
अध्यायेऽस्मिन् स्कन्देनोक्तं तत्त्वोपदेशं श्रूयते। भगवान् नारदं प्रति वदति—दत्तं दर्शनं नित्यैकान्तिकभक्त्या, दैन्येन, अमानित्वेन च लभ्यते; तस्य आधारभूताः शीलधर्माः—अहिंसा, ब्रह्मचर्यं, स्वधर्मपालनं, वैराग्यं, आत्मज्ञानं, सत्सङ्गः, अष्टाङ्गयोगः, इन्द्रियनिग्रहश्च। वासुदेवः स्वस्वरूपं बहुधा प्रकाशयति—कर्मफलदातृत्वेनान्तర్యामित्वेन च; वैकुण्ठे लक्ष्म्या सह चतुर्भुजेश्वररूपेण पार्षदैः परिवृतः; श्वेतद्वीपभक्तेभ्यः कालान्तरदर्शनदातृत्वेन च। ततः सृष्ट्यादिक्रमः, ब्रह्मणः सृजनं, लोकपालनार्थं शक्तिप्रदानं, तथा भविष्यावतारपरम्परा वर्ण्यते—वराहादयः मत्स्यकूर्मनरसिंहवामनकपिलदत्तात्रेयऋषभपरशुरामरामकृष्णाः (राधारुक्मिणीसहितः), व्यासः, अधर्मनिग्रहाय मोहकबुद्धावतारः, कलौ धर्मस्थापनार्थं जन्म, अन्ते कल्किरिति। यदा यदा वेदाधिष्ठितो धर्मो ह्रस्यति तदा तदा पुनराविर्भावं प्रतिज्ञाय भगवान् नारदाय वरं ददाति। नारदः नित्यं भगवद्गुणगानोत्साहं याचते; भगवान् वीणां दत्त्वा बदरीं गत्वा पूजनं विधत्ते, सत्सङ्गशरणागत्योः बन्धमोक्षे निर्णायकत्वं प्रतिपादयन्। अन्ते नारदः श्वेतद्वीपं परिक्रम्य मेरुं गन्धमादनं चाभिगम्य विस्तीर्णां बदरीभूमिं प्रति भक्तियात्रां प्रवर्तयति।
No shlokas available for this adhyaya yet.