Adhyaya 21
Brahmā Worships Vāmana; the Demons Attack; Bali is Bound and Questioned About the Third Step
வாமனதேவரின் தெய்வீக ஒளி பிரபஞ்சமெங்கும் பரவ, பிரம்மா மரீசி முதலிய ரிஷிகள், सिद्ध யோகிகளுடன் சேர்ந்து ஆண்டவனை அணைகிறார்; அவரது பிரகாசத்தின் முன் பிரம்மலோகத்தின் மாட்சியும் இரண்டாம் நிலையாகிறது. பிரம்மா கமண்டலு நீரால் பாதபூஜை செய்கிறார்; அந்த பாதநீரே கங்கையாக மாறி மூன்று உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்த இறங்குகிறது. தேவர்கள், தெய்வ நிர்வாகிகள் பெரும் ஆராதனையுடன் நிவேதனங்கள் செய்து ஜயகோஷம் எழுப்புகின்றனர்; ஜாம்பவான் வெற்றித் திருவிழாவை அறிவிக்கிறார். மறுபுறம் பலியின் அசுரர்கள், பிராமண வேஷத்தை தேவர்களுக்கு சாதகமான தந்திரம் என எண்ணி வாமனனை கொல்ல முயல்கிறார்கள்; ஆனால் நந்த-சுனந்த, ஜய-விஜய, கருடர் முதலிய விஷ்ணு பார்ஷதர்கள் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துகின்றனர். சுக்ராசார்யரின் எச்சரிக்கையை நினைத்து பலி பின்வாங்க உத்தரவு செய்து, காலம்—பகவானின் பிரதிநிதி—பலத்தாலும், தந்திரத்தாலும், மந்திரத்தாலும், மருந்தாலும் வெல்ல முடியாது என போதிக்கிறான். சோமபான நாள் முடிந்ததும் கருடர் வருணபாசங்களால் பலியை கட்டுகிறார். பின்னர் வாமனர் கேட்கிறார்—இரண்டு அடிகளால் உலகம் மூடப்பட்டது; வாக்குறுதியான மூன்றாம் அடியை எங்கே வைக்க?—அடுத்த அத்தியாயத்தின் தீர்மானமான பதிலுக்கான முன்னுரை அமைக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच सत्यं समीक्ष्याब्जभवो नखेन्दुभि- र्हतस्वधामद्युतिरावृतोऽभ्यगात् । मरीचिमिश्रा ऋषयो बृहद्व्रता: सनन्दनाद्या नरदेव योगिन: ॥ १ ॥
தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா உண்மையை நோக்கி, வாமனதேவனின் நகச் சந்திரங்களின் பிரகாசத்தால் தன் தாமத்தின் ஒளி மங்கியதை அறிந்து, பரம்பொருளை அணுகினார். மரீசி முதலிய மகரிஷிகளும் சனந்தனாதி யோகிகளும் உடன் வந்தனர்; ஆயினும் அந்த ஒளியின் முன் அவர்கள் சிறியவர்களாய் தோன்றினர்।
Verse 2
वेदोपवेदा नियमा यमान्विता- स्तर्केतिहासाङ्गपुराणसंहिता: । ये चापरे योगसमीरदीपित- ज्ञानाग्निना रन्धितकर्मकल्मषा: ॥ २ ॥ ववन्दिरे यत्स्मरणानुभावत: स्वायम्भुवं धाम गता अकर्मकम् । अथाङ्घ्रये प्रोन्नमिताय विष्णो- रुपाहरत् पद्मभवोऽर्हणोदकम् । समर्च्य भक्त्याभ्यगृणाच्छुचिश्रवा यन्नाभिपङ्केरुहसम्भव: स्वयम् ॥ ३ ॥
அங்கே பல மகான்கள் வந்தனர்—நியம-யமங்களில் நிறைவு பெற்றோர், தர்க்கம், இதிகாசம், புராணம், சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தோர்; வேத-உபவேதங்களும் பல வைதிக சங்கிதைகளும் அறிந்தோர்; மேலும் யோகப் பயிற்சியால் எழுந்த ஞானாக்னியால் கர்மக் கல்மஷத்தைச் சுட்டு விடுதலை பெற்றோர். சிலர் சாதாரண கர்மமின்றியே உயர்ந்த வைதிக ஞானத்தால் ஸ்வயம்புவ பிரம்மலோகத்தை அடைந்திருந்தனர். பின்னர் விஷ்ணுவின் உயர்த்தப்பட்ட தாமரைத் திருவடிகளுக்கு தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா அர்க்ய நீரை அர்ப்பணித்து, பக்தியுடன் வழிபட்டு, இறைவனைப் புகழ்ந்து பிரார்த்தனை செய்தார்।
Verse 3
वेदोपवेदा नियमा यमान्विता- स्तर्केतिहासाङ्गपुराणसंहिता: । ये चापरे योगसमीरदीपित- ज्ञानाग्निना रन्धितकर्मकल्मषा: ॥ २ ॥ ववन्दिरे यत्स्मरणानुभावत: स्वायम्भुवं धाम गता अकर्मकम् । अथाङ्घ्रये प्रोन्नमिताय विष्णो- रुपाहरत् पद्मभवोऽर्हणोदकम् । समर्च्य भक्त्याभ्यगृणाच्छुचिश्रवा यन्नाभिपङ्केरुहसम्भव: स्वयम् ॥ ३ ॥
அங்கே பல மகான்கள் வந்தனர்—நியம-யமங்களில் நிறைவு பெற்றோர், தர்க்கம், இதிகாசம், புராணம், சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தோர்; வேத-உபவேதங்களும் பல வைதிக சங்கிதைகளும் அறிந்தோர்; யோகப் பயிற்சியால் எழுந்த ஞானாக்னியால் கர்மக் கல்மஷத்தைச் சுட்டு விடுதலை பெற்றோர். சிலர் சாதாரண கர்மமின்றியே உயர்ந்த வைதிக ஞானத்தால் ஸ்வயம்புவ பிரம்மலோகத்தை அடைந்தனர். பின்னர் விஷ்ணுவின் உயர்த்தப்பட்ட தாமரைத் திருவடிகளுக்கு தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா அர்க்ய நீரை அர்ப்பணித்து, பக்தியுடன் வழிபட்டு, ஸ்தோத்திரப் பிரார்த்தனைகளைச் செய்தார்।
Verse 4
धातु: कमण्डलुजलं तदुरुक्रमस्य पादावनेजनपवित्रतया नरेन्द्र । स्वर्धुन्यभून्नभसि सा पतती निमार्ष्टि लोकत्रयं भगवतो विशदेव कीर्ति: ॥ ४ ॥
அரசே! பிரம்மாவின் கமண்டலு நீர், உருக்ரமனான வாமனதேவனின் திருவடிகளைத் துவைத்து மிகப் புனிதமடைந்து, வானிலிருந்து இறங்கும் ஸ்வர்துனி கங்கையாக ஆனது. அது விழுந்து ஓடும் போது மூன்று உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது; அது போலவே பகவானின் நிர்மல கீர்த்தியும் தூய்மைப்படுத்துகிறது।
Verse 5
ब्रह्मादयो लोकनाथा: स्वनाथाय समादृता: । सानुगा बलिमाजह्रु: सङ्क्षिप्तात्मविभूतये ॥ ५ ॥
பிரம்மா முதலிய அனைத்து லோகங்களின் அதிபதித் தேவர்கள், தங்கள் பரம ஸ்வாமியான வாமனதேவனைப் பக்தியுடன் வழிபடத் தொடங்கினர்; அவர் தன் அனைத்தையும் வியாபிக்கும் ரூபத்தைச் சுருக்கி மூல ரூபத்தில் நிலைத்திருந்தார். அவர்கள் பூஜைக்கான அனைத்துப் பொருட்களையும் அர்ப்பணங்களையும் சேகரித்தனர்.
Verse 6
तोयै: समर्हणै: स्रग्भिर्दिव्यगन्धानुलेपनै: । धूपैर्दीपै: सुरभिभिर्लाजाक्षतफलाङ्कुरै: ॥ ६ ॥ स्तवनैर्जयशब्दैश्च तद्वीर्यमहिमाङ्कितै: । नृत्यवादित्रगीतैश्च शङ्खदुन्दुभिनि:स्वनै: ॥ ७ ॥
அவர்கள் நீர், பாத்ய-அர்க்ய முதலிய உபசாரங்கள், மணமிகு மலர்மாலைகள், தெய்வீக நறுமண லேபனங்கள், தூபம்-தீபம், மணமிக்க லாஜா, அக்ஷதம், பழங்கள், வேர்கள், முளைகள் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து ஆண்டவனை வழிபட்டனர்.
Verse 7
तोयै: समर्हणै: स्रग्भिर्दिव्यगन्धानुलेपनै: । धूपैर्दीपै: सुरभिभिर्लाजाक्षतफलाङ्कुरै: ॥ ६ ॥ स्तवनैर्जयशब्दैश्च तद्वीर्यमहिमाङ्कितै: । नृत्यवादित्रगीतैश्च शङ्खदुन्दुभिनि:स्वनै: ॥ ७ ॥
அவர்கள் ஆண்டவரின் வீரமும் மகிமையும் விளங்கும் ஸ்தோத்திரங்களைப் பாடி ‘ஜய! ஜய!’ என்று முழங்கினர். நடனம், வாத்தியங்கள், பாடல்கள், சங்கநாதம், துந்துபி முழக்கம் ஆகியவற்றுடன் இவ்வாறு பகவானை ஆராதித்தனர்.
Verse 8
जाम्बवानृक्षराजस्तु भेरीशब्दैर्मनोजव: । विजयं दिक्षु सर्वासु महोत्सवमघोषयत् ॥ ८ ॥
கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவானும் அந்த விழாவில் சேர்ந்தான். அவன் பேரி முழக்கத்தால் எல்லாத் திசைகளிலும் வாமனதேவனின் வெற்றிக்கான மகோৎসவத்தை அறிவித்தான்.
Verse 9
महीं सर्वां हृतां दृष्ट्वा त्रिपदव्याजयाच्ञया । ऊचु: स्वभर्तुरसुरा दीक्षितस्यात्यमर्षिता: ॥ ९ ॥
தீட்சை பெற்று யாகத்தில் உறுதியாய் இருந்த தங்கள் தலைவர் மகாராஜா பலியின் அனைத்துப் பூமியையும், வாமனதேவன் ‘மூன்று அடிகள்’ என்று யாசிக்கும் சாக்கில் பறித்துக் கொண்டதை அசுரப் பின்தொடர்வோர் கண்டனர்; அவர்கள் மிகக் கோபமுற்று இவ்வாறு பேசினர்.
Verse 10
न वायं ब्रह्मबन्धुर्विष्णुर्मायाविनां वर: । द्विजरूपप्रतिच्छन्नो देवकार्यं चिकीर्षति ॥ १० ॥
இந்த வாமனன் நிச்சயமாக ஒரு பிராமணன் அல்ல, மாறாக மாயாவிகளில் சிறந்தவரான விஷ்ணுவே ஆவர். ஒரு பிராமண வடிவத்தை ஏற்று, அவர் தனது சொந்த வடிவத்தை மறைத்து, தேவர்களின் நலனுக்காக செயல்படுகிறார்.
Verse 11
अनेन याचमानेन शत्रुणा वटुरूपिणा । सर्वस्वं नो हृतं भर्तुर्न्यस्तदण्डस्य बर्हिषि ॥ ११ ॥
யாகம் செய்து கொண்டிருந்ததால், நமது எஜமானரான பலி மகாராஜா தண்டிக்கும் அதிகாரத்தைக் கைவிட்டிருந்தார். இதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, நமது நித்திய எதிரியான விஷ்ணு, ஒரு பிரம்மச்சாரி பிச்சைக்காரன் வடிவத்தில் வந்து, அவரது உடைமைகள் அனைத்தையும் பறித்துச் சென்றுவிட்டார்.
Verse 12
सत्यव्रतस्य सततं दीक्षितस्य विशेषत: । नानृतं भाषितुं शक्यं ब्रह्मण्यस्य दयावत: ॥ १२ ॥
நமது எஜமானரான பலி மகாராஜா எப்போதும் சத்தியத்தில் உறுதியாக இருப்பவர், குறிப்பாக இப்போது அவர் யாகம் செய்ய தீட்சை பெற்றுள்ளார். அவர் பிராமணர்களிடம் கருணையும் இரக்கமும் கொண்டவர், அவரால் எந்த நேரத்திலும் பொய் சொல்ல முடியாது.
Verse 13
तस्मादस्य वधो धर्मो भर्तु: शुश्रूषणं च न: । इत्यायुधानि जगृहुर्बलेरनुचरासुरा: ॥ १३ ॥
ஆகையால், இந்த வாமனதேவரை (விஷ்ணுவை) கொல்வதே நமது தர்மம் மற்றும் நமது எஜமானருக்குச் செய்யும் சேவையாகும். இந்த முடிவை எடுத்த பிறகு, பலி மகாராஜாவின் அசுரப் பணியாளர்கள் வாமனதேவரைக் கொல்லும் நோக்கத்துடன் தங்கள் ஆயுதங்களை ஏந்தினர்.
Verse 14
ते सर्वे वामनं हन्तुं शूलपट्टिशपाणय: । अनिच्छन्तो बले राजन् प्राद्रवञ्जातमन्यव: ॥ १४ ॥
ஓ அரசே, அசுரர்கள் தங்கள் வழக்கமான கோபத்தால் உந்தப்பட்டு, கைகளில் சூலங்களையும் ஈட்டிகளையும் ஏந்திக்கொண்டு, பலி மகாராஜாவின் விருப்பத்திற்கு மாறாக வாமனதேவரைக் கொல்ல முன்னோக்கிச் சென்றனர்.
Verse 15
तानभिद्रवतो दृष्ट्वा दितिजानीकपान् नृप । प्रहस्यानुचरा विष्णो: प्रत्यषेधन्नुदायुधा: ॥ १५ ॥
அரசே! அசுர சேனை கொந்தளித்து முன்னேறுவதைப் பார்த்த விஷ்ணுவின் பரிவாரர்கள் புன்னகைத்தனர். ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு அசுரர்கள் தொடர்வதைத் தடுத்தனர்.
Verse 16
नन्द: सुनन्दोऽथ जयो विजय: प्रबलो बल: । कुमुद: कुमुदाक्षश्च विष्वक्सेन: पतत्त्रिराट् ॥ १६ ॥ जयन्त: श्रुतदेवश्च पुष्पदन्तोऽथ सात्वत: । सर्वे नागायुतप्राणाश्चमूं ते जघ्नुरासुरीम् ॥ १७ ॥
நந்தன், சுநந்தன், ஜயன், விஜயன், பிரபலன், பலன், குமுதன், குமுதாக்ஷன், விஷ்வக்சேனன், பதத்திரிராட் (கருடன்), ஜயந்தன், ஸ்ருததேவன், புஷ்பதந்தன், சாத்த்வதன்—இவர்கள் அனைவரும் விஷ்ணுவின் பரிவாரர்கள். பத்தாயிரம் யானைகளின் வலிமை உடையவர்களாய் அசுர சேனையை அழிக்கத் தொடங்கினர்.
Verse 17
नन्द: सुनन्दोऽथ जयो विजय: प्रबलो बल: । कुमुद: कुमुदाक्षश्च विष्वक्सेन: पतत्त्रिराट् ॥ १६ ॥ जयन्त: श्रुतदेवश्च पुष्पदन्तोऽथ सात्वत: । सर्वे नागायुतप्राणाश्चमूं ते जघ्नुरासुरीम् ॥ १७ ॥
நந்தன், சுநந்தன், ஜயன், விஜயன், பிரபலன், பலன், குமுதன், குமுதாக்ஷன், விஷ்வக்சேனன், பதத்திரிராட் (கருடன்), ஜயந்தன், ஸ்ருததேவன், புஷ்பதந்தன், சாத்த்வதன்—இவர்கள் அனைவரும் விஷ்ணுவின் பரிவாரர்கள். பத்தாயிரம் யானைகளின் வலிமை உடையவர்களாய் அசுர சேனையை அழிக்கத் தொடங்கினர்.
Verse 18
हन्यमानान् स्वकान् दृष्ट्वा पुरुषानुचरैर्बलि: । वारयामास संरब्धान् काव्यशापमनुस्मरन् ॥ १८ ॥
விஷ்ணுவின் பரிவாரர்கள் தன் வீரர்களை கொன்று வீழ்த்துவதைப் பார்த்த பலி மகாராஜா, சுக்ராசார்யரின் சாபத்தை நினைத்து, கோபமுற்ற தன் படையினரைப் போரிலிருந்து தடுத்தான்.
Verse 19
हे विप्रचित्ते हे राहो हे नेमे श्रूयतां वच: । मा युध्यत निवर्तध्वं न न: कालोऽयमर्थकृत् ॥ १९ ॥
ஏ விப்ரசித்தி! ஏ ராகு! ஏ நேமி! என் வார்த்தையை கேளுங்கள். போரிடாதீர்கள்; திரும்பிச் செல்லுங்கள். இக்காலம் நமக்குச் சாதகமல்ல.
Verse 20
य: प्रभु: सर्वभूतानां सुखदु:खोपपत्तये । तं नातिवर्तितुं दैत्या: पौरुषैरीश्वर: पुमान् ॥ २० ॥
ஓ தைத்யர்களே, எல்லா உயிர்களுக்கும் இன்பமும் துன்பமும் அளிக்க வல்ல பரமபுருஷ பகவானை மனித முயற்சியால் யாரும் மீற முடியாது।
Verse 21
यो नो भवाय प्रागासीदभवाय दिवौकसाम् । स एव भगवानद्य वर्तते तद्विपर्ययम् ॥ २१ ॥
பரமபுருஷனின் காலரூபமான அந்தத் தத்துவம் முன்பு நமக்கு நன்மையாகவும் தேவர்களுக்கு தீமையாகவும் இருந்தது; அதே பகவான்-ரூப காலம் இன்று மாறாக நமக்கு எதிராக உள்ளது।
Verse 22
बलेन सचिवैर्बुद्ध्या दुर्गैर्मन्त्रौषधादिभि: । सामादिभिरुपायैश्च कालं नात्येति वै जन: ॥ २२ ॥
பொருட்பலம், அமைச்சரின் ஆலோசனை, அறிவு, சமாதி போன்ற தந்திரம், கோட்டைகள், மறைமந்திரங்கள், மருந்துகள், மூலிகைகள் அல்லது வேறு எந்த வழியாலும் பகவானின் காலரூபத்தை யாரும் மீற முடியாது।
Verse 23
भवद्भिर्निर्जिता ह्येते बहुशोऽनुचरा हरे: । दैवेनर्द्धैस्त एवाद्य युधि जित्वा नदन्ति न: ॥ २३ ॥
முன்பு விதியின் அருளால் வலிமைபெற்று நீங்கள் ஹரியின் இவ்வனுசரர்களை பலமுறை வென்றீர்கள்; ஆனால் இன்று அதே அனுசரர்கள் போரில் நம்மை வென்று சிங்கம்போல் கர்ஜிக்கின்றனர்।
Verse 24
एतान् वयं विजेष्यामो यदि दैवं प्रसीदति । तस्मात् कालं प्रतीक्षध्वं यो नोऽर्थत्वाय कल्पते ॥ २४ ॥
விதி நமக்கு அருள்புரிந்தால் நாம் இவர்களை நிச்சயம் வெல்வோம்; ஆகவே நமக்கு சாதகமாகி அவர்களை வெல்ல இயலும் அந்த நல்ல காலத்தை காத்திருங்கள்।
Verse 25
श्रीशुक उवाच पत्युर्निगदितं श्रुत्वा दैत्यदानवयूथपा: । रसां निर्विविशू राजन् विष्णुपार्षदताडिता: ॥ २५ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அரசே, தம் அதிபதி பலி மகாராஜாவின் ஆணையை கேட்டுத் தைத்ய-தானவத் தலைவர்கள் விஷ்ணுவின் பார்ஷதர்களால் துரத்தப்பட்டு ரசாதலம் (பாதாளம்) புகுந்தனர்।
Verse 26
अथ तार्क्ष्यसुतो ज्ञात्वा विराट्प्रभुचिकीर्षितम् । बबन्ध वारुणै: पाशैर्बलिं सूत्येऽहनि क्रतौ ॥ २६ ॥
பின்னர் பறவைகளின் அரசன் கருடன், தன் ஆண்டவனின் விருப்பத்தை அறிந்து, யாகம் முடிந்த பின் சோமபான நாளில், வருணன் பாசங்களால் பலி மகாராஜாவை கட்டினான்।
Verse 27
हाहाकारो महानासीद् रोदस्यो: सर्वतोदिशम् । निगृह्यमाणेऽसुरपतौ विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ २७ ॥
மிகப் பராக்கிரமமுள்ள விஷ்ணு பகவான் அசுரபதி பலி மகாராஜாவை இவ்வாறு கைது செய்தபோது, மேலுலகமும் கீழுலகமும் எங்கும் பெரும் அலறலும் புலம்பலும் எழுந்தது।
Verse 28
तं बद्धं वारुणै: पाशैर्भगवानाह वामन: । नष्टश्रियं स्थिरप्रज्ञमुदारयशसं नृप ॥ २८ ॥
அரசே, அப்போது வருணன் பாசங்களால் கட்டப்பட்ட, உடல் ஒளி மங்கியிருந்தாலும் உறுதி கொண்ட, தாராளமும் புகழும் உடைய பலி மகாராஜாவிடம் பகவான் வாமனதேவர் பேசினார்।
Verse 29
पदानि त्रीणि दत्तानि भूमेर्मह्यं त्वयासुर । द्वाभ्यां क्रान्ता मही सर्वा तृतीयमुपकल्पय ॥ २९ ॥
அசுரராஜா, நீ எனக்கு நிலத்தின் மூன்று அடிகள் தருவதாக வாக்குக் கொடுத்தாய். இரண்டு அடிகளால் நான் முழு உலகையும் அளந்துவிட்டேன்; இப்போது என் மூன்றாம் அடியை எங்கே வைக்க வேண்டும் என்று யோசித்து கூறு।
Verse 30
यावत् तपत्यसौ गोभिर्यावदिन्दु: सहोडुभि: । यावद् वर्षति पर्जन्यस्तावती भूरियं तव ॥ ३० ॥
நட்சத்திரங்களுடன் சூரியனும் சந்திரனும் ஒளிரும் வரையும், மேகங்கள் மழை பொழியும் வரையும்—இந்தப் பரந்த நிலமெல்லாம் உன் உரிமையிலேயே உள்ளது।
Verse 31
पदैकेन मयाक्रान्तो भूर्लोक: खं दिशस्तनो: । स्वर्लोकस्ते द्वितीयेन पश्यतस्ते स्वमात्मना ॥ ३१ ॥
ஒரே அடியால் நான் பூலோகத்தை ஆக்கிரமித்தேன்; என் திருமேனியால் ஆகாயமும் எல்லாத் திசைகளும் நிறைந்தன. நீ பார்த்துக் கொண்டிருக்க, இரண்டாம் அடியால் ஸ்வர்லோகத்தையும் கைப்பற்றினேன்।
Verse 32
प्रतिश्रुतमदातुस्ते निरये वास इष्यते । विश त्वं निरयं तस्माद् गुरुणा चानुमोदित: ॥ ३२ ॥
நீ வாக்குறுதியின்படி தானம் அளிக்க இயலாததால், விதிப்படி உனக்கு நரகலோகங்களில் வாசம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. ஆகவே, உன் குரு சுக்ராசார்யரின் ஆணைப்படி இப்போது நரகத்திற்குச் சென்று அங்கே வாழ்।
Verse 33
वृथा मनोरथस्तस्य दूर: स्वर्ग: पतत्यध: । प्रतिश्रुतस्यादानेन योऽर्थिनं विप्रलम्भते ॥ ३३ ॥
யாசகருக்கு வாக்குறுதி அளித்தும் அதை வழங்காமல் ஏமாற்றுபவனுக்கு ஸ்வர்க்கம் தொலைவாகிறது; ஆசை நிறைவேறாது; அவன் கீழே விழுந்து நரக நிலையை அடைகிறான்।
Verse 34
विप्रलब्धो ददामीति त्वयाहं चाढ्यमानिना । तद् व्यलीकफलं भुङ्क्ष्व निरयं कतिचित् समा: ॥ ३४ ॥
செல்வத்தின் அகந்தையால் ‘தருவேன்’ என்று சொல்லி நீ என்னை ஏமாற்றினாய்; ஆனால் வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற இயலவில்லை. ஆகவே உன் பொய்வாக்கின் பலனாக சில ஆண்டுகள் நரக வாழ்வை அனுபவி।
Frequently Asked Questions
The Bhāgavata frames Gaṅgā as caraṇāmṛta—water sanctified by contact with the Lord’s lotus feet. Brahmā’s kamaṇḍalu water, used in reverential pāda-pūjā, becomes supremely purifying and descends through the cosmic levels, symbolizing that the highest purity and fame (yaśas) originate from devotion to the Supreme Person rather than from material elevation like Brahmaloka.
The text lists Nanda, Sunanda, Jaya, Vijaya, Prabala, Bala, Kumuda, Kumudākṣa, Viṣvaksena, Patattrirāṭ (Garuḍa), Jayanta, Śrutadeva, Puṣpadanta, and Sātvata. Their intervention shows that the Lord’s will is upheld not only by His own presence but also through His empowered attendants who protect dharma.
Bali teaches that no material strategy—strength, counsel, intelligence, diplomacy, fortresses, mantras, drugs, or herbs—can surpass kāla, the Lord’s representation governing reversals in fortune. When kāla favors a side, success follows; when it turns adverse, even previously victorious forces must withdraw, underscoring the Bhāgavata theme that sovereignty ultimately belongs to the Supreme.
After the soma-pāna day, Garuḍa acts according to the Lord’s desire and binds Bali with Varuṇa-pāśa, a symbol of cosmic law and moral accountability. The binding externalizes Bali’s crisis: he has vowed charity, the Lord has taken two steps, and now Bali must resolve the remaining obligation—transforming the episode from political loss into a dharma-and-surrender examination.