Adhyaya 13

स्कन्द उवाच—धन्वन्तरिणा स्वर्णकलशेऽमृतं वहता प्रादुर्भूते सति महान् कलहः समभवत्। असुराः तद् अमृतं बलात् जगृहुḥ; देवैः धर्मोपदेशरूपेणोक्तं यत् न्याय्यं विभागेन देवैः सह भागः कर्तव्य इति, तथापि ते लोभमोहाभ्यां परस्परं विवदन्तः अमृतपानं न चक्रुः। देवाः बलहीनाः सन्तोऽच्युतं शरणं ययुः। ततः विष्णुः मोहिनी-रूपं धृत्वा असुरान् उपगम्य तेषां सम्मतिं लब्ध्वा अमृतवितरणं स्वीकृतवान्। पङ्क्तिषु उपविष्टेषु सा देवानेवामृतेन तर्पयामास। अथ राहुः सूर्यचन्द्रयोर्मध्ये देवपङ्क्तौ प्रविश्य पातुम् आरब्धवान्; तं ज्ञात्वा विष्णुः सुदर्शनचक्रेण शिरश्छेदं चकार, पश्चात् लोकधारणार्थं तं ‘ग्रह’रूपेण स्थापयामास। देवेषु बलवृद्धेषु समुद्रतीरे संग्रामः प्रवृत्तः; विष्णोः सहाय्येन नरा-नारायणौ अपि तत्र स्थितौ, नरेण विशेषतः कलशः पुनरुद्धृतः। असुराः पराजिताः पलायिताश्च। अन्ते देवाः हृष्टाः श्रीं समुपेत्य मङ्गलधर्मस्य पुनः प्रतिष्ठां ददृशुः।