Adhyaya 8

अष्टमेऽध्याये सावर्णिः पृच्छति—यदा देवर्षिभिः हिंस्रयज्ञाः निरुद्धाः, तदा कथं पुनः प्रवर्तन्ते, तथा च शाश्वतं शुद्धं धर्मं प्राचीनानां परेषां च मध्ये कथं विपर्यस्यते इति। स्कन्दः प्रत्युवाच—कालप्रभावात् विवेकः क्षीयते; कामक्रोधलोभमानाः पण्डितेष्वपि निर्णयबुद्धिं नाशयन्ति। ये तु सात्त्वताः, क्षीणवासना, तेषां चित्तं न चलति। ततः स हिंस्रकर्मप्रवृत्तेः कारणं तथा नारायणस्य श्रीश्च माहात्म्यं प्रकाशयितुं पुरातनमितिहासं प्रवर्तयति। दुर्वासाः शङ्करांशसम्भवो महातपाः दिव्यस्त्रीं सुगन्धिमालाधारिणीं ददर्श; सा माला तस्मै दत्ता। अनन्तरं स इन्द्रं जययात्रायां ददर्श; इन्द्रस्य प्रमादेन रागेण च सा माला गजे स्थापिता, पतिता, पदातिक्रमिता च। ततो दुर्वासाः तीव्रं गर्हयित्वा शशाप—यया श्रिया त्रैलोक्याधिपत्यं लभते, सा श्रीरिन्द्रं त्यक्त्वा समुद्रं प्रविश्य निवत्स्यति; एवं तपस्विसत्तमानवमानात् सौभाग्यशक्तेः क्षयः कारणतया स्थापितः।