Adhyaya 26

अध्यायः २६ स्कन्देन आरभ्यते—एकान्तिकधर्मश्रवणानन्तरं नारदः पुनः पृच्छति, साधनसिद्ध्यर्थं क्रियायोगः कः इति। नारायणः क्रियायोगं वासुदेवस्य पूजाविधिमेव निर्दिशति; वेद-तन्त्र-पुराणेषु तस्य बहुशः प्रमाणं, भक्तानां सामर्थ्य-रुच्यनुसारं च विधेः वैचित्र्यम् इति कथयति। ततः वैष्णवदीक्षायाः पात्रता वर्णाश्रमभेदेन, मूलमन्त्रस्य प्रयोगः (श्रीकृष्णस्य षडक्षरमन्त्रः), तथा कपटवर्जिता श्रद्धाभक्तिः स्वधर्मपालनसहितं आवश्यकेत्युक्तम्। गुरोर्लक्षणानि, तुलसीमाला, गोपीचन्दनकृत ऊर्ध्वपुण्ड्रधारणं च निर्दिश्य, नित्यचर्या वर्ण्यते—प्रातःप्रबोधनं, केशवध्यानं, शौचस्नानं, सन्ध्या-होम-जपाः, शुद्धोपहारसंग्रहश्च। वासुदेवकृष्णप्रतिमानां द्रव्य-वर्ण-भुजद्वय/चतुर्भुजभेदाः, वेणु-चक्र-शङ्ख-गदा-पद्माद्यायुधधारणं, श्रीलक्ष्म्या राधायाश्च स्थानं च निरूप्यते। अचल-चलप्रतिमाभेदेन आवाहन-विसर्जनविधेः नियमाः, कतिपयप्रतिमासु स्पर्शादिसावधानता चोक्ता। अन्ते श्रद्धाभक्त्योः निर्णायकत्वं प्रतिपाद्यते—सरलतोयार्पणमपि हृदयेन कृतं प्रभुं तोषयति, अश्रद्धया महादानं न फलति; अतः भक्तहिताय कृष्णस्य नित्यं अर्चनं नीतिरूपेण प्रशस्यते।