Adhyaya 19

स्कन्दः नारदस्य नरनारायणयोः प्राचीनतपस्विनोः साक्षात्कारं वर्णयति। तौ श्रीवत्स-चिह्न-युक्तौ, पद्मचक्र-लक्षणौ, जटाधरौ, अद्भुततेजसा विराजमानौ। नारदः विनयेन समीपं गत्वा प्रदक्षिणं कृत्वा साष्टाङ्गं प्रणनाम; तौ प्रातःकर्म समाप्य पाद्यार्घ्यादिभिः सत्कारं कृत्वा आसने न्यवेशयताम्—आतिथ्यधर्मस्य शीलस्य च आदर्शरूपेण। ततः नारायणः ब्रह्मलोके परमात्मदर्शनवृत्तान्तं पप्रच्छ। नारदः अक्षरधाम्नि वासुदेवदर्शनं दैवीकृपाप्रसादेन जातमिति निवेद्य, तयोः सेवायै प्रेषितोऽस्मीति चोवाच। नारायणः तादृशदर्शनस्य दुर्लभतां प्रतिपाद्य एकान्तिकीभक्त्या सर्वकारणं प्रभुं प्राप्यते इति शिक्षयामास—स गुणातीतः, नित्यशुद्धः, रूप-वर्ण-वयः-स्थित्यादि भौतिकविभागैः अनवच्छिन्नः। अन्ते स नारदं धर्म्यं एकाग्रं तपः कर्तुं नियोजयति—तपसा शुद्धिः, ततः प्रभुमहिम्नः सम्यगवबोधः। तप एव सिद्धेः सारः; तीव्रतपसा विना भगवान् न ‘वश्यः’ इति। स्कन्दः उपसंहरति—नारदः प्रसन्नचित्तः तपश्चर्यां कर्तुं निश्चयं चकार।