Adhyaya 7

अध्यायेऽस्मिन् उपदेशरूपः संवादः प्रवर्तते। ब्रह्मा विविधपुष्पार्पणानां आध्यात्मिकफलानि क्रमशः श्रोतुम् इच्छति, तदा भगवान् सुव्यवस्थितां वर्गीकरणरूपां व्याख्यां ददाति। पूजायोग्यानि पुष्पजातीनि निर्दिश्य विशेषतः प्रीतिकराणि अर्पणानि—तुलसी तथा केचन जलोत्पलादयः—प्रशंस्यन्ते। पुष्पगुणाः अपि निरूप्यन्ते—वर्णः, गन्धः, नवत्वम्, कीटवर्जनम्, शौचं च। अगन्धपुष्पाण्यपि कदाचित् ग्राह्याणि इति सूचितं, तथा केचन त्याज्यवर्ज्यभेदाः संकेतिताः। एषा अर्पणविधिः पत्रेषु अपि विस्तर्यते—बिल्व, शमी, भृङ्गराज, तमाल, आमलकी-आदीनां पत्राणि—यथायोग्यं फलानि अपि विकल्परूपेण कथ्यन्ते। पुष्पेषु पुण्यतारतम्यं सहस्रगुणवृद्ध्या तुलनया प्रतिपाद्यते, अन्ते गणितेषु पुष्पेषु ‘जाति’ (मल्लिका) सर्वोत्कृष्टा इति निष्कर्षः। फलश्रुतौ च उक्तं—अस्मिन् मासे कृतानि अर्पणानि देवप्रसादेन भक्तिं ददति, तथा पुराणपुण्यव्यवहारेण धन-परिवारादि इष्टलौकिकफलान्यपि साधयितुं शक्नुवन्ति।