Adhyaya 31

अध्यायः ३१ पूर्वोपदेश-परम्परायाः समापनं करोति। स्कन्देन वासुदेव-महिम्नो धर्म्यं निरूपणं श्रुत्वा नारदः स्वस्य सर्वे संशयाः नष्टा इति निवेदयति, नित्यं ज्ञान-श्रवणं तपश्चरणं च कर्तुं प्रतिजानाति। स्कन्दः कथयति—नारदः सहस्रं दिव्यवर्षाणि यथाकालं हरेरुपदेशं शृण्वन् तपसि स्थित्वा ‘पक्वतां’ प्राप्य श्रीकृष्णे अखिलात्मनि दृढतरं स्नेहं लभते। सिद्धयोगित्वेन परभक्त्या प्रतिष्ठितं तं ज्ञात्वा नारायणः लोकहिताय भ्रमणं कृत्वा सर्वत्र ‘एकान्तधर्मस्य’ प्रचारं कर्तुं नियुङ्क्ते। ततः नारदः विस्तीर्णां स्तुतिं करोति—नारायणं/वासुदेवं जगन्निवासं, योगेश्वरं, साक्षिणं, गुणातीतं कर्तृत्वाद्यतीतं, भय-संसार-त्राणकरुणानिधिं च वर्णयन्। स्तुतौ देह-स्वजन-धनासक्तेः मोहं निरस्य, मरणकालेऽपि भगवद्स्मरणस्य मोक्षदायित्वं दर्शयति; अन्ते च एकान्ताश्रय-भावं कृतज्ञतां च भगवति प्रतिष्ठापयति।