Adhyaya 24

Verse 1

श्रीराजोवाच भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि हरेरद्भ‍ुतकर्मण: । अवतारकथामाद्यां मायामत्स्यविडम्बनम् ॥ १ ॥

ஸ்ரீ ராஜா கூறினார்—பகவனே! ஸ்ரீஹரியின் அதிசயக் கர்மங்களில், அவருடைய ஆதியான மತ್ಸ்ய அவதாரத்தின் மாயா-லீலைக் கதையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 2

यदर्थमदधाद् रूपं मात्स्यं लोकजुगुप्सितम् । तम:प्रकृति दुर्मर्षं कर्मग्रस्त इवेश्वर: ॥ २ ॥ एतन्नो भगवन् सर्वं यथावद् वक्तुमर्हसि । उत्तमश्लोकचरितं सर्वलोकसुखावहम् ॥ ३ ॥

கர்மவசப்பட்ட ஜீவன் போல, உலகம் இகழும் தமோகுணமயமான துன்பமிக்க மత్స்ய ரூபத்தை பகவான் ஏன் ஏற்றார்? ஆண்டவனே, இதை எல்லாம் முறையாக எங்களுக்கு விளக்குங்கள்; உத்தமஷ்லோகனின் சரிதம் கேட்பது எல்லோருக்கும் இன்பமும் மங்களமும் தரும்।

Verse 3

यदर्थमदधाद् रूपं मात्स्यं लोकजुगुप्सितम् । तम:प्रकृति दुर्मर्षं कर्मग्रस्त इवेश्वर: ॥ २ ॥ एतन्नो भगवन् सर्वं यथावद् वक्तुमर्हसि । उत्तमश्लोकचरितं सर्वलोकसुखावहम् ॥ ३ ॥

கர்மவசப்பட்ட ஜீவன் போல, உலகம் இகழும் தமோகுணமயமான துன்பமிக்க மత్స்ய ரூபத்தை பகவான் ஏன் ஏற்றார்? ஆண்டவனே, இதை எல்லாம் முறையாக எங்களுக்கு விளக்குங்கள்; உத்தமஷ்லோகனின் சரிதம் கேட்பது எல்லோருக்கும் இன்பமும் மங்களமும் தரும்।

Verse 4

श्रीसूत उवाच इत्युक्तो विष्णुरातेन भगवान् बादरायणि: । उवाच चरितं विष्णोर्मत्स्यरूपेण यत् कृतम् ॥ ४ ॥

ஸ்ரீசூதர் கூறினார்—விஷ்ணுராதன் (பரீக்ஷித்) இவ்வாறு கேட்டபோது, பகவான் பாதராயணி (சுகதேவர்) விஷ்ணுவின் மத்ஸ்யாவதார லீலைச் சரிதத்தை விவரிக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 5

श्रीशुक उवाच गोविप्रसुरसाधूनां छन्दसामपि चेश्वर: । रक्षामिच्छंस्तनूर्धत्ते धर्मस्यार्थस्य चैव हि ॥ ५ ॥

ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—ஓ அரசே! பசுக்கள், பிராமணர்கள், தேவர்கள், சாதுபக்தர்கள், வேதங்கள், தர்மம் மற்றும் வாழ்வின் இலக்கை நிறைவேற்றும் நெறிகளைப் பாதுகாக்கப் பரம்பொருள் அவதார ரூபங்களை ஏற்கிறார்।

Verse 6

उच्चावचेषु भूतेषु चरन् वायुरिवेश्वर: । नोच्चावचत्वं भजते निर्गुणत्वाद्धियो गुणै: ॥ ६ ॥

காற்று பல்வேறு சூழல்களில் ஊடுருவிச் செல்லும் போல, பரமேஸ்வரன் சிலவேளை மனிதராகவும் சிலவேளை தாழ்ந்த யோனியாகவும் தோன்றினாலும், அவர் நிர்குணன்; ஆகவே குணங்களால் மாசுபடார், உயர்வு-தாழ்வு வேறுபாட்டையும் ஏற்கார்।

Verse 7

आसीदतीतकल्पान्ते ब्राह्मो नैमित्तिको लय: । समुद्रोपप्लुतास्तत्र लोका भूरादयो नृप ॥ ७ ॥

ஓ அரசே! கடந்த கல்பத்தின் முடிவில், பிரம்மாவின் பகல் முடிவில் நைமித்திகப் பிரளயம் ஏற்பட்டது; அப்போது பூலோகம் முதலான உலகங்கள் கடல் நீரால் மூழ்கின.

Verse 8

कालेनागतनिद्रस्य धातु: शिशयिषोर्बली । मुखतो नि:सृतान् वेदान् हयग्रीवोऽन्तिकेऽहरत् ॥ ८ ॥

காலம் வந்தபோது தாதா (பிரம்மா) நித்திரை கொண்டு படுக்க விரும்பினார்; அப்போது அவரது வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட வேதங்களை அருகிலிருந்த ஹயக்ரீவன் எனும் வலிமைமிக்க அசுரன் அபகரித்தான்।

Verse 9

ज्ञात्वा तद् दानवेन्द्रस्य हयग्रीवस्य चेष्टितम् । दधार शफरीरूपं भगवान् हरिरीश्वर: ॥ ९ ॥

தானவேந்திரன் ஹயக்ரீவனின் செயலை அறிந்த பரமபுருஷன் ஹரி ஈச்வரன் மீன் (மத்ஸ்ய) ரூபம் தாங்கி, வேதங்களை காக்க அந்த அசுரனை வதைத்தான்।

Verse 10

तत्र राजऋषि: कश्चिन्नाम्ना सत्यव्रतो महान् । नारायणपरोऽतपत् तप: स सलिलाशन: ॥ १० ॥

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தில் ‘சத்யவ்ரதன்’ எனும் மகத்தான ராஜரிஷி இருந்தார். அவர் நாராயணனைத் தழுவிய பக்தன்; நீரையே உணவாகக் கொண்டு தவம் செய்தார்।

Verse 11

योऽसावस्मिन् महाकल्पे तनय: स विवस्वत: । श्राद्धदेव इति ख्यातो मनुत्वे हरिणार्पित: ॥ ११ ॥

இம்மஹாகல்பத்தில் அந்த சத்யவ்ரதன் பின்னர் சூரியலோக அரசன் விவஸ்வானின் மகனாகப் பிறந்து ‘ஸ்ராத்ததேவன்’ எனப் புகழ்பெற்றான். ஹரியின் அருளால் அவனுக்கு மனு பதவி அளிக்கப்பட்டது।

Verse 12

एकदा कृतमालायां कुर्वतो जलतर्पणम् । तस्याञ्जल्युदके काचिच्छफर्येकाभ्यपद्यत ॥ १२ ॥

ஒருநாள் க்ருதமாலா நதிக்கரையில் நீர்தர்ப்பணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, அவரது கைகளில் சேர்ந்த நீரில் ஒரு சிறிய மீன் தோன்றியது।

Verse 13

सत्यव्रतोऽञ्जलिगतां सह तोयेन भारत । उत्ससर्ज नदीतोये शफरीं द्रविडेश्वर: ॥ १३ ॥

பரத வம்சத்துப் பரீக்ஷித்தே! திராவிட தேசத்தின் அரசன் சத்யவ்ரதன், தன் கைகளில் இருந்த அந்த மீனை, கையிலிருந்த நீருடன் சேர்த்து நதிநீரில் விட்டான்।

Verse 14

तमाह सातिकरुणं महाकारुणिकं नृपम् । यादोभ्यो ज्ञातिघातिभ्यो दीनां मां दीनवत्सल । कथं विसृजसे राजन् भीतामस्मिन् सरिज्जले ॥ १४ ॥

இனிய குரலில் அந்த ஏழைச் சிறு மீன் மிகக் கருணையுள்ள சத்தியவ்ரத அரசனை நோக்கி கூறியது— அரசே, ஏழைகளின் காவலனே! என்னை இந்த நதிநீரில் ஏன் விடுகிறீர்? இங்கே என்னைக் கொல்லக்கூடிய பிற நீர்வாழ்வோர் உள்ளனர்; அவர்களை நான் மிகப் பயப்படுகிறேன்।

Verse 15

तमात्मनोऽनुग्रहार्थं प्रीत्या मत्स्यवपुर्धरम् । अजानन् रक्षणार्थाय शफर्या: स मनो दधे ॥ १५ ॥

தன் உள்ளம் மகிழ்வதற்காக, அந்த மீன் பரமபுருஷனே என்பதை அறியாமல், சத்தியவ்ரத அரசன் மிகுந்த அன்பும் மகிழ்ச்சியுமுடன் அதனைப் பாதுகாக்கத் தீர்மானித்தான்।

Verse 16

तस्या दीनतरं वाक्यमाश्रुत्य स महीपति: । कलशाप्सु निधायैनां दयालुर्निन्य आश्रमम् ॥ १६ ॥

மீனின் மிகுந்த இரங்கத்தக்க வார்த்தைகளை கேட்ட கருணையுள்ள அரசன், அதை நீர் குடத்தில் வைத்து தன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்।

Verse 17

सा तु तत्रैकरात्रेण वर्धमाना कमण्डलौ । अलब्ध्वात्मावकाशं वा इदमाह महीपतिम् ॥ १७ ॥

ஆனால் அங்கே ஒரே இரவில் அந்த மீன் மிகப் பெரிதாக வளர்ந்து, குடத்தின் நீரில் தன் உடலுக்குச் சௌகரியமான இடம் கிடைக்கவில்லை. பின்னர் அது அரசனை இவ்வாறு கூறியது।

Verse 18

नाहं कमण्डलावस्मिन् कृच्छ्रं वस्तुमिहोत्सहे । कल्पयौक: सुविपुलं यत्राहं निवसे सुखम् ॥ १८ ॥

என் அன்பு அரசே, இந்த குடத்தில் இவ்வளவு கஷ்டமாக வாழ்வது எனக்கு விருப்பமில்லை. ஆகவே நான் சுகமாக வாழக்கூடிய ஒரு பெரிய நீர்த்தேக்கத்தை தயவுசெய்து ஏற்பாடு செய்யுங்கள்।

Verse 19

स एनां तत आदाय न्यधादौदञ्चनोदके । तत्र क्षिप्ता मुहूर्तेन हस्तत्रयमवर्धत ॥ १९ ॥

அப்போது அரசன் அந்த மீனை குடத்தின் நீரிலிருந்து எடுத்து ஒரு பெரிய கிணற்றில் விட்டான். ஆனால் ஒரு கணத்தில் அது மூன்று முழம் நீளமாக வளர்ந்தது.

Verse 20

न म एतदलं राजन् सुखं वस्तुमुदञ्चनम् । पृथु देहि पदं मह्यं यत् त्वाहं शरणं गता ॥ २० ॥

மீன் கூறியது—ஓ அரசே, இந்த நீர்த்தொட்டி என் இன்பவாசத்திற்கு ஏற்றதல்ல. எனக்கு மேலும் விரிந்த நீரிடத்தைத் தாரும்; நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன்.

Verse 21

तत आदाय सा राज्ञा क्षिप्ता राजन् सरोवरे । तदावृत्यात्मना सोऽयं महामीनोऽन्ववर्धत ॥ २१ ॥

ஓ மகாராஜ பரீக்ஷித், அரசன் கிணற்றிலிருந்து அந்த மீனை எடுத்து ஏரியில் விட்டான்; ஆனால் அந்த மகாமீன் தன் உடலால் அந்த நீரின் அளவையும் மீறி பெரிதாயிற்று.

Verse 22

नैतन्मे स्वस्तये राजन्नुदकं सलिलौकस: । निधेहि रक्षायोगेन ह्रदे मामविदासिनि ॥ २२ ॥

மீன் கூறியது—ஓ அரசே, நான் நீர்வாழ்; இந்த நீர் என் நலனுக்கு ஏற்றதல்ல. தயை செய்து காப்பாற்றும் வழி செய்து, ஒருபோதும் குறையாத ஏரிநீரில் என்னை இடுங்கள்.

Verse 23

इत्युक्त: सोऽनयन्मत्स्यं तत्र तत्राविदासिनि । जलाशयेऽसम्मितं तं समुद्रे प्राक्षिपज्झषम् ॥ २३ ॥

இவ்வாறு வேண்டப்பட்டபோது, அரசன் சத்தியவ்ரதன் அந்த மீனை மிகப் பெரிய நீர்த்தேக்கங்களுக்கெல்லாம் கொண்டு சென்றான். அவையும் போதாததால், இறுதியில் அந்த மகாமீனை கடலில் விட்டான்.

Verse 24

क्षिप्यमाणस्तमाहेदमिह मां मकरादय: । अदन्त्यतिबला वीर मां नेहोत्स्रष्टुमर्हसि ॥ २४ ॥

கடலில் எறியப்படும்போது அந்த மீன் சத்தியவ்ரத அரசனிடம் கூறியது—வீரரே! இந்நீரில் மிக வலிமையான பயங்கர மகராதிகள் என்னை உண்டுவிடுவர்; ஆகவே என்னை இங்கே எறியாதீர்।

Verse 25

एवं विमोहितस्तेन वदता वल्गुभारतीम् । तमाह को भवानस्मान् मत्स्यरूपेण मोहयन् ॥ २५ ॥

அந்த இனிய சொற்களை கேட்ட ராஜா மயங்கித் திகைத்து அவரிடம் கேட்டான்—பிரபுவே, நீங்கள் யார்? மீன் வடிவில் வந்து எங்களை மயக்குகிறீர்கள்.

Verse 26

नैवंवीर्यो जलचरो द‍ृष्टोऽस्माभि: श्रुतोऽपि वा । यो भवान् योजनशतमह्नाभिव्यानशे सर: ॥ २६ ॥

என் ஆண்டவனே! ஒரே நாளில் நீங்கள் நூற்றுக்கணக்கான யோஜனைகள் அளவிற்கு விரிந்து நதி-கடல் நீரை மூடிவிட்டீர்கள். இத்தகைய வல்லமை கொண்ட நீர்வாழ் உயிரை நாம் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை।

Verse 27

नूनं त्वं भगवान् साक्षाद्धरिर्नारायणोऽव्यय: । अनुग्रहाय भूतानां धत्से रूपं जलौकसाम् ॥ २७ ॥

நிச்சயமாக நீங்கள் சாக்ஷாத் அழியாத பரம்பொருள் நாராயணன், ஸ்ரீஹரி. உயிர்களுக்குக் கருணை காட்டவே நீர்வாழ் வடிவை ஏற்றுள்ளீர்।

Verse 28

नमस्ते पुरुषश्रेष्ठ स्थित्युत्पत्त्यप्ययेश्वर । भक्तानां न: प्रपन्नानां मुख्यो ह्यात्मगतिर्विभो ॥ २८ ॥

புருஷோத்தமரே! படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு ஆகியவற்றின் ஆண்டவரே! விபு விஷ்ணுவே! எங்கள் போன்ற சரணடைந்த பக்தர்களுக்கு நீங்கள் தான் தலைவரும் பரம இலக்கும். உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 29

सर्वे लीलावतारास्ते भूतानां भूतिहेतव: । ज्ञातुमिच्छाम्यदो रूपं यदर्थं भवता धृतम् ॥ २९ ॥

என் ஆண்டவனே! உமது எல்லா லீலா அவதாரங்களும் உயிர்களின் நலனுக்காகவே தோன்றுகின்றன. ஆகவே, நீர் மீன் வடிவம் எடுத்ததன் நோக்கம் என்னவென்று அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 30

न तेऽरविन्दाक्ष पदोपसर्पणं मृषा भवेत् सर्वसुहृत्प्रियात्मन: । यथेतरेषां पृथगात्मनां सता- मदीद‍ृशो यद् वपुरद्भ‍ुतं हि न: ॥ ३० ॥

தாமரை-கண்களையுடைய ஆண்டவனே! நீர் அனைவருக்கும் பரம நண்பனும் அன்பான பரமாத்மாவும்; உமது தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைவது ஒருபோதும் வீணாகாது. உடல்-பற்றில் உள்ளோர் தேவர்களை வழிபடுதல் பயனற்றது; ஆகவே நீர் இந்த அதிசய மீன் வடிவத்தை வெளிப்படுத்தினீர்.

Verse 31

श्रीशुक उवाच इति ब्रुवाणं नृपतिं जगत्पति: सत्यव्रतं मत्स्यवपुर्युगक्षये । विहर्तुकाम: प्रलयार्णवेऽब्रवी- च्चिकीर्षुरेकान्तजनप्रिय: प्रियम् ॥ ३१ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு அரசன் சத்தியவ்ரதன் பேசினபோது, யுகாந்தத்தில் மீன் வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு பிரளயக் கடலில் லீலை செய்யவும், தன் ஒருமுக பக்தனுக்கு அருள் செய்யவும் விரும்பிய ஜகத்பதி பகவான் இனிய வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 32

श्रीभगवानुवाच सप्तमे ह्यद्यतनादूर्ध्वमहन्येतदरिंदम । निमङ्‌क्ष्यत्यप्ययाम्भोधौ त्रैलोक्यं भूर्भुवादिकम् ॥ ३२ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—எதிரிகளை அடக்கும் அரசனே! இன்று முதல் ஏழாம் நாளில் பூḥ, புவḥ, ஸ்வḥ எனும் மூன்று உலகங்களும் பிரளய நீரில் மூழ்கி ஒன்றாகக் கலந்துவிடும்.

Verse 33

त्रिलोक्यां लीयमानायां संवर्ताम्भसि वै तदा । उपस्थास्यति नौ: काचिद् विशाला त्वां मयेरिता ॥ ३३ ॥

மூன்று உலகங்களும் பிரளய நீரில் லயிக்கும்போது, என்னால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு பெரிய படகு உன் முன் தோன்றும்.

Verse 34

त्वं तावदोषधी: सर्वा बीजान्युच्चावचानि च । सप्तर्षिभि: परिवृत: सर्वसत्त्वोपबृंहित: ॥ ३४ ॥ आरुह्य बृहतीं नावं विचरिष्यस्यविक्लव: । एकार्णवे निरालोके ऋषीणामेव वर्चसा ॥ ३५ ॥

அதன்பின், அரசே, எல்லா வகை மூலிகைகளையும் பலவகை விதைகளையும் சேகரித்து அந்தப் பெருநாவிலே ஏற்றுவாய். சப்தரிஷிகளுடன், எல்லா உயிர்களாலும் சூழப்பட்டவனாய், அந்த நாவிலே ஏறி, மனக்கலக்கம் இன்றி, பிரளயத்தின் ஒரே கடலான இருளிலும் ரிஷிகளின் ஒளியையே விளக்காகக் கொண்டு எளிதில் பயணிப்பாய்।

Verse 35

त्वं तावदोषधी: सर्वा बीजान्युच्चावचानि च । सप्तर्षिभि: परिवृत: सर्वसत्त्वोपबृंहित: ॥ ३४ ॥ आरुह्य बृहतीं नावं विचरिष्यस्यविक्लव: । एकार्णवे निरालोके ऋषीणामेव वर्चसा ॥ ३५ ॥

அந்தப் பெருநாவிலே ஏறி, சப்தரிஷிகளுடன், எல்லா உயிர்களும் உடனிருப்பதாய், நீ அச்சமின்றி பயணிப்பாய். பிரளயத்தின் ஒரே கடலின் கடும் இருளிலும் உன் பாதை மகரிஷிகளின் ஒளியால் மட்டுமே பிரகாசிக்கும்।

Verse 36

दोधूयमानां तां नावं समीरेण बलीयसा । उपस्थितस्य मे श‍ृङ्गे निबध्नीहि महाहिना ॥ ३६ ॥

வலிமையான காற்றால் நாவு அலைக்கழிக்கப்படும்போது, என் அருகில் இருக்கும் என் கொம்பில் அந்த நாவை மகாசர்ப்பன் வாசுகியால் கட்டிவிடு; ஏனெனில் நான் உன் பக்கத்தில் இருப்பேன்।

Verse 37

अहं त्वामृषिभि: सार्धं सहनावमुदन्वति । विकर्षन् विचरिष्यामि यावद् ब्राह्मी निशा प्रभो ॥ ३७ ॥

அரசே, உன்னையும் ரிஷிகளையும் கொண்ட அந்த நாவை நீரில் இழுத்துச் செல்லும் நான், பிரம்மாவின் இரவு—பிரளயக் காலம்—முடியும் வரை அங்கேச் சுற்றிச் செல்வேன்।

Verse 38

मदीयं महिमानं च परं ब्रह्मेति शब्दितम् । वेत्स्यस्यनुगृहीतं मे सम्प्रश्नैर्विवृतं हृदि ॥ ३८ ॥

என் அருளால், ‘பரம் பிரம்மம்’ என்று அழைக்கப்படும் என் மகிமையை நீ முழுமையாக அறிந்துகொள்வாய். உன் கேள்விகளினால் அது உன் இதயத்தில் விரிந்து வெளிப்படும்; ஆகவே நீ என்னை முழுதுமாக அறிவாய்।

Verse 39

इत्थमादिश्य राजानं हरिरन्तरधीयत । सोऽन्ववैक्षत तं कालं यं हृषीकेश आदिशत् ॥ ३९ ॥

இவ்வாறு அரசனுக்கு உபதேசித்து பகவான் ஹரி உடனே மறைந்தார். பின்னர் சத்தியவ்ரதன், ஹ்ருஷீகேசன் அறிவித்த அந்தக் காலத்தை எதிர்நோக்கி காத்திருந்தான்.

Verse 40

आस्तीर्य दर्भान् प्राक्कूलान् राजर्षि: प्रागुदङ्‌मुख: । निषसाद हरे: पादौ चिन्तयन् मत्स्यरूपिण: ॥ ४० ॥

கிழக்கை நோக்கி முனைகள் உள்ள தர்பைகளைப் பரப்பி, அரசரிஷி வடகிழக்கை நோக்கி அமர்ந்தார். மீனுருவம் கொண்ட பகவான் ஹரி (விஷ்ணு) திருவடிகளைத் தியானித்தார்.

Verse 41

तत: समुद्र उद्वेल: सर्वत: प्लावयन् महीम् । वर्धमानो महामेघैर्वर्षद्भ‍ि: समद‍ृश्यत ॥ ४१ ॥

பின்னர் கடல் பெரிதும் பொங்கித் திசையெங்கும் நிலத்தை மூழ்கடிக்கத் தொடங்கியது. இடையறாது மழை பொழியும் மாபெரும் மேகங்களால் அது மேலும் மேலும் பெருகியது.

Verse 42

ध्यायन् भगवदादेशं दद‍ृशे नावमागताम् । तामारुरोह विप्रेन्द्रैरादायौषधिवीरुध: ॥ ४२ ॥

பகவானின் ஆணையை நினைத்துக் கொண்டிருந்த சத்தியவ்ரதன், ஒரு படகு தன்னருகே வருவதைக் கண்டான். அப்போது அவன் மூலிகைகளையும் கொடிகளையும் சேகரித்து, உயர்ந்த பிராமணர்களுடன் படகில் ஏறினான்.

Verse 43

तमूचुर्मुनय: प्रीता राजन् ध्यायस्व केशवम् । स वै न: सङ्कटादस्मादविता शं विधास्यति ॥ ४३ ॥

மகிழ்ந்த முனிவர்கள் அவனிடம் கூறினர்: அரசே, கேசவனைத் தியானி. அவர் தான் இந்த ஆபத்திலிருந்து எங்களை காப்பாற்றி நலத்தை அருள்வார்.

Verse 44

सोऽनुध्यातस्ततो राज्ञा प्रादुरासीन्महार्णवे । एकश‍ृङ्गधरो मत्स्यो हैमो नियुतयोजन: ॥ ४४ ॥

அப்போது அரசன் இடையறாது பரமபுருஷனைத் தியானித்துக் கொண்டிருக்க, பிரளயப் பெருங்கடலில் ஒரு மாபெரும் பொன்னிற மீன் தோன்றியது. அதற்கு ஒரு கொம்பு இருந்தது; அது நியுத-யோஜன நீளமுடையது.

Verse 45

निबध्य नावं तच्छृङ्गे यथोक्तो हरिणा पुरा । वरत्रेणाहिना तुष्टस्तुष्टाव मधुसूदनम् ॥ ४५ ॥

முன்பு ஹரி கூறிய கட்டளையின்படி, அரசன் படகை அந்த மீனின் கொம்பில் கட்டி, வாசுகி நாகத்தை கயிறாகப் பயன்படுத்தினான். திருப்தியடைந்து மதுசூதனனைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினான்.

Verse 46

श्रीराजोवाच अनाद्यविद्योपहतात्मसंविद- स्तन्मूलसंसारपरिश्रमातुरा: । यद‍ृच्छयोपसृता यमाप्नुयु- र्विमुक्तिदो न: परमो गुरुर्भवान् ॥ ४६ ॥

அரசன் கூறினான்—ஆதி அற்ற அவித்தையால் தன்னுணர்வு மறைக்கப்பட்டு, அதன் காரணமாகச் சம்சாரத் துன்பங்களில் சோர்ந்தவர்கள், இறைவன் அருளால் உம்மைப் போன்ற விடுதலை அளிக்கும் பக்தரைச் சந்திக்கிறார்கள். நீரே எங்கள் பரம குரு.

Verse 47

जनोऽबुधोऽयं निजकर्मबन्धन: सुखेच्छया कर्म समीहतेऽसुखम् । यत्सेवया तां विधुनोत्यसन्मतिं ग्रन्थिं स भिन्द्याद् धृदयं स नो गुरु: ॥ ४७ ॥

இந்த மூட ஜீவன் தன் கர்மப் பந்தத்தில் கட்டுண்டு, இவ்வுலகில் சுகம் வேண்டி செய்கிற செயல்கள் இறுதியில் துன்பமே தருகின்றன. ஆனால் பகவானின் சேவையால் அந்தப் பொய்ச் சுகவேட்கை அகலும். எங்கள் குரு இதயத்தின் முடிச்சை அறுக்கட்டும்.

Verse 48

यत्सेवयाग्नेरिव रुद्ररोदनं पुमान् विजह्यान्मलमात्मनस्तम: । भजेत वर्णं निजमेष सोऽव्ययो भूयात् स ईश: परमो गुरोर्गुरु: ॥ ४८ ॥

பொருள் பந்தத்திலிருந்து விடுபட விரும்புவோர், பரமபுருஷனின் சேவையை ஏற்று, புண்ணிய–பாபக் கர்மங்களோடு இணைந்த அறியாமை மாசை விட்டு விட வேண்டும். தீயால் சுத்திகரிக்கையில் தங்கம் வெள்ளி அழுக்கு நீங்குவது போல, அவன் தன் ஆதிச் சுயரூபத்தை மீண்டும் பெறுகிறான். அந்த அழிவற்ற பரமேசுவரனே எங்கள் குருவாக இருப்பாராக; அவர் எல்லா குருக்களுக்கும் பரம குரு.

Verse 49

न यत्प्रसादायुतभागलेश- मन्ये च देवा गुरवो जना: स्वयम् । कर्तुं समेता: प्रभवन्ति पुंस- स्तमीश्वरं त्वां शरणं प्रपद्ये ॥ ४९ ॥

தேவர்கள், பெயரளவான குருக்கள், பிற மனிதர்கள்—தனித்தோடு அல்லது ஒன்றாகச் சேர்ந்தோடு—உமது கருணையின் பத்தாயிரத்தில் ஒரு பங்குக்கும் சமமான அருளை அளிக்க இயலாது. ஆகவே உமது தாமரைத் திருவடிகளில் சரணடைகிறேன்।

Verse 50

अचक्षुरन्धस्य यथाग्रणी: कृत- स्तथा जनस्याविदुषोऽबुधो गुरु: । त्वमर्कद‍ृक् सर्वद‍ृशां समीक्षणो वृतो गुरुर्न: स्वगतिं बुभुत्सताम् ॥ ५० ॥

கண் இல்லாத குருடன் இன்னொரு குருடனை வழிகாட்டியாக ஏற்றுக் கொள்வதுபோல், வாழ்வின் இலக்கை அறியாதோர் மூடனை குருவென ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் நாங்கள் ஆத்மசாக்ஷாத்காரத்தை நாடுகிறோம்; ஆகவே சூரியனைப் போல அனைத்தையும் காணும், அனைத்தையும் அறியும் பகவானாகிய உம்மையே குருவாக ஏற்கிறோம்।

Verse 51

जनो जनस्यादिशतेऽसतीं गतिं यया प्रपद्येत दुरत्ययं तम: । त्वं त्वव्ययं ज्ञानममोघमञ्जसा प्रपद्यते येन जनो निजं पदम् ॥ ५१ ॥

பொருளாசை கொண்ட போலிக் குரு, தன் பொருளாசை கொண்ட சீடர்களுக்கு பொருளாதார வளர்ச்சியும் இంద్రிய இன்பமும் போதிக்கிறான்; அதனால் அவர்கள் கடக்க இயலாத அறியாமை இருளில் தொடர்கிறார்கள். ஆனால் நீர் அழியாத, தவறாத ஞானத்தை அளிக்கிறீர்; அதைப் பெற்ற அறிவாளர் விரைவில் தன் இயல்பான நிலையிலே நிலைபெறுகிறான்।

Verse 52

त्वं सर्वलोकस्य सुहृत् प्रियेश्वरो ह्यात्मा गुरुर्ज्ञानमभीष्टसिद्धि: । तथापि लोको न भवन्तमन्धधी- र्जानाति सन्तं हृदि बद्धकाम: ॥ ५२ ॥

என் ஆண்டவனே, நீர் எல்லா உலகங்களுக்கும் உத்தம நல்வாழ்த்தும் நண்பன், மிகப் பிரியன், ஆளுநன், பரமாத்மா, பரம குரு, உத்தம ஞானம், மேலும் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவன். ஆயினும் இதயத்தில் ஆசைகளால் கட்டுண்ட மூடர்கள், உள்ளத்தில் இருப்பதாய் நீரை அறிய முடியாது।

Verse 53

त्वं त्वामहं देववरं वरेण्यं प्रपद्य ईशं प्रतिबोधनाय । छिन्ध्यर्थदीपैर्भगवन् वचोभि- र्ग्रन्थीन् हृदय्यान् विवृणु स्वमोक: ॥ ५३ ॥

பகவானே, தேவர்களால் வணங்கப்படும் வணக்கத்தக்க தேவா, அனைத்தையும் ஆளும் ஈசா! ஆத்மபோதத்திற்காக நான் உம்மிடம் சரணடைகிறேன். வாழ்வின் பொருளை விளக்கும் உமது உபதேசவாக்குகளால் என் இதயத்தின் முடிச்சுகளை வெட்டி, என் வாழ்வின் இலக்கை வெளிப்படுத்துவீராக।

Verse 54

श्रीशुक उवाच इत्युक्तवन्तं नृपतिं भगवानादिपूरुष: । मत्स्यरूपी महाम्भोधौ विहरंस्तत्त्वमब्रवीत् ॥ ५४ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—சத்தியவ்ரதன் மச்சரூபம் எடுத்த ஆதிபுருஷனாகிய பகவானை வேண்டியபோது, பிரளய நீரில் உலாவிய ஆண்டவன் அவனுக்கு பரமத் தத்துவத்தை விளக்கினார்।

Verse 55

पुराणसंहितां दिव्यां साङ्ख्ययोगक्रियावतीम् । सत्यव्रतस्य राजर्षेरात्मगुह्यमशेषत: ॥ ५५ ॥

பகவான் அரசரிஷி சத்தியவ்ரதனுக்கு தெய்வீக புராண-ஸம்ஹிதைகளையும், சாங்க்ய-யோக சாதனைகளையும் உடைய ஆன்ம ரகசிய ஞானத்தையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்து, அந்த நூல்களில் தம்மையே வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 56

अश्रौषीद‍ृषिभि: साकमात्मतत्त्वमसंशयम् । नाव्यासीनो भगवता प्रोक्तं ब्रह्म सनातनम् ॥ ५६ ॥

படகில் அமர்ந்திருந்த சத்தியவ்ரதன், மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து பகவான் உரைத்த ஆத்மத் தத்துவமும் நித்திய வேதப்ரம்மமும் கேட்டான்; ஆகவே அவர்களுக்கு பரம சத்தியத்தில் ஐயமில்லை.

Verse 57

अतीतप्रलयापाय उत्थिताय स वेधसे । हत्वासुरं हयग्रीवं वेदान् प्रत्याहरद्धरि: ॥ ५७ ॥

முந்தைய பிரளயத்தின் முடிவில், வேதஸனாகிய பிரம்மா விழித்தெழுந்தபோது, ஹரி ஹயக்ரீவன் எனும் அசுரனை வதைத்து வேதங்களை மீண்டும் பிரம்மாவிடம் மீட்டளித்தார்।

Verse 58

स तु सत्यव्रतो राजा ज्ञानविज्ञानसंयुत: । विष्णो: प्रसादात् कल्पेऽस्मिन्नासीद् वैवस्वतो मनु: ॥ ५८ ॥

விஷ்ணுவின் அருளால் சத்தியவ்ரதன் வேத ஞானமும் அனுபவ ஞானமும் பெற்றான்; இக்கல்பத்தில் அவனே சூரியதேவனின் புதல்வன் வைவைஸ்வத மனுவாகப் பிறந்தான்।

Verse 59

सत्यव्रतस्य राजर्षेर्मायामत्स्यस्य शार्ङ्गिण: । संवादं महदाख्यानं श्रुत्वा मुच्येत किल्बिषात् ॥ ५९ ॥

ராஜரிஷி சத்தியவ்ரதனும், சார்ங்கம் தாங்கிய ஸ்ரீஹரியின் மாயாமத்ஸ்ய அவதாரமும் பற்றிய இந்த மகத்தான உரையாடல் பரம புனிதமான மகாகதையாகும். இதை பக்தியுடன் கேட்பவன் பாவவினை விளைவுகளிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 60

अवतारं हरेर्योऽयं कीर्तयेदन्वहं नर: । सङ्कल्पास्तस्य सिध्यन्ति स याति परमां गतिम् ॥ ६० ॥

எவன் தினந்தோறும் ஸ்ரீஹரியின் மத்ஸ்ய அவதார வர்ணனையையும் சத்தியவ்ரதன் சரிதையையும் கீர்த்தனம் செய்கிறானோ, அவனுடைய எல்லா சங்கல்பங்களும் நிறைவேறும்; அவன் நிச்சயமாக பரமகதியை அடைவான்.

Verse 61

प्रलयपयसि धातु: सुप्तशक्तेर्मुखेभ्य: श्रुतिगणमपनीतं प्रत्युपादत्त हत्वा । दितिजमकथयद् यो ब्रह्म सत्यव्रतानां तमहमखिलहेतुं जिह्ममीनं नतोऽस्मि ॥ ६१ ॥ स वै मन: कृष्णपदारविन्दयो- र्वचांसि वैकुण्ठगुणानुवर्णने । करौ हरेर्मन्दिरमार्जनादिषु श्रुतिं चकाराच्युतसत्कथोदये ॥

நான் அந்த பரமேஸ்வரனுக்கு வணங்குகிறேன்—அவர் வளைந்த மீன் (மத்ஸ்ய) வடிவம் கொண்டு, பிரளய நீரில் உறங்கிய பிரம்மாவின் வாய்களிலிருந்து அபகரிக்கப்பட்ட வேதச் சுருதிகளை அசுரனை வதைத்து மீட்டுத் தந்தார்; மேலும் சத்தியவ்ரத முதலியோருக்கு வேதத்தின் சாரத்தை உபதேசித்தார்.