Adhyaya 7

अस्मिन्नध्याये कर्मफलस्य, भक्त्या प्रायश्चित्तस्य, मोक्षमार्गस्य च क्रमो निरूप्यते। वसुराजः किञ्चिदपराधात् पृथिव्यां निबद्धः सन् त्र्यक्षर-भगवन्मन्त्रस्य मानसजपं दीर्घकालं चकार, पञ्चकालविधिना कालशास्त्रानुसारं हरिं परमभक्त्या समर्चयामास। ततः प्रसन्नो वासुदेवो गरुडं समादिश्य भूमिविवरात् वसुं उद्धृत्य तं पुनरुन्नतावस्थां प्रापयत्; दिव्यदूतमाध्यमेन भगवतः कृपाशक्तिः प्रकाश्यते। वाक्यापचारः/अवमानः महत्फलदः इति चोक्तं, तथापि हर्येकान्तसेवा शीघ्रं पावयति स्वर्ग्यसम्पदं च ददाति; वसुः दिव्यसम्मानान् भुङ्क्ते। अनन्तरं पितृसम्बद्धा अचोदाऽख्याया आख्यायिका, भ्रान्तिपरिचयः, पितॄणां शापश्च वर्ण्यते; स शापः एव व्यवस्थितो मोक्षोपायः—द्वापरयुगे भाविजन्मानि, भक्त्युत्कर्षः, पाञ्चरात्रमार्गेण आराधनं, अन्ते दिव्यलोकप्राप्तिश्च। अन्ते वसुः भोगात् वैराग्यं प्राप्य रामापतिं ध्यायन् योगधारणया देहं त्यक्त्वा सिद्धयोगिनां मोक्षद्वारभूतं सूर्यलोकं प्राप्नोति; ततोऽल्पकालदेवताभिः नीतः अद्भुतं श्वेतद्वीपं गच्छति—गोलोकवैकुण्ठाभिलाषिणां भक्तानां सीमाधाम। श्वेतमुक्तानां लक्षणं चोक्तं—ये एकान्तिकधर्मेण नारायणं समुपासते।