Adhyaya 5

स्कन्दः वसुवंशसम्बद्धं राजानम् अमावासुं धर्मनिष्ठं, पितृभक्तं, जितेन्द्रियं, अहिंसकं, विनीतं, स्थिरचित्तं च आदर्शराजत्वेन वर्णयति। स नित्यं नारायणमन्त्रजपं करोति, पञ्चकालक्रमेण पूजां विधाय प्रथमं वासुदेवाय निवेदयति, ततः देवपितृब्राह्मणभृत्यादिभ्यः प्रसादं वितरति, अन्ते शिष्टं स्वयं भुङ्क्ते—एषा संस्कृतभोजननीतिः प्रदर्श्यते। मांसभक्षणेन प्राणिहिंसां महापातकरूपेण मन्यते; असत्यं, द्रोहं, सूक्ष्मापराधं च राज्ये न्यूनतमं कर्तुं यतते। पाञ्चरात्राचार्यान् पूजयति, काम्य-नैमित्तिक-नित्यकर्माणि सात्त्वत-वैष्णवविधिना सम्यक् आचरति। तस्य पुण्यप्रभावात् इन्द्रादिभिः दिव्यदानानि लभ्यन्ते; तथापि देवेषु पक्षपातेन वा दुर्वचनेन वा पतनसम्भव इति कथया सावधानता दर्श्यते। पुनः दृढमन्त्रभक्त्या स स्वर्गपदं प्राप्नोति; पितृशापात् पुनर्जन्म लभते, अन्ते ऋषीणां मध्ये वासुदेवपूजां प्रवर्ध्य निर्भयपरमपदं वासुदेवस्य सायुज्यं च अवाप्नोति।