यगच्छन्स्वयं मन्त्रैर्मन्त्रयन्तो विनिश्चितम् ॥ १७ ॥ ततो ब्रह्मसभां जग्मुर्मेरोर्मूर्धनि सर्वश: । सर्वं विज्ञापयां चक्रु: प्रणता: परमेष्ठिने ॥ १८ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இந்த நிலையைப் பார்த்த இந்திரன், வருணன் முதலிய தேவர்கள் தங்களுக்குள் ஆலோசித்தனர்; ஆனால் தங்கள் மந்திர ஆலோசனையால் உறுதியான தீர்வை காண இயலவில்லை. பின்னர் எல்லா தேவரும் ஒன்றுகூடி சுமேரு மலையின் உச்சியில் உள்ள பிரம்மாவின் சபைக்குச் சென்றனர்; அங்கே பரமேஷ்டி பிரம்மாவுக்கு தண்டவத் வணங்கி, நடந்த அனைத்தையும் அறிவித்தனர்.

Verse 18

निशाम्यैतत् सुरगणा महेन्द्रवरुणादय: । नाध्यगच्छन्स्वयं मन्त्रैर्मन्त्रयन्तो विनिश्चितम् ॥ १७ ॥ ततो ब्रह्मसभां जग्मुर्मेरोर्मूर्धनि सर्वश: । सर्वं विज्ञापयां चक्रु: प्रणता: परमेष्ठिने ॥ १८ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இந்த நிலையைப் பார்த்த இந்திரன், வருணன் முதலிய தேவர்கள் தங்களுக்குள் ஆலோசித்தனர்; ஆனால் தங்கள் மந்திர ஆலோசனையால் உறுதியான தீர்வை காண இயலவில்லை. பின்னர் எல்லா தேவரும் ஒன்றுகூடி சுமேரு மலையின் உச்சியில் உள்ள பிரம்மாவின் சபைக்குச் சென்றனர்; அங்கே பரமேஷ்டி பிரம்மாவுக்கு தண்டவத் வணங்கி, நடந்த அனைத்தையும் அறிவித்தனர்.

Verse 19

स विलोक्येन्द्रवाय्वादीन् नि:सत्त्वान्विगतप्रभान् । लोकानमङ्गलप्रायानसुरानयथा विभु: ॥ १९ ॥ समाहितेन मनसा संस्मरन्पुरुषं परम् । उवाचोत्फुल्ल‍वदनो देवान्स भगवान्पर: ॥ २० ॥

இந்திரன், வாயு முதலிய தேவர்கள் வலமும் ஒளியும் இழந்து, மூன்று உலகங்களும் அமங்கலமயமாகியதையும், அசுரர்கள் செழித்ததையும் கண்டு, தேவர்களுக்குமேல் நிற்கும் வல்லமைமிக்க பிரம்மா மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி பரமபுருஷனை நினைத்தார். பின்னர் மலர்ந்த முகத்துடன் தேவர்களிடம் உரைத்தார்।

Verse 20

स विलोक्येन्द्रवाय्वादीन् नि:सत्त्वान्विगतप्रभान् । लोकानमङ्गलप्रायानसुरानयथा विभु: ॥ १९ ॥ समाहितेन मनसा संस्मरन्पुरुषं परम् । उवाचोत्फुल्ल‍वदनो देवान्स भगवान्पर: ॥ २० ॥

ஒருமுக மனத்துடன் பரமபுருஷனை நினைத்தபோது, பரமேஸ்வரனுக்கு ஒப்பான பிரம்மாவின் முகம் மலர்ந்தது. பின்னர் அவர் தேவர்களிடம், “என் சொல்லைக் கேளுங்கள்” என்று கூறினார்।

Verse 21

अहं भवो यूयमथोऽसुरादयो मनुष्यतिर्यग्द्रुमघर्मजातय: । यस्यावतारांशकलाविसर्जिता व्रजाम सर्वे शरणं तमव्ययम् ॥ २१ ॥

பிரம்மா கூறினார்—நான், பவனாகிய சிவன், நீங்கள் எல்லாத் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், விலங்குகள், மரம்-செடிகள், வியர்வையால் பிறந்தோர், முட்டையால் பிறந்தோர், கருவால் பிறந்தோர்—நாம் அனைவரும் அந்த அழிவிலா பரம்பொருளின் அவதார அங்கங்களும் கலைகளும் வழியே வெளிப்பட்டவர்கள். ஆகவே நாம் அனைவரும் அவரிடமே சரணடைவோம்।

Verse 22

न यस्य वध्यो न च रक्षणीयो नोपेक्षणीयादरणीयपक्ष: । तथापि सर्गस्थितिसंयमार्थं धत्ते रज:सत्त्वतमांसि काले ॥ २२ ॥

அந்த பரமபுருஷனுக்கு கொல்லப்பட வேண்டியவரும் இல்லை; காக்கப்பட வேண்டியவரும் இல்லை; புறக்கணிக்கப்பட வேண்டியவரும் இல்லை; வழிபடப்பட வேண்டிய ஒரு பக்கமும் இல்லை. ஆயினும் படைப்பு, நிலைபேறு, அழிவு ஆகியவற்றிற்காக காலத்திற்கேற்ப ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் எனும் குணங்களை ஏற்று பல வடிவங்களில் அவதரிக்கிறார்।

Verse 23

अयं च तस्य स्थितिपालनक्षण: सत्त्वं जुषाणस्य भवाय देहिनाम् । तस्माद् व्रजाम: शरणं जगद्गुरुं स्वानां स नो धास्यति शं सुरप्रिय: ॥ २३ ॥

இப்போது உடல் கொண்ட உயிர்களின் நன்மைக்காக சத்த்வகுணத்தின் காலம் வந்துள்ளது; சத்த்வத்தை ஏற்று அவர் உலகின் நிலைபேற்றையும் பாதுகாப்பையும் நடத்துகிறார். ஆகவே நாம் ஜகத்குருவான பரமபுருஷனிடம் சரணடைவோம்; தேவர்களுக்கு அன்பான அந்த ஆண்டவன் நமக்கு நிச்சயம் மங்களத்தை அருள்வான்।

Verse 24

श्रीशुक उवाच इत्याभाष्य सुरान्वेधा: सह देवैररिन्दम । अजितस्य पदं साक्षाज्जगाम तमस: परम् ॥ २४ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—எதிரிகளை அடக்கும் பரீக்ஷித்! தேவர்களிடம் இவ்வாறு கூறி, பிரம்மா தேவர்களுடன் சேர்ந்து, பொருட்தமஸைத் தாண்டிய அஜிதனின் பரமபதத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 25

तत्राद‍ृष्टस्वरूपाय श्रुतपूर्वाय वै प्रभु: । स्तुतिमब्रूत दैवीभिर्गीर्भिस्त्ववहितेन्द्रिय: ॥ २५ ॥

அங்கே, உருவம் காணாதவராயினும் வேதங்களில் கேட்டறிந்த அந்தப் பரமபிரபுவை நோக்கி, பிரம்மா ஒருமனத்துடன் தெய்வீக வேதவாக்குகளால் ஸ்துதி செய்தார்.

Verse 26

श्रीब्रह्मोवाच अविक्रियं सत्यमनन्तमाद्यं गुहाशयं निष्कलमप्रतर्क्यम् । मनोऽग्रयानं वचसानिरुक्तं नमामहे देववरं वरेण्यम् ॥ २६ ॥

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—பரமேஸ்வரா! நீ மாற்றமற்றவன், சத்தியம், அனந்தன், ஆதிமூலம். நீ இதயக் குகையில் உறையும், நிர்கலன், அசிந்த்யன். மனம் உன்னை எட்டாது; வாக்கு உன்னை உரைக்காது. தேவர்களில் சிறந்த வணக்கத்திற்குரியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 27

विपश्चितं प्राणमनोधियात्मना- मर्थेन्द्रियाभासमनिद्रमव्रणम् । छायातपौ यत्र न गृध्रपक्षौ तमक्षरं खं त्रियुगं व्रजामहे ॥ २७ ॥

பிராணன், மனம், புத்தி, ஆத்மா ஆகியவற்றின் செயல்களை நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் அறிந்தவர்; அனைத்திற்கும் ஒளியளிப்பவர், நித்திரையற்றவர், களங்கமற்றவர்; நிழலும் வெப்பமும், பாகுபாட்டின் கழுகுப் பக்கங்களும் இல்லாத இடமாய் இருப்பவர்—அந்த அக்ஷரன், ஆகாயம்போல் பரவிய, திரியுகப் பரமனின் திருவடிகளை நாம் சரணடைகிறோம்.

Verse 28

अजस्य चक्रं त्वजयेर्यमाणं मनोमयं पञ्चदशारमाशु । त्रिनाभि विद्युच्चलमष्टनेमि यदक्षमाहुस्तमृतं प्रपद्ये ॥ २८ ॥

பொருட்கர்மச் சுழலில் இந்த உடல் மனோமய ரதச் சக்கரம்போல். பத்து இந்திரியங்களும் ஐந்து பிராணங்களும் அதன் பதினைந்து ஆரங்கள்; மூன்று குணங்கள் அதன் நாபி; எட்டு பிரகிருதி தத்துவங்கள் அதன் விளிம்பு; வெளி மாயை மின்சக்திபோல் அதை வேகமாகச் சுழற்றுகிறது. அதன் அச்சாகப் பரமாத்மாவான அஜிதன் இருப்பதாகச் சொல்வர்—அந்த அம்ருதஸ்வரூபப் பிரபுவை நாம் சரணடைகிறோம்.

Verse 29

य एकवर्णं तमस: परं त- दलोकमव्यक्तमनन्तपारम् । आसांचकारोपसुपर्णमेन- मुपासते योगरथेन धीरा: ॥ २९ ॥

சுத்த-சத்த்வத்தில் நிலைபெற்ற பரமேஸ்வரன் ஏகவண்ணன்—ப்ரணவம் (ஓம்) எனும் ரூபம். அவர் தமஸான பிரபஞ்சத்துக்கு அப்பால், அவ்யக்தன், அனந்தன்; கால-தேசத்தால் பிரிந்தவர் அல்ல, எங்கும் நிறைந்தவர். கருடவாகனனாகிய இறைவனை திடசித்த யோகிகள் யோகசக்தியால் வழிபடுகின்றனர்; அவருக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 30

न यस्य कश्चातितितर्ति मायां यया जनो मुह्यति वेद नार्थम् । तं निर्जितात्मात्मगुणं परेशं नमाम भूतेषु समं चरन्तम् ॥ ३० ॥

யாருடைய மாயையை யாரும் கடக்க இயலாதோ, அந்த மாயையே அனைவரையும் மயக்கி வாழ்வின் நோக்கை மறக்கச் செய்கிறது. ஆனால் பரமேஸ்வரன் அந்த மாயையை வென்றவர்; அவர் ஜிதாத்மா, பராதிபதி, எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்குடன் சமமாகச் செயல்படுபவர். அவருக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம்.

Verse 31

इमे वयं यत्प्रिययैव तन्वा सत्त्वेन सृष्टा बहिरन्तरावि: । गतिं न सूक्ष्मामृषयश्च विद्महे कुतोऽसुराद्या इतरप्रधाना: ॥ ३१ ॥

நாங்கள் தேவர்கள், பிரிய இறைவனின் விருப்பத்தால் சத்த்வமய உடலைப் பெற்று உள்ளும் புறமும் நன்மையில் நிலைபெற்றுள்ளோம்; ரிஷிகளும் அப்படியே. ஆனாலும் பரமேஸ்வரனின் நுண்ணிய நிலையை நாம் அறியோம்; அப்படியிருக்க ரஜஸ்-தமஸ் மேலோங்கிய அசுராதிகள் எவ்வாறு அறிய முடியும்? அவருக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 32

पादौ महीयं स्वकृतैव यस्य चतुर्विधो यत्र हि भूतसर्ग: । स वै महापूरुष आत्मतन्त्र: प्रसीदतां ब्रह्म महाविभूति: ॥ ३२ ॥

யாருடைய தாமரைத் திருவடிகளில் இந்தப் பூமி தங்கியுள்ளது, யாருடைய சக்தியாலே இங்கு நான்கு வகை உயிரினப் படைப்பு நிகழ்கிறது, அவரே சுயாதீன மகாபுருஷன், மகாவிபூதி நிறைந்த பரமேஸ்வரன். ஹே பிரஹ்மனே, அவர் எம்மேல் பிரசன்னராகட்டும்.

Verse 33

अम्भस्तु यद्रेत उदारवीर्यं सिध्यन्ति जीवन्त्युत वर्धमाना: । लोकायतोऽथाखिललोकपाला: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३३ ॥

முழு பிரபஞ்சமும் நீரிலிருந்து தோன்றியது; நீராலேயே உயிர்கள் தாங்கி வாழ்ந்து வளர்கின்றன. அந்த நீர் உண்மையில் பரமேஸ்வரனின் உதார வீரியம்—அவரது ரேதஸே. ஆகவே மகா சக்தி நிறைந்த அந்த இறைவன் எம்மேல் பிரசன்னராகட்டும்.

Verse 34

सोमं मनो यस्य समामनन्ति दिवौकसां यो बलमन्ध आयु: । ईशो नगानां प्रजन: प्रजानां प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३४ ॥

சோமன் எனும் சந்திரன் தேவர்களுக்கு அன்னம், வலிமை, ஆயுள் அளிப்பவன். அவன் தாவரங்களின் அதிபதி; எல்லா உயிர்களின் பெருக்கத்திற்கும் காரணம். அறிஞர்கள் கூறுவது போல சந்திரன் பகவானின் மனம். அந்த மகாவிபூதி பரமேஸ்வரன் எம்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்.

Verse 35

अग्निर्मुखं यस्य तु जातवेदा जात: क्रियाकाण्डनिमित्तजन्मा । अन्त:समुद्रेऽनुपचन्स्वधातून् प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३५ ॥

யாகங்களில் ஆஹுதி ஏற்கப் பிறந்த ஜாதவேத அக்கினி பகவானின் வாய். அதே அக்கினி கடலின் ஆழத்தில் செல்வத்தை உருவாக்குகிறது; வயிற்றில் ஜீரண அக்கினியாக இருந்து உணவைச் செரித்து உடல் நிலைபேறுக்கான சுரப்புகளை உண்டாக்குகிறது. அந்த மகாவிபூதி பரமேஸ்வரன் எம்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்.

Verse 36

यच्चक्षुरासीत् तरणिर्देवयानं त्रयीमयो ब्रह्मण एष धिष्ण्यम् । द्वारं च मुक्तेरमृतं च मृत्यु: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३६ ॥

சூரியதேவன் ஆண்டவனின் கண். அவர் ‘அர்ச்சிராதி-வர்த்த்ம’ எனப்படும் விடுதலைப் பாதையைச் சுட்டுகிறார்; வேதப் புரிதலின் முதன்மை ஆதாரம், பரப்ரம்ம வழிபாட்டின் தலம், முக்தியின் வாயில். அவர் அமரத்துவத்தின் மூலமும், மரணத்தின் காரணமும். அந்த மகாவிபூதி பரமேஸ்வரன் எம்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்.

Verse 37

प्राणादभूद् यस्य चराचराणां प्राण: सहो बलमोजश्च वायु: । अन्वास्म सम्राजमिवानुगा वयं प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३७ ॥

காற்றே அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களுக்கும் பிராணன், துணிவு, வலிமை, ஒளி. காற்றின் இந்தப் பிராண சக்தி பகவானின் ஆதிப் பிராணத்திலிருந்து தோன்றியது. நாம் அனைவரும் பிராணத்திற்காக காற்றைத் தொடர்ந்து செல்கிறோம்; அரசனைத் தொடரும் பணியாளரைப் போல. அந்த மகாவிபூதி பரமேஸ்வரன் எம்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்.

Verse 38

श्रोत्राद् दिशो यस्य हृदश्च खानि प्रजज्ञिरे खं पुरुषस्य नाभ्या: । प्राणेन्द्रियात्मासुशरीरकेत: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३८ ॥

அந்த மகாவிபூதி பரமேஸ்வரன் எம்மேல் பிரசன்னனாகட்டும். திசைகள் அவருடைய காதுகளிலிருந்து தோன்றின; உடலின் துளைகள் அவருடைய இதயத்திலிருந்து; ஆகாயம் அவருடைய நாபியிலிருந்து. பிராணன், இந்திரியங்கள், மனம், உடலுக்குள் உள்ள காற்று, உடலைத் தாங்கும் ஆகாயம்—இவை அனைத்தும் அவரிடமிருந்தே வெளிப்பட்டன.

Verse 39

बलान्महेन्द्रस्त्रिदशा: प्रसादा- न्मन्योर्गिरीशो धिषणाद् विरिञ्च: । खेम्यस्तुछन्दांस्यृषयो मेढ्रत: क: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३९ ॥

பகவானின் வலிமையிலிருந்து மகேந்திரன் தோன்றினான்; அவருடைய அருளிலிருந்து தேவர்கள்; அவருடைய கோபத்திலிருந்து கிரீசன் சிவன்; அவருடைய நிலைத்த அறிவிலிருந்து விரிஞ்சி பிரம்மா வெளிப்பட்டார். அவருடைய உடல் துளைகளிலிருந்து வேத மந்திரங்கள், அவருடைய உபஸ்தத்திலிருந்து மகரிஷிகளும் பிரஜாபதிகளும் பிறந்தனர். அந்த பரம மகாவிபூதி ஆண்டவன் எம்மேல் பிரசன்னனாக இருப்பானாக.

Verse 40

श्रीर्वक्षस: पितरश्छाययासन् धर्म: स्तनादितर: पृष्ठतोऽभूत् । द्यौर्यस्य शीर्ष्णोऽप्सरसो विहारात् प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४० ॥

அவருடைய மார்பிலிருந்து ஸ்ரீலட்சுமி தோன்றினாள்; அவருடைய நிழலிலிருந்து பித்ருலோக வாசிகள்; அவருடைய மார்பகத்திலிருந்து தர்மம்; அவருடைய முதுகிலிருந்து அதர்மம் பிறந்தது. அவருடைய தலைச்சிகரத்திலிருந்து விண்ணுலகங்கள், அவருடைய இன்பவிளையாட்டிலிருந்து அப்ஸரஸ்கள் வெளிப்பட்டனர். அந்த பரம மகாவிபூதி பகவான் எம்மேல் பிரசன்னனாக இருப்பானாக.

Verse 41

विप्रो मुखाद् ब्रह्म च यस्य गुह्यं राजन्य आसीद् भुजयोर्बलं च । ऊर्वोर्विडोजोऽङ्‍‍घ्रिरवेदशूद्रौ प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४१ ॥

அந்த பரம புருஷோத்தமனின் வாயிலிருந்து பிராமணரும் வேத ஞானமும் தோன்றின; அவருடைய கரங்களிலிருந்து க்ஷத்திரியரும் உடல் வலிமையும்; அவருடைய தொடைகளிலிருந்து வைசியரும் உற்பத்தி-செல்வத்தில் தேர்ச்சியும்; அவருடைய பாதங்களிலிருந்து வேத அறிவிற்கு அப்பாற்பட்ட சூத்ரரும் பிறந்தனர். பராக்கிரமம் நிறைந்த அந்த மகாவிபூதி பகவான் எம்மேல் பிரசன்னனாக இருப்பானாக.

Verse 42

लोभोऽधरात् प्रीतिरुपर्यभूद् द्युति- र्नस्त: पशव्य: स्पर्शेन काम: । भ्रुवोर्यम: पक्ष्मभवस्तु काल: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४२ ॥

அவருடைய கீழ் உதட்டிலிருந்து பேராசை, மேல் உதட்டிலிருந்து அன்பு, மூக்கிலிருந்து உடல் ஒளி, தொடு உணர்விலிருந்து மிருகத்தனமான காமம் தோன்றின. அவருடைய புருவங்களிலிருந்து யமராஜன், அவருடைய இமைகளிலிருந்து ஆதியற்ற காலம் வெளிப்பட்டது. அந்த பரம மகாவிபூதி ஆண்டவன் எம்மேல் பிரசன்னனாக இருப்பானாக.

Verse 43

द्रव्यं वय: कर्म गुणान्विशेषं यद्योगमायाविहितान्वदन्ति । यद् दुर्विभाव्यं प्रबुधापबाधं प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४३ ॥

அறிஞர்கள் கூறுவது: பஞ்சபூதங்கள், காலம், கர்மம், இயற்கையின் மூன்று குணங்கள், அவற்றால் உண்டாகும் பல்வேறு வேறுபாடுகள்—இவை அனைத்தும் யோகமாயையின் ஏற்பாடே. ஆகவே இந்தப் பொருட் உலகம் மிகக் கடினமாக அறியப்படுவது; மிகப் பிரபுத்தர்கள் இதைத் துறந்துள்ளனர். அனைத்தையும் ஆளும் அந்த மகாவிபூதி பகவான் எம்மேல் பிரசன்னனாக இருப்பானாக.

Verse 44

नमोऽस्तु तस्मा उपशान्तशक्तये स्वाराज्यलाभप्रतिपूरितात्मने । गुणेषु मायारचितेषु वृत्तिभि- र्न सज्जमानाय नभस्वदूतये ॥ ४४ ॥

அந்த பரம புருஷோத்தம பகவானுக்கு நமஸ்காரம். அவர் சக்தி அமைதியானது; தம் சுவராஜ்யப் பெறுபேற்றால் நிறைவு பெற்றவர். மாயை உருவாக்கிய குணங்களின் செயல்களில் அவர் பற்றற்றவர்; உலகில் லீலை செய்தாலும் பற்றற்ற காற்றைப் போல இருப்பவர்.

Verse 45

स त्वं नो दर्शयात्मानमस्मत्करणगोचरम् । प्रपन्नानां दिद‍ृक्षूणां सस्मितं ते मुखाम्बुजम् ॥ ४५ ॥

ஹே பரம புருஷோத்தம பகவானே, நாங்கள் உமக்கு சரணடைந்தோம்; ஆனாலும் உம்மை தரிசிக்க விரும்புகிறோம். தயை செய்து உமது மூல ரூபத்தையும், சிரிப்புடன் விளங்கும் தாமரை முகத்தையும் எங்கள் கண்களுக்கும் பிற உணர்வுகளுக்கும் புலப்படச் செய்யும்.

Verse 46

तैस्तै: स्वेच्छाभूतै रूपै: काले काले स्वयं विभो । कर्म दुर्विषहं यन्नो भगवांस्तत् करोति हि ॥ ४६ ॥

ஹே விபோ, ஹே பகவானே, உமது இனிய சுயஇச்சையால் யுகம் யுகமாக பல ரூபங்களில் நீர் அவதரிக்கிறீர். எங்களால் தாங்க முடியாததும் செய்ய இயலாததும் ஆகிய அற்புத செயல்களை நீரே செய்து காட்டுகிறீர்.

Verse 47

क्लेशभूर्यल्पसाराणि कर्माणि विफलानि वा । देहिनां विषयार्तानां न तथैवार्पितं त्वयि ॥ ४७ ॥

புலனின்ப ஆசையால் துடிக்கும் உடலுடைய கர்மிகளின் செயல்கள் மிகுந்த துன்பம் தருபவை, சாரமற்றவை, சிலவேளை பயனற்றவையும் ஆகின்றன. ஆனால் உமக்கு அர்ப்பணித்த வாழ்வுடைய பக்தர்களுக்கு அப்படியல்ல; அதிக உழைப்பு இன்றியே அவர்கள் பெரும் பலனை அடைகிறார்கள்.

Verse 48

नावम: कर्मकल्पोऽपि विफलायेश्वरार्पित: । कल्पते पुरुषस्यैव स ह्यात्मा दयितो हित: ॥ ४८ ॥

ஈஸ்வரனுக்கு அர்ப்பணித்த செயல், சிறிதளவாக இருந்தாலும், ஒருபோதும் வீணாகாது. பகவான் பரம பிதா; அவர் ஜீவர்களின் அன்பிற்குரிய ஆத்மா, எப்போதும் அவர்களின் நலனுக்காக செயல்படத் தயாராய் இருப்பவர்.

Verse 49

यथा हि स्कन्धशाखानां तरोर्मूलावसेचनम् । एवमाराधनं विष्णो: सर्वेषामात्मनश्च हि ॥ ४९ ॥

மரத்தின் வேரில் நீர் ஊற்றினால் தண்டு கிளைகள் தானே திருப்தியடைவதுபோல், விஷ்ணுவை ஆராதித்தால் அனைவரும் சேவிக்கப்படுவர்; அவர் எல்லோரின் அந்தர்யாமி.

Verse 50

नमस्तुभ्यमनन्ताय दुर्वितर्क्यात्मकर्मणे । निर्गुणाय गुणेशाय सत्त्वस्थाय च साम्प्रतम् ॥ ५० ॥

அனந்தப் பெருமானே, உமக்கு நமஸ்காரம். உமது லீலைகள் தற்கத்திற்குப் புறம்பானவை. நீர் நிர்குணனாயிருந்தும் திரிகுணங்களின் ஈசன்; இப்போது சத்த்வகுணத்திற்கு அனுகூலமாக நிலைத்துள்ளீர்—உமக்கு வணக்கம்.