Adhyaya 15
Bali Mahārāja’s Empowerment and Conquest of Indra’s City (Prelude to Vāmana’s Petition)
வாமன–பலி நிகழ்வில் உள்ள தத்துவச் சிக்கலைப் பரீக்ஷித் கேட்கிறார்—எல்லாவற்றுக்கும் உரிமையாளர் பகவான் மூன்று அடிகள் நிலம் யாசித்து, பின்னர் பலியைப் பிணைப்பது எவ்வாறு? சுகதேவர் அந்த ‘முரண்பாடு’ புரியுமாறு முன்னுரை கூறுகிறார். முன் தோல்விக்குப் பின் சுக்ராசார்யர் பலியை உயிர்ப்பித்து, ப்ருகு பிராமணர்களின் சீடனாக்கி, விஸ்வஜித் யாகத்திற்குப் பரிசுத்தப்படுத்துகிறார். யாகத்திலிருந்து தெய்வ ரதம், ஆயுதங்கள், கவசம், வாடாத மாலை, சங்கம் வெளிப்படுகின்றன. பிரம்மதேஜஸால் வலிமை பெற்ற பலி பெரும் அசுர சேனையைத் திரட்டி, அழகாக வர்ணிக்கப்பட்ட இந்திரபுரியை நோக்கி படையெடுக்கிறான். எதிர்க்க இயலாத இந்திரன் ப்ருஹஸ்பதியை அணைகிறான்; அவர்—பலியை அடக்குவது பரமேஸ்வரனாலேயே முடியும், பிராமணரை அவமதித்தால் அவனுக்கு வீழ்ச்சி வரும் என அறிவுறுத்துகிறார். தேவர்கள் மறைந்து விட, பலி ஸ்வர்கத்தை கைப்பற்றுகிறான்; ப்ருகுக்கள் அவனால் நூறு அச்வமேதங்களை நடத்தச் செய்து, அவன் புகழும் செல்வமும் பெருகச் செய்கிறார்கள்—அடுத்த கட்டத்தில் வாமனன் வருகைக்கான மேடை அமைக்கப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीराजोवाच बले: पदत्रयं भूमे: कस्माद्धरिरयाचत । भूतेश्वर: कृपणवल्लब्धार्थोऽपि बबन्ध तम् ॥ १ ॥ एतद् वेदितुमिच्छामो महत्कौतूहलं हि न: । याच्ञेश्वरस्य पूर्णस्य बन्धनं चाप्यनागस: ॥ २ ॥
ஸ்ரீ அரசன் கூறினான்—எல்லாவற்றின் அதிபதி ஹரி, பலியிடமிருந்து நிலத்தின் மூன்று அடிகளை ஏழைபோல் ஏன் யாசித்தார்? யாசித்ததைப் பெற்றபின்பும் பூதேஸ்வரன் ஏன் அவனைப் பிணைத்தார்? இந்த முரண்பாட்டின் மறைபொருளை அறிய எங்களுக்கு மிகுந்த ஆவல்; நிறைவான யஜ்ஞேஸ்வரன் குற்றமற்றவனைப் பிணைத்தது எவ்வாறு?
Verse 2
श्रीराजोवाच बले: पदत्रयं भूमे: कस्माद्धरिरयाचत । भूतेश्वर: कृपणवल्लब्धार्थोऽपि बबन्ध तम् ॥ १ ॥ एतद् वेदितुमिच्छामो महत्कौतूहलं हि न: । याच्ञेश्वरस्य पूर्णस्य बन्धनं चाप्यनागस: ॥ २ ॥
ஸ்ரீ அரசன் கூறினான்—எல்லாவற்றின் உரிமையாளர் ஹரி, பலியிடமிருந்து நிலத்தின் மூன்று அடிகளை ஏழைபோல் ஏன் கேட்டார்? தானம் பெற்றபின்பும் பூதேஸ்வரன் ஏன் அவனைப் பிணைத்தார்? இதை அறிய எங்களுக்கு மிகுந்த ஆர்வம்; நிறைவான யஜ்ஞேஸ்வரன் குற்றமற்றவனைப் பிணைத்தது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது?
Verse 3
श्रीशुक उवाच पराजितश्रीरसुभिश्च हापितो हीन्द्रेण राजन्भृगुभि: स जीवित: । सर्वात्मना तानभजद् भृगून्बलि: शिष्यो महात्मार्थनिवेदनेन ॥ ३ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அரசே, இந்திரனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட பலி செல்வச் சிறப்பை இழந்து போரில் உயிரையும் விட்டான்; அப்போது ப்ருகுவம்சத்தார் சுக்ராசார்யர் அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். அதனால் மகாத்மா பலி சீடனாகி ப்ருகுக்களை ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுடன் சேவித்து, ஆத்மநிவேதனமாகத் தன் அனைத்தையும் அர்ப்பணித்தான்.
Verse 4
तं ब्राह्मणा भृगव: प्रीयमाणा अयाजयन्विश्वजिता त्रिणाकम् । जिगीषमाणं विधिनाभिषिच्य महाभिषेकेण महानुभावा: ॥ ४ ॥
ப்ருகுவம்சத்து பிராமணர்கள் பலியால் மிக மகிழ்ந்தனர். இந்திரனின் திரிணாக ராஜ்யத்தை வெல்ல விரும்பிய பலியை அவர்கள் விதிப்படி தூய்மைப்படுத்தி நீராட்டி, மகாபிஷேகத்தால் அபிஷேகம் செய்து, ‘விச்வஜித்’ எனும் யாகத்தை நடத்தச் செய்தனர்.
Verse 5
ततो रथ: काञ्चनपट्टनद्धो हयाश्च हर्यश्वतुरङ्गवर्णा: । ध्वजश्च सिंहेन विराजमानो हुताशनादास हविर्भिरिष्टात् ॥ ५ ॥
அப்போது யாகஅக்னியில் நெய் ஆஹுதி அளிக்கப் பட்டதும், தீயிலிருந்து பொன்னும் பட்டும் போர்த்திய திவ்ய ரதம் தோன்றியது. இந்திரனின் ஹர்யஷ்வங்களைப் போன்ற மஞ்சள் குதிரைகளும், சிங்கச் சின்னம் கொண்ட கொடியும் பிரகாசித்தன.
Verse 6
धनुश्च दिव्यं पुरटोपनद्धं तूणावरिक्तौ कवचं च दिव्यम् । पितामहस्तस्य ददौ च माला- मम्लानपुष्पां जलजं च शुक्र: ॥ ६ ॥
பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திவ்ய வில், தவறாத அம்புகளால் நிரம்பிய இரண்டு அம்புக்கூடங்கள், திவ்ய கவசமும் தோன்றின. அப்போது பிதாமகன் பிரஹ்லாத மகாராஜர் வாடாத மலர்மாலையை அளித்தார்; சுக்ராசார்யர் சங்கையும் வழங்கினார்.
Verse 7
एवं स विप्रार्जितयोधनार्थ- स्तै: कल्पितस्वस्त्ययनोऽथ विप्रान् । प्रदक्षिणीकृत्य कृतप्रणाम: प्रह्लादमामन्त्र्य नमश्चकार ॥ ७ ॥
இவ்வாறு பிராமணர்கள் கூறிய சிறப்பு ஸ்வஸ்த்யயனச் சடங்கை நிறைவேற்றி, அவர்களின் அருளால் போர்க்கருவிகளைப் பெற்ற பின், மகாராஜா பலி பிராமணர்களை வலம் வந்து வணங்கினார். பிரஹ்லாத மகாராஜரையும் வணங்கி பணிவுடன் நமஸ்காரம் செய்தார்.
Verse 8
अथारुह्य रथं दिव्यं भृगुदत्तं महारथ: । सुस्रग्धरोऽथ सन्नह्य धन्वी खड्गी धृतेषुधि: ॥ ८ ॥ हेमाङ्गदलसब्दाहु: स्फुरन्मकरकुण्डल: । रराज रथमारूढो धिष्ण्यस्थ इव हव्यवाट् ॥ ९ ॥
பிறகு ப்ருகுவம்சத்துச் சுக்ராசார்யர் அளித்த திவ்ய ரதத்தில் ஏறிய மகாரதி பலி, அழகிய மாலையை அணிந்து, கவசம் பூண்டு, வில் ஏந்தி, வாளும் அம்புக்கூடமும் எடுத்தார். பொன் வளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கரங்களும், ஒளிரும் மகரக் குண்டலங்களால் விளங்கும் காதுகளும் உடன், ரத ஆசனத்தில் அமர்ந்த அவர் யாகவேதியில் நிலைக்கும் வணக்கத்திற்குரிய அக்னியைப் போலத் திகழ்ந்தார்.
Verse 9
अथारुह्य रथं दिव्यं भृगुदत्तं महारथ: । सुस्रग्धरोऽथ सन्नह्य धन्वी खड्गी धृतेषुधि: ॥ ८ ॥ हेमाङ्गदलसब्दाहु: स्फुरन्मकरकुण्डल: । रराज रथमारूढो धिष्ण्यस्थ इव हव्यवाट् ॥ ९ ॥
பிறகு ப்ருகுவம்சத்துச் சுக்ராசார்யர் அளித்த திவ்ய ரதத்தில் ஏறிய மகாரதி பலி, அழகிய மாலையை அணிந்து, கவசம் பூண்டு, வில் ஏந்தி, வாளும் அம்புக்கூடமும் எடுத்தார். பொன் வளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கரங்களும், ஒளிரும் மகரக் குண்டலங்களால் விளங்கும் காதுகளும் உடன், ரத ஆசனத்தில் அமர்ந்த அவர் யாகவேதியில் நிலைக்கும் வணக்கத்திற்குரிய அக்னியைப் போலத் திகழ்ந்தார்.
Verse 10
तुल्यैश्वर्यबलश्रीभि: स्वयूथैर्दैत्ययूथपै: । पिबद्भिरिव खं दृग्भिर्दहद्भि: परिधीनिव ॥ १० ॥ वृतो विकर्षन् महतीमासुरीं ध्वजिनीं विभु: । ययाविन्द्रपुरीं स्वृद्धां कम्पयन्निव रोदसी ॥ ११ ॥
தன் படையுடனும், சமமான ஐஸ்வர்ய‑பல‑ஸ்ரீ உடைய தைத்யத் தலைவர்களுடனும் சூழப்பட்ட பலி மகாராஜன், பார்வையால் ஆகாயத்தைப் பருகி திசைகளை எரிப்பதுபோல் தோன்றினான்।
Verse 11
तुल्यैश्वर्यबलश्रीभि: स्वयूथैर्दैत्ययूथपै: । पिबद्भिरिव खं दृग्भिर्दहद्भि: परिधीनिव ॥ १० ॥ वृतो विकर्षन् महतीमासुरीं ध्वजिनीं विभु: । ययाविन्द्रपुरीं स्वृद्धां कम्पयन्निव रोदसी ॥ ११ ॥
இவ்வாறு பெரும் ஆசுரப் படையை முன்னே இழுத்துச் சென்ற வல்லமைமிகு பலி மகாராஜன் செழுமையான இந்திரபுரிக்குப் புறப்பட்டான்; உலகத் தரை முழுதும் நடுங்கியது போலத் தோன்றியது।
Verse 12
रम्यामुपवनोद्यानै: श्रीमद्भिर्नन्दनादिभि: । कूजद्विहङ्गमिथुनैर्गायन्मत्तमधुव्रतै: । प्रवालफलपुष्पोरुभारशाखामरद्रुमै: ॥ १२ ॥
இந்திரபுரி நந்தன முதலிய செல்வமிகு பூங்கா‑தோட்டங்களால் அழகுற்றது; கீச்சிடும் பறவை ஜோடிகளும் பாடும் மயங்கிய தேனீகளும் அங்கு உலாவின, பவளம் போன்ற கனிகள்‑மலர்கள் பாரத்தால் அமரமரங்களின் கிளைகள் தாழ்ந்திருந்தன।
Verse 13
हंससारसचक्राह्वकारण्डवकुलाकुला: । नलिन्यो यत्र क्रीडन्ति प्रमदा: सुरसेविता: ॥ १३ ॥
அன்னம், சாரஸ், சக்ரவாகம், வாத்துகள் நிறைந்த தாமரைத் தடாகங்கள் உள்ள இடங்களில், தேவர்களால் காக்கப்படும் அழகிய பெண்கள் விளையாடினர்।
Verse 14
आकाशगङ्गया देव्या वृतां परिखभूतया । प्राकारेणाग्निवर्णेन साट्टालेनोन्नतेन च ॥ १४ ॥
நகரம் ஆகாசகங்கை எனப்படும் தெய்வீக கங்கைநீரால் நிரம்பிய அகழால் சூழப்பட்டிருந்தது; மேலும் தீநிறம் கொண்ட உயர்ந்த மதில் இருந்தது, அதன் மேல் போருக்கான கோபுரத் தடுப்புகள் அமைந்திருந்தன।
Verse 15
रुक्मपट्टकपाटैश्च द्वारै: स्फटिकगोपुरै: । जुष्टां विभक्तप्रपथां विश्वकर्मविनिर्मिताम् ॥ १५ ॥
நகரின் கதவுகள் திடமான பொன் தகடுகளால் செய்யப்பட்டன; கோபுரங்கள் சிறந்த ஸ்படிகத்தால் அமைந்தன. பல பொதுவழிகளால் இணைக்கப்பட்ட அந்த முழு நகரமும் விஸ்வகர்மனால் நிர்மாணிக்கப்பட்டது.
Verse 16
सभाचत्वररथ्याढ्यां विमानैर्न्यर्बुदैर्युताम् । शृङ्गाटकैर्मणिमयैर्वज्रविद्रुमवेदिभि: ॥ १६ ॥
அந்நகரம் மண்டபங்கள், முற்றங்கள், அகன்ற வீதிகளால் செழித்திருந்தது; எண்ணற்ற (ந்யர்புத) விமானங்களாலும் நிறைந்திருந்தது. சந்திப்புகள் மணிமயமாக, வைரம் மற்றும் பவள ஆசன-வேதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.
Verse 17
यत्र नित्यवयोरूपा: श्यामा विरजवासस: । भ्राजन्ते रूपवन्नार्यो ह्यर्चिर्भिरिव वह्नय: ॥ १७ ॥
அங்கே எந்நாளும் இளமை-அழகுடன், ‘ஷ்யாமா’ குணம் உடைய, தூய ஆடைகள் அணிந்த அழகிய பெண்கள், ஜ்வாலைகளுடன் எரியும் அக்கினிபோல் ஒளிர்ந்தனர்.
Verse 18
सुरस्त्रीकेशविभ्रष्टनवसौगन्धिकस्रजाम् । यत्रामोदमुपादाय मार्ग आवाति मारुत: ॥ १८ ॥
அங்கே தேவர்மகளிரின் கூந்தலிலிருந்து உதிர்ந்த புதிய நறுமண மலர்மாலைகளின் வாசனையை ஏந்தி, வீதிகளில் காற்று மணமுடன் வீசியது.
Verse 19
हेमजालाक्षनिर्गच्छद्धूमेनागुरुगन्धिना । पाण्डुरेण प्रतिच्छन्नमार्गे यान्ति सुरप्रिया: ॥ १९ ॥
பொன் ஜாலி ஜன்னல்களிலிருந்து வெளிவரும் அகுரு நறுமணமுள்ள வெண்மையான புகையால் மூடப்பட்ட வீதிகளில் அப்ஸரைகள் (சுரப்ரியைகள்) நடந்துசென்றனர்.
Verse 20
मुक्तावितानैर्मणिहेमकेतुभि- र्नानापताकावलभीभिरावृताम् । शिखण्डिपारावतभृङ्गनादितां वैमानिकस्त्रीकलगीतमङ्गलाम् ॥ २० ॥
முத்துச் சாய்விதானங்களால் நகரம் நிழல்பட்டிருந்தது; அரண்மனைச் சிகரங்களில் முத்தும் பொன்னும் கலந்த கொடிகள் அலைந்தன. மயில், புறா, தேனீ ஓசை எங்கும் முழங்க, மேலே அழகிய பெண்கள் நிறைந்த விமானங்கள் இனிய மங்களப் பாடல்கள் பாடி பறந்தன।
Verse 21
मृदङ्गशङ्खानकदुन्दुभिस्वनै: सतालवीणामुरजेष्टवेणुभि: । नृत्यै: सवाद्यैरुपदेवगीतकै- र्मनोरमां स्वप्रभया जितप्रभाम् ॥ २१ ॥
மிருதங்கம், சங்கம், ஆனகம், துந்துபி, தாளம், வீணை, முரஜம், இனிய புல்லாங்குழல் ஆகிய ஒலிகள் நகரமெங்கும் நிறைந்தன. நடனமும் இசையும் இடையறாது நடந்தது; கந்தர்வர்கள் பாடினர்; இந்திரபுரியின் கூட்டு அழகு அழகையே வென்றது போல இருந்தது।
Verse 22
यां न व्रजन्त्यधर्मिष्ठा: खला भूतद्रुह: शठा: । मानिन: कामिनो लुब्धा एभिर्हीना व्रजन्ति यत् ॥ २२ ॥
அந்நகரில் அதர்மிகள், தீயோர், உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்பவர்கள், வஞ்சகர்கள், பொய்யான அகந்தையுடையோர், காமவெறியர் அல்லது பேராசையர்—இவர்கள் யாரும் நுழைய முடியாது. அங்கு வாழ்ந்தோர் இக்குற்றங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவர்கள்।
Verse 23
तां देवधानीं स वरूथिनीपति- र्बहि: समन्ताद् रुरुधे पृतन्यया । आचार्यदत्तं जलजं महास्वनं दध्मौ प्रयुञ्जन्भयमिन्द्रयोषिताम् ॥ २३ ॥
எண்ணற்ற படைகளின் தலைவன் பலி மகாராஜன், இந்திரனின் தேவநகரை வெளியே இருந்து எல்லாத் திசைகளிலும் தன் சேனையால் முற்றுகையிட்டு தாக்கினான். சுக்ராசார்யர் அளித்த பேரொலி எழுப்பும் சங்கைக் ஊதினான்; அதனால் இந்திரன் காத்த பெண்கள் அச்சமடைந்தனர்।
Verse 24
मघवांस्तमभिप्रेत्य बले: परममुद्यमम् । सर्वदेवगणोपेतो गुरुमेतदुवाच ह ॥ २४ ॥
பலியின் அயராத முயற்சியையும் அவன் நோக்கத்தையும் உணர்ந்த மகவா இந்திரன், பிற தேவர்களுடன் தன் குரு பிருஹஸ்பதியை அணுகி இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 25
भगवन्नुद्यमो भूयान्बलेर्न: पूर्ववैरिण: । अविषह्यमिमं मन्ये केनासीत्तेजसोर्जित: ॥ २५ ॥
என் ஆண்டவனே, எங்கள் பழைய பகைவன் பலி மகாராஜனுக்கு இப்போது புதிய உற்சாகம் வந்துள்ளது. அவன் அற்புதமான வலமும் தேஜஸும் பெற்றதால், அவன் வீரத்தை நாம் எதிர்க்க இயலாது என நினைக்கிறோம்.
Verse 26
नैनं कश्चित् कुतो वापि प्रतिव्योढुमधीश्वर: । पिबन्निव मुखेनेदं लिहन्निव दिशो दश । दहन्निव दिशो दृग्भि: संवर्ताग्निरिवोत्थित: ॥ २६ ॥
பலியின் இந்த படை அமைப்பை எங்கும் யாரும் எதிர்க்க முடியாது. அவன் வாயால் முழு பிரபஞ்சத்தையும் குடித்துவிடுவது போலவும், நாவால் பத்து திசைகளையும் நக்குவது போலவும், கண்களால் எல்லாத் திசைகளையும் எரிப்பது போலவும் தோன்றுகிறது; அவன் சம்வர்த்தகப் பிரளயத் தீயைப் போல எழுந்தான்.
Verse 27
ब्रूहि कारणमेतस्य दुर्धर्षत्वस्य मद्रिपो: । ओज: सहो बलं तेजो यत एतत्समुद्यम: ॥ २७ ॥
தயவுசெய்து கூறுங்கள்—என் பகைவன் பலி மகாராஜன் இவ்வளவு அடக்கமுடியாதவனாக இருப்பதற்குக் காரணம் என்ன? அவனுடைய ஓஜஸ், துணிவு, வலம், தேஜஸ் மற்றும் இந்த வெற்றியுற்சாகம் எங்கிருந்து வந்தது?
Verse 28
श्रीगुरुरुवाच जानामि मघवञ्छत्रोरुन्नतेरस्य कारणम् । शिष्यायोपभृतं तेजो भृगुभिर्ब्रह्मवादिभि: ॥ २८ ॥
தேவர்களின் குரு பிருஹஸ்பதி கூறினார்—ஓ மவன் (இந்திரா), உன் பகைவன் உயர்ந்ததற்குக் காரணம் எனக்குத் தெரியும். ப்ருகு முனியின் வம்சத்திலுள்ள வேதவாதி பிராமணர்கள், தங்கள் சீடன் பலி மகாராஜனில் மகிழ்ந்து, அவனுக்கு அபூர்வமான தேஜஸை அளித்தனர்.
Verse 29
ओजस्विनं बलिं जेतुं न समर्थोऽस्ति कश्चन । भवद्विधो भवान्वापि वर्जयित्वेश्वरं हरिम् । विजेष्यति न कोऽप्येनं ब्रह्मतेज:समेधितम् । नास्य शक्त: पुर: स्थातुं कृतान्तस्य यथा जना: ॥ २९ ॥
மிகுந்த ஓஜஸுடைய பலியை வெல்ல யாராலும் இயலாது. உன்னைப் போன்றவர்களும், நீயும் கூட, பரமேஸ்வரன் ஹரியைத் தவிர, அவனை வெல்ல முடியாது. அவன் பிரம்மதேஜஸால் வளர்ந்தவன்; யமராஜன் முன் யாரும் நிற்க இயலாதது போல, இப்போது பலி மகாராஜன் முன் யாரும் நிற்க முடியாது.
Verse 30
तस्मान्निलयमुत्सृज्य यूयं सर्वे त्रिविष्टपम् । यात कालं प्रतीक्षन्तो यत: शत्रोर्विपर्यय: ॥ ३० ॥
ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் திரிவிஷ்டபமான ஸ்வர்க்கத்தை விட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்லுங்கள்; பகைவரின் நிலை மாறும் காலம் வரை காத்திருங்கள், அவர்கள் உங்களைப் பார்க்க முடியாத இடத்தில்.
Verse 31
एष विप्रबलोदर्क: सम्प्रत्यूर्जितविक्रम: । तेषामेवापमानेन सानुबन्धो विनङ्क्ष्यति ॥ ३१ ॥
விரோசனன் புதல்வன் பலி மகாராஜன், பிராமணர்களின் வரங்களால் இப்போது மிகுந்த வலிமை பெற்றுள்ளான்; ஆனால் பின்னர் பிராமணர்களை அவமதித்தால், அவன் நண்பர்-உதவியாளர்களுடன் சேர்ந்து அழிவான்।
Verse 32
एवं सुमन्त्रितार्थास्ते गुरुणार्थानुदर्शिना । हित्वा त्रिविष्टपं जग्मुर्गीर्वाणा: कामरूपिण: ॥ ३२ ॥
சுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—பிரஹஸ்பதி குரு நன்மைக்காக அறிவுரை கூற, தேவர்கள் உடனே அதை ஏற்றனர். அவர்கள் விருப்பத்திற்கேற்ற வடிவங்களை எடுத்துக் கொண்டு ஸ்வர்க்கத்தை விட்டு, அசுரர்களுக்குத் தெரியாமல் சிதறிச் சென்றனர்।
Verse 33
देवेष्वथ निलीनेषु बलिर्वैरोचन: पुरीम् । देवधानीमधिष्ठाय वशं निन्ये जगत्त्रयम् ॥ ३३ ॥
தேவர்கள் மறைந்தபோது, விரோசனன் மகன் பலி மகாராஜன் ஸ்வர்க்கத் தலைநகரில் நுழைந்து அங்கே ஆட்சி அமர்ந்து, அங்கிருந்து மூன்று உலகங்களையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்தான்।
Verse 34
तं विश्वजयिनं शिष्यं भृगव: शिष्यवत्सला: । शतेन हयमेधानामनुव्रतमयाजयन् ॥ ३४ ॥
முழு உலகையும் வென்ற தங்கள் சீடனைப் பார்த்து மகிழ்ந்த ப்ருகு வம்சப் பிராமணர்கள், தங்கள் விதிப்படி அவனை நூறு அஷ்வமேத யாகங்களைச் செய்யச் செய்தனர்।
Verse 35
ततस्तदनुभावेन भुवनत्रयविश्रुताम् । कीर्तिं दिक्षु वितन्वान: स रेज उडुराडिव ॥ ३५ ॥
அந்த யாகங்களின் அனுபாவத்தால் பலி மகாராஜாவின் புகழ் மூன்று உலகங்களிலும் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவியது; அவர் வானில் ஒளிரும் சந்திரனைப் போலத் தன் நிலையிலே பிரகாசித்தார்।
Verse 36
बुभुजे च श्रियं स्वृद्धां द्विजदेवोपलम्भिताम् । कृतकृत्यमिवात्मानं मन्यमानो महामना: ॥ ३६ ॥
பிராமணர்களின் அருளால் பலி மகாராஜா மிகச் செழுமையான செல்வத்தைப் பெற்றார்; மகாமனத்துடன் தன்னை நிறைவேற்றியவன் என எண்ணி அரசாட்சிச் சுகத்தை அனுபவிக்கத் தொடங்கினார்।
Frequently Asked Questions
Because Bali’s strength was amplified by brāhmaṇical benedictions (brahma-tejas) obtained through regulated yajña and guru-service; such consecrated power is not easily countered by mere military force. Bṛhaspati’s counsel protects the devas (poṣaṇa) while awaiting divine intervention, since only the Supreme Lord can ultimately subdue Bali without violating the deeper order sustained by brāhmaṇical sanction.
After being revived and accepting Śukrācārya as guru, Bali serves with faith and undergoes purification rites. The Bhṛgu brāhmaṇas engage him in the Viśvajit yajña, from which celestial weapons and royal insignia appear. This ritual empowerment—combined with guru-kr̥pā and brāhmaṇical favor—produces extraordinary influence described as brahma-tejas, enabling him to overtake Indra’s realm.
Indrapurī is portrayed as architecturally perfect and morally guarded—entry is barred to the sinful, envious, violent, and greedy—indicating that heavenly enjoyment is linked to merit and regulated virtue. Its splendor heightens the narrative contrast: even such a refined realm becomes vulnerable when cosmic administration is disrupted, preparing the reader to see why the Lord’s intervention (via Vāmana) is required to restore balance.
Both, in complementary roles. Śukrācārya revives Bali, accepts him as disciple, and provides guidance and symbols (such as the conch and chariot), while the Bhṛgu brāhmaṇas, pleased with Bali, ritually empower him through purification and the Viśvajit yajña, culminating in the manifestation of divine armaments and the rise of brahma-tejas.