Adhyaya 17

अध्यायेऽस्मिन् स्कन्दः सर्वव्यापिनीं दिव्यप्रभां वर्णयति—या अक्षरब्रह्मरूपा सच्चिदानन्दलक्षणा च। योगिनः षट्चक्रातीताः वासुदेवस्य अनुग्रहेण तां परमार्थतत्त्वं पश्यन्तीति कथ्यते। ततः कथानकं दिव्यधामदर्शनं प्रति प्रवर्तते—रत्ननिर्मितं मन्दिरं, मणिस्तम्भैः शोभितं सभामण्डपं च। तत्र नारदः कृष्णं/नारायणं निर्गुणं प्रभुं पश्यति—परमात्मानं परब्रह्म विष्णुं भगवन्तं च बहुभिः नामभिः स्तूयमानम्। तस्य युवतिसौन्दर्यं, भूषणानि, किरीटं, पद्मनिभनेत्रे, चन्दनसौरभं, श्रीवत्सचिह्नं, वेणुं, राधादिभिः पूज्यैः सह सन्निधिं, गुणदेवताः आयुधानि च साक्षात् उपस्थितानि वर्ण्यन्ते। अन्ते नारदः साष्टाङ्गं प्रणम्य स्तुतिं करोति—अन्योपायानपेक्षया भक्तिं शुद्ध्यै मोक्षाय च श्रेष्ठां प्रतिपाद्य, अचलां भक्तिं याचते। स्कन्दः उपसंहरति यत् प्रभुः अमृतोपमया वाचा प्रसन्नतया प्रत्युवाच।