Chapter 14: Gunatraya Vibhaga Yoga
गुणत्रयविभागयोग
The Yoga of the Three Gunas
அத்தியாயம் 14-ல் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், பிரகிருதியை மூன்று குணங்கள்—சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்—மூலம் ஆராய்ந்து, அவை அறிவு, ஆசை/உந்துதல், மற்றும் உடலோடு கூடிய அனுபவத்தை எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன என்பதைச் சுருக்கமாக விளக்குகிறார். இது விடுதலை அளிக்கும் ஞானத்தின் உயர்ந்த தெளிவாக்கம்: குணங்கள் அழிவற்ற ஆத்மாவை (தேஹி/ஆத்மன்) கர்மக் களத்துடன் வெவ்வேறு முறைகளில் கட்டுகின்றன—சத்துவம் இன்பம் மற்றும் அறிவின் பற்றால், ரஜஸ் தாகம் மற்றும் இடையறாத செயற்பாட்டால், தமஸ் மயக்கம், சோம்பல், அலட்சியம் ஆகியவற்றால். ஒவ்வொரு குணமும் அதிகரிக்கும் போது தோன்றும் அறிகுறிகள், அவற்றின் நெறி-அனுபவப் பலன்கள், மற்றும் மரணத்திற்குப் பிந்தைய நிலைகள் கூறப்பட்டு, கர்ம-காரண ஒழுங்கு விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் அர்ஜுனன் குணாதீதனின் இலக்கணமும் நடத்தையும் கேட்கிறான்; கிருஷ்ணர் சமநிலை, அசையாத நிலைத்தன்மை, எதிர்வினையின்மை ஆகியவற்றைச் சொல்கிறார். இறுதியில், அவ்யபிசாரிணி பக்தியே குணங்களைத் தாண்டச் செய்யும் செயல்முறை சாதனம்; அதனால் பிரம்மபாவம் கிடைக்கும் என்றும், தாமே பிரம்மத்தின் ஆதாரம் மற்றும் நிலையான தர்மத்தின் நித்திய அடித்தளம் என்றும் உறுதிப்படுத்துகிறார்.
Speakers
Key Concepts
Philosophical Constructs
Shlokas in Chapter 14
Verse 1
श्रीभगवानुवाच । परं भूयः प्रवक्ष्यामि ज्ञानानां ज्ञानमुत्तमम् यज्ज्ञात्वा मुनयः सर्वे परां सिद्धिम...
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: மீண்டும் நான் பரம ஞானத்தை—அனைத்து ஞானங்களிலும் உத்தமமானதை—விளக்குகிறேன்; அதை அறிந்து எல்லா முனிவர்களும் பரம சித்தியை அடைந்தனர்.
Verse 2
इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः । सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च ॥ १४.२ ॥
இந்த ஞானத்தைச் சார்ந்து அவர்கள் என்னுடன் ஒத்த தன்மையை அடைகிறார்கள்; படைப்பின்போதும் அவர்கள் பிறப்பதில்லை, பிரளயத்தின்போதும் அவர்கள் கலங்குவதில்லை.
Verse 3
मम योनिर्महद्ब्रह्म तस्मिन्गर्भं दधाम्यहम् । संभवः सर्वभूतानां ततो भवति भारत ॥ १४.३ ॥
என் யோனி மகத் பிரம்மம்; அதில் நான் கருவை (விதையை) இடுகிறேன். பாரதா, அதிலிருந்தே எல்லா உயிர்களினதும் தோற்றம் உண்டாகிறது.
Verse 4
सर्वयोनिषु कौन्तेय मूर्तयः संभवन्ति याः । तासां ब्रह्म महद्योनिरहं बीजप्रदः पिता ॥ १४.४ ॥
கௌந்தேயா, எல்லா யோனிகளிலும் பிறக்கும் எந்தெந்த வடிவங்களோ—அவற்றிற்கெல்லாம் மகத் பிரம்மமே யோனி; நான் விதை அளிக்கும் தந்தை.
Verse 5
सत्त्वं रजस्तम इति गुणाः प्रकृतिसंभवाः । निबध्नन्ति महाबाहो देहे देहिनमव्ययम् ॥ १४.५ ॥
மகாபாஹோ, சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் எனும் இயற்கையிலிருந்து தோன்றிய குணங்கள், அழியாத தேஹியை தேகத்தில் கட்டிப் போடுகின்றன.
Verse 6
तत्र सत्त्वं निर्मलत्वात्प्रकाशकमनामयम् । सुखसङ्गेन बध्नाति ज्ञानसङ्गेन चानघ ॥ १४.६ ॥
அவற்றில், சத்த்வம் தன் தூய்மையால் ஒளி அளிப்பதும் நோயற்றதுமாகும்; ஓ பாவமற்றவனே, அது இன்பத்தின் பற்றாலும் அறிவின் பற்றாலும் கட்டுகிறது.
Verse 7
रजो रागात्मकं विद्धि तृष्णासङ्गसमुद्भवम् । तन्निबध्नाति कौन्तेय कर्मसङ्गेन देहिनम् ॥ १४.७ ॥
கௌந்தேயா, ரஜஸை ஆசைமயமானதாக அறி; அது தாகமும் பற்றும் இருந்து தோன்றியது. அது தேஹியை கர்மத்தின் பற்றால் கட்டுகிறது.
Verse 8
तमस्त्वज्ञानजं विद्धि मोहनं सर्वदेहिनाम् । प्रमादालस्यनिद्राभिस्तन्निबध्नाति भारत ॥ १४.८ ॥
தமஸ் அஞ்ஞானத்திலிருந்து பிறந்தது என்று அறிக; அது எல்லா உடலுடைய உயிர்களையும் மயக்குகிறது. பாரதா, அது கவனக்குறைவு, சோம்பல், நித்திரை ஆகியவற்றால் (ஜீவனை) கட்டிப் போடுகிறது.
Verse 9
सत्त्वं सुखे संजयति रजः कर्मणि भारत । ज्ञानमावृत्य तु तमः प्रमादे संजयत्युत ॥ १४.९ ॥
பாரதா, சத்துவம் (ஜீவனை) சுகத்தில் கட்டுகிறது; ரஜஸ் செயலில் கட்டுகிறது. ஆனால் தமஸ் அறிவை மறைத்து, நிச்சயமாக கவனக்குறைவிலே கட்டுகிறது.
Verse 10
रजस्तमश्चाभिभूय सत्त्वं भवति भारत । रजः सत्त्वं तमश्चैव तमः सत्त्वं रजस्तथा ॥ १४.१० ॥
பாரதா, ரஜஸையும் தமஸையும் அடக்கி சத்துவம் மேலோங்குகிறது; ரஜஸ் சத்துவத்தையும் தமஸையும் மேலோங்குகிறது; அதுபோல தமஸ் சத்துவத்தையும் ரஜஸையும் மேலோங்குகிறது.
Verse 11
सर्वद्वारेषु देहेऽस्मिन्प्रकाश उपजायते । ज्ञानं यदा तदा विद्याद्विवृद्धं सत्त्वमित्युत ॥ १४.११ ॥
இந்த உடலில் எல்லா வாயில்களிலும் ஒளி எழும்பி, அறிவு வெளிப்படும் போது, சத்துவம் வளர்ந்துள்ளது என்று அறிய வேண்டும்—என்று கூறப்படுகிறது.
Verse 12
लोभः प्रवृत्तिरारम्भः कर्मणामशमः स्पृहा । रजस्येतानि जायन्ते विवृद्धे भरतर्षभ ॥ १४.१२ ॥
பரதகுலச் சிறந்தவனே, பேராசை, வெளிப்புறச் செயற்பாடு, செயல்களைத் தொடங்குதல், அமைதியின்மை, ஆசை—இவை ரஜஸ் வளரும்போது உண்டாகின்றன.
Verse 13
अप्रकाशोऽप्रवृत्तिश्च प्रमादो मोह एव च । तमस्येतानि जायन्ते विवृद्धे कुरुनन्दन ॥ १४.१३ ॥
குருநந்தனனே! தமோ குணம் பெருகும்போது ஒளியின்மை (அப்ரகாசம்), செயற்பாடின்மை, அலட்சியம் (பிரமாதம்), மயக்கம் (மோகம்) — இவையெல்லாம் தோன்றுகின்றன.
Verse 14
यदा सत्त्वे प्रवृद्धे तु प्रलयं याति देहभृत् । तदोत्तमविदां लोकानमलान्प्रतिपद्यते ॥ १४.१४ ॥
சத்த்வம் மேலோங்கியிருக்கையில் உடல்தாங்கியவன் பிரளயம் (மரணம்) அடைந்தால், அப்போது பரமத்தை அறிந்தோரின் களங்கமற்ற உலகங்களை அடைகிறான்.
Verse 15
रजसि प्रलयं गत्वा कर्मसङ्गिषु जायते । तथा प्रलीनस्तमसि मूढयोनिषु जायते ॥ १४.१५ ॥
ரஜஸில் பிரளயம் (மரணம்) அடைந்தவன், கர்மத்தில் ஆசக்தியுடையோரிடையே பிறக்கிறான்; அதுபோல தமஸில் லயமடைந்து இறந்தவன், மயக்கமுற்ற யோனிகளில் பிறக்கிறான்.
Verse 16
कर्मणः सुकृतस्याहुः सात्त्विकं निर्मलं फलम् । रजसस्तु फलं दुःखमज्ञानं तमसः फलम् ॥ १४.१६ ॥
நற்கர்மத்தின் பலன் சாத்த்விகமும் தூய்மையும் எனக் கூறப்படுகிறது; ரஜஸின் பலன் துயரம்; தமஸின் பலன் அறியாமை.
Verse 17
सत्त्वात्संजायते ज्ञानं रजसो लोभ एव च । प्रमादमोहौ तमसो भवतोऽज्ञानमेव च ॥ १४.१७ ॥
சத்த்வத்திலிருந்து ஞானம் பிறக்கிறது; ரஜஸிலிருந்து பேராசை; தமஸிலிருந்து அலட்சியம் (பிரமாதம்) மற்றும் மயக்கம் (மோகம்) உண்டாகின்றன; மேலும் அறியாமையும் உண்டாகிறது.
Verse 18
ऊर्ध्वं गच्छन्ति सत्त्वस्था मध्ये तिष्ठन्ति राजसाः । जघन्यगुणवृत्तिस्था अधो गच्छन्ति तामसाः ॥ १४.१८ ॥
சத்த்வத்தில் நிலைபெற்றோர் மேல்நிலைக்குச் செல்கின்றனர்; ரஜஸில் இருப்போர் நடுநிலையில் தங்குகின்றனர்; மிகத் தாழ்ந்த குணமான தமஸின் செயல்பாட்டில் நிலைபெற்றோர் கீழ்நிலைக்குச் செல்கின்றனர்.
Verse 19
नान्यं गुणेभ्यः कर्तारं यदा द्रष्टानुपश्यति । गुणेभ्यश्च परं वेत्ति मद्भावं सोऽधिगच्छति ॥ १४.१९ ॥
காண்பவன், குணங்களைத் தவிர வேறு கர்த்தா இல்லை என்று உணர்ந்து, குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அந்தத் தத்துவத்தை அறிந்தால், அவன் என் நிலையையே (என் பாவத்தையே) அடைகிறான்.
Verse 20
गुणानेतानतीत्य त्रीन्देही देहसमुद्भवान् । जन्ममृत्युजरादुःखैर्विमुक्तोऽमृतमश्नुते ॥ १४.२० ॥
உடலிலிருந்து தோன்றும் இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்து, தேஹி பிறப்பு, மரணம், முதுமை ஆகிய துயரங்களிலிருந்து விடுபட்டு அமரத்துவத்தை அடைகிறான்.
Verse 21
अर्जुन उवाच । कैर्लिङ्गैस्त्रीन्गुणानेतानतीतो भवति प्रभो किमाचारः कथं चैतांस्त्रीन्गुणानतिवर्तते ॥ १४.२१ ॥
அர்ஜுனன் கூறினான்: ஆண்டவனே! இந்த மூன்று குணங்களையும் கடந்தவன் எந்த அடையாளங்களால் அறியப்படுகிறான்? அவனுடைய நடத்தை என்ன? மேலும் அவன் எவ்வாறு இந்த மூன்று குணங்களையும் தாண்டுகிறான்?
Verse 22
श्रीभगवानुवाच । प्रकाशं च प्रवृत्तिं च मोहमेव च पाण्डव न द्वेष्टि संप्रवृत्तानि न निवृत्तानि काङ्क्षति ॥ १४.२२ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: பாண்டவா! ஒளி (பிரகாசம்), செயற்பாடு (பிரவிருத்தி), மயக்கம் (மோகம்) ஆகியவை எழும்பும்போது அவன் அவற்றை வெறுப்பதில்லை; அவை அடங்கும்போது அவற்றை நாடுவதுமில்லை.
Verse 23
उदासीनवदासीनो गुणैर्यो न विचाल्यते । गुणा वर्तन्त इत्येव योऽवतिष्ठति नेङ्गते ॥ १४.२३ ॥
உதாசீனன் போல அமர்ந்து, குணங்களால் அசைக்கப்படாதவன்; ‘குணங்களே செயல்படுகின்றன’ என்று அறிந்து, நிலைபெற்று அசையாமல் இருக்கிறான்.
Verse 24
समदुःखसुखः स्वस्थः समलोष्टाश्मकाञ्चनः । तुल्यप्रियाप्रियो धीरस्तुल्यनिन्दात्मसंस्तुतिः ॥ १४.२४ ॥
துக்கமும் இன்பமும் சமமாகக் கொண்டு, தன்னிலையே நிலைத்தவன்; மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒன்றுபோல் காண்பவன்; விருப்பமும் வெறுப்பும் சமமானவன்; பழியும் புகழும் சமமான திடமுள்ளவன்.
Verse 25
मानापमानयोस्तुल्यस्तुल्यो मित्रारिपक्षयोः । सर्वारम्भपरित्यागी गुणातीतः स उच्यते ॥ १४.२५ ॥
மரியாதையும் அவமதிப்பும் சமமாகக் கொண்டவன்; நண்பன் பக்கம், பகைவன் பக்கம் இரண்டிலும் சமநோக்குடையவன்; எல்லா சுய-தொடக்கங்களையும் (சுயநோக்குச் செயலாரம்பங்களையும்) துறந்தவன்—அவன் குணாதீதன் எனப்படுகிறான்.
Verse 26
मां च योऽव्यभिचारेण भक्तियोगेन सेवते । स गुणान्समतीत्यैतान्ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ १४.२६ ॥
மேலும், அவ்யபிசாரியான (அசையாத) பக்தியோகத்தால் என்னைச் சேவிப்பவன்—இக் குணங்களைத் தாண்டி, பிரம்ம-பாவம் (பிரம்மபூய) அடையத் தகுதியானவன் ஆகிறான்.
Verse 27
ब्रह्मणो हि प्रतिष्ठाहममृतस्याव्ययस्य च । शाश्वतस्य च धर्मस्य सुखस्यैकान्तिकस्य च ॥ १४.२७ ॥
ஏனெனில் பிரம்மத்தின் ஆதாரமாகவும், அமரத்துவமும் அழிவின்மையும் உடையதற்கும், சாச்வத தர்மத்திற்கும், ஏகாந்திக (கலப்பற்ற) ஆனந்தத்திற்கும் ஆதாரமாக நான் இருக்கிறேன்.
Frequently Asked Questions
It offers a precise map of mental conditioning: clarity and contentment can still bind through attachment (sattva), agitation binds through craving and over-activity (rajas), and avoidance binds through inertia and confusion (tamas). Freedom begins by observing these modes without self-identification.
The self (dehin/ātman) is distinct from prakṛti’s guṇas; bondage and experience arise from guṇic operations, while liberation is knowing the guṇas as processes and realizing what is beyond them—culminating in brahma-bhāva.
By shifting the locus of agency: the seeker learns to see guṇas as the operative forces in thought and behavior, reducing guilt, confusion, and reactive emotion, and replacing them with steadiness, discernment, and a workable path (bhakti with equanimity).
Use the guṇas as a self-audit: when clarity becomes pride or comfort-seeking (sattva), re-center on service; when restlessness drives compulsive productivity (rajas), reduce craving-based goals; when procrastination and doom-scrolling dominate (tamas), restore structure and light. Practice non-reactivity to praise/blame and anchor daily discipline in devotion or value-based commitment.
Read Bhagavad Gita in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.