Adhyaya 16

Verse 1

श्रीशुक उवाच एवं पुत्रेषु नष्टेषु देवमातादितिस्तदा । हृते त्रिविष्टपे दैत्यै: पर्यतप्यदनाथवत् ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—அரசே, அதிதியின் புதல்வர்களான தேவர்கள் இவ்வாறு ஸ்வர்கத்திலிருந்து மறைந்தபோது, தைத்யர்கள் திரிவிஷ்டபத்தை கைப்பற்றியதால், தேவமாதா அதிதி ஆதரவற்றவள்போல் மிகுந்த துயரத்தில் அழுதாள்।

Verse 2

एकदा कश्यपस्तस्या आश्रमं भगवानगात् । निरुत्सवं निरानन्दं समाधेर्विरतश्चिरात् ॥ २ ॥

பல நாட்கள் கழித்து சமாதி தியானத்திலிருந்து விலகிய பகவான் கஷ்யப முனி ஒருநாள் அவளுடைய ஆசிரமத்துக்கு வந்தார்; அங்கு உற்சவமும் ஆனந்தமும் இல்லாததை கண்டார்।

Verse 3

स पत्नीं दीनवदनां कृतासनपरिग्रह: । सभाजितो यथान्यायमिदमाह कुरूद्वह ॥ ३ ॥

குருகுலச் சிறந்தவனே, கஷ்யப முனி முறையாக வரவேற்கப்பட்டார்; அவர் ஆசனம் ஏற்று, துயர முகத்துடன் இருந்த தன் மனைவி அதிதியிடம் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 4

अप्यभद्रं न विप्राणां भद्रे लोकेऽधुनागतम् । न धर्मस्य न लोकस्य मृत्योश्छन्दानुवर्तिन: ॥ ४ ॥

அருமைத் தெய்வநேசப் பெண்ணே, மரணத்தின் இச்சைக்குட்பட்ட தர்மம், பிராமணர்கள், பொதுமக்கள் ஆகியோருக்கு இப்போது ஏதாவது அமங்கலம் ஏற்பட்டதோ?

Verse 5

अपि वाकुशलं किञ्चिद् गृहेषु गृहमेधिनि । धर्मस्यार्थस्य कामस्य यत्र योगो ह्ययोगिनाम् ॥ ५ ॥

குடும்ப வாழ்வில் பற்றுள்ள என் மனைவியே, இல்லறத்தில் தர்மம், அர்த்தம், காமம் முறையாக இணைந்தால் யோகியல்லாதவரின் செயலும் யோகியின் செயலைப் போல ஆகும்; இதில் ஏதேனும் குறை ஏற்பட்டதோ?

Verse 6

अपि वातिथयोऽभ्येत्य कुटुम्बासक्तया त्वया । गृहादपूजिता याता: प्रत्युत्थानेन वा क्‍वचित् ॥ ६ ॥

குடும்பத்தாரின் மீது மிகுந்த பற்றால், அழைக்காமல் வந்த விருந்தினரை நீ முறையாக வரவேற்காமல், அவர்கள் மரியாதையின்றி சென்றுவிட்டார்களா? அல்லது ஒருபோதும் எழுந்து எதிர்கொள்ளவில்லையா?

Verse 7

गृहेषु येष्वतिथयो नार्चिता: सलिलैरपि । यदि निर्यान्ति ते नूनं फेरुराजगृहोपमा: ॥ ७ ॥

எந்த இல்லங்களில் விருந்தினரை சிறிதளவு நீராலும் கூட மரியாதை செய்யாமல் அனுப்பிவிடுகிறார்களோ, அவை வயலில் உள்ள நரிகளின் குகைகளைப் போன்றவை.

Verse 8

अप्यग्नयस्तु वेलायां न हुता हविषा सति । त्वयोद्विग्नधिया भद्रे प्रोषिते मयि कर्हिचित् ॥ ८ ॥

பதிவிரதைப் பெண்ணே, நான் வெளியூர் சென்றிருந்தபோது நீ கவலையால் கலங்கி, நேரத்திற்கேற்றபடி அக்னியில் நெய் ஆஹுதி செலுத்தாமல் விட்டாயா?

Verse 9

यत्पूजया कामदुघान्याति लोकान्गृहान्वित: । ब्राह्मणोऽग्निश्च वै विष्णो: सर्वदेवात्मनो मुखम् ॥ ९ ॥

அக்னியையும் பிராமணர்களையும் வழிபட்டால் இல்லறத்தான் விரும்பிய பயனைப் பெற்று உயருலகங்களில் வாழ்வான்; யாகஅக்னியும் பிராமணர்களும் எல்லாதேவர்களின் ஆத்மாவான ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் வாயாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 10

अपि सर्वे कुशलिनस्तव पुत्रा मनस्विनि । लक्षयेऽस्वस्थमात्मानं भवत्या लक्षणैरहम् ॥ १० ॥

மகாமனத்தையுடையவளே, உன் புதல்வர்கள் அனைவரும் நலமா? உன் வாடிய முகக் குறிகளால் உன் மனம் அமைதியற்றது என நான் உணர்கிறேன்; காரணம் என்ன?

Verse 11

श्रीअदितिरुवाच भद्रं द्विजगवां ब्रह्मन्धर्मस्यास्य जनस्य च । त्रिवर्गस्य परं क्षेत्रं गृहमेधिन्गृहा इमे ॥ ११ ॥

ஸ்ரீ அதிதி கூறினாள்: பிராமணரே, பிராமணர்கள், பசுக்கள், தர்மம், மக்களின் நலன் அனைத்தும் மங்களமாக உள்ளது. இல்லறத்தலைவனே, தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்க்கம் செழிக்கும் உத்தமக் களம் இல்லறமே; ஆகவே இவ்வீடு நல்வாழ்வால் நிறைந்தது.

Verse 12

अग्नयोऽतिथयो भृत्या भिक्षवो ये च लिप्सव: । सर्वं भगवतो ब्रह्मन्ननुध्यानान्न रिष्यति ॥ १२ ॥

அன்புடைய கணவரே, அக்னிகள், விருந்தினர்கள், பணியாளர்கள், பிச்சைக்காரர்கள்—அனைவரையும் நான் முறையாகப் போஷிக்கிறேன். நான் எப்போதும் உம்மை நினைவில் தியானிப்பதால், தர்மத்தின் எந்தப் பகுதியும் புறக்கணிக்கப்படாது.

Verse 13

को नु मे भगवन्कामो न सम्पद्येत मानस: । यस्या भवान्प्रजाध्यक्ष एवं धर्मान्प्रभाषते ॥ १३ ॥

என் ஆண்டவரே, என் மனத்தின் எந்த ஆசை நிறைவேறாமல் போகும்? நீர் பிரஜாபதி; மேலும் தர்மத்தின் நெறிகளை எனக்கே நேரில் போதிக்கிறீர்.

Verse 14

तवैव मारीच मन:शरीरजा: प्रजा इमा: सत्त्वरजस्तमोजुष: । समो भवांस्तास्वसुरादिषु प्रभो तथापि भक्तं भजते महेश्वर: ॥ १४ ॥

மரீசி புதல்வனே! உன் மனமும் உடலும் உண்டாக்கிய இப்பிரஜைகள் சத்த்வ-ரஜஸ்-தமஸ் குணங்களால் நிறைந்தவை; தேவர்-அசுரர் அனைவரிடமும் நீ சமநோக்குடையவன். ஆயினும் எல்லோரிடமும் சமமான பரமேஸ்வரன் பக்தர்களுக்கு விசேஷ அருளாளன்.

Verse 15

तस्मादीश भजन्त्या मे श्रेयश्चिन्तय सुव्रत । हृतश्रियो हृतस्थानान्सपत्नै: पाहि न: प्रभो ॥ १५ ॥

ஆகையால், ஈசனே, சுவ்ரதனே! உன் அடியாளான எனது நலனை நினைத்தருள்வாய். போட்டியாளரான அசுரர்கள் எங்கள் செல்வமும் இடமும் பறித்தனர்; பிரபுவே, எங்களை காத்தருள்வாய்.

Verse 16

परैर्विवासिता साहं मग्ना व्यसनसागरे । ऐश्वर्यं श्रीर्यश: स्थानं हृतानि प्रबलैर्मम ॥ १६ ॥

வல்லமைமிக்க பகை அசுரர்கள் என்னை நாடு கடத்தினர்; நான் துன்பக் கடலில் மூழ்குகிறேன். என் ஐஸ்வர்யம், ஸ்ரீ, புகழ், வாசஸ்தலம் அனைத்தும் பறிக்கப்பட்டன.

Verse 17

यथा तानि पुन: साधो प्रपद्येरन् ममात्मजा: । तथा विधेहि कल्याणं धिया कल्याणकृत्तम ॥ १७ ॥

சாதுவே, மங்கள வரம் அளிப்போரில் சிறந்தவனே! எங்கள் நிலையை எண்ணி, என் புதல்வர்கள் இழந்தவற்றை மீண்டும் அடையுமாறு மங்களத்தை அருள்வாய்.

Verse 18

श्रीशुक उवाच एवमभ्यर्थितोऽदित्या कस्तामाह स्मयन्निव । अहो मायाबलं विष्णो: स्‍नेहबद्धमिदं जगत् ॥ १८ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அதிதி இவ்வாறு வேண்டியபோது கஷ்யப முனி சிறிது புன்னகைத்து, “அஹோ! விஷ்ணுவின் மாயாபலம் எவ்வளவு வலிமைமிக்கது; பிள்ளைபாசத்தால் இவ்வுலகம் கட்டுண்டுள்ளது” என்றார்.

Verse 19

क्‍व देहो भौतिकोऽनात्मा क्‍व चात्मा प्रकृते: पर: । कस्य के पतिपुत्राद्या मोह एव हि कारणम् ॥ १९ ॥

இந்தப் பஞ்சபூதங்களால் ஆன பொருட்தேகம் ஆத்மா அல்ல; ஆத்மா இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட, தூய நித்திய சித்தசொரூபம். தேகாபிமானத்தால் ஒருவன் கணவன், மகன் முதலியவனென கருதப்படுகிறான்; இவை மாயை உறவுகள்—மோஹமே காரணம்.

Verse 20

उपतिष्ठस्व पुरुषं भगवन्तं जनार्दनम् । सर्वभूतगुहावासं वासुदेवं जगद्गुरुम् ॥ २० ॥

அதிதியே, பகவான் ஜனார்தன புருஷோத்தமனை பக்திசேவையால் ஆராதி—அவர் அனைத்திற்கும் அதிபதி, பகைவரை அடக்கும் வல்லவன், எல்லோரின் இதயக் குகையிலும் வாசிப்பவன். ஜகத்குரு வாசுதேவ ஸ்ரீகிருஷ்ணனே எல்லா மங்களங்களையும் அருள வல்லவன்.

Verse 21

स विधास्यति ते कामान्हरिर्दीनानुकम्पन: । अमोघा भगवद्भ‍क्तिर्नेतरेति मतिर्मम ॥ २१ ॥

ஏழைகளுக்கு இரங்கும் ஹரி உன் ஆசைகளை நிறைவேற்றுவான்; ஏனெனில் பகவத் பக்தி தவறாதது. பக்தியைத் தவிர மற்ற வழிகள் பயனற்றவை—இதுவே என் கருத்து.

Verse 22

श्रीअदितिरुवाच केनाहं विधिना ब्रह्मन्नुपस्थास्ये जगत्पतिम् । यथा मे सत्यसङ्कल्पो विदध्यात् स मनोरथम् ॥ २२ ॥

ஸ்ரீமதி அதிதி கூறினாள்: ஓ பிராமணரே, நான் உலகின் அதிபதியான பகவானை எந்த விதிமுறையால் வழிபட வேண்டும்? அவர் என்மேல் பிரசன்னமாய் என் சத்திய சங்கல்பத்தை நிறைவேற்றி என் மனோரதத்தைச் सिद्धி செய்யும்படி அந்த முறையைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 23

आदिश त्वं द्विजश्रेष्ठ विधिं तदुपधावनम् । आशु तुष्यति मे देव: सीदन्त्या: सह पुत्रकै: ॥ २३ ॥

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே, தயை செய்து எனக்கு அந்த விதியையும் வழிபாட்டு முறையையும் போதியுங்கள்; அதனால் என் தேவன் விரைவில் பிரசன்னமாவான். நான் என் மக்களுடன் பெரும் அபாயத்தில் இருக்கிறேன்; பக்தியால் ஆண்டவனை வழிபட்டு அவர் எங்களை இக்கொடுஞ்சூழ்நிலையிலிருந்து சீக்கிரம் காப்பாற்றட்டும்.

Verse 24

श्रीकश्यप उवाच एतन्मे भगवान्पृष्ट: प्रजाकामस्य पद्मज: । यदाह ते प्रवक्ष्यामि व्रतं केशवतोषणम् ॥ २४ ॥

ஸ்ரீ கஷ்யப முனி கூறினார்—சந்தான விருப்பத்தால் நான் தாமரையில் பிறந்த பிரம்மதேவரிடம் கேட்டேன். அவர் எனக்குச் சொன்ன முறையையே, கேசவனைத் திருப்திப்படுத்தும் விரதமாக, உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 25

फाल्गुनस्यामले पक्षे द्वादशाहं पयोव्रतम् । अर्चयेदरविन्दाक्षं भक्त्या परमयान्वित: ॥ २५ ॥

பால்குண மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில் பன்னிரண்டு நாட்கள் பால் மட்டும் உண்டு பயோவிரதம் செய்ய வேண்டும். பரம பக்தியுடன் தாமரைக்கண் அரவிந்தாக்ஷ பகவானை வழிபட வேண்டும்।

Verse 26

सिनीवाल्यां मृदालिप्य स्‍नायात् क्रोडविदीर्णया । यदि लभ्येत वै स्रोतस्येतं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ २६ ॥

அமாவாசை நாளில், வராகன் தோண்டிய மண் கிடைத்தால் அதை உடலில் பூசி, ஓடும் நதியில் நீராட வேண்டும். நீராடும் போது இந்த மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 27

त्वं देव्यादिवराहेण रसाया: स्थानमिच्छता । उद्‌धृतासि नमस्तुभ्यं पाप्मानं मे प्रणाशय ॥ २७ ॥

ஹே தேவி பூமாதேவி! தங்கிட இடம் வேண்டி, ஆதிவராஹ ரூபத்தில் பகவான் உன்னை ரசாதலத்திலிருந்து உயர்த்தினார். உனக்கு வணக்கம்; என் பாவப் பலன்களை அழித்தருள்வாயாக।

Verse 28

निर्वर्तितात्मनियमो देवमर्चेत् समाहित: । अर्चायां स्थण्डिले सूर्ये जले वह्नौ गुरावपि ॥ २८ ॥

பின்னர் தினசரி ஆன்மிகக் கடமைகளை நிறைவேற்றி, ஒருமனத்துடன் பகவானை ஆராதிக்க வேண்டும்—விக்ரகத்தில், வேதி/ஸ்தண்டிலத்தில், சூரியனில், நீரில், அக்னியில், மேலும் குருவிலும்।

Verse 29

नमस्तुभ्यं भगवते पुरुषाय महीयसे । सर्वभूतनिवासाय वासुदेवाय साक्षिणे ॥ २९ ॥

ஹே பகவான் வாசுதேவா, மகாபுருஷா! எல்லோரின் இதயத்திலும் வாசிப்பவனே, எல்லாம் உன்னிலே நிலைபெறுகின்றன; அனைத்திற்கும் சாட்சி நீயே—உனக்கு என் பணிவான நமஸ்காரம்।

Verse 30

नमोऽव्यक्ताय सूक्ष्माय प्रधानपुरुषाय च । चतुर्विंशद्गुणज्ञाय गुणसङ्ख्यानहेतवे ॥ ३० ॥

ஹே அவ்யக்தனே, மிக நுண்ணியவனே, பிரதான-புருஷனே! இருபத்துநான்கு தத்துவங்களை அறிந்தவனே, குணங்களின் எண்ணிக்கைக்குக் காரணமான சாங்க்ய-யோகத்தை நிறுவியவனே, உனக்கு என் வணக்கம்।

Verse 31

नमो द्विशीर्ष्णे त्रिपदे चतु:श‍ृङ्गाय तन्तवे । सप्तहस्ताय यज्ञाय त्रयीविद्यात्मने नम: ॥ ३१ ॥

இரண்டு தலைகள், மூன்று கால்கள், நான்கு கொம்புகள், தந்துவாய் விரிந்தவனே; ஏழு கைகளையுடைய யஜ்ஞ-ஸ்வரூபனே! திரயீ-வித்யையே உன் ஆத்மாவாக உள்ளவனே—உனக்கு என் வணக்கம்।

Verse 32

नम: शिवाय रुद्राय नम: शक्तिधराय च । सर्वविद्याधिपतये भूतानां पतये नम: ॥ ३२ ॥

ஹே ருத்ரா, ஹே சிவா! சக்திகளைத் தாங்கியவனே, எல்லா வித்யைகளின் அதிபதியே, எல்லா பூதங்களின் தலைவனே—உனக்கு என் நமஸ்காரம்।

Verse 33

नमो हिरण्यगर्भाय प्राणाय जगदात्मने । योगैश्वर्यशरीराय नमस्ते योगहेतवे ॥ ३३ ॥

ஹிரண்யகர்ப ஸ்வரூபனே, பிராண ஸ்வரூபனே, ஜகதாத்மனே! யோக ஐஸ்வர்யத்தின் உடலையுடையவனே, யோகத்தின் காரணமான பிரபுவே—உனக்கு என் வணக்கம்।

Verse 34

नमस्त आदिदेवाय साक्षिभूताय ते नम: । नारायणाय ऋषये नराय हरये नम: ॥ ३४ ॥

ஆதிதேவனே, உள்ளத்தின் சாட்சியான இறைவனே, உமக்கு வணக்கம். நர-நாராயண ரிஷியாக மனிதரூபம் கொண்ட ஹரி நாராயணனுக்கு வணக்கம்.

Verse 35

नमो मरकतश्यामवपुषेऽधिगतश्रिये । केशवाय नमस्तुभ्यं नमस्ते पीतवाससे ॥ ३५ ॥

மரகத மணிபோல் பச்சை-நீல நிற உடலுடைய, ஸ்ரீதேவியை ஆளும் இறைவனே, வணக்கம். கேசவா, பீதாம்பரதாரியே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 36

त्वं सर्ववरद: पुंसां वरेण्य वरदर्षभ । अतस्ते श्रेयसे धीरा: पादरेणुमुपासते ॥ ३६ ॥

வழிபடத்தக்க இறைவனே, வரம் அளிப்பவர்களில் சிறந்தவரே! நீர் அனைவருக்கும் வரம் தர வல்லவர்; ஆகவே தெளிந்தோர் தம் நலனுக்காக உமது தாமரைத் திருவடிகளின் தூளியை வணங்குகின்றனர்.

Verse 37

अन्ववर्तन्त यं देवा: श्रीश्च तत्पादपद्मयो: । स्पृहयन्त इवामोदं भगवान्मे प्रसीदताम् ॥ ३७ ॥

அவரது தாமரைத் திருவடிகளை தேவர்களும் ஸ்ரீதேவியும் சேவிக்கின்றனர்; அந்த திருவடிகளின் மணத்தை விரும்புவது போல மதிக்கின்றனர். அந்த பகவான் என்மேல் பிரசன்னராகட்டும்.

Verse 38

एतैर्मन्त्रैर्हृषीकेशमावाहनपुरस्कृतम् । अर्चयेच्छ्रद्धया युक्त: पाद्योपस्पर्शनादिभि: ॥ ३८ ॥

காச்யப முனி கூறினார்: இம்மந்திரங்களை ஜபித்து ஹ்ருஷீகேசனை வரவேற்று, நம்பிக்கையும் பக்தியும் கொண்டு பாத்யம், அர்க்யம், ஆசமனம் முதலிய பூஜைப் பொருட்களை அர்ப்பணித்து கேசவன்—கிருஷ்ணன்—பரம்பொருளை வழிபட வேண்டும்.

Verse 39

अर्चित्वा गन्धमाल्याद्यै: पयसा स्‍नपयेद् विभुम् । वस्त्रोपवीताभरणपाद्योपस्पर्शनैस्तत: । गन्धधूपादिभिश्चार्चेद्‌द्वादशाक्षरविद्यया ॥ ३९ ॥

ஆரம்பத்தில் பக்தன் த்வாதசாக்ஷர மந்திரத்தை ஜபித்து நறுமணம், மலர்மாலை, தூபம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் இறைவனை பாலால் ஸ்நானம் செய்து, ஆடை, யஜ்ஞோபவீதம், ஆபரணங்கள் அணிவிக்க வேண்டும். பாத்யம் அளித்து மீண்டும் நறுமண மலர்கள், தூபம் முதலிய உபசாரங்களால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 40

श‍ृतं पयसि नैवेद्यं शाल्यन्नं विभवे सति । ससर्पि: सगुडं दत्त्वा जुहुयान्मूलविद्यया ॥ ४० ॥

வசதி இருந்தால் பாலில் வேகவைத்த சிறந்த சாலி அரிசியை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். நெய் மற்றும் வெல்லம் சேர்த்து அளித்து, அதே மூல மந்திரத்தை ஜபித்தபடி அக்னியில் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

निवेदितं तद्भ‍क्ताय दद्याद्भ‍ुञ्जीत वा स्वयम् । दत्त्वाचमनमर्चित्वा ताम्बूलं च निवेदयेत् ॥ ४१ ॥

அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பிரசாதத்தை ஒரு வைஷ்ணவ பக்தருக்கு அளிக்க வேண்டும்; அல்லது அவருக்கு ஒரு பகுதி கொடுத்து மீதியைத் தானே உண்ண வேண்டும். பின்னர் தேவனுக்கு ஆச்சமனம் அர்ப்பணித்து மீண்டும் வழிபட்டு, தாம்பூலம் (பான்) கூட நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 42

जपेदष्टोत्तरशतं स्तुवीत स्तुतिभि: प्रभुम् । कृत्वा प्रदक्षिणं भूमौ प्रणमेद् दण्डवन्मुदा ॥ ४२ ॥

பின்னர் மந்திரத்தை 108 முறை மெளனமாக ஜபித்து, ஸ்துதிகளால் இறைவனைப் போற்ற வேண்டும். அதன் பின் பிரதட்சிணம் செய்து, இறுதியில் மகிழ்ச்சியுடன் தண்டவத் நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

कृत्वा शिरसि तच्छेषां देवमुद्वासयेत् तत: । द्वय‍वरान्भोजयेद् विप्रान्पायसेन यथोचितम् ॥ ४३ ॥

தேவனுக்கு அர்ப்பணித்த மலர், நீர் முதலியவற்றின் மீதியைத் தலையில் தாங்கி, பின்னர் தேவாராதனையை முடித்து (உத்வாசனம்) செய்ய வேண்டும். அதன் பின் உரிய முறையில் பாயசம் (கீர்) கொண்டு குறைந்தது இரண்டு சிறந்த பிராமணர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 44

भुञ्जीत तैरनुज्ञात: सेष्ट: शेषं सभाजितै: । ब्रह्मचार्यथ तद्रात्र्यां श्वोभूते प्रथमेऽहनि ॥ ४४ ॥ स्‍नात: शुचिर्यथोक्तेन विधिना सुसमाहित: । पयसा स्‍नापयित्वार्चेद् यावद्‌व्रतसमापनम् ॥ ४५ ॥

உணவளித்த மதிப்பிற்குரிய பிராமணர்களை முறையாகக் கௌரவித்து, அவர்களின் அனுமதி பெற்று நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் மீதமுள்ள பிரசாதத்தை உண்ண வேண்டும். அந்த இரவு கடுமையான பிரம்மச்சரியத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்; மறுநாள் காலை மீண்டும் நீராடி தூய்மையுடனும் ஒருமைப்பாட்டுடனும் விஷ்ணு மூர்த்தியை பாலால் அபிஷேகம் செய்து, முன் கூறிய முறையின்படி விரத நிறைவு வரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 45

भुञ्जीत तैरनुज्ञात: सेष्ट: शेषं सभाजितै: । ब्रह्मचार्यथ तद्रात्र्यां श्वोभूते प्रथमेऽहनि ॥ ४४ ॥ स्‍नात: शुचिर्यथोक्तेन विधिना सुसमाहित: । पयसा स्‍नापयित्वार्चेद् यावद्‌व्रतसमापनम् ॥ ४५ ॥

உணவளித்த மதிப்பிற்குரிய பிராமணர்களை முறையாகக் கௌரவித்து, அவர்களின் அனுமதி பெற்று நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் மீதமுள்ள பிரசாதத்தை உண்ண வேண்டும். அந்த இரவு கடுமையான பிரம்மச்சரியத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்; மறுநாள் காலை மீண்டும் நீராடி தூய்மையுடனும் ஒருமைப்பாட்டுடனும் விஷ்ணு மூர்த்தியை பாலால் அபிஷேகம் செய்து, முன் கூறிய முறையின்படி விரத நிறைவு வரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 46

पयोभक्षो व्रतमिदं चरेद् विष्णवर्चनाद‍ृत: । पूर्ववज्जुहुयादग्निं ब्राह्मणांश्चापि भोजयेत् ॥ ४६ ॥

பால் மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு, ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுடனும் பக்தியுடனும் விஷ்ணுவை வழிபட்டு இந்த விரதத்தை அனுசரிக்க வேண்டும். முன்புபோல அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்தி, பிராமணர்களுக்கும் உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 47

एवं त्वहरह: कुर्याद्‌द्वादशाहं पयोव्रतम् । हरेराराधनं होममर्हणं द्विजतर्पणम् ॥ ४७ ॥

இவ்வாறு பன்னிரண்டு நாட்கள் வரை தினந்தோறும் இந்த பாயோவிரதத்தை அனுசரிக்க வேண்டும்—ஹரியை தினமும் ஆராதித்தல், ஹோமம் செய்தல், பூஜை செய்தல், மேலும் பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தி உணவளித்தல்.

Verse 48

प्रतिपद्दिनमारभ्य यावच्छुक्लत्रयोदशीम् । ब्रह्मचर्यमध:स्वप्नं स्‍नानं त्रिषवणं चरेत् ॥ ४८ ॥

பிரதிபத் முதல் சுக்ல திரயோதசி வரை முழு பிரம்மச்சரியத்தைப் பின்பற்றி, தரையில் உறங்க வேண்டும்; நாளில் மூன்று வேளை நீராடி இவ்விரதத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 49

वर्जयेदसदालापं भोगानुच्चावचांस्तथा । अहिंस्र: सर्वभूतानां वासुदेवपरायण: ॥ ४९ ॥

இந்த காலத்தில் தேவையற்ற உலகியல்ச் சொற்களையும் இంద్రியபோகப் பேச்சுகளையும் விலக்க வேண்டும். எல்லா உயிர்களிடமும் பொறாமையின்றி, அஹிம்சையுடன், வாசுதேவனைச் சார்ந்த தூய பக்தனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 50

त्रयोदश्यामथो विष्णो: स्‍नपनं पञ्चकैर्विभो: । कारयेच्छास्त्रद‍ृष्टेन विधिना विधिकोविदै: ॥ ५० ॥

பின்னர் திரயோதசி நாளில், சாஸ்திரம் அறிந்த பிராமணர்களின் உதவியுடன், சாஸ்திர விதிப்படி விஷ்ணுவை ஐந்து திரவியங்களால் (பால், தயிர், நெய், சர்க்கரை, தேன்) அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 51

पूजां च महतीं कुर्याद् वित्तशाठ्यविवर्जित: । चरुं निरूप्य पयसि शिपिविष्टाय विष्णवे ॥ ५१ ॥ सूक्तेन तेन पुरुषं यजेत सुसमाहित: । नैवेद्यं चातिगुणवद् दद्यात्पुरुषतुष्टिदम् ॥ ५२ ॥

செலவு செய்ய மறுக்கும் கஞ்சத்தனத்தை விட்டு, எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் உறையும் ஷிபிவிஷ்ட விஷ்ணுவுக்கு மகத்தான பூஜை செய்ய வேண்டும். நெய் மற்றும் பாலில் தானியத்தை வேகவைத்து சரு தயாரித்து, ஒருமனத்துடன் புருஷஸூக்தம் ஜபித்து யஜனம் செய்து, பல சுவைகளுடன் கூடிய நைவேத்யங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இதனால் பரமபுருஷன் திருப்தியடைகிறார்.

Verse 52

पूजां च महतीं कुर्याद् वित्तशाठ्यविवर्जित: । चरुं निरूप्य पयसि शिपिविष्टाय विष्णवे ॥ ५१ ॥ सूक्तेन तेन पुरुषं यजेत सुसमाहित: । नैवेद्यं चातिगुणवद् दद्यात्पुरुषतुष्टिदम् ॥ ५२ ॥

செலவு செய்ய மறுக்கும் கஞ்சத்தனத்தை விட்டு, எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் உறையும் ஷிபிவிஷ்ட விஷ்ணுவுக்கு மகத்தான பூஜை செய்ய வேண்டும். நெய் மற்றும் பாலில் தானியத்தை வேகவைத்து சரு தயாரித்து, ஒருமனத்துடன் புருஷஸூக்தம் ஜபித்து யஜனம் செய்து, பல சுவைகளுடன் கூடிய நைவேத்யங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இதனால் பரமபுருஷன் திருப்தியடைகிறார்.

Verse 53

आचार्यं ज्ञानसम्पन्नं वस्त्राभरणधेनुभि: । तोषयेद‍ृत्विजश्चैव तद्विद्ध्याराधनं हरे: ॥ ५३ ॥

வேத ஞானம் நிறைந்த ஆசாரியரையும் அவரின் உதவி ரித்விஜர்களையும் ஆடைகள், ஆபரணங்கள், பசுக்கள் வழங்கி மகிழ்விக்க வேண்டும். இதுவே ஹரியின் ஆராதனை, அதாவது விஷ்ணு-ஆராதனை எனப்படும் விதி.

Verse 54

भोजयेत् तान्गुणवता सदन्नेन शुचिस्मिते । अन्यांश्च ब्राह्मणाञ्छक्त्या ये च तत्र समागता: ॥ ५४ ॥

ஓ தூய புன்னகையுடைய நல்வரமே! சிறந்த அன்னத்தால் குணமிக்க ஆசாரியர்களையும் அவர்களுடைய ரித்விக்களையும் திருப்திப்படுத்தி, அங்கு கூடியுள்ள பிராமணர்களையும் பிறரையும் பிரசாதம் வழங்கி மகிழ்விக்க வேண்டும்।

Verse 55

दक्षिणां गुरवे दद्याद‍ृत्विग्भ्यश्च यथार्हत: । अन्नाद्येनाश्वपाकांश्च प्रीणयेत्समुपागतान् ॥ ५५ ॥

குருவுக்கும் ரித்விக்களுக்கும் தகுந்த தட்சிணை அளிக்க வேண்டும்—உடை, ஆபரணம், பசுக்கள், பணம் முதலியன; மேலும் பிரசாதம் வழங்கி அங்கு வந்த அனைவரையும், சாண்டாளர்களையும் கூட, திருப்திப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 56

भुक्तवत्सु च सर्वेषु दीनान्धकृपणादिषु । विष्णोस्तत्प्रीणनं विद्वान्भुञ्जीत सह बन्धुभि: ॥ ५६ ॥

ஏழை, குருடர், கஞ்சன் முதலிய அனைவரும் உண்டு முடித்த பின், அனைவரையும் விஷ்ணு-பிரசாதத்தால் திருப்திப்படுத்துவது விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியமானது என்பதை அறிந்து, யாகம் செய்பவன் தன் உறவினர்களுடன் பிரசாதம் உண்ண வேண்டும்।

Verse 57

नृत्यवादित्रगीतैश्च स्तुतिभि: स्वस्तिवाचकै: । कारयेत्तत्कथाभिश्च पूजां भगवतोऽन्वहम् ॥ ५७ ॥

பிரதிபத் முதல் திரயோதசி வரை தினமும் நடனம், வாத்தியம், பாடல், ஸ்துதி, ஸ்வஸ்திவாசக மந்திரங்கள் மற்றும் ஸ்ரீமத் பாகவதக் கதாபாராயணம் ஆகியவற்றுடன் விழாவைத் தொடர்ந்து நடத்தி, இவ்விதம் பகவானை நாள்தோறும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 58

एतत्पयोव्रतं नाम पुरुषाराधनं परम् । पितामहेनाभिहितं मया ते समुदाहृतम् ॥ ५८ ॥

இது ‘பயோவ்ரதம்’ எனப்படும் பரம புருஷனை ஆராதிக்கும் உயர்ந்த விரதம். இதை என் பிதாமகன் பிரம்மா எனக்குச் சொன்னார்; அதையே நான் உனக்குத் தெளிவாக விவரித்தேன்।

Verse 59

त्वं चानेन महाभागे सम्यक्‌चीर्णेन केशवम् । आत्मना शुद्धभावेन नियतात्मा भजाव्ययम् ॥ ५९ ॥

ஓ மகாபாக்கியவளே, தூய மனநிலையுடன் மனத்தை அடக்கி இந்த பயோ-விரதத்தை முறையாகச் செய்து, அழிவில்லா கேசவனை பக்தியால் வழிபடு।

Verse 60

अयं वै सर्वयज्ञाख्य: सर्वव्रतमिति स्मृतम् । तप:सारमिदं भद्रे दानं चेश्वरतर्पणम् ॥ ६० ॥

இந்த பயோ-விரதம் ‘சர்வயஜ்ஞம்’ என்றும் ‘சர்வவிரதம்’ என்றும் கூறப்படுகிறது. ஓ நன்மகளே, இது தவத்தின் சாரம், தானத்தின் வழி, மேலும் பரமேஸ்வரனைத் திருப்திப்படுத்தும் முறையாகும்.

Verse 61

त एव नियमा: साक्षात्त एव च यमोत्तमा: । तपो दानं व्रतं यज्ञो येन तुष्यत्यधोक्षज: ॥ ६१ ॥

இதுவே நேரடியாகச் சிறந்த நியமங்கள்; இதுவே உயர்ந்த யமங்கள். இதனால் தவம், தானம், விரதம், யஜ்ஞம் அனைத்தும் நிறைவு பெறும்; ஏனெனில் அதோக்ஷஜன் திருப்தியடைகிறான்.

Verse 62

तस्मादेतद्‌व्रतं भद्रे प्रयता श्रद्धयाचर । भगवान्परितुष्टस्ते वरानाशु विधास्यति ॥ ६२ ॥

ஆகையால், ஓ நன்மகளே, கவனத்துடனும் நம்பிக்கையுடனும் இந்த விரதத்தை கடைப்பிடி; விதிகளை உறுதியாகப் பின்பற்று. பகவான் மகிழ்ந்து விரைவில் உனக்கு வரங்களை அருள்வார்.