Adhyaya 32

अध्यायः ३२ वासुदेवकेन्द्रितं उपदेशं वक्तृ-श्रोत्रपरम्परया दृढीकुरुते। स्कन्दः कथयति—नारदः ईशानं स्तुत्वा शम्याप्रासे व्यासाश्रमं गत्वा जिज्ञासवे ‘एकान्तिकधर्मं’ निवेदयति। ततः ब्रह्मसभायां देवाः पितरः ऋषयश्च शिक्ष्यन्ते; भास्करः (सूर्यः) नारदेन पूर्वं नारायणात् श्रुतमेव पुनः शृणोतीति निर्दिश्यते। अनन्तरं वलखिल्येषु, मेरौ इन्द्रादिदेवसमूहे, असितेन पितृषु, ततः शान्तनौ, भीष्मे, अन्ते भारतयुद्धसमाप्तौ युधिष्ठिरे इति उपदेशस्य प्रवाहः प्रदर्श्यते। अस्य माहात्म्यश्रवणेन मोक्षलक्ष्या परा भक्तिः जायते; वासुदेवः परं कारणं, व्यूहावताराणां च मूलं इति प्रतिपाद्यते। घनफलश्रुतौ एषः ग्रन्थः पुराणकथासारः, वेदोपनिषदां रसः, सांख्ययोगपाञ्चरात्रधर्मशास्त्राणां सारभूत इति कीर्त्यते। मनःशुद्धिः, अमङ्गलनाशः, धर्मकामार्थमोक्षफलप्राप्तिः, वर्णाश्रमानुगुणफलानि, राज्ञां स्त्रीणां च शुभफलानि प्रतिज्ञायन्ते। सूतः पण्डितान् एकं वासुदेवं पूजयितुं प्रेरयन् गोलोकाधिपतये तेजोमयाय भक्त्यानन्दवर्धकाय वासुदेवाय नम इति समापयति।